Στυλιάνα Παναγιώτου ν. Παναγιώτης Παναγιώτου, Αρ. Αίτησης: 2/2015, 23/4/2015

(2009)1(A) Α.Α.Δ. 734]. Επίσης για να δικαιολογείται η έκδοση ενός διατάγματος μονομερώς, κατά παρέκκλιση του θεμελιώδους κανόνα της δικαιοσύνης που απαιτεί ακρόαση των δύο μερών πριν την άσκηση δικαστικής εξουσίας, θα πρέπει να συντρέχει και το στοιχείο του κατεπείγοντος [Βλ. Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου

(1998)1 (Β) Α.Α.Δ. 598]. Όμως, οι πιο πάνω αρχές τυγχάνουν αυστηρής εφαρμογής στα πλαίσια εξέτασης μονομερούς αίτησης που δεν είναι η περίπτωση στη συγκεκριμένη υπόθεση όπου, παρόλο που η επίδικη αίτηση είναι μονομερής, η επίδοσή της μετά από οδηγίες του Δικαστηρίου (Βλ. Δ.48 Θ.8

(3)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών), αφαιρεί από αυτήν την υπόσταση της μονομερούς αίτησης και την μετατρέπει σε αίτηση δια κλήσεως [Βλ. Κώστας Σμυρνιός

(2000)1 Α.Α.Δ. 43, Μαρκιτανής v. Μουτζούρη

(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 923, Αυγή Κασπάρη κ.ά. v. Βάσου Ανδρέου

(2004)1 Α.Α.Δ. 784 και Στυλιανού v. Στυλιανού

(1992)1 Α.Α.Δ. 583]. Σε ότι αφορά τις προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού διατάγματος όπως αυτές περιλαμβάνονται στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60)και έχουν ερμηνευθεί στη θεμελιακή απόφαση Οδυσσέως ν. Πιερής

(1982)1 Α.Α.Δ. 551, που είναι η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση στην ακρόαση της υπόθεσης, η ύπαρξη πιθανότητας ότι ο Ενάγων δικαιούται σε θεραπεία ή ότι έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας και τέλος ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το ενδιάμεσο διάταγμα, παρατηρώ τα ακόλουθα: Σύμφωνα με το άρθρο 33

(2)του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990 (Ν.216/90)η υποχρέωση των γονέων να διατρέφουν το τέκνο τους μπορεί να συνεχίσει και μετά την ενηλικίωση του στις περιπτώσεις όπου ειδικές περιστάσεις επιβάλλουν τούτο, όπως σε περίπτωση φοίτησης του σε εκπαιδευτικό ίδρυμα. Είναι προφανές ότι στην περίπτωση που εξετάζεται, με την Αιτήτρια να έχει, από τις 24.9.2014 ενηλικιωθεί και να φοιτά, από τις 23.9.2014, στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων στην Ελλάδα για την απόκτηση πτυχίου Νηπιαγωγού, υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση στην κυρίως αίτηση της. Ορατή επίσης είναι και η πιθανότητα της Αιτήτριας να δικαιούται σε θεραπεία, εκτός εάν καταδειχθούν άλλοι λόγοι ή παράγοντες στο πλαίσιο εκδίκασης της εναρκτήριας αίτησης, που ενδεχομένως να δικαιολογούν τον αποκλεισμό ή τον περιορισμό του δικαιώματος της σε διατροφή. Η τρίτη προϋπόθεση μπορεί να απαντηθεί με μια απλή πρόταση. Δεν μπορεί κανείς να αναμένει την εκδίκαση της εναρκτήριας αίτησης για να αποκτήσει τα βασικά για την αυτοσυντήρηση και αυτοδιατροφή του, ιδίως όταν πρόκειται για φοιτητή. Το τι απομένει σ΄ αυτό το τελικό στάδιο είναι η στάθμιση του κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο το Δικαστήριο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα [Ιπποδρομιακή Αρχή ν. Χατζηβασίλη

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152]. Με την ένορκη δήλωση της Αιτήτριας τέθηκαν στο Δικαστήριο τα δεδομένα των εισοδημάτων του Καθ΄ ου η αίτηση από την εργασία του ως πλασιέ στο ύψος των €2.000,- μηνιαίως, της μητέρας της ως ιδιωτικός υπάλληλος στο ύψος των €1.000,- μηνιαίως και οι ανάγκες για τη διατροφή και συντήρηση της που καθορίστηκαν στα €881,- μηνιαίως. Επίσης αναφορά γίνεται στο γεγονός ότι ως φοιτήτρια δεν μπορεί να εργαστεί. Τέλος ότι εξασφάλισε θέση στο πανεπιστήμιο μετά από επιτυχία στις εξετάσεις, ήταν το όνειρο της να γίνει νηπιαγωγός και ότι όταν ήταν μικρή ο Καθ΄ ου η αίτηση της υποσχόταν ότι θα την βοηθήσει να εκπληρώσει το όνειρο της αυτό. Ο Καθ΄ ου η αίτηση με τη δική του ένορκη δήλωση αντιτάσσει, σε σχέση με την εργασία του, ότι από το 1999 εργαζόταν ως Διευθυντής Πωλήσεων σε συγκεκριμένη εταιρεία από την οποία απολύθηκε στις 24.1.2013 και έκτοτε είναι άνεργος (ΤΕΚ. 1). Με την σύντροφο του, με την οποία συζεί, απέκτησε δύο παιδιά ηλικίας 11 και 8 χρόνων σήμερα (ΤΕΚ. 2). Η σύντροφος του είναι κι΄ αυτή άνεργη (ΤΕΚ. 3) και η οικογένεια λαμβάνει επίδομα από το Γραφείο Ευημερίας συνολικού ύψους €1.254,05 για κάλυψη των βασικών αναγκών τους και της δόσης δανείου για την αγορά της οικίας στην οποία διαμένουν (ΤΕΚ. 4, 5). Αποπληρώνουν επίσης δάνειο που στις 31.12.2014 ανερχόταν στις €30.363,71, το οποίο έγινε για την κάλυψη των εξόδων επίπλωσης και εξοπλισμού της κατοικίας τους (ΤΕΚ. 6). Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στα αυξημένα έξοδα του ενός από τα παιδιά τους το οποίο πάσχει από αυτισμό (ΤΕΚ. 7). Περαιτέρω είναι η θέση του ότι, κατά τη λύση του γάμου του με τη μητέρα της Αιτήτριας, αυτή ήταν τριών περίπου ετών και παρά την ύπαρξη διατάγματος που ρύθμιζε το δικαίωμα επικοινωνίας του, ως εκ της στάσης που τηρούσε η μητέρα της, επικοινώνησε μαζί της ελάχιστες φορές. Αργότερα, όταν η Αιτήτρια ήταν στην ηλικία των 10 με 11 χρόνων, προσπάθησε να την δει στο σχολείο όπου φοιτούσε κι΄ αυτή τον έδιωχνε λέγοντας του ότι δεν θέλει να τον ξαναδεί. Ουδέποτε του ανέφερε οτιδήποτε για το θέμα των σπουδών της και το όνειρο της να γίνει νηπιαγωγός και δεν γνώριζε ότι φοιτά σε πανεπιστήμιο. Τέλος ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια είχε τη δυνατότητα να περιορίσει τα έξοδα της φοιτώντας σε πανεπιστήμιο στην Κύπρο, μπορεί να εργαστεί και η μητέρα της κατέχει κινητή και ακίνητη περιουσία. Είναι παγιωμένο πως στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία με σκοπό μόνο να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και δεν αποφασίζει πάνω στα διαφιλονικούμενα θέματα στα οποία θα κριθεί η κυρίως αίτηση [Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263]. Η συγγενική σχέση που συνδέει τον ανιόντα με τον κατιόντα αποτελεί τον ιστό και το ηθικό υπόβαθρο της κοινωνίας μας και απόρροια της είναι η, ανάλογη με την περίπτωση, υποχρέωση του ενός να διατρέφει τον άλλο (άρθρα 33 και 34 του Ν.216/90). Με εξαίρεση την υποχρέωση των γονέων να διατρέφουν τα ανήλικα τέκνα τους (άρθρο 33), στις υπόλοιπες περιπτώσεις η ύπαρξη της συγγένειας και μόνο δε δημιουργεί αυτόματα και την υποχρέωση διατροφής είτε του ενήλικου τέκνου από τους γονείς του, είτε των γονέων του από αυτό. Ειδικότερα, καθόσον αφορά τη διατροφή ενήλικου τέκνου από τους γονείς του (άρθρο 33

(2)), η υποχρέωση γεννάται όταν συντρέχουν ειδικές περιστάσεις που το επιβάλλουν. Οι περιστάσεις αυτές δεν μπορούν να προκαθοριστούν. Το άρθρο 33

(2)ξεχωρίζει την περίπτωση όπου η φοίτηση του τέκνου σε εκπαιδευτικό ίδρυμα μπορεί, συνυπολογιζομένου και κάθε παράγοντα που θα προβάλλει ως σχετικός, να οδηγήσει σε έγκριση του αιτήματος για καταβολή διατροφής από το γονέα στο ενήλικο τέκνο του [Βουνού ν. Βουνού

(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 490 και Χρίστου ν. Χρίστου

(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1891]. Ένα τέτοιο παράγοντα μπορεί να αποτελέσει και η συμπεριφορά του τέκνου προς τον γονέα. Άλλος παράγοντας που προβάλλει ως σχετικός στην περίπτωση που εξετάζεται είναι ο ισχυρισμός περί διακινδύνευσης της διατροφής του ιδίου και της νέας του οικογένειας που πρόβαλε ο Καθ΄ου η αίτηση σε περίπτωση καταβολής διατροφής στην Αιτήτρια. Δεν είναι το κατάλληλο στάδιο για να καταλήξει το Δικαστήριο σε ευρήματα αναφορικά με τις δυνάμεις των διαδίκων ή και της μητέρας της Αιτήτριας και τις ανάγκες της τελευταίας. Αυτό θα γίνει κατά την ακρόαση της κυρίως αίτησης. Για σκοπούς όμως της παρούσας διαδικασίας θεωρώ παρακινδυνευμένη, υπό τις περιστάσεις που αναφέρει ο Καθ΄ ου η αίτηση για τον ίδιο και τη νέα του οικογένεια, την έκδοση οποιουδήποτε διατάγματος εναντίον του, έστω κι αν μέχρι την ενηλικίωση της Αιτήτριας αυτός συνεισέφερε στη διατροφή της όπως είχε υποχρέωση να κάνει. Και τούτο γιατί μετά την ενηλικίωση της Αιτήτριας είναι κι άλλοι σχετικοί παράγοντες που συνυπολογίζονται οι οποίοι και θα εξεταστούν στα πλαίσια της κυρίως αίτησης. Με βάση όλα τα πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται. Ως εκ της φύσεως της υπόθεσης, τα έξοδα να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της εναρκτήριας αίτησης. (Υπ.)....................... Δ. Κούσιου, Δ. /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο