← Κύπρος

Αίτηση από ANASTASIA MONOYIOU, Αρ. Αίτησης: 1/2015, 22/3/2016

Αίτηση από ANASTASIA MONOYIOU, Αρ. Αίτησης: 1/2015, 22/3/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLEM:2016:7 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Δικαιοδοσία Αναγνώρισης και Εκτέλεσης Αποφάσεων Ενώπιον: Σ. Κ. Καρατσή, Π. Αρ. Αίτησης: 1/2015 Αναφορικά με τον Περί Αλλοδαπών Αποφάσεων (Αμοιβαία Εκτέλεση) ΚΕΦ.10 -και- Αναφορικά με την απόφαση του YORK COUNTY COURT Αίτηση από ANASTASIA MONOYIOU, εκ Λονδίνου, 70 HAXBY ROAD, YORK YO31 8JU, England ----------------- Ημερομηνία: 22.03.2016 Για την Αιτήτρια: κ. Ε. Σαμμούτας Για τον Καθ' ου η αίτηση: κ. Δ. Συρίμης Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 03.06.2010 το York County Court μεταξύ άλλων διέτασσε: «

  1. The Respondent shall forthwith pay to the Applicant a lump sum of £294,865 which is intented for the maintenance (including the provision of housing) of the Applicant and the maintenance and education of the children of the family, Banos Monoyiou (date of borth 22nd June 1992) and Tonia Monoyiou (date of birth 1st September 1994». Applicant στην απόφαση του αλλοδαπού δικαστηρίου είναι η Αιτήτρια στην παρούσα διαδικασία. Respondent είναι ο Νίκος Μονογιού και είναι ο Καθ' ου η αίτηση εδώ. Η §9 της απόφασης του York County Court αναφέρει: «
  2. It is directed that §8 of this Order shall be enforced in Cyprus where the Respondent resides». Ο Καθ' ου η αίτηση διαμένει στην οδό Αρχιεπισκόπου Κυπριανού αρ. 20 στην κοινότητα Κυπερούντας, στη Λεμεσό. Εξ' ου και η καταχώρηση της αίτησης στο Οικογενειακό Δικαστήριο Λεμεσού. Αίτημα της Αιτήτριας είναι η εγγραφή, αναγνώριση και εκτέλεση της απόφασης του York County Court της 03.06.
  3. Το αίτημά της περιορίστηκε κατά την τελική αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου της σε ό,τι αφορά την §8 μόνο. Στηρίζει το αίτημά της στον περί Αμοιβαίας εκτέλεσης Ορισμένων αποφάσεων Δικαστηρίων των Χωρών της Κοινοπολιτείας Νόμο, Κεφ. 10 και στον περί Αποφάσεων Αλλοδαπών Δικαστηρίων (Αναγνώριση, Εγγραφή και Εκτέλεση δυνάμει Συμβάσεως) Νόμο του 2000, (Ν.121(Ι)/2000). Την αίτηση συνοδεύει και υποστηρίζει ένορκη δήλωση προσώπου εξουσιοδοτημένου από την Αιτήτρια, (Τεκμήριo Α). Ως αναγράφεται στην §7 της ένορκης δήλωσης: «
  4. Η Αιτήτρια είναι Κύπρια και διαμένει μόνιμα στην Αγγλία». Στην ένορκη δήλωση επισυνάπτονται: (α) Δήλωση της Αιτήτριας με την οποία εξουσιοδοτείται ο Χρυσοβαλάντης Σαμούτας να προβεί στην ένορκη δήλωση που απαιτείται για τη διαδικασία (Τεκμήριο Α). (β) Αντίγραφο της απόφασης του York County Court (Τεκμήριο Β) και (γ) Βεβαίωση του δικηγόρου της Αιτήτριας ενώπιον του York County Court ότι το διάταγμα της 03.06.2010 είναι τελικό και ότι σχετική χειρόγραφη διόρθωση που έγινε στην 3η σελίδα αυτού έγινε σύμφωνα με την πρακτική που ακολουθείται, (Τεκμήριο Γ). Ο Καθ' ου η αίτηση κατεχώρησε ειδοποίηση για την πρόθεση του να ενστεί στην αίτηση. Στο σώμα αυτής εκθέτει πέντε λόγους ένστασης. Χρειάστηκε ν' επανανοίξω την υπόθεση. Για όσα σημειώνω στο πρακτικό της 15.12.2015 ήγειρα αυτεπάγγελτα θέμα δικαιοδοσίας και θα έπρεπε να δώσω την ευκαιρία στις δύο πλευρές να τοποθετηθούν σ' αυτό. Ο κ. Σαμμούτας υπεστήριξε την ύπαρξη δικαιοδοσίας στο Οικογενειακό Δικαστήριο με αναφορά στο άρθρο 2 του Ν.121(Ι)/2000 και την απόφαση στην υπόθεση Δαδακαρίδης ν. Δαδακαρίδου "B"

(1990)1 ΑΑΔ
  1. Αντίθετα ο κ. Συρίμης υπεστήριξε την απουσία δικαιοδοσίας με αναφορά στο άρθρο 4 του Κεφ.
  2. Εννοείται ότι θα εξετάσω πρώτα το ζήτημα αυτό. Αντί της απόφασης στην υπόθεση Νικολαϊδης (Αρ. 2)
(1994)1 ΑΑΔ 804 που σχετίζεται άμεσα με το ζήτημα που εγέρθηκε, επιλέγω ν' αρχίσω με αναφορά στην απόφαση Νικολαϊδης ν. Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης
(1996)1 ΑΑΔ 929. Η υπόθεση Νικολαϊδης (Αρ. 2)
(1994)1 ΑΑΔ αφορά πρωτόδικη απόφαση μέλους του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε αίτηση για έκδοση προνομιακού εντάλματος. Η αίτηση καταχωρήθηκε ύστερα από άδεια του ίδιου μέλους [βλέπε Νικολαϊδης (Αρ. 1)
(1994)1 ΑΑΔ 440]. Στη Νικολαϊδης ν. Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης αποφασίστηκε η έφεση εναντίον της πρωτόδικης απόφασης. Η τελευταία απόφαση αποτελεί το δεσμευτικό προηγούμενο. Για να γίνει κατανοητός ο λόγος της απόφασης απαιτείται αναφορά στο πραγματικό της μέρος. Το μεταφέρω από την απόφαση του εφετείου στη σ. 931: «Στις 12.12.90 το Barnet Magistrates Court του Ηνωμένου Βασιλείου, μετά από αίτηση της συζύγου του εφεσείοντα εξέδωσε διάταγμα διατροφής εναντίον του τελευταίου δυνάμει του οποίου διατάχθηκε να πληρώνει 125 Στερλίνες την εβδομάδα από τις 14.9.90 για τη συντήρηση της συζύγου του και των τεσσάρων ανηλίκων παιδιών του. Το διάταγμα διαβιβάστηκε από το Αγγλικό Υπουργείο Εσωτερικών στο Επαρχιακό Δικαστηρίου Πάφου, μέσω του Υπουργείου Δικαιοσύνης της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Αρχιπρωτοκολλητή του Ανωτάτου Δικαστηρίου για εγγραφή και εκτέλεση, σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Διαταγμάτων Διατροφής (Διευκόλυνση προς Εκτέλεση) Νόμου, Κεφ.
  1. Η διαβίβαση του διατάγματος έγινε δυνάμει του Αγγλικού περί Διαταγμάτων Διατροφής (Διευκόλυνση προς Εκτέλεση) Νόμου του 1920 («Maintenance Orders (Facilities for Enforcement) Act 1920») ο οποίος περιέχει διατάξεις για την εκτέλεση διαταγμάτων διατροφής που εκδίδονται στην Αγγλία σε χώρες εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου, μια από τις οποίες είναι και η Κύπρος (Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 8, παρ. 555). Το διάταγμα ενεγράφη στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου στις 14.5.92 και στη συνέχεια εκδόθηκε ένταλμα εκποίησης κινητής περιουσίας για την εκτέλεσή του (Βλ. πρακτικά σελ. 28-29). Μετά την λήψη μέτρων προς την κατεύθυνση εκτέλεσης του διατάγματος ο εφεσείων καταχώρησε, μετά από άδεια του Δικαστηρίου αίτηση με την οποία ζητούσε τις πιο κάτω θεραπείες; «(α) Η έκδοση διατάγματος CERTIORARI για τη μεταφορά και υποβολή στο σεβαστό τούτο Δικαστήριο της απόφασης / ή διατάγματος ημερομηνίας 14.5.1992 του Ε.Δ. Πάφου και της έντιμης Δικαστού κας Ανδρούλλας Στυλιανίδου (Πούγιουρου) με την οποία διετάσσετο η εγγραφή αλλοδαπής απόφασης και/ή διατάγματος του Ε.Δ. Πάφου με την αίτηση αρ. 1/92 με βάση τον περί Διαταγμάτων Διατροφής (Διευκολύνσεις προς εκτέλεση) Νόμο, Κεφ.
  2. (β) Την ακύρωση της εγγραφής της αλλοδαπής απόφασης και/ή διατάγματος στην αίτηση 1/92 Ε.Δ. Πάφου με την παρούσα διαδικασία του διατάγματος CERTIORARI. (γ) Την ακύρωση του εκδοθέντος διατάγματος εκτέλεσης και/ή σύλληψης του αιτητή με αρ. 2843/92 Ε.Δ. Πάφου για ποσό £7.913 ή 9.650 στερλίνες που εκδόθηκε και εκκρεμεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου σαν αποτέλεσμα της παράνομα και αντισυνταγματικά εγγραφείσας αλλοδαπής απόφασης στην πιο πάνω αίτηση». Στην απόφαση παρατίθεται αναλυτικά ο τρόπος που λειτουργούν οι πρόνοιες του περί Διαταγμάτων Διατροφής (Διευκόλυνση προς Εκτέλεση) Νόμου, Κεφ.
  3. Στις σσ. 932-933 αναφέρεται: «Κύριος λόγος εφέσεως ήταν ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου εσφαλμένα ερμήνευσε το Άρθρο 3 του Κεφ. 16 και δεν διέταξε επίδοση της αίτησης στον εφεσείοντα πριν την εγγραφή του διατάγματος. Η εγγραφή και εκτέλεση στην Κύπρο διατάγματος που εκδίδεται στην Αγγλία διέπεται κυρίως από τα Άρθρα 3
(1)και 8 του Κεφ. 16 (πιο πάνω). Παρόμοιες πρόνοιες υπάρχουν στα Άρθρα 1
(1)και 6
(1)και
(2), αντίστοιχα, του Αγγλικού Νόμου με τη διαφορά ότι στο Άρθρο 6
(2)υπάρχει μια επιφύλαξη η οποία δεν υπάρχει στο δικό μας άρθρο. Ο τρόπος εγγραφής της απόφασης διέπεται από τους Καν. 3 και 5 των περί Διαταγμάτων Διατροφής (Διευκόλυνση προς εκτέλεση) Κανονισμών (βλ. Δευτερογενής Νομοθεσία, Τόμος ΙΙ, σελ. 385). Σύμφωνα με τον Καν. 3 το διάταγμα αποστέλλεται στον Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου της Επαρχίας εντός της οποίας διαμένει ο καθ' ου η αίτηση. Σύμφωνα δε με τον Καν. 5 ο Πρωτοκολλητής καταχωρεί το διάταγμα στο βιβλίο αποφάσεων του Επαρχιακού Δικαστηρίου με τον ίδιο τρόπο ως εάν να επρόκειτο για απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου». Και καταλήγει στην απόφαση του, το Εφετείο: «Είναι πρόδηλο ότι ούτε στο νόμο ούτε στους κανονισμούς υπάρχει πρόνοια για οποιαδήποτε εμπλοκή του δικαστηρίου σε ό,τι αφορά τη διαδικασία εγγραφής του διατάγματος. Με βάση την ορθή ερμηνεία των Άρθρων 3
(1)και 8 του Κεφ. 16 και του Καν. 5 θεωρούμε ότι η εγγραφή διατάγματος δυνάμει του Νόμου μπορεί να διενεργηθεί από τον Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου, χωρίς να προηγηθεί οποιαδήποτε δικαστική απόφαση ή διάταγμα ή άλλη δικαστική παρέμβαση». Δε νομίζω να χρειάζεται προσθήκη στα όσα πολύ εμφαντικά υπεγράμμισε το εφετείο. Θα πρέπει όμως να εξεταστεί καταπόσο ο περί Αποφάσεων Αλλοδαπών Δικαστηρίων (Αναγνώριση, Εγγραφή και Εκτέλεση Δυνάμει Συμβάσεως) Νόμος του 2000 (Αρ. 121(Ι)/2000) άσκησε οποιαδήποτε επιρροή στον περί Διαταγμάτων Διατροφής (Διευκόλυνση προς Εκτέλεση) Νόμο, Κεφ. 16. Σύμφωνα με το άρθρο 2 του πρώτου, «δικαστήριο»:- «σημαίνει το Επαρχιακό Δικαστήριο της επαρχίας όπου ο καθ' ου η αίτηση διαμένει και προκειμένου για διαφορές σε οικογενειακές σχέσεις, το Οικογενειακό Δικαστήριο της Επαρχίας όπου διαμένει ο καθ' ου η αίτηση». Ο Νόμος 121(Ι)/2000 εφαρμόζεται σε όλες τις περιπτώσεις όπου ζητείται η αναγνώριση, εγγραφή και εκτέλεση απόφασης αλλοδαπού δικαστηρίου διακηρύσσει το άρθρο 4 αυτού. Ο Νόμος αυτός εφαρμόζεται «παρά τις διατάξεις οποιουδήποτε άλλου νόμου». Ο Νόμος 121(Ι)/2000, ωστόσο, εφαρμόζεται στις περιπτώσεις όπου ζητείται η αναγνώριση, εγγραφή ή εκτέλεση απόφασης αλλοδαπού δικαστηρίου νοουμένου ότι μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της ξένης χώρας έχει συνομολογηθεί σύμβαση για αμοιβαία αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων [Βλ. άρθρο 3
(1)του Νόμου 121(Ι)/2000]. Το ζήτημα που εγείρεται είναι καταπόσο μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας και Αγγλίας υπάρχει τέτοια σύμβαση ή συνθήκη. Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Ν.121(Ι)/2000 «συνθήκη»:- «σημαίνει σύμβαση, συμφωνία πρωτόκολλο και περιλαμβάνει οποιαδήποτε συνθήκη που δέσμευε την Κύπρο πριν από την ανεξαρτησία και που συνεχίζει να τη δεσμεύει μετά την ανακήρυξή της σε Δημοκρατία». Ανάλογα ζητήματα με το υπό εξέταση αντιμετωπίστηκαν στις υποθέσεις The Attorney General v. Panayiotis Christou
(1962)1 CLR129 και Γενικός Εισαγγελέας (Αρ. 2)
(1992)1 ΑΑΔ 761 που αφορούσαν αιτήσεις για έκδοση προνομιακών ενταλμάτων. Στην πρώτη αναφέρεται στις σσ 136-137: «By statute maintenance orders may be enforced reciprocally between the United Kingdom and most countries of the Commonwealth, including the Republic of Cyprus, and between different parts of the Commonwealth. The whole basis of the enforcement of these orders is reciprocity. If English maintenance orders are enforced in Cyprus then the English Courts will reciprocate in the case of maintenance orders made by the Cyprus Courts. This is provided under the English Maintenance Οrders (Facilities for Enforcement) Act, 1920, section 12, and S.R. & O. 1921 No. 1395, which continue to apply in relation to the Republic of Cyprus, under the provisions of the Englins "Cyprus Act, 1960". Section 6 of our Cap. 16 reproduces the provisions of section 4 of the aforesaid English Act of 1920. The object of the confirmation of a maintenance order is to have it enforced in Cyprus in like manner as if the order were for the payment of a civil debt, and the officers of the Court are enjoined to take all such steps for enforcing the order as provided in section 8 of Cap. 16 and the Maintenance Orders (Facilities for Enforcement) Rules made under that law (see Rules Book
(1955), page 385). Under the legislation in force in the Republic only the District Courts, and no other courts or tribunals, have the power and the machinery to execute such orders». Στη δεύτερη σημειώνονται τα παρακάτω στη σ. 773: «Ο περί Διαταγμάτων Διατροφής (Διευκόλυνσις προς Εκτέλεσιν) Νόμος, Κεφ. 16 θεσπίστηκε το 1921 και είναι ουσιαστικά αντιγραφή του Αγγλικού Νόμου του 1920 - ("Maintenance Orders (Facilities for Enforcement) Act 1920"). Οι δύο Νόμοι έχουν το στοιχείο της αμοιβαιότητας, γιατί Κυπριακό διάταγμα διατροφής μπορεί να εγγραφεί και εκτελεστεί στην Αγγλία. Όργανο για την εκτέλεση της διεθνούς υποχρέωσης είναι, σύμφωνα με το Νόμο και το Σύνταγμα, ο Υπουργός Δικαιοσύνης. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης είναι, ως εκ τούτου, στην ειδική περίπτωση, πρόσωπο που έχει επαρκές συμφέρον στο θέμα που αναφέρεται η προσβαλλόμενη απόφαση. Η ακύρωση της εγγραφής ενδιαφέρει τις συμβαλλόμενες χώρες, έστω και εάν η Διμερής Σύμβαση έγινε με τη θέσπιση ταυτόσημων νομοθεσιών και χωρίς τυπική σύμβαση μεταξύ της Αγγλίας και της Κύπρου. Ήταν τρόπος αμοιβαιότητας, όχι ασυνήθης στην περίοδο της αποικιακής διακυβέρνησης, μεταξύ της μητρόπολης και των αποικιών, ή μεταξύ των αποικιών, ή/και μεταξύ των χωρών της Βρεττανικής Κοινοπολιτείας». Είναι η κατάληξή μου με βάση τα παραπάνω πως ο περί Διαταγμάτων Διατροφής (Διευκόλυνση προς Εκτέλεση) Νόμος, Κεφ. 16 ενόσω βρίσκεται σε ισχύ και η αγγλική Maintenance Orders (Facilities for Enforcement) Act του 1920 θα πρέπει ν' αντιμετωπίζεται ως «συνθήκη» στο πλαίσιο του άρθρου 2, του Ν. 121(Ι)/2000. Συνθήκη «που δέσμευε την Κύπρο πριν από την ανεξαρτησία και που συνεχίζει να τη δεσμεύει μετά την ανακήρυξή της σε Δημοκρατία». Υπεισέρχονται συνεπώς οι διατάξεις του Ν.121(Ι)/2000. Κατ' ακολουθία δικαιοδοσία «για διαφορές σε οικογενειακές σχέσεις» έχει το Οικογενειακό Δικαστήριο της Επαρχίας όπου διαμένει ο Καθ' ου η αίτηση. Με αυτή την έννοια το άρθρο 2 του Ν.121(Ι)/2000 καταργεί το άρθρο 3
(2)του Κεφ. 16. Ενισχυτικό της πιο πάνω κατάληξής μου είναι το παρακάτω απόσπασμα από την υπόθεση Κουντούρη ν. Υπουργού Δικαιοσύνης
(1997)1 ΑΑΔ 1677. Αναζητώντας εκεί, το εφετείο, το αρμόδιο δικαστήριο για εγγραφή και εκτέλεση απόφασης αλλοδαπού δικαστηρίου σύμφωνα με τον περί της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως περί Αναγνωρίσεως και Εκτελέσεως Αποφάσεων Αφορωσών εις Κηδεμονίαν Ανηλίκων και εις Αποκατάστασιν Κηδεμονίας Ανηλίκων (Κυρωτικό) Νόμο του 1986 (Ν.36/86)στη σ. 1682 έθεσε ένα θεμελιακό κριτήριο: «Ποιος είναι ο σκοπός της αναγνώρισης και εκτέλεσης αλλοδαπών αποφάσεων; Και στις δύο περιπτώσεις η εγγραφή αποβλέπει στην πρόσδοση δικαστικής ισχύος στην απόφαση ή διάταγμα του οποίου επιδιώκεται είτε η αναγνώριση είτε η εκτέλεση είτε και τα δύο. Προϋπόθεση, αποτελεί η έκδοση της απόφασης από αρμόδιο Δικαστήριο. Συνταυτίζεται έτσι η απόφαση της αλλοδαπής με απόφαση αρμοδίου Δικαστηρίου της Κύπρου και ανάλογα εκτελείται. Επομένως, η απάντηση εξαρτάται από τον προσδιορισμό του Κυπριακού Δικαστηρίου αρμόδιου για την έκδοση απόφασης ανάλογης προς εκείνη της οποίας επιζητείται η εγγραφή». Το παραπάνω κριτήριο συμπληρώνει, θα μπορούσε να πει κανείς, το κριτήριο που τέθηκε στην Ηλία ν. Αλωνεύτη
(1995)1 ΑΑΔ 938. Όπως επισημαίνεται στη σ. 941 «[α]ρμόδιο για την επίλυση κάθε διαφοράς που ανάγεται στην εκπλήρωση αστικών υποχρεώσεων είναι το κατά τόπο αρμόδιο επαρχιακό δικαστήριο εκτός αν η επίλυση της συγκεκριμένης διαφοράς υπάγεται, βάσει των διατάξεων δικαιοδοτικού νόμου, σε άλλο πολιτικό δικαστήριο.» Η ρύθμιση της διατροφής τέκνων υπάγεται στο Οικογενειακό Δικαστήριο σύμφωνα με τον περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμο του 1990 (Ν.216/1990). Άλλωστε, η ρύθμιση των περιουσιακών σχέσεων των συζύγων σύμφωνα με τον περί Ρυθμίσεως των Περιουσιακών Σχέσεων των Συζύγων Νόμο του 1991 (Αρ. 232/91) υπάγονται επίσης στη δικαιοδοσία του Οικογενειακού Δικαστηρίου. Με βάση το κριτήριο που τέθηκε στην Ηλία εκφεύγουν της δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Απόφαση ανάλογη με την απόφαση του York County Court της Αγγλίας μόνο το Οικογενειακό Δικαστήριο θα μπορούσε να εκδώσει. Το Οικογενειακό Δικαστήριο με βάση το κριτήριο στην Κουντούρη είναι αρμόδιο για την εγγραφή, αναγνώριση και εκτέλεση της απόφασης του αλλοδαπού δικαστηρίου. Η ρύθμιση της διατροφής τέκνων ή η εγγραφή ανάλογης αλλοδαπής απόφασης εντάσσεται στον όρο «οικογενειακές σχέσεις». Η ερμηνεία που δόθηκε στον όρο αυτό στην υπόθεση Δαδακαρίδης ν. Δαδακαρίδου
(1990)1 ΑΑΔ 566 σε σχέση με το Άρθρο 111 του Συντάγματος (Βλ. Ν.95/89)θα πρέπει να ακολουθηθεί και σε σχέση με το άρθρο 2 του Ν.121(Ι)/2000 καθώς και το άρθρο 11
(2)(δ) του περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμου του 1990 (Αρ. 23/90) όπως τροποποιήθηκε από τον περί Οικογενειακών Δικαστηρίων (Τροποποιητικό) Νόμο του 1998 [Αρ. 26
(1)/98]. Σύμφωνα με το τελευταίο, τα Οικογενειακά Δικαστήρια έχουν την εξουσία να επιλαμβάνονται: «Θέματα Οικογενειακών σχέσεων σε δικαστική διαδικασία που εγείρεται σύμφωνα με τις διατάξεις διμερών ή πολυμερών συμβάσεων στις οποίες έχει προσχωρήσει η Κυπριακή Δημοκρατία». Ο περί Αποφάσεων Αλλοδαπών Δικαστηρίων (Αναγνώριση, Εγγραφή και Εκτέλεση Δυνάμει Συμβάσεως) Νόμος του 2000 (Αρ. 121(Ι)/2000) περιλαμβάνει στο άρθρο 5 διατάξεις αναφορικά με τον τρόπο έναρξης της διαδικασίας στο δικαστήριο, επίδοσης της αίτησης στον Καθ' ου η αίτηση και καταχώρισης ένστασης από μέρους του. Σύμφωνα με το άρθρο 5
(1)(ε): «Οι λόγοι επί των οποίων ο καθ' ου η αίτηση δύναται να στηρίξει την ένστασή του περιορίζονται στο θέμα της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου ή στην αποδεδειγμένη ικανοποίηση της απόφασης και στην ύπαρξη των προϋποθέσεων που αναφέρονται στη συνθήκη σχετικά με την εφαρμογή της». Στην προκειμένη περίπτωση, ανεξαρτήτως του τύπου που η αίτηση είχε κατά την καταχώρησή της, η μετατροπή της χειρόγραφα, με άδεια του δικαστηρίου, σε αίτηση διά κλήσεως και η εν τέλει επίδοσή της στον Καθ' ου η αίτηση ικανοποιεί τις διατάξεις του άρθρου 5
(1)του Ν.121(Ι)/2000. Τα όσα το εφετείο υπέδειξε στην Νικολαϊδης ν. Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξης
(1996)1 ΑΑΔ 929 αναφορικά με τον τρόπο εγγραφής και εκτέλεσης απόφασης διατροφής είχαν εφαρμογή πριν την ψήφιση του Ν.121(Ι)/2000. Η «χωρίς δικαστική παρέμβαση» εγγραφή των αποφάσεων από τον Πρωτοκολλητή σύμφωνα με τα άρθρα 3
(1)και 8 του Κεφ. 16 και του Καν. 5 των περί Διαταγμάτων Διατροφής (Διευκόλυνση προς Εκτέλεση) Κανονισμών θεωρείται πλέον αναχρονιστική. Τώρα απαιτείται δικαστική απόφαση που εκδίδεται το ταχύτερο δυνατό [Βλ. άρθρο 5
(1)(η) του Ν.121(Ι)/2000]. Οι λόγοι της έντασης δεν περιορίζονται μόνο στα θέματα που αναφέρονται στο άρθρο 5
(1)(ε) του Ν.121(Ι)/
  1. Οι λόγοι 2 και 5 έχουν τον ίδιο προσανατολισμό· την εκτέλεση του διατάγματος του αλλοδαπού δικαστηρίου μόνο ως προς την §
  2. Ο από μέρους του ευπαιδεύτου συνηγόρου της Αιτήτριας περιορισμός του αιτήματος της στην §8 αναιρεί και τους δύο λόγους ένστασης. Ο λόγος 3 δεν προωθήθηκε. Δεν εξηγήθηκε πώς η ενηλικίωση των τέκνων των διαδίκων εμποδίζει την είσπραξη διατροφής που αφορά στα χρόνια που ήσαν ανήλικα. Ούτε ο λόγος 1 προωθήθηκε με οποιοδήποτε τρόπο και δε θα με απασχολήσει. Υπήρξε, ωστόσο, προώθηση του τέταρτου λόγου ένστασης. Αφορά ισχυρισμό ότι η αλλοδαπή απόφαση στερείται εκτελεστότητας. Με αναφορά στο άρθρο 32 της αγγλικής Matrimonial Causes Act του 1973 προβλήθηκε το επιχείρημα ότι ποσά που ξεπερνούν τις δόσεις δώδεκα μηνών δεν μπορούν να εισπραχθούν χωρίς την άδεια του δικαστηρίου. Αυτά είναι ορθά. Αφορούν όμως τα αγγλικά δικαστήρια και όχι το Οικογενειακό Δικαστήριο Λεμεσού στο πλαίσιο της δικαιοδοσίας του, σύμφωνα με το Ν.121(Ι)/
  3. Το York County Court ενεργώντας στη βάση της αγγλικής Maintenance Orders (Facilities for Enforcement) Act 1920 έδωσε το διάταγμα της 03.06.2010 (τεκμήριο Β) που απετέλεσε την απαρχή της παρούσας διαδικασίας. Η άδεια που απαιτείται από το άρθρο 32 της Matrimonial Causes Act του 1973 αφορούσε το York County Court. Ανάλογη προσέγγιση του θέματος στην υπόθεση Thomas Norman Atkinson ν. Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξης
(2006)1 ΑΑΔ 1371 έτυχε του πιο κάτω σχολιασμού από το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο, στη σ. 1375: «Ασχέτως της ορθότητας της πιο πάνω θέσης, η Αγγλική αυτή πρόνοια του σχετικού Νόμου, κατά την άποψή, μας, δεν καθιστά την επίδικη απόφαση μη εκτελεστή στην ολότητά της, αλλά θα τολμούσαμε να πούμε ούτε και μερικώς, αφού και εκτέλεση για τις καθυστερημένες πέραν του έτους δόσεις μπορεί να δοθεί κατόπιν άδειας. Η απόφαση ήταν εκτελεστή και ορθώς ενεγράφη ως τέτοια». H Αιτήτρια ως το πρόσωπο προς όφελος του οποίου εξεδόθη η απόφαση του York County Court ενομιμοποιείτο στην απευθείας καταχώρηση της αίτησης, κατά το άρθρο 5
(1)(α) του Ν. 121(Ι)/2000 χωρίς την επίκληση της αρμόδιας αρχής. Συνακόλουθα εκδίδεται διάταγμα με το οποίο αναγνωρίζεται και εγγράφεται η απόφαση του York County Court της 03.06.2010. Περαιτέρω εκδίδεται διάταγμα με το οποίο επιτρέπεται η εκτέλεση της §8 της εν λόγω απόφασης στην Κύπρο. Θεωρώ πως τα θέματα που ηγέρθησαν δεν επιτρέπουν τη έκδοση διαταγής ως προς τα έξοδα. (Υπ.) .......... Σ. Κ. Καρατσής, Π. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Family Court/ Final Judgement Aναφορά: Εγγραφή Αλλοδαπής Απόφασης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.