Σωτήρη Κυπριανού κ.α. ν. Χαρούλας Λάμπρου, Αρ. Αίτησης: 234/15, 21/1/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2016:5 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΓΟΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ Ενώπιον: Δ. Κούσιου, Δ. Αρ. Αίτησης: 234/15 Μεταξύ:
- Σωτήρη Κυπριανού, από τη Λάρνακα
- Κίκας Κυπριανού, από τη Λάρνακα Αιτητών κ α ι Χαρούλας Λάμπρου, από τη Λάρνακα Καθ΄ης η αίτηση Αίτηση ημερ. 10.9.2015 Ημερομηνία: 21 Ιανουαρίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Αιτητές: Μαυρομάτης & Χριστοδουλίδου ΔΕΠΕ (για ν΄ ακούσει απόφαση κ. Νικολάου) Για την Καθ΄ης η αίτηση: Χριστόφορος Ιωάννου ΔΕΠΕ (για ν΄ ακούσει απόφαση κα Κωνσταντινίδου) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι ανήλικοι Σωτήρης, Πέτρος και Κυριάκος, που γεννήθηκαν στις 13.3.2006, 2.12.2007 και 1.8.2012 αντίστοιχα, είναι τέκνα του υιού των Αιτητών και της Καθ΄ης η αίτηση. Μετά τη διακοπή της συμβίωσης των γονέων τους διαμένουν μαζί με τη μητέρα τους, ενώ ο πατέρας τους διαμένει μαζί με τους Αιτητές γονείς του στην κατοικία των τελευταίων. Οι Αιτητές με την υπό κρίση αίτηση τους ημερ. 10.9.2015, ζητούν την προσωρινή ρύθμιση της επικοινωνίας τους με τα πιο πάνω ανήλικα εγγόνια τους, στο χρόνο που προσδιορίζεται στην εν λόγω αίτηση τους. Η ρύθμιση της επικοινωνίας των Αιτητών με τα πιο πάνω ανήλικα εγγόνια τους, κατά μεγαλύτερο χρόνο όμως, είναι ότι επιδιώκεται και με την εναρκτήρια αίτηση τους που καταχώρησαν την ίδια πιο πάνω ημερομηνία, ήτοι στις 10.9.
- Η Καθ΄ης η αίτηση, στην οποία με οδηγίες του Δικαστηρίου επιδόθηκε η πιο πάνω αίτηση, καταχώρησε ένσταση. Αίτηση και ένσταση υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις του Αιτητή 1 και της Καθ΄ης η αίτηση. Τόσο από τους εγειρόμενους λόγους ένστασης, όσο και από το περιεχόμενο των πιο πάνω ενόρκων δηλώσεων προκύπτει, ότι η κύρια διαφωνία των διαδίκων δεν εστιάζεται σ΄ αυτό καθ΄ αυτό το θέμα της επικοινωνίας των Αιτητών με τα ανήλικα, αλλά στο θέμα της επικοινωνίας τους με τον πατέρα τους ο οποίος διαμένει μαζί με τους Αιτητές, γονείς του. Το πιο πάνω θέμα με απασχόλησε στην απόφαση που δόθηκε νωρίτερα σήμερα στην αίτηση γονικής μέριμνας με αρ. 188/15, την οποία καταχώρησε ο πατέρας των ανηλίκων εναντίον της Καθ΄ης η αίτηση. Στην εν λόγω απόφαση στην οποία και παραπέμπω, καταγράφονται με λεπτομέρεια τόσο οι λόγοι που στήριξαν το αίτημα για επικοινωνία του πατέρα με τα ανήλικα, όσο και οι λόγοι που στήριξαν την ένσταση της μητέρας, οι οποίοι, ουσιαστικά, είναι οι ίδιοι με τους λόγους που στηρίζουν και το αίτημα, αλλά και την ένσταση στην υπό εξέταση αίτηση. Με την απόφαση αυτή εκδόθηκε προσωρινό διάταγμα επικοινωνίας του πατέρα με τα ανήλικα τέκνα του σε συγκεκριμένες μέρες και ώρες στον τόπο διαμονής των γονέων του - Αιτητών στην παρούσα αίτηση - και υπό την επίβλεψη τους. Για να δικαιολογείται η έκδοση προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν. 14/60 πρέπει να συνυπάρχουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) η ύπαρξη ορατής πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία στην αγωγή, και (γ) ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. (Βλ. μεταξύ άλλων Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Τσιολάκκη και άλλη ν. Στυλιανίδη
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 782, Πουργουρίδη κ.ά. ν. Μέζου κ.ά.,
(1994)1 Α.Α.Δ. 201, Κυτάλα κ.ά. ν. Χρυσάνθου κ.ά.
(1996)1 (Α) Α.Α.Δ. 253, M & Ch Mitsingas Tr. Ltd κ.ά. ν. Timberland Co.
(1997)1 (Γ) 1 Α.Α.Δ. 1791). Το Δικαστήριο πρέπει επίσης στο τελικό στάδιο να σταθμίσει το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο το αιτούμενο διάταγμα (Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ''Βασίλη
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152). Πρόσθετα, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει πάνω στα διαφιλονικούμενα θέματα πάνω στα οποία θα κριθεί η κυρίως αίτηση (Βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. 263). ΄Εχοντας υπόψη τις πιο πάνω αρχές θα εξετάσω κατά πόσο δικαιολογείται η έκδοση του προσωρινού διατάγματος, σε συνάρτηση με τον περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμο του 1990 (Ν 216/90). Σύμφωνα με το άρθρο 5
(1)(α) του Ν. 216/90, η γονική μέριμνα είναι καθήκον και δικαίωμα των γονέων, οι οποίοι το ασκούν από κοινού. Σύμφωνα με το άρθρο 7 του Ν. 216/90, αν οι γονείς διαφωνούν κατά την άσκηση της γονικής μέριμνας και το συμφέρον του τέκνου επιβάλλει να ληφθεί απόφαση, αποφασίζει το Δικαστήριο, έπειτα από αίτηση οποιουδήποτε από τους γονείς. Σύμφωνα με το άρθρο 6
(2)(α) του Ν. 216/90, η απόφαση του Δικαστηρίου πρέπει να αποβλέπει προς το συμφέρον του τέκνου, (Ευγ. Στυλιανού ν. Βασ. Στυλιανού
(1993)1 ΑΑΔ 130, Διευθύντρια Τμήματος Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας ν. Ντούμα κ.ά.
(2001)1 (Γ) ΑΑΔ 1911). Όπως αναφέρθηκε στην απόφαση Κκουφού ν. Κκουφού
(1997)1 (Γ) ΑΑΔ 1588, 1593: «Η διαμόρφωση κρίσης πάνω σε θέματα γονικής μέριμνας είναι έργο λεπτό και σύνθετο. Δεν είναι εγχείρημα που στοχεύει στην απόδοση ευθυνών ή στην επιβολή κύρωσης για μεμπτή συμπεριφορά. Γνώμονας είναι το συμφέρον του ανηλίκου και κατά την εκτίμησή του, προσλαμβάνει σημασία το σύνολο των στοιχείων». Το άρθρο 17 Α του Ν. 216/90 αναφέρει τα εξής: ''17 Α.
(1)Οι ανιόντες έχουν δικαίωμα προσωπικής επικοινωνίας με το τέκνο.
(2)Κανένας δεν έχει δικαίωμα να παρεμποδίζει την προσωπική επικοινωνία του τέκνου με τους ανιόντες αυτού οποιουδήποτε βαθμού, εκτός αν υπάρχει σοβαρός λόγος που έχει σχέση αποκλειστικά με τη διασφάλιση του συμφέροντος του τέκνου.
(3)Το Δικαστήριο δύναται να ρυθμίζει θέματα που αφορούν την άσκηση ή μη του δικαιώματος αυτού.'' Καθιερώνεται, συνεπώς με βάση το πιο πάνω άρθρο, το δικαίωμα επικοινωνίας των ανιόντων των παιδιών, το οποίο είναι αυτοτελές. Υπάρχει βέβαια εδώ σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, εφόσον κατά το άρθρο 17Α πιο πάνω, οι Αιτητές ως ανιόντες των ανηλίκων έχουν δικαίωμα προσωπικής επικοινωνίας μ΄ αυτά και την άσκηση του δικαιώματος τους αυτού ρυθμίζει το Δικαστήριο. Δεν βρίσκω όμως να έχουν οι Αιτητές ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Έχω ήδη αναφερθεί στις λεπτομέρειες του προσωρινού διατάγματος επικοινωνίας του πατέρα με τα ανήλικα στα οποία αφορά και η παρούσα αίτηση. Η επικοινωνία αυτή θα γίνεται στον τόπο διαμονής των Αιτητών στην παρούσα αίτηση και υπό την επίβλεψη τους. Κάτω απ΄ αυτές τις συνθήκες επιτυγχάνεται και η επικοινωνία των Αιτητών με τα ανήλικα και αποσοβείται ο οποιοσδήποτε κίνδυνος αποξένωσης τους. Με άλλα λόγια επιτελείται ο σκοπός του πιο πάνω άρθρου που είναι η διατήρηση ζωντανού του δεσμού των παιδιών με τους απώτερους ανιόντες τους. Για τους ίδιους πιο πάνω λόγους βρίσκω ότι απουσιάζει και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960. Οι Αιτητές αναγκαστικά θα επικοινωνούν με τα ανήλικα μέσω του δικαιώματος επικοινωνίας του πατέρα τους. Υπό τις περιστάσεις αυτές η δικαιοσύνη μπορεί να απονεμηθεί κατά την εκδίκαση της κυρίως αίτησης. Περαιτέρω σχολιάζω πως η θεραπεία του άρθρου 17Α του Ν.216/90, συνήθως χρησιμοποιείται από τους ανιόντες στις περιπτώσεις θανάτου του ενός γονέα που είναι το παιδί τους και εφόσον ο άλλος γονέας αρνείται, χωρίς σοβαρό λόγο, την επικοινωνία τους με τα παιδιά αντιμετωπίζοντας έτσι τον κίνδυνο αποξένωσης μεταξύ τους. Για να εκδοθεί ενδιάμεσο διάταγμα θα πρέπει να συντρέχουν και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 (Οδυσσέως πιο πάνω). Η απουσία των δύο στην προκειμένη περίπτωση δεν επιτρέπει την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος επικοινωνίας. Για όλα τα πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται. Πιστό αντίγραφο της απόφασης ημερ. 21.1.2016 στην αίτηση γονικής μέριμνας 188/15 παραδίδεται στους συνηγόρους των διαδίκων μαζί με την παρούσα. Ενόψει του αποτελέσματος και λόγω της φύσης της υπόθεσης, τα έξοδα να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της κυρίως αίτησης. (Υπ.) ........... Δ. Κούσιου, Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ /ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ ΠΑΝ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο