Ζωής Κίτσιου ν. Δημήτρη Πουκή, Αρ. Αίτησης: 4/2011, 8/5/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2015:13 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ Ενώπιον: Δ. Κούσιου, Δ. Αρ. Αίτησης: 4/2011 Μεταξύ: Ζωής Κίτσιου, Παραλίμνι. Αιτήτριας -και- Δημήτρη Πουκή, Σωτήρα. Καθ΄ ου η αίτηση Αίτηση Παρακοής ημερ. 16.9.
- Ημερομηνία: 8.5.
- Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια: κα Α. Παναγή για Χ. Αργυρού & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Καθ' ου η Αίτηση: εμφανίζεται προσωπικά. Π Ο Ι Ν Η Μετά από ακρόαση της αίτησης παρακοής ημερομηνίας 16.9.2014 ο Καθ΄ ου η αίτηση βρέθηκε ένοχος για ηθελημένη παρακοή των διαταγμάτων του Δικαστηρίου ημερ. 20.3.2014 και 10.6.
- Τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση έχουν εκτεθεί με λεπτομέρεια στην απόφαση μου με σημερινή ημερομηνία και μπορούν να συνοψιστούν για σκοπούς ποινής στο ότι ο Καθ΄ ου η αίτηση χωρίς να προβάλλει κανένα ουσιαστικό λόγο αρνείται να μεταβιβάσει το μερίδιο του επί του επίδικου ακινήτου επ΄ ονόματι της Αιτήτριας και να συμμορφωθεί με τα πιο πάνω διατάγματα διατηρώντας την πεποίθηση ότι αυτά είναι άδικα και αναμένει κάτι καλύτερο. Όταν ο Καθ΄ ου η αίτηση, που χειρίστηκε προσωπικά την υπόθεση του, κλήθηκε από το Δικαστήριο να αγορεύσει για σκοπούς μετριασμού της ποινής δήλωσε ετοιμότητα να πράξει τούτο αυθημερόν. Αναφέρθηκε και πάλι στα γεγονότα που υποστήριξε με την ένσταση του καθώς και στην πεποίθηση του πως τα πιο πάνω διατάγματα είναι άδικα. Σε σχετικές ερωτήσεις του Δικαστηρίου ανέφερε ότι δεν είναι παντρεμένος και δεν έχει παιδιά. Δεν εργάζεται και δεν έχει καταδικαστεί για οποιοδήποτε αδίκημα. Σ΄ ό,τι αφορά τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να χρησιμοποιεί τιμωρητικά μέσα του ποινικού δικαίου για τον πειθαναγκασμό οποιουδήποτε προσώπου σε συμμόρφωση προς απόφαση ή διαταγή του, καθώς επίσης και τη διαδικασία ή τις δικονομικές διατάξεις που διέπουν και ρυθμίζουν την άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Ν. 14/60, επισημαίνω τα πιο κάτω: Το άρθρο 42 του Ν. 14/60 περιέχει το ουσιαστικό, το δικαιοδοτικό δίκαιο και προβλέπει: «
- Τηρουμένου οποιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού κάθε δικαστήριο θα έχει εξουσία να εξαναγκάζει σε υπακοή προς οποιοδήποτε διάταγμα που εκδόθηκε από αυτό, το οποίο διατάζει ή απαγορεύει την εκτέλεση οποιασδήποτε πράξης, με πρόστιμο ή φυλάκιση ή μεσεγγύηση πραγμάτων. Και το δικαστήριο δύναται επιπρόσθετα να επιδικάσει στο πρόσωπο προς το συμφέρον του οποίου εκδόθηκε το διάταγμα τέτοιο ποσό υπό μορφή αποζημίωσης, όπως το δικαστήριο δύναται να θεωρήσει πρέπον». Είναι φανερό από τις πρόνοιες του άρθρου 42 του Ν. 14/60 πως τα μέσα εξαναγκασμού σε υπακοή προς διάταγμα του Δικαστηρίου είναι: α. πρόστιμο ή β. φυλάκιση ή γ. μεσεγγύηση πραγμάτων. Η Διάταξη 42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας πραγματεύεται αποκλειστικά το διαδικαστικό, το δικονομικό δίκαιο. Τονίστηκε στην υπόθεση Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas
(1989)1 A.A.Δ. 750, 761-762, ότι η πολιτική διαδικασία για ανυπακοή διατάγματος έχει δύο σκοπούς: (ι) τον πειθαναγκασμό σε υπακοή και (ιι) την τιμωρία του παραβάτη, και πως τα μέσα για την αντιμετώπιση της παρακοής διατάγματος είναι: (ι) η έκδοση εντάλματος δέσμευσης, (ιι) η έκδοση διατάγματος μεσεγγύησης πραγμάτων, και (ιιι) η επιβολή προστίμου. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από την πιο πάνω υπόθεση Krashias, σελ. 761-762: « . Η πολιτική διαδικασία για ανυπακοή διατάγματος έχει δύο σκοπούς, όπως υποδείχθηκε στην Enfield NVC v. Mahoney
(1983)2 All E.R. 901 (CA). (α) τον πειθαναγκασμό σε υπακοή και (β) την τιμωρία του παραβάτη. Είναι γεγονός ότι η Δ.42Α προβλέπει μόνο δυο διαδικαστικά μέσα για την αντιμετώπιση της παρακοής διατάγματος:
(1)Την έκδοση εντάλματος δέσμευσης (writ of attachment) και
(2)Την έκδοση διατάγματος μεσεγγύησης πραγμάτων (writ of sequestration). Το ένταλμα δέσμευσης αποβλέπει κυρίως στον περιορισμό του ατόμου. Διασαφηνίζεται όμως στον κ. 6 της Δ.42Α ότι αυτή δεν είναι η μόνη κύρωση που μπορεί να επιβάλει το δικαστήριο. Παρέχεται διακριτική ευχέρεια για την τιμωρία του παραβάτη με πρόστιμο αντί της καταδίκης του σε φυλάκιση. Συνεπώς η εκτίμηση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η διαδικασία για την έκδοση εντάλματος δέσμευσης συναρτάται κυρίως με τις περιπτώσεις εκείνες που επιδιώκεται η φυλάκιση φυσικού προσώπου, είναι εσφαλμένη. Το ένταλμα δέσμευσης αποτελεί το διαδικαστικό μέσο για την τιμωρία φυσικών και νομικών προσώπων που παραβαίνουν διατάγματα του δικαστηρίου με την επιβολή προστίμου ή φυλάκισης.» Η συμμόρφωση προς τα διατάγματα των Δικαστηρίων είναι υψίστης σημασίας για την ομαλή λειτουργία ενός πολιτισμένου κράτους. Η νομολογία τόνισε επανειλημμένα τη μεγάλη σοβαρότητα των υποθέσεων παρακοής δικαστικών διαταγμάτων. Όπως λέχθηκε στην πρόσφατη απόφαση Μιχαηλίδης ν. Poliakova (Αρ. 2)
(2011)1(Β) Α.Α.Δ. 1007: «Η νομολογία έχει προδιαγράψει με σαφήνεια, διαχρονικότητα και εξαντλητικά, ότι η παρακοή διαταγμάτων δικαστηρίου καταστρατηγεί την ίδια τη βάση του συστήματος και την καλή και απρόσκοπτη λειτουργία και απονομή της ίδιας της δικαιοσύνης. Υποσκάπτει την εξουσία του Δικαστηρίου γι' αυτό και η πρέπουσα, κατά κανόνα, τιμωρία είναι αυτή της ποινής φυλάκισης. Μπορεί να γίνει αναφορά σε υποθέσεις όπως τις Safarino Shoe Industry v. Sunshoes Ltd
(1984)1 C.L.R. 738, Helen Anastasiou Kay v. The Municipality of Larnaca
(1982)2 C.L.R. 236 και Krashias Shoe Factory v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler K.G.
(1989)1 Α.Α.Δ. 750, όπου λέχθηκαν τα εξής: "Η υπακοή στα διατάγματα του Δικαστηρίου αποτελεί το θεμέλιο λίθο του κράτους δικαίου. Όταν δε η ανυπακοή αποβλέπει στην προσκόμιση οικονομικών ωφελημάτων η τιμωρία πρέπει να είναι τέτοια ώστε όχι μόνο να στιγματίζει την πράξη, αλλά ταυτόχρονα να καταδεικνύει με τρόπο πρακτικό ότι δεν συμφέρει." Στην Houssein Halin ν. Naime Timour κ.α.
(2005)1 Α.Α.Δ. 424, το Εφετείο απορρίπτοντας την έφεση εναντίον της παρακοής σημείωσε ότι τα διατάγματα των Δικαστηρίων πρέπει να τηρούνται και να υπάρχει συμμόρφωση με αυτά, σε εκείνη δε την παρακοή το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε επιβάλει ποινή φυλάκισης των 30 ημερών, την οποία το Εφετείο χαρακτήρισε ως επιεικέστατη. Στα πλαίσια του οικογενειακού δικαίου πρόσφατα στην υπόθεση Μαρία Μαυρονικόλα ν. Αντυ Ξάνθου, Έφεση αρ. 9/09, ημερ. 24.2.11, το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο απέρριψε έφεση εναντίον της πρωτόδικης κρίσης με την οποία η εφεσείουσα είχε βρεθεί ένοχη παρακοής διότι αμέλησε να παραδίδει τα ανήλικα παιδιά του ζεύγους στις συμφωνηθείσες ώρες και μέρες στον πατέρα, χαρακτήρισε δε την πρωτόδικη εφεσιβληθείσα ποινή των €2.000 πρόστιμο, ως ουσιαστικά επιεική, εφόσον η καταφρόνηση της Δικαστικής διαταγής μπορούσε να αντιμετωπισθεί με διαφορετικής φύσεως ποινή. Δεν υπήρχε όμως επί αυτού αντέφεση και έτσι το Εφετείο δεν ασχολήθηκε περαιτέρω με το θέμα». Έχει επίσης νομολογηθεί ότι η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής δε συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή. Η εξατομίκευση της ποινής επιτυγχάνεται μέσα και όχι έξω από το πλαίσιο των αρχών που διέπουν τον καθορισμό της ποινής. (Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 240 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Α. Ευαγόρου
(2001)2 Α.Α.Δ. 285). Έχω εστιάσει την προσοχή μου στα γεγονότα που καλύπτουν την παρούσα υπόθεση, έχοντας κατά νουν ότι τα γεγονότα κάθε συγκεκριμένης υπόθεσης συνιστούν, κατά πάγια νομολογία, αποφασιστικό παράγοντα στην προσπάθεια ανίχνευσης της σοβαρότητας ενός αδικήματος. Ό,τι παραμένει ως ουσιαστικό γεγονός είναι πως ο Καθ΄ ου η αίτηση χωρίς ουσιαστικό λόγο αρνείται να μεταβιβάσει το μερίδιο του επί του επίδικου ακινήτου στην Καθ΄ ης η αίτηση. Η επιμέτρηση της ποινής είναι διαδικασία εξισορρόπησης όλων των σχετικών στοιχείων: γεγονότων που περιβάλλουν την υπόθεση, προσωπικών συνθηκών του κατηγορούμενου και μέγιστης ποινής που προνοείται από τον νόμο. Έχω εξετάσει και λάβει υπόψη μου όλα όσα ο Καθ΄ ου η αίτηση ανέφερε και μελέτησα με προσοχή όλα τα ενώπιον μου δεδομένα. Μεταξύ αυτών τις προσωπικές, επαγγελματικές και οικογενειακές περιστάσεις του Καθ΄ ου η αίτηση ως έχουν εκτεθεί πιο πάνω καθώς και το λευκό του ποινικό μητρώο. Λαμβάνοντας υπόψη, πάντα μέσα στα πλαίσια των αρχών που έχω εκθέσει πιο πάνω, τη σοβαρότητα του αδικήματος, τη συμπεριφορά που ο Καθ΄ ου η αίτηση επέδειξε από την έκδοση των επίδικων διαταγμάτων και κυρίως τη μη άρση της παρακοής από μέρους του μέχρι σήμερα, παρόλες τις ευκαιρίες που του δόθηκαν καταλήγω ότι η ενδεδειγμένη υπό τις περιστάσεις ποινή είναι αυτή της φυλάκισης. Ασκώντας κάθε δυνατή επιείκεια, καταδικάζω τον Καθ΄ ου η αίτηση σε φυλάκιση ενός μηνός από σήμερα. (Υπ.)........... Δ. Κούσιου, Δ. /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο