Βίβιαν Φρέιζ Δημητρίου ν. Δημητράκης Δημητρίου, Αρ. Αίτησης: 29/14, 13/2/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLEM:2015:5 ΣΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Δικαιοδοσία Χρήσης Στέγης ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Χ"Αθανασίου-Σιαμτάνη, Δ. Αρ. Αίτησης: 29/14 Μεταξύ: Βίβιαν Φρέιζ Δημητρίου Αιτήτριας και Δημητράκης Δημητρίου Καθ' ου η Αίτηση ------------------------ Προσωρινό Διάταγμα ημερ. 18/6/2014 Ημερομηνία: 13 Φεβρουαρίου 2015 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια: κα Ν. Παπακωνσταντίνου, για ν' ακούσει απόφαση κος Α. Ιωαννίδης Για τον καθ' ου η αίτηση : κος Η. Κονναρής, για ν' ακούσει απόφαση κα Χρ. Ιωάννου ΑΠΟΦΑΣΗ Αντικείμενο της αίτησης είναι η διατήρηση ή ακύρωση του προσωρινού διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 18/6/
- Με αυτό παραχωρήθηκε στην Αιτήτρια η αποκλειστική χρήση της συζυγικής στέγης. Επίσης απαγορεύθηκε στον Καθ' ου η Αίτηση να εισέρχεται στη συζυγική στέγη χωρίς την άδεια της Αιτήτριας. Για να επιτύχει στο αίτημα της η Αιτήτρια προέβαλλε στη μονομερή αίτηση που καταχώρησε την ίδια μέρα ότι είναι επείγον όπως εκδοθεί το Δικαστήριο διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται ο Καθ' ου η Αίτηση να αποχωρίσει από τη συζυγική στέγη καθώς ασκεί βία στο πρόσωπο της και η παραμονή των δύο τους στο ίδιος σπίτι εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους τόσο για τη ζωή της όσο και για τη ψυχολογία του ανήλικου υιού τους ηλικίας 17 ετών ο οποίος είναι μάρτυρας περιστατικών βίας. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι με τον Καθ' ου η Αίτηση παντρεύτηκαν το 1994 και απέκτησαν δύο παιδιά. Η κόρη τους είναι φοιτήτρια και ο υιός τους είναι ηλικίας 17 ετών μαθητής. Διαμένουν στη συζυγική κατοικία η οποία αγοράστηκε με την κοινή συμβολή των διαδίκων και με την κοινή συνεισφορά και από τα κέρδη που προέρχονταν από το εστιατόριο, το οποίο διατηρούν το οποίο επίσης αποκτήθηκε με τη δική της συνεισφορά λεπτομέρειες της οποίας και δίδει με την αίτηση της. Περαιτέρω αναφέρει ότι η συζυγική κατοικία γράφτηκε στο όνομα του συζύγου της με την κοινή συμφωνία και αντίληψη ότι ανήκει και στους δύο τους. Ακολούθως αναφέρει ότι λειτουργούν εστιατόριο-ταχυφαγείο με την ονομασία Beirut, το οποίο ενοικιάζουν και ότι ανέκαθεν η ίδια εργαζόταν και παρείχε τις υπηρεσίες της. Ισχυρίζεται επίσης ότι όλα τα κέρδη από το εστιατόριο τα αποταμίευε ο σύζυγος της σε προσωπικό του λογαριασμό και τα κέρδη και τα έσοδα ανήκαν και στους δύο τους. Ακολούθως υποστηρίζει ότι ενώ στην αρχή του γάμου τους οι σχέσεις τους ήταν καλές στη συνέχεια άρχισαν να παρουσιάζονται προβλήματα στις σχέσεις τους, ότι είχαν συνέχεια διαφωνίες και οξύτατες συζητήσεις λόγω της συμπεριφοράς του που ήταν αυταρχική. Της απαγόρευε να έχει δικά της χρήματα, ήθελε να έχει τον οικονομικό έλεγχο αδιαφορούσε για αυτήν και της συμπεριφερόταν υποτιμητικά. Αναφέρει περαιτέρω ότι πρόσφατα έμαθε ότι ο σύζυγος της διατηρούσε εξωσυζυγική σχέση γεγονός βέβαια που ο ίδιος αρνείται. Επίσης είναι η θέση της ότι ο σύζυγος της ήταν κυκλοθυμικός και όταν θύμωνε έβγαινε εκτός εαυτού και συμπεριφερόταν βίαια. Της συμπεριφερόταν καταπιεστικά, της απαγόρευε να καπνίζει και ισχυρίζεται ότι όταν το Νοέμβριο του 2013 ο σύζυγος της βρήκε ένα πακέτο με τσιγάρα στην τσάντα της, της επιτέθηκε βρίζοντας την και κτυπώντας την. Έκτοτε οι σχέσεις τους έχουν κλονιστεί. Διαμένουν στην ίδια στέγη όμως σαν δύο ξένοι και χωρίς να έχουν καμία επαφή. Ήταν περαιτέρω ο ισχυρισμός της ότι έκτοτε ο Καθ' ου η Αίτηση την βιάζει ψυχολογικά και σεξουαλικά και ότι εκείνη δεν έχει άλλο χώρο να διαμένει. Αναφέρεται ιδιαίτερα σε ένα περιστατικό που έλαβε χώρα στις 18/6/2014 τις πρωινές ώρες, όταν ο Καθ' ου η Αίτηση επιχείρησε να κόψει το λαιμό της με μαχαίρι της κουζίνας. Ότι ο ανήλικος υιός τους άκουσε τις φωνές της, έτρεξε και τότε ο Καθ' ου η Αίτηση έβαλε το μαχαίρι στο συρτάρι και έφυγε. Και ότι η ίδια κατήγγειλε το περιστατικό στο Αστυνομικό Σταθμό Πολεμιδιών με αρ 200/6/
- Συνεχίζοντας αναφέρει ότι διαμένει με τα τέκνα των διαδίκων στη συζυγική στέγη. Η μεγαλύτερη θυγατέρα της είναι φοιτήτρια και παρόλο που σπουδάζει στην Αγγλία, όταν επιστρέφει για διακοπές διαμένει στη συζυγική στέγη. Ο γιος τους ο οποίος είναι ανήλικος διαμένει επίσης στη συζυγική στέγη. Είναι αδύνατο να μετακινηθεί καθώς δεν έχει την οικονομική ευχέρεια να ενοικιάσει αλλού. Έχει ένα διαμέρισμα το οποίο αγόρασε με χρήματα που της απέστειλε ο πατέρας της, το οποίο και ενοικιάζει ανέκαθεν και λαμβάνει ενοίκιο €400 μηνιαίως. Αντίθετα, όπως ισχυρίζεται, ο Καθ' ου η Αίτηση έχει την οικονομική δυνατότητα να ενοικιάσει χώρο και να διαμένει αλλού, αφού κερδίζει €4000 μηνιαίως, ή ακόμη μπορεί να διαμένει με τους γονείς του. Υποστηρίζει ακόμα ότι η συζυγική στέγη, δεν μπορεί να διαχωριστεί και δεν είναι προς όφελος των παιδιών να διαμένουν μαζί κάτω από την ίδια στέγη. Οι καθημερινές συγκρούσεις επιδρούν αρνητικά στη ψυχική υγεία των παιδιών, γι' αυτό και θεωρεί επείγουσα την έκδοση διατάγματος αποκλειστικής χρήσης στέγης. Στην έκδοση του προσωρινού διατάγματος αντέδρασε έντονα ο Καθ' ου η Αίτηση, προβάλλοντας τη δική του εκδοχή μέσα από την ένσταση που καταχώρησε στις 2/9/2014, ζητώντας όπως το προσωρινό διάταγμα που εκδόθηκε εναντίον του ακυρωθεί. Παραθέτω τους λόγους ένστασης του αυτούσιους. Αυτοί έχουν ως εξής:
- Η Αιτήτρια δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και αποκάλυψε όλη την αλήθεια περί των ουσιωδών γεγονότων.
- Η Αιτήτρια δεν τεκμηρίωσε τους ισχυρισμούς της οι οποίοι θα δικαιολογούσαν την έκδοση του διατάγματος.
- Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίχθηκε η έκδοση του διατάγματος είναι ψευδή και ανυπόστατα. Ο Καθ' ου η αίτηση στην ένορκη δήλωση του που συνοδεύει την ένσταση του ουσιαστικά αντικρούει κάθε ισχυρισμό της Αιτήτριας, πέραν ορισμένων τυπικών ισχυρισμών ως προς τη τέλεση του μεταξύ τους γάμου τους και ότι απέκτησαν δύο παιδιά, τους οποίους και παραδέχεται. Καταρχάς απορρίπτει τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας περί ισότιμης συνεισφοράς στην απόκτηση των περιουσιακών τους στοιχείων, με την εργασία της, με τη βοήθεια του πατέρα της αλλά και ότι η Αιτήτρια εργαζόταν στο εστιατόριο που διατηρούν, υποστηρίζοντας ότι η Αιτήτρια ερχόταν ελάχιστες ώρες στο μαγαζί. Παραδέχεται ότι διατηρούν το εστιατόριο Beirut στο οποίο όμως δουλεύει ο ίδιος αποκλειστικά και το οποίο διαχειρίζεται από της λειτουργίας του. Απορρίπτει στη συνέχεια, τα όσα αναφέρει η Αιτήτρια περί αυταρχικότητας του και υποστηρίζει ότι η Αιτήτρια ψεύδεται όταν λέει ότι δεν της επέτρεπε να έχει χρήματα, αφού όπως φαίνεται, έχει στο όνομα της τραπεζικούς λογαριασμούς και εγγεγραμμένη περιουσία στο όνομα της. Υποστηρίζει περαιτέρω ότι στα 20 χρόνια γάμου ουδέποτε άσκησε βία στη σύζυγο ή στα παιδιά του και ότι όσα αναφέρει η Αιτήτρια είναι φαντασιώσεις και δόλιες αναφορές για να δικαιολογήσει την έκδοση διατάγματος. Απορρίπτει τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας για τη αυταρχική συμπεριφορά του στο θέμα του καπνίσματος και ισχυρίζεται ότι προέβη μόνο σε συστάσεις προς την Αιτήτρια ως αντικαπνιστής. Όσον αφορά το επεισόδιο της 18/6/2014 υποστηρίζει ότι η Αιτήτρια προέβη σε καταγγελία στον Αστυνομικό Σταθμό, όμως ότι το τεκμήριο που παρουσίασε δεν εμπεριέχει οποιαδήποτε αναφορά περί του περιεχομένου της καταγγελίας. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι η Αιτήτρια δεν εξετάστηκε από γιατρό και η αστυνομία δεν τον κάλεσε ποτέ ούτε για κατάθεση ούτε για να του κάνει παρατήρηση. Απορρίπτει ακόμα τα όσα αναφέρει η Αιτήτρια για κατ' ισχυρισμό βιασμούς της τους οποίους καταγράφει σε βίντεο ο Καθ' ου η Αίτηση και διερωτάται γιατί ποτέ η Αιτήτρια δεν τα κατήγγειλε αυτά και κατήγγειλε μόνο το πιο πάνω επεισόδιο. Απορρίπτει στη συνέχεια όσα ισχυρίζεται η Αιτήτρια περί βίαιας αντίδρασης του όταν θα λάμβανε την αίτηση, αναφέροντας ότι συμμορφώθηκε αμέσως με το διάταγμα του Δικαστηρίου. Αρνείται ακόμα τον ισχυρισμό της Αιτήτριας για δημιουργία εξωσυζυγικής σχέσης από αυτόν λέγοντας ότι ο ίδιος ουδέποτε είχε τέτοια σχέση ούτε θα μπορούσε να είχε με τα ωράρια εργασίας του. Τέλος αναφέρει ότι η Αιτήτρια δεν αποκάλυψε ότι η μητέρα της έχει ένα διαμέρισμα παραλιακό στη Λεμεσό το οποίο είναι άδειο και του οποίου και έχει το κλειδί η ίδια, καθώς η μητέρα της βρίσκεται στη Συρία. Γι' αυτό και η Αιτήτρια ψεύδεται ότι δεν είχε άλλο τόπο να μείνει, επίσης έχει ένα ιδιόκτητο διαμέρισμα. Περαιτέρω υποστηρίζει ότι στο διαμέρισμα της μητέρας της πέρυσι το καλοκαίρι μετακόμισαν με το γιό του. Άρα δεν υπάρχει πρόβλημα με το παιδί. Επίσης αρνείται ότι από το εστιατόριο έχει έσοδα περί τις €4000 μηνιαίως. Ο ίδιος δεν έχει τη δυνατότητα να μείνει αλλού ούτε να ενοικιάσει ή αγοράσει άλλο, δεν έχει που να μείνει γι' αυτό και κοιμάται στο εστιατόριο. Η αίτηση προχώρησε σε ακρόαση με υποβολή αγορεύσεων από τους δικηγόρους των διαδίκων. Δεν υπήρξε αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων, παρόλο που και οι δύο πλευρές εξασφάλισαν διατάγματα για αντεξέταση. Η κυρία Παπακωνσταντίνου στην αγόρευση της υποστήριξε ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις έκδοσης ενός προσωρινού διατάγματος και ότι το κατεπείγον του αιτήματος έχει καταδειχθεί, ώστε το Δικαστήριο να οριστικοποιήσει το διάταγμα. Ο κύριος Κονναρής στην αντίπερα όχθη κάλεσε το Δικαστήριο να ακυρώσει το διάταγμα με κυριότερο επιχείρημα ότι η Αιτήτρια απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα τα οποία αν γνώριζε το Δικαστήριο δεν θα εξέδιδε το διάταγμα. Υπέβαλε περαιτέρω ότι η καταγγελία στην οποία προέβηκε η Αιτήτρια πρόκειται για ένα λευκό χαρτί και δεν παρουσιάστηκε οποιαδήποτε μαρτυρία ότι έγινε καταγγελία και ότι εξετάζεται υπόθεση. Περαιτέρω υπέδειξε ότι οι διάδικοι στην πορεία της υπόθεσης προέβηκαν σε προκαταρτικό συμβιβασμό από τον οποίο η Αιτήτρια υπαναχώρησε. Υπέβαλε ακόμα ότι η Αιτήτρια παρουσιάστηκε με μεταφραστή πράγμα που υποδηλώνει ότι δεν γνώριζε όταν ορκιζόταν την ελληνική γλώσσα. Τέλος εισηγήθηκε ότι δεν πληρείται καμία προϋπόθεση για τη διατήρηση του προσωρινού διατάγματος. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Για να δικαιολογείται η έκδοση προσωρινού διατάγματος στη βάση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, ως έχει τροποποιηθεί, θα πρέπει να συνυπάρχουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α. Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, β. ορατή πιθανότητα επιτυχίας του Ενάγοντος στην αγωγή, και γ. ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το διάταγμα. Οι πιο πάνω προϋποθέσεις έχουν αναλυθεί σε έκταση στη νομολογία [βλ. Οδυσσέως v. Pieris Estates
(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Κυτάλα κ. ά. v. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 (Α) Α.Α.Δ. 253, Κ.Ο.Τ. v. Θεωρή
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 255, M. Ch. Mitsingas Tr. Ltd κ.ά. v. Timberland
(1997)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1791, Parico Aluminium Designs Ltd. v. Muskita Aluminium Co. Ltd. κ. ά.
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2015 κ.α.] Η πρώτη προϋπόθεση δεν εξυπακούει τίποτα περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τις έγγραφες προτάσεις. Όσον αφορά τη δεύτερη, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Αυτή έχει ερμηνευθεί να σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Η τρίτη προϋπόθεση, όπως αναλύεται στην υπόθεση Οδυσσέως (ανωτέρω), σχετίζεται με το θέμα επάρκειας της θεραπείας υπό το φως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης. Αν η επιδίκαση αποζημιώσεων στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του Αιτητή, τότε η έκδοση του παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Το θέμα δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Οδυσσέως (ανωτέρω) το Δικαστήριο, στο τελικό στάδιο, θα πρέπει να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα [βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή v. Χ" Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152]. Στις περιπτώσεις ακόμα μονομερών αιτήσεων πρέπει να καταδεικνύεται το επείγον του αιτήματος. Σε αυτό το στάδιο ακόμη το Δικαστήριο δεν ενεργεί ως Δικαστήριο ουσίας και θα πρέπει να αποφεύγει να προβαίνει σε διεξοδική αξιολόγηση της μαρτυρίας και εξαγωγή συμπερασμάτων επί των διαφιλονικούμενων θεμάτων [βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263], Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka DD
(1999), 1 (A) 227, στη σελ.
- Σε αυτό το ενδιάμεσο στάδιο λοιπόν το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης πρέπει να διακριβώνεται μέσα από τις ένορκες δηλώσεις, τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προκύπτει από τη Διαταγή
- Καθήκον δε του Δικαστηρίου είναι να συνεκτιμήσει την ποιότητα της μαρτυρίας την οποία οι διάδικοι επέλεξαν να προσκομίσουν, με σκοπό να διαπιστώσει αν τηρούνται οι τρεις προϋποθέσεις για την έκδοση του προσωρινού διατάγματος. Είναι ακόμα καθιερωμένη αρχή ότι ο Aιτητής, ο οποίος επιδιώκει μονομερώς ένα προσωρινό διάταγμα, πρέπει να προσέρχεται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Πρέπει να προβαίνει σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων. Η σημασία της αποκάλυψης έχει αναλυθεί σε σειρά αποφάσεων. Το επιστέγασμα της απουσίας αποκάλυψης είναι η κατάργηση του διατάγματος. Το Δικαστήριο αν θεωρήσει ότι η μη αποκάλυψη ήταν ουσιώδης μπορεί να ακυρώσει το προσωρινό διάταγμα που το ίδιο εξέδωσε αρνούμενο ν´ ακούσει περαιτέρω τον Aιτητή. Για να ακυρώσει, όμως, το διάταγμα θα πρέπει τα γεγονότα που δεν αποκαλύφθηκαν να ήταν ουσιώδη. Επίσης, θα πρέπει να βρίσκονταν εντός της γνώσης του Aιτητή. [ Βλ. Στυλιανού v. Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ. 583, Γρηγορίου κ. ά. v. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, Demstar Ltd. v. Zim Israel Navigation Co. Ltd.
(1996)1 (A) Α.Α.Δ. 597, Μ. & Ch. Mitsingas Tr. Ltd. κ. ά. ν. Timberland Co.
(1997)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1791, Resola (Cyprus) Ltd. v. Χρίστου
(1998)1 (Β) Α.Α.Δ. 598, Σεβαστού ν. Σεβαστού,
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1980]. ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ Με οδηγό τις παραπάνω αρχές, προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο δικαιολογείται η διατήρηση του προσωρινού διατάγματος, συνεκτιμώντας τη μαρτυρία που παρουσιάστηκε στις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων, χωρίς να καταλήξω σε τελικά ευρήματα επί των αμφισβητούμενων γεγονότων. Το άρθρο 17
(1)του περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμου του 1990 ( Ν.23/90)το οποίο αποτελεί και το δικαιοδοτικό βάθρο του αιτήματος για παραχώρηση αποκλειστικής χρήσης της στέγης προνοεί τα ακόλουθα: «Σε περίπτωση διακοπής της συμβίωσης ή σε περίπτωση που δίνεται γνωστοποίηση στον Επίσκοπο σύμφωνα με το άρθρο 3 του περί Απόπειρας Συνδιαλλαγής και Πνευματικής Λύσης του Γάμου Νόμου ή σε περίπτωση που καταχωρείται αγωγή διαζυγίου, το Οικογενειακό Δικαστήριο μπορεί ύστερα από αίτηση ενός από του συζύγους, εφόσον τον επιβάλλουν λόγοι επιείκειας και ενόψει των ειδικών συνθηκών του καθενός από τους συζύγους και του συμφέροντος των παιδιών, να παραχωρήσει στον ένα σύζυγο την αποκλειστική χρήση ολόκληρου ή τμήματος του ακινήτου που χρησιμεύει ως κύρια διαμονή των ιδίων ( οικογενειακή στέγη), ανεξάρτητα από ποιος από αυτούς είναι κύριος ή έχει απέναντι στον κύριο το δικαίωμα της χρήσης του. Η απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου υπόκειται σε αναθεώρηση όταν το επιβάλλουν οι περιστάσεις.» Από την πιο πάνω διάταξη, προκύπτει ότι η παραχώρηση της συζυγικής στέγης γίνεται με βάση τις ειδικές συνθήκες του καθενός, το συμφέρον των τέκνων και τις αρχές της επιείκειας. Ο νομοθέτης φαίνεται να μην έχει θέσει όρια προσδιορισμού των ειδικών συνθηκών που κρίνονται από το Δικαστήριο με βάση τις περιστάσεις κάθε περίπτωσης. Η ψυχική και σωματική υγεία των συζύγων, αλλά και η οικονομική τους κατάσταση, η δυσχέρεια ανεύρεσης στέγης, μπορεί να αποτελέσουν ειδικές συνθήκες. Προκύπτει ακόμα από την εν λόγω διάταξη ότι δεν έχει σημασία για την παραχώρηση της αποκλειστικής χρήσης της συζυγικής στέγης ποιος είναι ο κύριος του σπιτιού. Στην παρούσα υπόθεση παρατηρώ ότι μεγάλη έκταση των ενόρκων δηλώσεων των διαδίκων αναλώνεται στην παράθεση λεπτομερειών, της συνεισφοράς του καθενός στην απόκτηση των περιουσιακών στοιχείων με εκατέρωθεν ισχυρισμούς για δημιουργία της περιουσίας από τη συμβολή εκάστου διαδίκου. Δεν ενδιαφέρει όμως σε αυτή τη διαδικασία, ποιος έχει και σε ποια έκταση έχει συνεισφέρει στην απόκτηση της συζυγικής κατοικίας και οποιοδήποτε εύρημα επί τούτου θα ήταν πρόωρο καθώς δεν πρόκειται για υπόθεση επίλυσης περιουσιακών διαφορών. Το ότι οι διάδικοι βρίσκονται σε διάσταση το παραδέχεται ο Καθ' ου η Αίτηση στην ένορκη δήλωση του ημερομηνίας 2/9/2014. Αναφέροντας ότι ο ίδιος έκαμε προσπάθειες να αναβιώσουν το γάμο τους και ότι δεν ήθελε να έρθουν σε περαιτέρω ρήξη με ισχυρισμούς και αντεγκλήσεις από της πλευράς του. Παραδέχεται ακόμα ότι υπήρχε κάποια διαφορά ως προς τη συνήθεια της Αιτήτριας να καπνίζει, ο ίδιος βέβαια ισχυρίζεται ότι της έκαμε απλώς σύσταση ενώ η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι δημιουργήθηκε σοβαρό επεισόδιο. Προκύπτει ακόμη, από μια συνεκτίμηση των ενόρκων δηλώσεων των διαδίκων, η ύπαρξη εντάσεων στη σχέση των διαδίκων. Από δε τα βιβλία της Αστυνομίας υπάρχει καταγραφή κάποιας καταγγελίας σε σχέση με παράπονο της Αιτήτριας. Και αυτό αποτελεί γεγονός. Το τεκμήριο που επισύναψε η Αιτήτρια μαρτυρεί του λόγου το αληθές. Για δε την στοιχειοθέτηση οποιασδήποτε κατηγορίας αρμόδιο είναι το ποινικό Δικαστήριο, εφόσον προχωρήσει οποιαδήποτε κατηγορία εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση. Ούτε θα ήταν ορθό το παρόν Δικαστήριο να προχωρήσει σε εξαγωγή συμπερασμάτων επί της βασιμότητας της κατηγορίας. Ούτε να προχωρήσει σε τελικά ευρήματα επί της αξιοπιστίας των διαδίκων. Αρκεί σε αυτό το στάδιο η απλή πιθανολόγηση συζητήσιμης υπόθεσης. Εφόσον λοιπόν υπάρχει διακοπή της συμβίωσης, είναι πρόδηλο ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την ακρόαση της εναρκτήριας αίτησης. Με βάση λοιπόν το ενώπιον μου μαρτυρικό υλικό θεωρώ ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω τις υπόλοιπες προϋποθέσεις του άρθρου 17 του Νόμου για να αποφασίσω εάν ορθά εκδόθηκε το προσωρινό διάταγμα. Είναι καταρχήν παραδεκτό ότι οι διάδικοι έχουν αποκτήσει δύο παιδιά. Επομένως εκείνο που θα εξετάσω είναι τις ειδικές συνθήκες του καθενός και τους λόγους επιείκειας. Όπως αναφέρει ο Καθ' ου η Αίτηση το εστιατόριο το διαχειρίζεται ο ίδιος και ότι η Αιτήτρια πήγαινε εκεί ελάχιστες ώρες. Παρόλο που αμφισβητεί ότι έχει εισοδήματα €4000, το μήνα ως ισχυρίζεται η Αιτήτρια, δεν αποκαλύπτει πόσο χαμηλότερα είναι τα έσοδα του. Περαιτέρω, αρνείται ότι έχει εξωσυζυγική σχέση και ότι δεν θα μπορούσε να έχει με τα ωράρια εργασίας του. Φαίνεται δε από τα όσα παραθέτει ο Καθ' ου η αίτηση να εργάζεται πολλές ώρες στο εστιατόριο. Και όπως ο ίδιος αναφέρει να έχει το πάνω χέρι στη διαχείριση του. Θεωρώ λοιπόν με βάση τα πιο πάνω, ότι οι ειδικές συνθήκες της Αιτήτριας και ιδιαίτερα το συμφέρον των παιδιών, είναι να παραμείνουν στο χώρο που μέχρι σήμερα διαβιούν. Και στο παρόν στάδιο είναι προτιμότερη και λογικότερη η μετοίκηση του Καθ' ου η Αίτηση. Η συζυγική κατοικία είναι ο συνήθης τόπος διαμονής των παιδιών και στο παρόν στάδιο είναι ο χώρος που διαμένει ο γιος τους που βρίσκεται σε προχωρημένη τάξη και δεν θα ήταν ορθή οποιαδήποτε αναστάτωση του παιδιού. Άλλωστε ο Καθ' ου η Αίτηση δεν πρότεινε την παραμονή του παιδιού μαζί του στο συνήθη τόπο διαμονής του. Εκείνο που αναφέρει είναι ότι πέρσι το καλοκαίρι η Αιτήτρια μετακόμισε με τον γιο του, στο διαμέρισμα ιδιοκτησίας της γιαγιάς του, όταν αυτό ανακαινίστηκε, το οποίο είναι παραθαλάσσιο. Λέγοντας ότι η Αιτήτρια ψεύδεται ότι δεν έχει τόπο να μείνει και ότι υπάρχει πρόβλημα με το παιδί, αφού όπως ο ίδιος υποστηρίζει εκεί, εννοώντας το διαμέρισμα της μητέρας της Αιτήτριας, αρέσει στο παιδί περισσότερο. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί τέτοιο διάταγμα όπως επισημαίνεται στην Κατσουρίδης v. Κατσουρίδης
(1997)1 (Α) Α.Α.Δ. 415, «δεν πρέπει να συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς όπως στις υποθέσεις των πολιτικών Δικαστηρίων.» Η παρούσα υπόθεση αφορά τις οικογενειακές σχέσεις των συζύγων. Οι δυσμενείς συνέπειες στα παιδιά από τις διάφορες εντάσεις μεταξύ των διαδίκων δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να αποτιμηθούν σε χρήμα, ούτε μπορούν να αποκατασταθούν σε μεταγενέστερο στάδιο με την επιδίκαση αποζημιώσεων. Θεωρώ συνεπώς πως και η τρίτη προϋπόθεση τηρείται. Και η συνύπαρξη των διαδίκων στον ίδιο χώρο με τις πιο πάνω διαφορές, θα οδηγούσε στη δημιουργία ενός ακατάλληλου χώρου για το παιδί, που βρίσκεται σε κρίσιμη ηλικία και σε προχωρημένη τάξη του σχολείου μια και είναι 17 ετών. Δεν διαπίστωσα, τέλος, οποιαδήποτε πρόθεση απόκρυψης γεγονότων από την Aιτήτρια, τα οποία αν γνώριζα θα οδηγούμουν στην απόρριψη της αίτησης, ούτε ότι τα γεγονότα αυτά θα ασκούσαν επιρροή στην κρίση του κατά το χρόνο έκδοσης του προσωρινού διατάγματος. Η Αιτήτρια αποκάλυψε στο Δικαστήριο ότι έχει ένα διαμέρισμα το οποίο ανέκαθεν ενοικιάζει και δεν ήταν διαθέσιμο κατά τον ουσιώδη χρόνο. Και όπως φαίνεται από το ενοικιαστήριο που επισύναψε το ενοικιάζει από το
- Το ότι δεν αποκάλυψε ότι η μητέρα της έχει διαμέρισμα στην Κύπρο, δεν ήταν ουσιώδους σημασίας καθώς δεν αποτελεί δική της ιδιοκτησία την οποία θα μπορούσε λογικά άμεσα να εκμεταλλευτεί. Όσο αφορά το κατεπείγον της αίτησης έχει καταδειχθεί, από τα ίδια τα γεγονότα και την αμεσότητα δράσης της Αιτήτριας. Αφού αποτάθηκε στο Δικαστήριο, ως όφειλε αμέσως μετά το επεισόδιο της 18/6/
- Όσον αφορά προσπάθειες που έγιναν εν τω μεταξύ για την επίτευξη συμβιβαστικής λύσης μεταξύ των διαδίκων και δεν τελεσφόρησαν δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν εις βάρος οποιουδήποτε των διαδίκων. Το Δικαστήριο οφείλει να προσεγγίσει τη μαρτυρία προσεκτικά συνεκτιμώντας τις ένορκες δηλώσεις που έχει ενώπιον του χωρίς να προχωρήσει σε ευρήματα σε αυτό το στάδιο και μόνο για σκοπούς ικανοποίησης των τριών προϋποθέσεων έκδοσης ενός προσωρινού διατάγματος. Περαιτέρω ο ισχυρισμός του Καθ' ου η Αίτηση ότι η Αιτήτρια δεν γνώριζε ελληνικά όταν ορκιζόταν στις 18/6/2014, δεν μπορεί να προβάλλεται δια μέσω της αγόρευσης του δικηγόρου. Δεν τέθηκε τέτοιος ισχυρισμός στους λόγους ένστασης του Καθ' ου η Αίτηση, ούτε και η Αιτήτρια αντεξετάστηκε. Συνακόλουθα το προσωρινό διάταγμα το οποίο εκδόθηκε την 18/6/2014 καθίσταται απόλυτο και θα ισχύει μέχρι την εκδίκαση της εναρκτήριας αίτησης και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Τα έξοδα ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση και να καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............... Κ. Χ"Αθανασίου-Σιαμτάνη, Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο