Κυπριακή Δημοκρατία για εκπλήρωση των καθηκόντων που επιβάλλονται από την ομώνυμη Σύμβαση της Χάγης σε τέτοιες αρχές.
υπό κρίση περίπτωση ενεργεί ύστερα από επιστολή της Κεντρικής Αρχής της Ιρλανδίας ημερομηνίας 10.04.2014 (Τεκμήριο 2
ένορκη δήλωση της Τροοδίας Διονυσίου) κατ' εξουσιοδότηση του Peirce Cox, (Τεκμήριο 4), πατέρα των ανηλίκων Shannon Theresa Cox, Amy Maria Cox και Joseph Anthony Cox, (Τεκμήρια 5, 6 και 7) και συζύγου της Καθ' ης η αίτηση, (Τεκμήριο 1). Η τελευταία κατακρατεί παράνομα, κατά τον πατέρα, τους ανήλικους
Κύπρο από τον Ιούλιο του 2013 (βλ. §14 της παράκλησης επιστροφής της Κεντρικής Αρχής της Ιρλανδίας, Τεκμήριο 3). Εξού και το αίτημα για έκδοση διατάγματος επιστροφής τους
Ιρλανδία, τόπο της συνήθους διαμονής τους. Ας σημειωθεί πως η μετακίνηση των ανηλίκων
Κύπρο έγινε και από τους δυο γονείς. Επρόκειτο για προσωρινή μετακίνηση για σκοπούς διακοπών, ισχυρίζεται ο πατέρας, από τη μια. Ήταν το πρώτο στάδιο της εδώ μετεγκατάστασης της οικογένειας είναι η διαμετρικά αντίθετη θέση της μητέρας, από την άλλη. Ως συναπεφάσισαν, από το τέλος Ιουλίου του 2012, αρχικά θα ερχόταν η ίδια με τα παιδιά «και σε μεταγενέστερο χρονικό διάστημα ο Αιτητής και τούτο ένεκα του επαγγέλματός του ως στρατιωτικού, όπου χρειαζόταν χρόνο για να διευθετήσει τις οποιεσδήποτε εκκρεμότητες που θα προέκυπταν», (βλ. §4 της ένορκης δήλωσης της μητέρας). Η παραπάνω σαφής διάκριση των δυο εκδοχών των γονέων τοποθετεί στο προσκήνιο την ανάγκη εντοπισμού της χώρας της συνήθους διαμονής των παιδιών και την ανυψώνει σε κομβικό σημείο. Γιατί, εάν η μετακίνησή τους
Κύπρο ήταν για σκοπούς διακοπών, τότε η Ιρλανδία ήταν και βεβαίως εξακολουθεί να είναι η χώρα της συνήθους διαμονής των παιδιών. Εάν όμως η μετακίνησή τους ήταν άμεσο παρακολούθημα της κοινής απόφασης των γονέων για σταδιακή μετεγκατάστασή τους
Κύπρο, τότε η Κύπρος θεωρείται πια η χώρα της συνήθους διαμονής των παιδιών και βεβαίως η επιστροφή τους δεν μπορεί να διαταχθεί. Σημειώνω ευθύς εξ αρχής πως η υπό εξέταση περίπτωση εντάσσεται εντός του πεδίου εφαρμογής του Κανονισμού (ΕΚ) 2201/2003 της 27ης Νοεμβρίου 2003, [στη συνέχεια «ο Κανονισμός»]. Ο Κανονισμός ισχύει άμεσα στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπερέχει του εθνικού μας δικαίου και βεβαίως και της Σύμβασης [βλ. άρθρα 64 και 72 του Κανονισμού και την απόφαση
υπόθεση Ευγενίου Ζήνωνος ν Ελένης Ζησάκη,
επιστροφή των παιδιών για οκτώ λόγους. Η διατύπωση του λόγου Α επιτρέπει τη συνοπτική εξέταση και απόρριψη του. Τον παραθέτω: «Α. Ο Αιτητής δεν καταχώρησε την ένορκη δήλωσή που στηρίζει την δια κλήσεως αίτηση ημερομηνίας 27/04/2015 με καθαρά χέρια.» Αιτητής είναι βεβαίως ο Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως και πάντως δεν κατεχώρησε καμμιά ένορκη δήλωση. Η ένορκη δήλωση της 27.04.2015 ανήκει
Τροοδία Διονυσίου, Διοικητικό Λειτουργό του Τμήματος Δημοσίας Διοίκησης και Προσωπικού, τοποθετημένη στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως με αρμοδιότητα «τον χειρισμό υποθέσεων που βασίζονται στη Σύμβαση». Η μητέρα,
ένορκη δήλωσή της που συνοδεύει την ένστασή της, αναφέρεται σταθερά στον πατέρα ως τον Αιτητή. Η εν λόγω παρανόηση δε θα επηρεάσει την υπόθεσή της. Ξεκαθαρίζω όμως πως ο πατέρας κατεχώρησε, ύστερα από σχετική άδεια του Δικαστηρίου, τη δική του ένορκη δήλωση μαζί με τέσσερα τεκμήρια, στις 03.07.2015. Ξεκαθαρίζω ακόμη πως κατά την ακρόαση δεν υπήρξε αντεξέταση της Τροοδίας Διονυσίου επί του περιεχομένου της ένορκης δήλωσής της, παραμόνο εκατέρωθεν αντεξέταση των δυο γονέων. Είναι πρωτίστως στη βάση της μαρτυρίας των δυο γονέων που θα κριθεί η περίπτωση αυτή. Ό,τι ενόρκως κατέθεσε η Τροοδία Διονυσίου στηρίζεται στο περιεχόμενο της παράκλησης της Κεντρικής Αρχής της Ιρλανδίας για επιστροφή των παιδιών, το οποίο προέρχεται βεβαίως από τον πατέρα. Εδώ δεν εγείρεται θέμα, εάν ο πατέρας προσήλθε ή όχι με καθαρά χέρια, αλλά καταπόσο, ύστερα από ενδελεχή αξιολόγηση της μαρτυρίας, η δική του εκδοχή είναι επικρατέστερη εκείνης της μητέρας. Κατά τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζονται και οι λόγοι Β και Στ. Εάν δηλαδή «αποδεικνύεται εύλογος λόγος από την ένορκη δήλωση που στηρίζει το αίτημα του Αιτητή» για έκδοση διατάγματος επιστροφής, (Λόγος Β) ή εάν ο Αιτητής «απέκρυψε από το Δικαστήριο..ουσιαστικά στοιχεία και/ή γεγονότα αναφορικά με το επίδικο θέμα», (Λόγος Στ) είναι ζητήματα που θα κριθούν
εξέταση των υπόλοιπων λόγων ένστασης. Από την ένσταση της μητέρας ενδιαφέρουν πρωτίστως οι λόγοι Γ, Δ, Ε, Ζ και Η. Συνδέονται, με εξαίρεση το λόγο Η, με τις εξαιρέσεις
επιστροφή του παιδιού του Άρθρου 13 της Σύμβασης. Προεξαγγέλλω πως δεν προάγουν την υπόθεση της μητέρας, εφόσο οι εξαιρέσεις του Άρθρου 13 προϋποθέτουν παράνομη μετακίνηση ή κατακράτηση του παιδιού κατά την έννοια του Άρθρου 3 της Σύμβασης. Οι εξαιρέσεις του Άρθρου 13 εφαρμόζονται, προεξαγγέλει το ίδιο Άρθρο, «[α]νεξάρτητα από τις πρόνοιες του προηγούμενου Άρθρου», που είναι το Άρθρο 12. Το τελευταίο διατυπώνει τον κανόνα: «Σε περίπτωση όπου παιδί έχει μετακινηθεί ή κατακρατηθεί παράνομα σύμφωνα με την έννοια του Άρθρου 3..η αρχή που επιλαμβάνεται του θέματος διατάζει την άμεση επιστροφή του παιδιού.» Επιλέγω ν' αναφερθώ πρώτα στον τελευταίο λόγο της ένστασης, τον Η: «Τα ανήλικα τέκνα των διαδίκων έχουν εναρμονιστεί και προσαρμοστεί πλήρως στο καινούριο τους περιβάλλον, αφού πλέον ο τόπος διαμονής τους είναι η Κυπριακή Δημοκρατία.» Το λόγο Η προωθεί με ανάλογο ισχυρισμό η μητέρα
Η διατύπωση του λόγου παραπέμπει
εξαίρεση του κανόνα του Άρθρου 12 της Σύμβασης· η αρχή που επιλαμβάνεται του θέματος διατάζει την άμεση επιστροφή του παιδιού «.εκτός αν αποδειχθεί ότι το παιδί έχει τώρα προσαρμοστεί στο καινούριο περιβάλλον του». Πρόκειται για εξαίρεση που δυνητικά παρέχει καλή υπεράσπιση στον απαγωγέα εκεί όπου οι διαδικασίες έχουν αρχίσει μετά την εκπνοή της περιόδου του ενός έτους από την ημερομηνία της παράνομης μετακίνησης ή κατακράτησης. Όχι όμως
Καθ' ης η αίτηση, εφόσο η αίτηση που οδήγησε
έναρξη της διαδικασίας καταχωρήθηκε στις 27 Απριλίου 2015. [Βλέπετε Κανονισμό 7Α του περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Διαδικαστικού Κανονισμού του 1990, όπως τροποποιήθηκε από τον Κανονισμό 2 του περί Οικογενειακών Δικαστηρίων (Τροποποιητικού) Διαδικαστικού Κανονισμού του 2002]. Θα εξετάσω τους υπόλοιπους λόγους της ένστασης μέσα από τις απαντήσεις που θα δώσω σε τρεις ερωτήσεις. Επισημαίνω πρώτα πώς τόσο η διάταξη της δεύτερης παραγράφου του Άρθρου 12 όσο και οι εξαιρέσεις του Άρθρου 13 επωμίζουν το πρόσωπο που προβάλλει αντιρρήσεις
επιστροφή του παιδιού με το βάρος της απόδειξης.
προκειμένη περίπτωση τη μητέρα. Α. Απέδειξε η μητέρα ότι ο πατέρας «.δεν ασκούσε
πραγματικότητα τα δικαιώματα φύλαξης κατά το χρόνο της μετακίνησης ή κατακράτησης.»; Η απάντηση
ερώτηση αυτή απαντά και στους λόγους Δ και Ε της ένστασης. Σπεύδω να πω πως είναι αρνητική. Υπενθυμίζω πως οι γονείς εξακολουθούν να είναι σύζυγοι. Υπενθυμίζω ακόμη πως η μητέρα δεν αναφέρεται καν σε διακοπή της συμβίωσής τους. Παρόλο που παραδέχεται,
της ένορκης δήλωσής της, πως υπήρχαν και υπάρχουν κάποιες διαφορές μεταξύ τους,
παράγραφο 13 προσθέτει: «.Οι οποιεσδήποτε διαφορές μεταξύ εμού και του Αιτητή επιλύνονταν και δεν επηρέαζαν καθόλου τα παιδιά μας.» Είναι όμως και η θέση που διετύπωσε
αντεξέταση της: «Ε. Είχατε κάποια προβλήματα
Ιρλανδία, όταν ζούσατε εκεί; Α. Είχαμε τα φυσιολογικά προβλήματα ζευγαριών. Τίποτε περισσότερο.» Οι θέσεις που η μητέρα διατυπώνει
ένορκη δήλωση της και τα διάφορα τεκμήρια που επισυνάπτει προκειμένου να στοιχειοθετήσει την εκδοχή της για συναπόφαση τους να εγκατασταθούν μόνιμα
Κύπρο αναιρούν τους λόγους Δ και Ε και εξηγούν την αρνητική απάντηση
ερώτηση που έθεσα. Θα με απασχολήσουν εκτενώς
απάντηση μου στη δεύτερη ερώτηση. Εδώ περιορίζομαι να μεταφέρω μέρος από την §10 της ένορκης δήλωσής της: «10. Κατά την μετακίνηση της οικογένειας μας
Κύπρο, ο Αιτητής συμπλήρωσε και μου παρέδωσε έγγραφο με το οποίο με εξουσιοδοτούσε ως υπεύθυνη για οτιδήποτε κατ' επείγον περιστατικό προέκυπτε στα παιδιά μας, καθ' όλη τη διάρκεια που ο ίδιος θα βρισκόταν
Ιρλανδία (Τεκμήριο 13)». Ο ισχυρισμός αυτός της μητέρας απηχεί το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 13. Εάν λοιπόν ο πατέρας δεν ασκούσε δικαιώματα φύλαξης προς τι η υπογραφή του Τεκμηρίου 13; Διετύπωσα την πρώτη ερώτηση στη βάση του πρώτου σκέλους της εξαίρεσης του Άρθρου 13(α). Ο όρος «δικαιώματα φύλαξης» σ' αυτή έχει την έννοια που αποδίδεται στον ίδιο όρο στο Άρθρο 3 της Σύμβασης. Προχωρώ τώρα στη διατύπωση της δεύτερης ερώτησης εξαφορμής του λόγου Γ της ένστασης κατά το λεκτικό του δεύτερου σκέλους της εξαίρεσης του Άρθρου 13(α) της Σύμβασης. Β. Απέδειξε η μητέρα ότι ο πατέρας «.είχε συναινέσει ή μεταγενέστερα συγκατατεθεί στη μετακίνηση ή κατακράτηση.»;
υπόθεση Σάββα ν Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης (Αρ. 2) 2002 1 Α.Α.Δ. 1228 στη σελ. 1239 λέχθηκε πως «.όταν η αποδοχή για τη μετακίνηση γίνει προτού πραγματοποιηθεί η μετακίνηση, η αποδοχή αυτή ονομάζεται συναίνεση (consent). Όταν όμως η αποδοχή δοθεί μετά την πραγματοποίηση της μετακίνησης αυτή ονομάζεται συγκατάθεση (acquiescence)». Η μητέρα στο λόγο Γ αναφέρεται τόσο σε συναίνεση όσο και σε συγκατάθεση του πατέρα. Στις 12 από τις 22 παραγράφους της ένορκης δήλωσής της αναφέρεται σε γεγονότα και ενέργειες που προϋποθέτουν ή υποδηλούν ή καταδεικνύουν συναίνεση ή συγκατάθεση του πατέρα. Ας μου επιτραπεί να τα διαχωρίσω σε τρεις χρονικές περιόδους. (αα) Η προ της 20.06.2013 περίοδος Αναφέρει η μητέρα
Κατά το τέλος του Ιουλίου 2012 αποφασίσαμε από κοινού με τον Αιτητή όπως μεταναστεύσουμε
Κύπρο μαζί με τα παιδιά, αφού ήταν καλύτερα τόσο για εμάς όσο και για τα παιδιά μας, αναζητώντας καλύτερη ζωή για αυτά και για εμάς.».
ίδια παράγραφο τοποθετεί τον πατέρα, που ας σημειωθεί κατάγεται από την Ιρλανδία και υπηρετεί με συμβόλαιο στο στρατό, ν' αναζητεί εργασία
Κύπρο από το Γενάρη του 2013. Στο Τεκμήριο 1 τον φέρει να γράφει: «I am moving to CYPRUS to live with my family in coming months. I am looking for security work their (sic), i have served in irish army for past 16 years and have completed many courses both at home and around the world,,weapons,,martial arts and combat driving to name a few,, i would greatly appreciate if anything becomes available to let me know. Thanks for reading and best of luck in 2013.» Ο πατέρας αρνείται ως δική του ενέργεια την αναζήτηση εργασίας
Κύπρο.
της ένορκης δήλωσής του αναφέρει μεταξύ άλλων: «.δεν μπορούσα να τερματίσω τις υπηρεσίες μου στο στρατό και δεν είχα καμμιά πρόθεση να το πράξω καθώς η σύμβασή μου λήγει το 2018 και εάν την κατάγγελλα νωρίτερα θα έπρεπε να πληρώσω πρόστιμο και θα έχανα το συνταξιοδοτικό μου δικαίωμα.»
αντεξέτασή του ο πατέρας επέμενε πως η αποστολή των (δυο από τα τρία) μηνυμάτων του Τεκμηρίου 1 ήταν έργο της μητέρας. Είχε τον κωδικό του και είχε πρόσβαση στον αριθμό του τηλεφώνου του και στον υπολογιστή του. Παραδέκτηκε πως είδε τα μηνύματα, αλλά θεώρησε πως επρόκειτο για διερεύνηση της μητέρας, όταν θα συμπλήρωνε τα 21 χρόνια στο στρατό. Δεν απασχόλησε καμμιά πλευρά το πρώτο μήνυμα του Τεκμηρίου
Κύπρο, για να ισχυρίζεται
ότι «.[ο] Αιτητής θα τερμάτιζε τις υπηρεσίες του στον στρατό και θα μετακόμιζε μαζί μας
Κύπρο.» Αντεξετάστηκε πιεστικά ο πατέρας στο ζήτημα αυτό χωρίς να διαφοροποιήσει τη θέση του στο ελάχιστο. Αναφέρθηκε στ' αρνητικά του τερματισμού των υπηρεσιών του και στα θετικά της συμπλήρωσης, μέχρι το 2018, υπηρεσίας 21 χρόνων.
η μητέρα καταγράφει τη δεύτερη πρωτοβουλία της: «Κατά τον Φεβρουάριο του 2013 και αφού το αποφασίσαμε με τον Αιτητή, ταξίδευσα
Κύπρο ούτως ώστε να βρω ιδιωτικό σχολείο για τα παιδιά μας ως επίσης και την κατοικία
οποία θα διαμέναμε.» Το Logos School of English Education και διαμέρισμα στον 3ο όροφο της πολυκατοικίας KALLITSA COURT
οδό Αγίας Φυλάξεως αρ. 102 στη Λεμεσό είναι το σχολείο στο οποίο φοιτούν τα παιδιά (Τεκμήριο 21) και η κατοικία
οποία διαμένει η μητέρα με τα παιδιά, (Τεκμήριο 8). Το πρώτο φαίνεται να το εντόπισε από τότε η μητέρα. Τη δεύτερη θα δούμε αργότερα. Η μητέρα τελειώνει την §5 ως ακολούθως: «Κατά την επίσκεψή μου εδώ μιλούσα καθημερινά με τον Αιτητή και τον ενημέρωνα για όλες τις ενέργειες μου. Όλες οι ενέργειες μου γίνονταν με την σύμφωνη γνώμη του Αιτητή». Πρόκειται για διατύπωση που παραπέμπει
περίπτωση της κότας και του αυγού. Η ενημέρωση γινόταν μετά την υλοποίηση των ενεργειών ή προηγείτο αυτών; Κατά τον πατέρα τέτοια ενημέρωση δεν είχε ποτέ. Εκείνο που γνώριζε ο ίδιος ήταν πως στο συγκεκριμένο μήνα η σύζυγός του δεν ταξίδεψε μόνη, αλλά με τη μητέρα της. Ακόμη πως δεν ταξίδεψαν
Κύπρο, αλλά στο Λίβανο. Τέλος, όχι για να βρει σχολείο και σπίτι, αλλά για να επισκεφθούν γιατρό για προβλήματα που είχαν. Γι' αυτό αναφέρει
: «Η καθ' ης η αίτηση..επικοινωνούσε με τα παιδιά σε καθημερινή βάση, αλλά δεν μου αποκάλυψε ότι
πραγματικότητα είχε ταξιδέψει
Κύπρο και όχι στον Λίβανο.» Αντιμέτωπη με την παραπάνω θέση του πατέρα η μητέρα,
αντεξέταση της, μετακινήθηκε από την αρχική της θέση: «Πήγα στον Λίβανο τον Φεβρουάριο και ο Pierce ήταν ενήμερος ότι θα ταξίδευα στον Λίβανο και
Κύπρο.» Δε χρειάζεται να καταλήξω καταπόσο πήγε στον Λίβανο. Πήγε, δεν πήγε, ο πατέρας εκεί γνώριζε πως πήγε. Όπως γνώριζε και το σκοπό που πήγε εκεί. Γνώριζε ό,τι του είπε πως θα έκανε, αλλ' όχι αυτά που πράγματι έκανε. Βέβαιο πάντως είναι πως η μητέρα ήρθε
Κύπρο (ή και
Κύπρο) για το σκοπό που είχε στο μυαλό της, αλλά που ποτέ δε μοιράστηκε με τον πατέρα.
η μητέρα αναφέρεται στο ταξίδι
Κύπρο ολόκληρης της οικογένειας. Το τοποθετεί στις 21.06.2013 και προσθέτει: «Σκοπός του ταξιδίου ήταν η εξεύρεση και η ενοικίαση κατοικίας για τη διαμονή της οικογένειάς μας (Τεκμήριο 8) ως επίσης και η συνάντηση μας με τους υπεύθυνους του σχολείου των παιδιών για την ολοκλήρωση της εγγραφής τους.» Πρόκειται για μέρος του σεναρίου που άρχισε τον Φεβρουάριο του
Ιρλανδία με τον Pierce, άρα όταν ήρθαμε καταβάλαμε τον πρώτο μήνα ενοικίου.» Είναι άγνωστο αν η ιδιοκτήτρια Ασπασία Κατσίκη μετέβηκε
Ιρλανδία. Το βέβαιο είναι πως όσα η μητέρα καταγράφει
Εξού και η απάντηση της
ερώτηση γιατί δεν συνυπέγραψε το έγγραφο ο πατέρας: «Γιατί σ' εκείνη τη χρονική στιγμή δεν ήταν προγραμματισμένο να ζήσει εδώ» Αν κατέγραψα τα παραπάνω είναι γιατί η αξιολόγησή τους τα εντάσσει
περίοδο που με απασχολεί. Αποτελούν όμως και το προοίμιο για τη δεύτερη περίοδο, με την οποία θα ασχοληθώ αργότερα. Δέχομαι τη μαρτυρία της μητέρας πως μετά το ταξίδι του Φεβρουαρίου επέστρεψε
Ιρλανδία. Δέχομαι πως αυτό το γνώριζε ο πατέρας, γιατί είχε μαζί του τα παιδιά. Εκεί του επεφύλασσε άλλα η μητέρα. Αναφέρει
: «Αφού επέστρεψα
Ιρλανδία, από κοινού ξεκινήσαμε να μαζεύουμε τα προσωπικά μας αντικείμενα και να διευθετούμε όλες τις εκκρεμότητες που θα προέκυπταν για τη μετακίνηση της οικογένειας μας
Κύπρο.» Καταγράφει
ίδια παράγραφο τις προσπάθειες για εξεύρεση ενοικιαστή και την επιτυχή ενοικίαση της εκεί κατοικίας τους. Τα Τεκμήρια 2 έως και 6 είναι σχετικά. Πρόκειται για μηνύματα της ίδιας σε πρόσωπα που ονομάζει κτηματομεσίτες, (Τεκμήρια 2 και 3) σε μήνυμα κάποιας Aiste Dranseikaite προς την ίδια και απαντητικό δικό της (Τεκμήριο 4), σε οδηγίες από την ίδια σε δικηγόρο και τη συμφωνία ενοικίασης (Τεκμήριο 5) και το τιμολόγιο του δικηγόρου (Τεκμήριο 6). Ο πατέρας αποδίδει τις ενέργειες αυτές
ίδια και τη μητέρα της. Αρνείται ότι επισκέφθηκε ποτέ δικηγόρο ή ότι υπέγραψε οποιοδήποτε έγγραφο. Τέλος αρνήθηκε ότι εκείνος νοίκιασε δωμάτιο στο στρατόπεδο για τη δική του διαμονή.
αντεξέταση του ο πατέρας επέμενε πως η Aiste Dranseikaite ήταν φίλη της συζύγου του και πως ζούσε
ίδια πόλη. Επέμενε ακόμη πως ζει ο ίδιος στο σπίτι. Όταν δε του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 4 απάντησε: «Μπορεί να είναι φάντασμα, γιατί εγώ δεν την βλέπω στο σπίτι μου.» Ανεφέρθηκα ήδη
της ένορκης δήλωσης της μητέρας και στο Τεκμήριο 13 κατά την εξέταση των λόγων ένστασης Δ και Ε, απαντώντας την πρώτη ερώτηση. Επανέρχομαι τώρα για να σχολιάσω το χρόνο υπογραφής του, την 17.06.2013. Πρόκειται για χειρόγραφο, άτυπο έγγραφο που ο χρόνος υπογραφής του δεν είναι παραμόνο τρεις ημέρες πριν από την αναχώρηση ολόκληρης της οικογένειας για την Κύπρο (Τεκμήριο 7). Γιατί λοιπόν υπογράφηκε
Ιρλανδία το έγγραφο αυτό αφού, κατά την εκδοχή της μητέρας, ο πατέρας θα ήταν μαζί τους
Κύπρο μέχρι την 13.07.2013; Στο χρόνο της υπογραφής του είχαν, και πάλιν κατά την εκδοχή της μητέρας, πάρε-δώσε με δικηγόρους. Τα Τεκμήρια 5 και 6 φέρουν ημερομηνία 18.06.2013, την επομένη της υπογραφής του Τεκμηρίου 13. Γιατί δεν προσέδωσαν σ' αυτό επίσημη μορφή; Το Τεκμήριο 13 είναι φωτοαντίγραφο. Ημερομηνία βρίσκεται σ' αυτό τόσο
πάνω δεξιά μεριά όσο και κάτω από την υπογραφή. Είναι άγνωστο αν υπήρχε κατά την υπογραφή ή εάν προστέθηκε αργότερα. Πάντως το περιεχόμενό του συνηγορεί στο να είχε υπογραφεί
Κύπρο προτού επιστρέψει
Ιρλανδία και όχι
Ιρλανδία προτού έρθει
Κύπρο: «Ι Pierce Cox..give full authority to my wife Cynthia Cox as regards to our 3 children named above in case of any emergency or decision that has to be made concerning them while I am in Ireland.» (ββ) Η περίοδος από 20.06.2013 μέχρι και 13.07.2013 Έχω ήδη καλύψει τα σχετικά με την κατοικία, που, κατά τη μητέρα, εντασσόταν στο σκοπό του ταξιδίου τους. Εναπομένει τώρα ν' ασχοληθώ με το δεύτερο σκέλος του σκοπού· τη συνάντηση με τους υπεύθυνους του σχολείου των παιδιών για την ολοκλήρωση της εγγραφής τους. Σχετικό είναι το Τεκμήριο 9, μήνυμα που η μητέρα απέστειλε στο σχολείο από 10.06.2013, όταν δηλαδή βρισκόταν
Ιρλανδία, ενημερώνοντάς το για την ημερομηνία άφιξής τους
Κύπρο και ζητώντας συνάντηση από τις 24.06.2013 και μετά. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε. Αναφέρει η μητέρα
: «.Στις 25/06/2013 επισκέφθηκα μαζί με τον Αιτητή και τις δύο ανήλικες θυγατέρες μας τον διευθυντή του σχολείου Logos School of English.Ο Αιτητής είχε την ευκαιρία να γνωρίσει και να συζητήσει με τον διευθυντή του σχολείου για διάφορα θέματα των παιδιών μας.». Αυτή ήταν η πρώτη ενέργεια που η μητέρα τοποθέτησε τον πατέρα να κάνει μαζί της
Κύπρο. Η δεύτερη ενέργεια ήταν στις 04.07.2014. Ο πατέρας υπέγραψε ένορκη δήλωση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού με το παρακάτω περιεχόμενο, (Τεκμήριο 11): «I the undersigned Pierce Cox from Ireland holder of Passport No.........do hereby make an oath and say that I would like to leave my 3 children........with my wife Cynthia Cox..during my time in Ireland.» Πώς τοποθετείται ο πατέρας για τα παραπάνω. Αναφέρει
της ένορκης δήλωσής του: «...Κατά την άφιξή μας
Κύπρο η καθ' ης η αίτηση αποκάλυψε τα σχέδια της να μείνει με τα παιδιά
Κύπρο ενάντια
θέλησή μου..» Στη συνέχεια αρνείται ότι υπέγραψε το ενοικιαστήριο του διαμερίσματος στη Λεμεσό (Τεκμήριο 8), αρνείται ότι συμφώνησε για την εγγραφή των παιδιών στο Logos School. Το Τεκμήριο 11 το υπέγραψε, αλλά όπως αναφέρει
της ένορκης δήλωσής του: «...τα τεκμήρια 11 - 16 της ενόρκου δηλώσεως της καθ' ης η αίτηση υπεγράφησαν από εμένα κάτω από απειλές έναντι της ασφάλειας των παιδιών μου και εμένα..» Αποδέχομαι πως ο πατέρας καταγράφει την αλήθεια
Το είπε και
Κεντρική Αρχή της Ιρλανδίας στις 04.04.2014 (Τεκμήριο 3
ένορκη δήλωση της Τροοδίας Διονυσίου). Το είπε
αντεξέτασή του: «Ε. Καλά, κύριε μάρτυς, ορκίστηκες ενώπιον του Δικαστηρίου κατόπιν απειλής; Α. Αυτοί οι άνθρωποι περίμεναν έξω, μου κρατούσαν τα παιδιά μου.» Εδώ υπεισέρχονται και οι προβληματισμοί που διετύπωσα ως προς τον τόπο και χρόνο υπογραφής του Τεκμηρίου
αντεξέτασή του, τον απείλησαν για να πάει στο Logos School μαζί με τη μητέρα και να κάνει ό,τι του ζητήσει, διαφορετικά δε θα έβλεπε ξανά τα παιδιά του. (γγ) Η μετά την 13.07.2013 περίοδος Ο πατέρας επέστρεψε
Ιρλανδία στις 03.07.2013 (Tεκμήριο 7). Διαφάνηκε
αντεξέταση της μητέρας πως όλοι είχαν εισιτήριο μετ' επιστροφής. Το απέδωσε στο γεγονός ότι «.ήταν πολύ φθηνότερο ν' αγοράσεις ένα εισιτήριο μετ' επιστροφής παρά.ένα εισιτήριο μονής διαδρομής.» Όπως και να συμβαίνει μητέρα και παιδιά διαμένουν έκτοτε
Κύπρο και ο πατέρας
Ιρλανδία. Η μητέρα από όσα καταγράφει
της ένορκης δήλωσής της αφήνει να νοηθεί πως όσο ο πατέρας ήταν εδώ ήταν σύζυγός της και πως ως σύζυγο τον αποχαιρέτησε κατά την αναχώρησή του: «8. ...παρέμεινε τρεις βδομάδες
Κύπρο, βοηθώντας με
τακτοποίηση της οικογένειας στο καινούργιο τόπο διαμονής μας. Αφού επέστρεψε
Ιρλανδία και τούτο λόγω της εργασίας του, μας επισκέφθηκε τον Αύγουστο του 2013 με τη μητέρα του και ακολούθως τον Νοέμβριο του 2013 (τεκμήριο 10)». Στη συνέχεια τον παρουσιάζει να παρευρίσκεται μαζί της στο Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης στις 03.12.2013 (Τεκμήριο 12), να τους επισκέπτεται το Δεκέμβρη του 2013 και να περνούν οικογενειακά τα Χριστούγεννα (Τεκμήριο 18), να της αποστέλλει ευχετήριες κάρτες εκφράζοντας την αγάπη του (Τεκμήρια 19 Α - Β), να της αποστέλλει χρήματα για την κάλυψη των αναγκών της οικογένειας (Τεκμήριο 20), να της αναγνωρίζει την αγάπη και φροντίδα για τα παιδιά τους σε τρίτα άτομα (Τεκμήριο 17). Το τι συνέβηκε στις τρεις βδομάδες έχει ήδη καλυφθεί. Εάν θα πρόσθετα κάτι είναι την απάντηση που έδωσε
αντεξέτασή του, όταν του τέθηκε πως όποτε ερχόταν
Κύπρο διέμενε με την οικογένεια του: «Τότε γιατί να πάω
Αστυνομία; Και γιατί να πάω να πω ότι δεν μ' άφηνε να δω τα παιδιά μου και ότι με εκβίαζαν; Γιατί να πληρώνω κάθε φορά για ξενοδοχεία;» Ήταν, άλλωστε, ο πατέρας που για πρώτη φορά τοποθετήθηκε καθαρά για τη σχέση του ως συζύγου της μητέρας: «.Μετά τις διακοπές η γυναίκα μου είπε ότι δεν με αγαπούσε, ότι ήθελε να ζήσει με κάποιον άλλο.» Ότι ήρθε πολλές φορές
Κύπρο μετά τις 13.07.2013 είναι αλήθεια. Εξήγησε όμως και το λόγο που ήρθε: «Ήρθα μετά μερικές βδομάδες αργότερα και ήρθα πολλές φορές στο επόμενο χρονικό διάστημα για να προσπαθήσω να πείσω και να λογικεύσω τη γυναίκα μου.» Καταγράφει και άλλες ενέργειες του πατέρα η μητέρα ως αποδεικτικές της συγκατάθεσής του για την παραμονή τους στη Δημοκρατία. Σ' αυτές συγκαταλέγονται: 1. Μήνυμα προς την ίδια στο οποίο δηλώνει ότι οποιοδήποτε προηγούμενο ηλεκτρονικό μήνυμα στάληκε από τον ίδιο στο Τμήμα Μετανάστευσης δεν είναι αληθές και ότι συγκατατίθεται όπως τα παιδιά του παραμείνουν
Κύπρο με τη σύζυγό του, (Τεκμήριο 14). 2. Φάκελος που στάληκε
ίδια περιέχοντας επιστολή που απευθύνεται στο Τμήμα Αλλοδαπών με την οποία συγκατατίθεται όπως τα παιδιά παραμείνουν με τη σύζυγό του (Τεκμήρια 15 και 16). Τα Τεκμήρια 14, 15 και 16 φέρουν την ίδια ημερομηνία, την 07.02.2014. Το Τεκμήριο 15 στάληκε στη μητέρα με το φάκελο Τεκμήριο 16. Η μητέρα
Δεν είναι έτσι. Στο Τεκμήριο 16 αναγράφεται ως ημερομηνία παραλαβής του (Pickup Date) η «2014-02-07». Πρόκειται για την πρακτική κάποιων χωρών να την καταγράφουν αντίστροφα, δηλαδή αντί «ημέρα-μήνας-χρόνος» ακολουθούν τη σειρά «χρόνος-μήνας-ημέρα». Συνεπώς εσφαλμένα η μητέρα κατέγραψε πως παρέλαβε το Τεκμήριο 16 «κατά τον Ιούλιο του 2014». Θα ήταν, άλλωστε, παράλογο να συνταχθεί στις 07.02.2014 και να σταλεί τον Ιούλιο. Σε σχέση με το Τεκμήριο 15 αναφέρει η μητέρα
: «Η πρωτότυπη επιστολή βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης.» Γιατί είναι τόσο βέβαιη; Ο πατέρας βρισκόταν
Ιρλανδία. Η ίδια δεν αναφέρει καταπόσο αυτή την πληροφορία την πήρε απ' εκείνον. Ας σημειωθεί πως ταυτόσημη δήλωση καταγράφει η μητέρα και σε σχέση με το Τεκμήριο 11. Μόνο που εκείνο καταρτίστηκε σε χρόνο που ο πατέρας βρισκόταν
Κύπρο. Υπάρχει, ωστόσο, κάτι πολύ κοινό στα Τεκμήρια 11, 12, 13, 14, 15 και 16· ο τρόπος απόσπασης της υπογραφής του πατέρα. Δε δίδω καμμιά σημασία στο Τεκμήριο 12. Η μητέρα το παρουσιάζει ως προγραμματισμένη συνάντησή τους στο Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης. Πήγε, δεν πήγε ο πατέρας είναι χωρίς σημασία. Θεωρώ ως κατάλληλη αφετηρία αξιολόγησης των Τεκμηρίων 11 έως και 16 την παράθεση του Τεκμηρίου D το οποίο επισυνάπτει ο πατέρας
ένορκη δήλωσή του και σχολιάζει
. Θα περιοριστώ στο μέρος που θεωρώ αναγκαίο: «I Pierce Cox..would like to inform you that I am NOT giving my authority and approval to my wife Cynthia Cox..to remain in Cyprus with my 3 children Shannon.., Amy.., Joseph.. I have been abused, beating[*] and forced to make and sign letters against my will, .. I also do NOT give my permission for them to be taken out of Cyprus unless back to Ireland.» Πρόκειται για επιστολή του ημερομηνίας 21.02.2014 και την οποία, ως αναφέρει
της ένορκης δήλωσής του, παρέδωσε στο Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης στις 22.02.2014. Στις 21.02.2014 ο πατέρας επισκέφθηκε τον Δρα Χρ. Σολομωνίδη μετά από επίθεση και ξυλοδαρμό από τη μητέρα (Τεκμήριο C). Αναφέρει σχετικά
Τον Φεβρουάριο του 2014 όταν επισκέφθηκα την κατοικία της καθ' ης η αίτηση
Λεμεσό σε μία προσπάθεια να δω τα παιδιά μου, η καθ' ης η αίτηση μου επιτέθηκε .με ένα μαχαίρι προκαλώντας μου πολλές πληγές..Η αστυνομία έφτασε
σκηνή..Την ίδια ημέρα επισκέφθηκα ιατρό για σκοπούς.περίθαλψης.......» Είναι ευεξήγητο πως και τα Τεκμήρια 11, 13, 14 και 15 δεν έχουν οποιαδήποτε αξία, εφόσο τα απέσπασε η μητέρα ή πρόσωπα που ενεργούσαν για λογαριασμό της με απειλές και εκβιασμούς. Αυτά καταγράφει ο πατέρας
της ένορκης δήλωσης του: «.τα τεκμήρια 11 - 16..της καθ' ης η αίτηση υπεγράφησαν από εμένα κάτω από απειλές.Επίσης ο Fouad Nahkle .είναι το άτομο που έχει σχέση με την μητέρα της καθ' ης η αίτηση και ο οποίος με απείλησε για να υπογράψω επιστολές/έγγραφα [Τεκμήρια 11 - 13] και να του στείλω χρήματα διαφορετικά η ασφάλεια των παιδιών μου και εμένα θα κινδύνευε.» Τα ίδια επανέλαβε
αντεξέτασή του ο πατέρας. Τον παρακολούθησα σε όλη τη διάρκεια της και μου έδωσε την εντύπωση ενός απόλυτα φυσιολογικού και συνετού προσώπου. Δεν είναι ο παλίμβουλος που τα διάφορα τεκμήρια τον παρουσιάζουν. Προκύπτει από το Τεκμήριο 14 πως είχαν προηγουμένως σταλεί μηνύματα με αντίθετο περιεχόμενο. Ακόμη στο Τεκμήριο 15 ενοχοποιεί τον εαυτό του αναφέροντας: «. . Due to some personal issues with my wife and since I am in Ireland and I only visit my family once a month to see my children and wife, I made some mistakes on my own and I do admit that due to my jealousy I over-reacted, caused many troubles, and made an Affidavit stating that I wanted my children to move to Ireland and stay with my mother...» Ρωτήθηκε
αντεξέτασή του αν είχε φιλικές σχέσεις με τον Fouad και απάντησε: «Όχι,
αρχή όχι. Με απειλούσε, μου είπε ότι έπρεπε να κάνω ό,τι μου ζητούσε η γυναίκα μου και η μητέρα της και ότι δεν θα έβλεπα ξανά τα παιδιά μου, θα τα έπαιρναν στο Λίβανο, θα με έβαζαν εμένα φυλακή, εάν δεν έκανα ό,τι έλεγαν.» Ο πατέρας επισκέφθηκε την Κεντρική Αρχή της Ιρλανδίας στις 04.04.2014, δηλαδή μετά το επεισόδιο της 21.02.2014 και την παράδοση του τεκμηρίου D στο Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης στις 22.02.2014. Για τη μητέρα ο χρόνος σταμάτησε στα Χριστούγεννα του 2013, όπου τα πέρασαν, ως αναφέρει, οικογενειακά. «17. Σε κάποιο στάδιο και συγκεκριμένα μετά την τελευταία επίσκεψη και διαμονή του Αιτητή μαζί μας, δηλαδή τα Χριστούγεννα του 2013, κατάλαβα αλλαγή
συμπεριφορά του Αιτητή και συνειδητοποίησα ότι άλλαξε γνώμη για την κοινή μας απόφαση να μετακινηθούμε
Κύπρο μαζί με τα παιδιά μας. Ήταν σε όλα αρνητικός και καθόλου πρόθυμος
συζήτηση του όλου θέματος για εξεύρεση κοινής λύσης.» Κατά την ίδια τον Ιούλιο του 2014 της απέστειλε το Τεκμήριο 16 με περιεχόμενο το Τεκμήριο 15. Της απέστειλε, κρίνοντας από το περιεχόμενο του, το Τεκμήριο 19 Α,
επέτειο του γάμου τους, 24 Οκτωβρίου
λέγοντας: «.καθ' όλη τη διάρκεια της παραμονής μας εντός της Δημοκρατίας, ο Αιτητής μου απέστελλε χρήματα, με σκοπό την κάλυψη των καθημερινών αναγκών της οικογένειας μας.» Ήταν δικαίωμα της να διεκδικήσει διατροφή (Τεκμήριο 23
ένορκη δήλωση της) και δικαίωμα της ν' αναμένει τη συμμόρφωση του πατέρα (Τεκμήριο 24
ένορκη δήλωσή της). Ψεύδεται όμως όταν καταγράφει
: «Ο Αιτητής, χωρίς να σκεφτεί το συμφέρον των παιδιών του, μας αποστέρησε κάθε οικονομική βοήθεια, κατά τρόπο εκβιαστικό.» Το Τεκμήριο Β
ένορκη δήλωση του πατέρα στοιχειοθετεί την αποστολή χρημάτων από το Μάρτη μέχρι και τον Οκτώβρη του 2014. Τα παραπάνω καταρρίπτουν τη θέση της μητέρας πως ο πατέρας συνήνεσε στη μετακίνηση των παιδιών με την προοπτική την μετεγκατάσταση τους
Κύπρο. Καταρρίπτουν πολύ περισσότερο βεβαίως τον ισχυρισμό της για συναίνεση ή συγκατάθεση του
παράνομη κατακράτησή τους. Γ. Απέδειξε η μητέρα πως υπάρχει σοβαρός κίνδυνος ότι η επιστροφή των παιδιών θα τα εξέθετε σε φυσική δοκιμασία ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο θα τα έθετε σε αφόρητη κατάσταση; Η τρίτη ερώτηση στοχεύει να δώσει απάντηση στη δεύτερη εξαίρεση του Άρθρου 13 της Σύμβασης. Ταυτόχρονα όμως θα δώσει απάντηση και στο λόγο Ζ της ένστασης. Θα πρέπει πρώτα να σημειωθεί πως η εξαίρεση του Άρθρου 13 (β) της Σύμβασης παραπέμπει σε ορατό και όχι πιθανό κίνδυνο, σε ιδιαίτερα σοβαρό και όχι απλά σοβαρό. Ακόμη και ο όρος «αφόρητη κατάσταση» αφορά το παιδί και όχι τον απαγωγέα. Ακόμη πρέπει να σημειωθεί αυτό που το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο υπέδειξε
υπόθεση Σάββα (ανωτέρω), στη σελ. 1237, υιοθετώντας την αγγλική απόφαση Ε. ν. Ε. [1998] 2 FLR 980: «.η διαταγή για επιστροφή των παιδιών δεν είναι διαταγή για επιστροφή στο γονέα που έμεινε πίσω, αλλά διαταγή για επιστροφή στη χώρα της συνήθους διαμονής από την οποία παράνομα μετακινήθηκαν.» Όσα η μητέρα καταγράφει
Η ευθύνη επιμέλειας των παιδιών στη διάρκεια της συμβίωσης βάραινε, διατείνεται, περισσότερο την ίδια. Τυχόν απομάκρυνσή τους από την ίδια θα επιφέρει, συνεχίζει, τεράστια ψυχολογικά προβλήματα στα παιδιά. Απάντηση στη μητέρα παρέχει το παραπάνω απόσπασμα από την υπόθεση Σάββα. Ας επιστρέψει και η ίδια στη χώρα που, εάν δεν μεσολαβούσε η παράνομη κατακράτηση των παιδιών, θα βρίσκονταν μετά τις 13.07.2013. Εάν ήθελε να εγκατασταθεί
Κύπρο με τα παιδιά, θα έπρεπε να το επιδιώξει μέσω του αρμόδιου δικαστηρίου του συνήθους τόπου διαμονής τους, την Ιρλανδία. Όπως λέχθηκε
υπόθεση Ε. ν. Ε. (ανωτέρω) στη σ.986: «The whole purpose of the convention is to prevent a parent from avoiding debate before the proper Court of the home country by taking the children away.» Εναπόκειται
ίδια εάν η επιστροφή των παιδιών θα τους προκαλέσει ψυχολογικά προβλήματα. «The grave risk of harm arises not from the return of the child, but the refusal of the mother to accompany him» [απόσπασμα από την Re C. (A minor) (Abduction) [1986] 1 FLR 403 όπως παρατίθεται
υπόθεση Σάββα (ανωτέρω) σ. 1236]. Επιστρέφω στον λόγο Ζ. Θα ανέμενε κανείς να εξειδικεύσει με γεγονότα η μητέρα τους ισχυρισμούς της για φυσική και ψυχική δοκιμασία των παιδιών. Είναι αχρείαστο να υποδείξω τι θ' αποτελούσε φυσική ή ψυχική δοκιμασία. Όπως επισημαίνεται
υπόθεση D.P. v. Commonwealth Central Authority
υπόθεση Re C (A minor) (abduction) (ανωτέρω), όπως καταγράφεται στη σ. 1238 της Σάββα (ανωτέρω): «I would only add that in a situation in which it is necessary to consider operating the machinery of the Convention, some psychological harm to the child is inherent, whether the child is or is not returned.» Η ανάγκη προσφυγής στο μηχανισμό της σύμβασης προέκυψε εξαιτίας της παράνομης κατακράτησης των παιδιών από τη μητέρα.
ένσταση της δεν καταγράφεται λόγος που να στηρίζεται
τρίτη εξαίρεση του Άρθρου 13 της Σύμβασης: ότι δηλαδή τα παιδιά αντιτίθενται
επιστροφή τους, ώστε να ήταν αναγκαία τέτοια διαπίστωση και, εάν η διαπίστωση ήταν θετική, να εξεταζόταν το καταπόσο τα παιδιά βρίσκονται σε ηλικία και βαθμό ωριμότητας, ώστε να λαμβάνονταν υπόψη οι απόψεις τους. Υπενθυμίζω, ωστόσο, πως
υπό εξέταση περίπτωση τυγχάνει εφαρμογής και ο Κανονισμός, το Άρθρο 11
ένορκη δήλωση της Τροοδίας Διονυσίου). Δόθηκε, ενόψει του εδαφίου 2 του Άρθρου 11 του Κανονισμού και στα τρία παιδιά η δυνατότητα ακρόασης. Η Σύμβαση δεν περιέχει καμμιά ένδειξη ως προς τον τρόπο με τον οποίο η δικαστική αρχή θα μπορούσε να διαπιστώσει ότι το παιδί αντιτίθεται
επιστροφή του. Όταν όμως μια διάταξη παρέχει διακριτική ευχέρεια, όπως εδώ, η άσκηση της προϋποθέτει εξατομίκευση της κάθε περίπτωσης, έργο κατά κανόνα λεπτό και ευαίσθητο. Η επιφανειακή αντίκρυση των απόψεων των παιδιών παρουσιάζει αυτά ν' αντιτίθενται
επιστροφή τους. «Εμένα μου αρέσει πιο πολύ εδώ. Δεν μου αρέσει εκεί. Μόνο για διακοπές θα ήθελα», δήλωσε η Shannon Theresa. «Αν πάω
Ιρλανδία να ζήσω πώς θα μπορώ να την βλέπω, δεν μπορεί να έρχεται εκεί», απάντησε η Amy Maria όταν ρωτήθηκε αν αγαπά τη μητέρα της. Ο Joseph Anthony απάντησε καταφατικά, όταν ρωτήθηκε αν αγαπά την Κύπρο. Όταν δε ρωτήθηκε πώς έτυχε ο πατέρας του να ζει
Ιρλανδία απάντησε: «Μας αγοράζει δώρα και μας τα φέρνει». Είναι διάχυτη η επιρροή της μητέρας στις απαντήσεις των κοριτσιών. Η Shannon Theresa θα ήθελε να ήταν
Κύπρο ο πατέρας της, αλλά εξέφρασε το φόβο: «Δεν θα μας άφηνε να πάμε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα και, αν πάμε
Ιρλανδία μαζί του, δεν θα μας άφηνε να έλθουμε πίσω
Κύπρο». Η απάντηση της παραπέμπει στο Τεκμήριο D, που μόνο η μητέρα μπορούσε να το μοιραστεί μαζί της. Παρέθεσα ήδη τη χαρακτηριστική απάντηση της Amy Maria. Όσον αφορά τον Joseph Anthony είναι τόσο μικρός, που αρκείται με τα δώρα που ο πατέρας του προσφέρει. Η σε βάθος μελέτη των απαντήσεων των παιδιών οδηγεί στο βέβαιο συμπέρασμα πως τα παιδιά δεν αντιτίθενται
επιστροφή τους για λόγους που αφορούν το πρόσωπο του πατέρα. [Βλ. In Re. Cchild Abductions; Acquiescence
αντεξέτασή κατά πόσο ήταν η πρώτη φορά που επισκέφθηκε την Κύπρο με τα παιδιά και απάντησε: «Όχι, το 2010 ήρθαμε διακοπές με τα παιδιά, το 2011 με τα παιδιά και το 2012 με τα παιδιά και τον Pierce.» Θα μπορούσε να προσθέσει κανείς
απάντησή της: Το 2013 με τα παιδιά και τον Pierce και από 13.07.2013 μέχρι σήμερα χωρίς τον Pierce. Υπήρξε επώδυνη για τον πατέρα η παρούσα περίπτωση. Ο λόγος οφείλεται
απόφαση της μητέρας με μια κίνηση να δώσει τέλος στο γάμο της και ταυτόχρονα να εγκατασταθεί στη χώρα της επιλογής της παίρνοντας μαζί και τα παιδιά. Με την απόφαση αυτή θ' αντιληφθεί πως θα ήταν καλύτερα να τα έκανε ένα, ένα και πρώτα το πρώτο. Ύστερα λοιπόν από σοβαρή εκτίμηση του μαρτυρικού υλικού και των απόψεων των παιδιών η αίτηση πρέπει να επιτύχει, αφού δε συντρέχει περίπτωση εφαρμογής οποιασδήποτε εξαίρεσης του Άρθρου 13 της Σύμβασης. Γι' αυτό: 1. Εκδίδεται διάταγμα επιστροφής των ανηλίκων Shannon Theresa Cox, Amy Maria Cox και Joseph Anthony Cox
Ιρλανδία. 2. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσεται η Καθ' ης η αίτηση όπως παραδώσει τα ανήλικα Shannon Theresa Cox, Amy Maria Cox και Joseph Anthony Cox στον Αιτητή και/ή σε εκπρόσωπό του και/ή σε άτομο που ενεργεί για λογαριασμό του για να διευθετήσει την επιστροφή τους
Ιρλανδία.
Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.