Μαρίας Κωστάκη Τσούκκα ν. Ιωάννη Χαράλαμπου Ζαβρού, Αρ. Αίτησης: 54/15, 21/4/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2016:20 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ Ενώπιον: Δ. Κούσιου, Δ. Αρ. Αίτησης: 54/15 Μεταξύ: Μαρίας Κωστάκη Τσούκκα Αιτήτριας κ α ι Ιωάννη Χαράλαμπου Ζαβρού Καθ΄ου η αίτηση ----------------------------- Αίτηση ημερ. 14.10.2015 για έκδοση προσωρινού διατάγματος διατροφής Ημερομηνία: 21 Απριλίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτήτρια: Κωστάκης Μουτσουρής & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. (για ν΄ ακούσει απόφαση κ. Μουτσουρής) Για Καθ΄ου η αίτηση: Νικόλας Γ. Νικολάου (για ν΄ ακούσει απόφαση κα Πάπαλλου) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι διάδικοι είναι πρώην σύζυγοι. Ο γάμος τους που τελέστηκε στις 11.7.1999, λύθηκε με απόφαση του αρμόδιου δικαστηρίου στις 5.3.
- Από το γάμο τους απέκτησαν δύο παιδιά, τη Στεφανία και το Χαράλαμπο, που γεννήθηκαν στις 6.10.2000 και 18.2.2005, αντίστοιχα. Από τη διακοπή της συμβίωσης των διαδίκων που επήλθε στις 7.1.2013, τα ανήλικα διαμένουν με τη μητέρα τους. Η Αιτήτρια με την κυρίως αίτηση της που καταχωρήθηκε στις 14.10.2015 ζητά διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται ο Καθ΄ου η αίτηση να συνεισφέρει στη διατροφή των πιο πάνω ανηλίκων τέκνων τους το ποσό των €1,200 μηνιαίως. Ταυτόχρονα η Αιτήτρια επεδίωξε την έκδοση μονομερώς διατάγματος με ανάλογη θεραπεία. Η αίτηση αυτή με οδηγίες του Δικαστηρίου επιδόθηκε στον Καθ΄ου η αίτηση ο οποίος ενέστη, καταχωρώντας στις 3.11.2015 ειδοποίηση ένστασης εγείροντας τους πιο κάτω λόγους ένστασης: «
- Η παρούσα αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη.
- Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε από την Αιτήτρια καταχρηστικά και εκδικητικά.
- Δεν συντρέχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις έκδοσης του υπό κρίση διατάγματος διατροφής.
- Τα γεγονότα που στηρίζουν την αίτηση είναι καθόλα ψευδή, ανυπόστατα και αβάσιμα. 5 Η Αιτήτρια αποκρύβει στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση της ουσιώδη γεγονότα και/ή παραθέτει ψευδή γεγονότα και/ή επιχειρεί να παραπλανήσει το Δικαστήριο.
- Δεν υφίσταται το κατεπείγον για την έκδοση του υπό κρίση διατάγματος διατροφής.
- Η Αιτήτρια προσήλθε στο Δικαστήριο χωρίς καθαρά χέρια για να εξασφαλίσει προσωρινό διάταγμα διατροφής στη βάση ψευδών και ανυπόστατων ισχυρισμών.» Η αίτηση έχει ως πραγματικό υπόβαθρο την ένορκη δήλωση της Αιτήτριας και πέντε τεκμήρια και η ένσταση την ένορκη δήλωση του Καθ΄ου η αίτηση και δέκα τεκμήρια. Η ακρόαση της αίτησης καθυστερεί, κυρίως λόγω της παρεμβολής αίτησης της Αιτήτριας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωση της η οποία απορρίφθηκε με απόφαση του Δικαστηρίου τούτου ημερ. 1ης Μαρτίου
- Εν τέλει, κατά την ακρόαση της αίτησης κανένας από τους ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκε επί του περιεχόμενου της ενόρκου δηλώσεως του. Οι συνήγοροι των διαδίκων αρκέστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις και η κάθε πλευρά υπεραμύνθηκε των θέσεων της με αναφορά σε νομολογία. Κατά πρώτον, αναφέρω ότι δεν προτίθεμαι να ασχοληθώ εκτενώς με τα κατ΄ ισχυρισμόν του Καθ΄ου η αίτηση ζητήματα της μη αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων από μέρους της Αιτήτριας, ως και την απουσία του στοιχείου του κατεπείγοντος. Δεν διαφεύγουν της προσοχής μου οι αρχές που έχει θέσει η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικά με τα πιο πάνω θέματα. Σύμφωνα μ' αυτές ένας διάδικος που επιζητά την έκδοση ενός διατάγματος μονομερώς υποχρεούται να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα γεγονότα που επενεργούν στην κρίση του [Βλ. Τσερκέζος v. Dragon Tourist Enterprises Ltd
(2009)1(A) Α.Α.Δ. 734]. Επίσης για να δικαιολογείται η έκδοση ενός διατάγματος μονομερώς, κατά παρέκκλιση του θεμελιώδους κανόνα της δικαιοσύνης που απαιτεί ακρόαση των δύο μερών πριν την άσκηση δικαστικής εξουσίας, θα πρέπει να συντρέχει και το στοιχείο του κατεπείγοντος [Βλ. Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1 (Β) Α.Α.Δ. 598]. Όμως, οι πιο πάνω αρχές τυγχάνουν αυστηρής εφαρμογής στα πλαίσια εξέτασης μονομερούς αίτησης που δεν είναι η περίπτωση στη συγκεκριμένη υπόθεση όπου, παρόλο που η επίδικη αίτηση είναι μονομερής, η επίδοσή της μετά από οδηγίες του Δικαστηρίου (Βλ. Δ.48 Θ.8
(3)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών), αφαιρεί από αυτήν την υπόσταση της μονομερούς αίτησης και την μετατρέπει σε αίτηση δια κλήσεως [Βλ. Κώστας Σμυρνιός
(2000)1 Α.Α.Δ. 43, Μαρκιτανής v. Μουτζούρη
(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 923, Αυγή Κασπάρη κ.ά. v. Βάσου Ανδρέου
(2004)1 Α.Α.Δ. 784 και Στυλιανού v. Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ. 583]. Είναι κοινός τόπος μεταξύ των διαδίκων ότι μετά τη διακοπή της συμβίωσης τους στις 7.1.2013, υπήρξε συνεννόηση μεταξύ τους ως προς το θέμα της συνεισφοράς τους στη διατροφή των ανηλίκων τέκνων τους. Κατά την Αιτήτρια συμφώνησαν όπως ο Καθ΄ου η αίτηση καταβάλλει σ΄ αυτήν ως συνεισφορά του για τη διατροφή των ανηλίκων τέκνων τους το ποσό των €450 μηνιαίως Ο Καθ΄ου η αίτηση αντικρούει τον ισχυρισμό αυτό της Αιτήτριας αναφέροντας μεταξύ άλλων, στην ένορκη δήλωση του ότι «ουδέποτε συμφώνησα με την Αιτήτρια μετά τη διάσταση μας να καταβάλλω οποιοδήποτε σταθερό χρηματικό ποσό ως συνεισφορά στη διατροφή των ανηλίκων τέκνων μας καθότι ουδέποτε η ίδια μου ζήτησε κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, για καθόσο χρόνο τα ανήλικα περνούσαν μαζί μου στα πλαίσια της μεταξύ μας επικοινωνίας, εγώ κατέβαλλα πλήρως τα έξοδα διατροφής τους και κάλυπτα και οποιεσδήποτε άλλες τρέχουσες ανάγκες τους που προέκυπταν ..... ουδέποτε της υποσχέθηκα ότι θα κατέβαλλα χρηματικό ποσό ίσο ή μεγαλύτερο των €450.= κάθε μήνα. Απεναντίας ήταν η συμφωνία μας να συνεισφέρουμε και οι δύο από ½ ο καθένας στην κάλυψη των αναγκών των παιδιών μας. Εγώ τηρούσα ανελλιπώς τη συμφωνία μας και κάλυπτα το μέρος που μου αναλογεί το οποίο ουδέποτε υπερέβη το χρηματικό ποσό των €350.=». Η Αιτήτρια εξήγησε τους λόγους που την ανάγκασαν να καταχωρήσει την υπό εξέταση αίτηση. Η παράλειψη του Καθ΄ου η αίτηση να συνεισφέρει από το Σεπτέμβριο του 2015 οποιοδήποτε ποσό για τη διατροφή των ανηλίκων τέκνων τους δεν της άφησε άλλη επιλογή. Σ΄ αυτό συνηγορεί και η χρήση αόριστου χρόνου στην τοποθέτηση του Καθ΄ου η αίτηση ότι «εγώ τηρούσα ανελλιπώς τη συμφωνία μας και κάλυπτα το μέρος που μου αναλογεί το οποίο ουδέποτε υπερέβη το χρηματικό ποσό των €350.=. (Οι υπογραμμίσεις ανήκουν στο Δικαστήριο). Η οποιαδήποτε διευθέτηση έγινε μεταξύ των διαδίκων δεν επηρεάζει την υποχρέωση αναφορικά με την από κοινού και ανάλογα με τις δυνάμεις τους, διατροφή των ανηλίκων [άρθρο 33
(1)του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990 (Ν.216/90] ούτε και την εξουσία του Δικαστηρίου για τη ρύθμιση του θέματος (άρθρο 36 του ίδιου πιο πάνω νόμου). Οι γονείς δεν μπορούν με μεταξύ τους συμφωνία ν΄ αποστερήσουν το Δικαστήριο από την παραπάνω εξουσία που του παρέχεται από το νόμο. Η εκδηλούμενη με τη συμφωνία ιδιωτική βούληση τους θα αντέβαινε σε δημοσίας τάξεως διάταξη, όπως είναι η διάταξη του άρθρου 36. Ανάλογη ήταν διαχρονικά η αντιμετώπιση τέτοιων συμφωνιών από το δίκαιο. Στη σειρά Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 12, σ. 354, παρ. 754, διαβάζουμε: "The parents cannot by agreement deprive the Court of its statutory powers relating to the custody, maintenance and education of the children". Επίσης στο σύγγραμμα Chitty on Contracts (General Principles), 25η έκδοση, παρ. 1066, αναφέρεται: "Maintenance agreements. Any provision by which a wife binds herself not to apply to the Divorce Court for maintenance is void as an ouster of the jurisdiction of the courts; but one which, by purporting to make maintenance a debt enforceable at law, impliedly ousts the jurisdiction of the Divorce Court to fix, vary or discharge it as by statue binding on the parties and provides consideration for a counter promise, although on application to the Court it may be varied or revoked." Θεωρώ επίσης το τελευταίο τμήμα της ένορκης δήλωσης του Καθ΄ου η αίτηση, αναφορά στο οποίο γίνεται πιο πάνω, ως παραδοχή του ότι συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 για έκδοση προσωρινού διατάγματος [Βλ. Οδυσσέως ν. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557]. Όταν πρόκειται για εκ του νόμου υποχρέωση, όπως στην προκειμένη περίπτωση που είναι η υποχρέωση των γονέων για συνεισφορά τους στη διατροφή των ανηλίκων, είναι πρόδηλη η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση στην ακρόαση της εναρκτήριας αίτησης. Από τη στιγμή που η μητέρα ως ο ένας γονέας, με τον οποίο διαμένουν τα παιδιά, στρέφεται εναντίον του άλλου γονέα για ρύθμιση του θέματος διατροφής, αναπόδραστα υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. Παρεπόμενα, η ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας είναι δεδομένη εκτός εάν πρόκειται για άκρως εξαιρετική περίπτωση όπου, ενόψει της απουσίας οποιασδήποτε οικονομικής ευχέρειας από μέρους του Καθ΄ ου η αίτηση, που δεν είναι εδώ η περίπτωση, αυτός θα απαλλαγεί από την εκ του νόμου υποχρέωση του. Συνεπώς η πιθανότητα η Αιτήτρια να επιτύχει, κατά την εκδίκαση της εναρκτήριας αίτησης, διαταγή που να στρέφεται εναντίον του Καθ΄ ου η αίτηση και να τον διατάζει να συνεισφέρει στη διατροφή των ανηλίκων, είναι ορατή. Η τρίτη προϋπόθεση, ότι δηλαδή θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη μεταγενέστερα εκτός αν εκδοθεί το προσωρινό διάταγμα, σχετίζεται με την επάρκεια των αποζημιώσεων. Πρόκειται για αποζημιώσεις οι οποίες ενδέχεται να επιδικαστούν μετά την ακρόαση της εναρκτήριας αίτησης. Ωστόσο η συντήρηση και παραμονή των ανηλίκων στη ζωή δεν είναι κάτι που μπορεί ν' αναμένει. Θα πρέπει να αντιμετωπίζεται άμεσα, ώστε να υπάρχουν τα απαραίτητα για τη συντήρηση τους. Συνακόλουθα καταλήγω πως και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 συντρέχουν. Το τι απομένει σ΄ αυτό το τελικό στάδιο είναι η στάθμιση του κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο το Δικαστήριο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (Ιπποδρομιακή Αρχή ν. Χατζηβασίλη
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152). Με την ένορκη δήλωση της μητέρας τέθηκαν στο Δικαστήριο τα δεδομένα των εισοδημάτων της από την εργασία της, ως ιδιωτική υπάλληλος, €740 το μήνα, καθώς και του επιδόματος μονογονιού που λαμβάνει για τα παιδιά ύψους €360 το μήνα, των εισοδημάτων του Καθ΄ου η αίτηση από την εργασία του, ως υπάλληλος σε εταιρεία πώλησης ηλεκτρικών ειδών, ύψους πέραν των €2,000 το μήνα και οι ανάγκες των ανηλίκων που καθορίστηκαν στα €1,680 το μήνα. Επίσης αναφορά γίνεται σε καταθέσεις του Καθ΄ου η αίτηση ύψους €50,000, και το ότι διαμένει με τους γονείς του χωρίς να επωμίζεται οποιαδήποτε έξοδα. Ο Καθ΄ου η αίτηση στη δική του ένορκη δήλωση αρνείται ότι διαμένει με τους γονείς του. Ισχυρίζεται ότι διατηρεί ξεχωριστή κατοικία και αναφέρεται στα έξοδα που συνεπάγεται η διαμονή του εκεί (ΤΕΚ 1 - 6) χωρίς σ΄ αυτά να συμπεριλαμβάνεται η καταβολή ενοικίου. Καθορίζει τις σημερινές απολαβές του μετά από μείωση που έχουν υποστεί στα €1,690.48 ακάθαρτα και €1,543.67 καθαρά (ΤΕΚ 7 - 10) και της Καθ΄ης η αίτηση πέραν των €1,000 μηνιαίως. Αρνείται ότι διατηρεί οποιεσδήποτε καταθέσεις και τέλος, αμφισβητεί ότι οι μηνιαίες ανάγκες των ανηλίκων ανέρχονται στο ποσό που καθορίζει η Αιτήτρια το οποίο χαρακτηρίζει ως «διογκωμένο και πλασματικό», χωρίς όμως ο ίδιος να τις καθορίζει. Έχω υπόψη μου ότι η διαδικασία αυτή δεν προσφέρεται για λεπτομερή αξιολόγηση της μαρτυρίας και εξαγωγή ευρημάτων τόσο σε σχέση με τις δυνατότητες των διαδίκων όσο και σε σχέση με τις ανάγκες των ανηλίκων (Jonitexo Ltd. V. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. 263). Υπόψη μου έχω επίσης και το αναντίρρητο γεγονός πως τα έξοδα διατροφής δεν είναι σταθερά (Μαρκουλίδης ν. Μαρκουλλίδης
(1998)1 Α.Α.Δ. 1386). Θεωρώ ότι ο χρόνος που μεσολάβησε από την οποιαδήποτε συμφωνία των διαδίκων, για τη διατροφή των ανηλίκων, μέχρι σήμερα, είναι καθοριστικός στη διαφοροποίηση των αναγκών τους, στοιχείο που προσμετρά στην κρίση του Δικαστηρίου. Από την άλλη, στην κρίση του Δικαστηρίου προσμετρά και η δυσαναλογία που παρατηρείται μεταξύ των αναγκών των ανηλίκων, όπως αυτές καθορίστηκαν από την Αιτήτρια και των εισοδηματικών δυνατοτήτων των γονέων τους, όπως αυτές καθορίστηκαν εκατέρωθεν. Μετά από σύγκριση των σχετικών ποσών, λαμβανομένου υπόψη και του επιδόματος που λαμβάνει η Αιτήτρια, διερωτάται κανείς για τη δυνατότητα των γονέων να διατρέφουν τους εαυτούς τους και να εκπληρώνουν τις υπόλοιπες οικονομικές τους υποχρεώσεις. Ακόμα και ο ισχυρισμός του Καθ΄ου η αίτηση περί μείωσης της εισοδηματικής του δυνατότητας. Όμως και ισχυρισμός του τελευταίου περί συνεισφοράς των διαδίκων στη διατροφή των τέκνων τους με αναλογία 1/2 έκαστος. Ο εν λόγω ισχυρισμός κρίνεται ανεδαφικός εφόσον η εισοδηματική δυνατότητα της Αιτήτριας σε καμμιά περίπτωση δεν είναι ίση μ΄ αυτήν του Καθ΄ου η αίτηση και σύμφωνα με τη σχετική πρόνοια του Νόμου (άρθρο 33 του Ν.216/90) η συνεισφορά των γονέων είναι ανάλογη με τις δυνάμεις τους. Συνεκτιμώντας το διαθέσιμο μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον μου θεωρώ δίκαια και εύλογη την έκδοση προσωρινού διατάγματος διατροφής στο ύψος των €350.= μηνιαίως, ποσό το οποίο κρίνω ότι ικανοποιεί, στο στάδιο αυτό, τις ανάγκες των ανηλίκων, είναι εγγύτερα στις δυνάμεις του Καθ΄ου η αίτηση και πληρεί την υποχρέωση των γονέων να συνεισφέρουν από κοινού στη διαβίωση των παιδιών τους. Με βάση όλα τα πιο πάνω εκδίδεται προσωρινό διάταγμα με το οποίο διατάσσεται ο Καθ΄ου η αίτηση να καταβάλλει στην Αιτήτρια από τις 14.10.15 και την αντίστοιχη ημέρα κάθε επόμενου μήνα, μέχρι την εκδίκαση της κυρίως αίτησης ή νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου, το ποσό των €350 το μήνα ως η συνεισφορά του για τη διατροφή των ανηλίκων τέκνων του Στεφανίας €175 και Χαράλαμπου €175. Το οφειλόμενο ποσό της αναδρομικής διατροφής να καταβληθεί από τον Καθ΄ου η αίτηση με μηνιαίες δόσεις εκ ποσού €50 το μήνα της πρώτης δόσης πληρωτέας την 14.5.15 και εκάστης επόμενης την αντίστοιχη ημέρα κάθε επόμενου μήνα μέχρι πλήρους εξόφλησης. Τα έξοδα ν΄ ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της κυρίως αίτησης. (Υπ.) ........... Δ. Κούσιου, Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ /ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ ΠΑΝ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο