Γεώργιος Μαρίνου ν. Μαρία Σωτήρη Ουπλε, Αρ. Αίτησης: 4/2014, 12/2/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2015:6 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ Ενώπιον: Δ. Κούσιου, Δ. Αρ. Αίτησης: 4/2014 Μεταξύ: Γεώργιος Μαρίνου Αιτητής -και- Μαρία Σωτήρη Ουπλε Καθ΄ ης η αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 24.2.2014 Ημερομηνία: 12.2.
- Εμφανίσεις: Για Αιτητή: Ο κ. Κουμή για κ. Ν. Νικολάου. Για Καθ΄ης η αίτηση: Η κα Θεανώ Κουμή. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Μιχάλης, η Δέσποινα και ο Μαρίνος που γεννήθηκαν στις 18.11.2008, 16.6.2010 και 14.6.2011 αντίστοιχα, είναι τα ανήλικα τέκνα των διαδίκων. Με την υπό κρίση αίτηση του ημερ. 24.2.2014 ο Αιτητής ζητά την έκδοση προσωρινού διατάγματος με το οποίο να διατάσσεται η Καθ΄ ης η αίτηση να καταβάλλει σ΄ αυτόν €450,- το μήνα ως η συνεισφορά της για τη διατροφή των πιο πάνω ανηλίκων τέκνων τους. Η Καθ΄ ης η αίτηση, στην οποία με οδηγίες του Δικαστηρίου επιδόθηκε η πιο πάνω αίτηση, στις 3.4.2014 καταχώρισε ένσταση εγείροντας επτά λόγους ένστασης. Οι λόγοι αυτοί μπορούν να συνοψιστούν στο ότι απουσιάζουν οι προϋποθέσεις και το κατεπείγον για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ότι ο Αιτητής δεν απεκάλυψε ουσιαστικά γεγονότα που θα επηρέαζαν την κρίση του Δικαστηρίου, η αίτηση στηρίζεται σε γεγονότα που δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια, καταχωρήθηκε καθυστερημένα και «οι οικονομικές δυνατότητες της Καθ΄ ης η αίτηση δεν της επιτρέπουν να καταβάλλει οποιοδήποτε ποσό». Η αίτηση έχει ως πραγματικό υπόβαθρο την ένορκη δήλωση του Αιτητή και τρία τεκμήρια, το πιστοποιητικό γάμου των διαδίκων, την απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου ημερ. 9.10.2013 με την οποία λύεται ο γάμος των διαδίκων και τα πιστοποιητικά γεννήσεως των ανηλίκων. Η ένσταση έχει επίσης ως πραγματικό υπόβαθρο την ένορκη δήλωση της Καθ΄ ης η αίτηση και δύο τεκμήρια, βεβαιώσεις του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων για το ότι η Καθ΄ ης η αίτηση δεν είναι ασφαλισμένη στο Σχέδιο Κοινωνικών Ασφαλίσεων και ότι από τις 2.4.2014 έχει εγγραφεί ως άνεργη. Η ακρόαση της υπό εξέταση αίτησης αναβάλλεται τρεις φορές, λόγω διαδοχικών αιτημάτων, πρώτα της Καθ΄ ης η αίτηση και μετά του Αιτητή, για καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων τους. Την εκδίκαση της στη συνέχεια καθυστερεί και η αλλαγή δικηγόρου εκ μέρους του Αιτητή. Η με την άδεια του Δικαστηρίου συμπληρωματική ένορκη δήλωση της Καθ΄ ης η αίτηση καταχωρήθηκε στις 21.5.2014 και του Αιτητή στις 30.9.
- Θέμα τίθεται από την Καθ΄ ης η αίτηση ως προς το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του Αιτητή καθότι επεκτείνεται σε θέματα για τα οποία δεν δόθηκε άδεια από το Δικαστήριο. Αποκαλυπτικό για το όλο θέμα είναι το παρακάτω απόσπασμα από το πρακτικό του Δικαστηρίου ημ. 20.6.2014: «κα Θεράποντος: Ζητούμε χρόνο για να καταχωρήσουμε συμπληρωματική ένορκο δήλωση για ιατρικά πιστοποιητικά που αφορούν τα παιδιά του Αιτητή. κα Κουμή: Ζητούμε αναβολή της σημερινής ακρόασης και ορισμού της με το νέο δικαστηριακό έτος. κα Θεράποντος: Ζητούμε άδεια για συμπληρωματική ένορκη δήλωση στην οποία να επισυνάπτονται τα ιατρικά πιστοποιητικά για τα παιδιά σε σχέση με τον οδοντίατρο που παρακολουθείται το ένα παιδί. κα Κουμή: Δεν υπάρχει ένσταση εφόσον η συμπληρωματική ένορκη δήλωση περιοριστεί στο τι έχει λεχθεί.». Προσεκτική μελέτη της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του Αιτητή ημερ. 30.9.2014, καταδεικνύει ότι τίποτε σχετικό με ό,τι ζητήθηκε και δόθηκε η άδεια του Δικαστηρίου δεν περιέχεται σ΄ αυτήν. Σχετικό είναι μόνο το τελευταίο τεκμήριο που επισυνάπτεται σ΄ αυτήν. Πρόκειται για έγγραφο που φέρει τον τίτλο «Ασθενής υπό γενική αναισθησία για οδοντιατρική περίθαλψη», το οποίο περιγράφει τη σχετική διαδικασία στα δημόσια νοσηλευτήρια, έχει σημειωμένα δύο ραντεβού, στις 5.9.2014 και 8.9.2014 και φέρει την υπογραφή του Αιτητή ως «κηδεμόνα». Κατά την ακρόαση της αίτησης κανένας από τους ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκε. Οι συνήγοροι των διαδίκων αρκέστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις και η κάθε πλευρά υπεραμύνθηκε των θέσεων της με αναφορά σε νομολογία. Συνεπώς το Δικαστήριο θα αποφασίσει στηριζόμενο μόνο σε συνεκτίμηση των αρχικών και συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων των διαδίκων, περιοριζόμενο όμως, σε σχέση με τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Αιτητή, σ΄ ότι πιο πάνω έχει εξειδικευθεί. Κατά πρώτον, αναφέρω ότι δεν προτίθεμαι να ασχοληθώ εκτενώς με τα κατ' ισχυρισμόν της Καθ' ης η αίτηση ζητήματα της μη αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων από μέρους του Αιτητή, ως και την απουσία του στοιχείου του κατεπείγοντος. Δεν διαφεύγουν της προσοχής μου οι αρχές που έχει θέσει η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικά με τα πιο πάνω θέματα. Σύμφωνα μ' αυτές ένας διάδικος που επιζητά την έκδοση ενός διατάγματος μονομερώς υποχρεούται να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα γεγονότα που επενεργούν στην κρίση του (Βλ. Τσερκέζος v. Dragon Tourist, Πολιτική Έφεση 181/07, 19/6/2009). Επίσης για να δικαιολογείται η έκδοση ενός διατάγματος μονομερώς, κατά παρέκκλιση του θεμελιώδους κανόνα της δικαιοσύνης που απαιτεί ακρόαση των δύο μερών πριν την άσκηση δικαστικής εξουσίας, θα πρέπει να συντρέχει και το στοιχείο του κατεπείγοντος (Βλ. Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου, Π.Ε. 9610, 31/8/98). Όμως, οι πιο πάνω αρχές τυγχάνουν αυστηρής εφαρμογής στα πλαίσια εξέτασης μονομερούς αίτησης που δεν είναι η περίπτωση στη συγκεκριμένη υπόθεση όπου, παρόλο που η επίδικη αίτηση είναι μονομερής, η επίδοσή της μετά από οδηγίες του Δικαστηρίου (Βλ. Δ.48 Θ.8
(3)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών), αφαιρεί από αυτήν την υπόσταση της μονομερούς αίτησης και την μετατρέπει σε αίτηση δια κλήσεως (Βλ. Κώστας Σμυρνιός
(2000)1 Α.Α.Δ. 43, Μαρκιτανής v. Μουτζούρη
(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 923, Αυγή Κασπάρη κ.ά. v. Βάσου Ανδρέου
(2004)1 Α.Α.Δ. 784 και Στυλιανού v. Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ. 583). Σε ότι αφορά τις προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού διατάγματος όπως αυτές περιλαμβάνονται στο άρθρο 32 του Ν.14/60 και όπως έχουν ερμηνευθεί στη θεμελιακή απόφαση Οδυσσέως ν. Πιερής
(1982)1 Α.Α.Δ. 551, παρατηρώ τα ακόλουθα: Οι διάδικοι σύμφωνα με το άρθρο 33 του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990 (Ν.216/90), έχουν υποχρέωση να διατρέφουν τα ανήλικα τέκνα τους από κοινού, ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του. Από τη στιγμή που ο πατέρας, ως ο ένας γονέας, στρέφεται εναντίον του άλλου γονέα για ρύθμιση του θέματος διατροφής, αναπόδραστα υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. Ο Αιτητής δε με τον οποίο, ως είναι παραδεκτό, διαμένουν τα ανήλικα, έχει ορατή πιθανότητα να επιτύχει, κατά την εκδίκαση της εναρκτήριας αίτησης, διαταγή που να στρέφεται εναντίον της Καθ΄ ης η αίτηση και να την διατάζει να συνεισφέρει στη διατροφή των ανηλίκων. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση, ότι δηλαδή θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη μεταγενέστερα εκτός αν εκδοθεί το προσωρινό διάταγμα, θα πω μόνο πως η διατήρηση των ανηλίκων στη ζωή συνδέεται άμεσα και άρρηκτα με το αίτημα του Αιτητή για διατροφή τους. Το θέμα πρέπει ν΄ αντιμετωπίζεται άμεσα, ώστε να υπάρχουν τα απαραίτητα για τη συντήρηση τους μέχρι την εκδίκαση της εναρκτήριας αίτησης. Καταλήγω παρεπόμενα, πως και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 συντρέχουν. Ό,τι πιο πάνω έχω αναφέρει σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση καλύπτει και το λόγο ένστασης, που αόριστα έχει τεθεί από την Καθ΄ ης η αίτηση, για καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης. Εξ΄ άλλου, όπως αποκαλύπτει ο Αιτητής στην αρχική ένορκη δήλωση του, στην περίοδο των οκτώ μηνών πριν από την καταχώριση της αίτησης του, διάστημα κατά το οποίο τα ανήλικα διαμένουν μαζί του, γίνονταν εκκλήσεις προς τη μητέρα για συνεισφορά της στη διατροφή τους χωρίς όμως οποιαδήποτε ανταπόκριση της. Το τι απομένει σ΄ αυτό το τελικό στάδιο είναι η στάθμιση του κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο το Δικαστήριο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (Ιπποδρομιακή Αρχή ν. Χατζηβασίλη
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152). Με την αρχική ένορκη δήλωση του πατέρα τέθηκαν στο Δικαστήριο τα δεδομένα των εισοδημάτων της μητέρας από την εργασία της ως κομμώτρια στο ύψος των €1.000,- μηνιαίως και οι ανάγκες των ανηλίκων που καθορίστηκαν στα €1.
- Επίσης αναφορά γίνεται για την κατοχή από την Καθ΄ ης η αίτηση κινητής και ακίνητης περιουσίας ως και την πρόσφατη αγορά αυτοκινήτου αξίας €10.
- Τέλος, ότι διαμένει με τους γονείς της και δεν έχει έξοδα ενοικίου. Η μητέρα με τις δικές της ένορκες δηλώσεις αρνείται ότι εργάζεται. Δεν είναι κομμώτρια και ουδέποτε ασχολήθηκε μ΄ αυτό ή οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα. Είναι απόφοιτη της 2ας τάξης γυμνασίου, άνεργη και τα τελευταία χρόνια ψάχνει ανεπιτυχώς για δουλειά. Τα έξοδα συντήρησης της τα επωμίζεται, όπως και αυτά του άρρωστου πατέρα της, η μητέρα της. Σ΄ αυτήν ανήκει και το αυτοκίνητο που αναφέρει ο Αιτητής. Η ίδια δεν έχει οποιαδήποτε κινητή ή ακίνητη περιουσία. Ο Αιτητής εργάζεται ως οδηγός μπουλντόζας και βαρέων οχημάτων σε ιδιωτική εταιρεία. Διαμένει με τα ανήλικα στο σπίτι των γονέων του και για τη συντήρηση τους «λαμβάνει επίδομα από το κράτος περίπου €700,- μηνιαίως και περαιτέρω λαμβάνει βοήθεια από το Γραφείο Ευημερίας». Για τον εαυτό της δηλώνει ότι «δεν είμαι σε θέση να καταβάλλω οποιοδήποτε - εννοείται ποσό διατροφής - καθ΄ότι είμαι άνεργη και σε δεινή οικονομική κατάσταση». Τέλος, αμφισβητεί ότι οι μηνιαίες ανάγκες των ανηλίκων ανέρχονται στο ποσό που καθορίζει ο πατέρας χωρίς όμως η ίδια να τις καθορίζει. Είναι παγιωμένο πως στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία με σκοπό μόνο να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και δεν αποφασίζει πάνω στα διαφιλονικούμενα θέματα στα οποία θα κριθεί η κυρίως αίτηση [Jonitexo Ltd v. Adidas
(1084)1 C.L.R. 263]. Έχω παραθέσει τις θέσεις των δύο πλευρών. Ο πατέρας δεν έχει αποκαλύψει την εισοδηματική του δυνατότητα ως είχε την υποχρέωση να κάνει [Μαρκουλίδης ν. Μαρκουλίδη κ.ά.
(1998)1 Α.Α.Δ. 1386]. Η μόνη αναφορά για το θέμα της εργασίας του πατέρα χωρίς αναφορά στις απολαβές του γίνεται από την Καθ΄ ης η αίτηση. Και άνεργος να είναι σήμερα ο Αιτητής, ως αφήνει να νοηθεί, όπως καθιερώθηκε από τη νομολογία, σημασία έχει η εισοδηματική δυνατότητα του και όχι μόνο το υπαρκτό εισόδημα του [Μενελάου ν. Μενελάου
(1993)1 Α.Α.Δ. 381, Ιωάννου ν. Ιωάννου
(1993)1 Α.Α.Δ. 900 και Δημητρίου ν. Περδίου
(2005)1 Α.Α.Δ. 1418]. Δεν μπορεί όμως το ίδιο να λεχθεί και για την Καθ΄ ης η αίτηση η οποία διατείνεται ότι ουδέποτε έχει εργαστεί σ΄ οποιοδήποτε επάγγελμα, έχει τελειώσει τη 2η τάξη του γυμνασίου και δεν έχει ειδικευθεί σ΄ οτιδήποτε. Δεν είναι το κατάλληλο στάδιο για να καταλήξει το Δικαστήριο σε ευρήματα αναφορικά με τις δυνάμεις των διαδίκων και τις ανάγκες των ανηλίκων. Αυτό θα γίνει κατά την ακρόαση της κυρίως αίτησης. Για σκοπούς όμως της παρούσας διαδικασίας θεωρώ παρακινδυνευμένη, υπό τις περιστάσεις που αναφέρει η μητέρα για τον εαυτό της, την έκδοση οποιουδήποτε διατάγματος εναντίον της. Στην πιο πάνω κατάληξη μου συνηγορεί και το γεγονός που αναφέρεται από τη μητέρα ότι το κράτος είναι αρωγός με επίδομα €700,- και πλέον που δίδεται στον πατέρα για τα ανήλικα. Με βάση όλα τα πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της εναρκτήριας αίτησης. (Υπ.)....................... Δ. Κούσιου, Δ. /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο