ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ ν. ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΟΡΦΑΝΟΥ, Αρ. Αίτησης: 5/16, 3/8/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2016:32 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΧΡΗΣΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Τουμαζή, Π. Αρ. Αίτησης: 5/16 Μεταξύ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ Αιτήτρια και ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΟΡΦΑΝΟΥ Καθ' ού η αίτηση Μονομερής Αίτηση ημερ. 24.3.
- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 3 Αυγούστου, 2016 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Αιτήτρια: κ. Αρ. Μισός (Για ν΄ ακούσει απόφαση: κ. Α. Μισός) Για τον Καθ΄ου η αίτηση: κ. Κ. Μούσκος (Για ν΄ ακούσει απόφαση: κα Π. Μούσκου) Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι διάδικοι τέλεσαν γάμο στις 2.1.
- Από το γάμο τους απέκτησαν δύο παιδιά, την Αναστασία που γεννήθηκε στις 21.8.06 και τον Αντώνη που γεννήθηκε στις 21.9.
- Βρίσκονται σε διάσταση από τον Φεβρουάριο του
- Η Αιτήτρια, με την κυρίως αίτηση ζητά, μεταξύ άλλων, διάταγμα αποκλειστικής χρήσης της οικογενειακής στέγης που βρίσκεται στο Μαρώνι της επαρχίας Λάρνακας. Ο Καθ΄ ου η αίτηση, με ανταπαίτηση, αξιώνει τη χρήση του ισόγειου μέρους της κατοικίας. Με την υπό κρίση μονομερή αίτηση, ζητά, μεταξύ άλλων, την έκδοση προσωρινού διατάγματος αποκλειστικής χρήσης της οικογενειακής στέγης η οποία χρησιμοποιείται ως κύρια διαμονή των διαδίκων. Το Δικαστήριο δεν εξέδωσε οποιοδήποτε διάταγμα μονομερώς και διέταξε την επίδοση της αίτησης στον Καθ΄ου η αίτηση. Η Αιτήτρια, στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτησή της ημερ. 24.3.16 αναφέρει ότι μετά από λίγα χρόνια γάμου, άρχισαν τα προβλήματα στη σχέση τους να γίνονται πιο σοβαρά, υπήρχαν σκηνές ζήλιας του Καθ΄ου η αίτηση χωρίς η ίδια να δίνει αφορμή, υπήρχαν έντονες συζητήσεις και καυγάδες που οφείλονται σε αποκλειστική κυρίως υπαιτιότητα του Καθ΄ου η αίτηση και σε αρκετές περιπτώσεις στην παρουσία των παιδιών τους. Ο Καθ΄ου η αίτηση αδιαφορούσε για την ίδια, δεν τη λάμβανε υπόψη και ήθελε πάντοτε να κάνει το δικό του χωρίς να λαμβάνει υπόψη του τη γνώμη της. Ο Καθ΄ου η αίτηση την απειλούσε ότι θα την καταστρέψει και θα τη σκοτώσει, πράγμα το οποίο επιδείνωσε ακόμη περισσότερο την ένταση στη μεταξύ τους σχέση. Ο Καθ΄ου η αίτηση την κατηγορεί στην κόρη τους, η οποία είναι σχεδόν 10 χρονών, και σε τρίτα πρόσωπα ότι έχει εξωσυζυγικές σχέσεις. Παροτρύνει την κόρη τους να μην την αγαπά, να μην τη σέβεται και της λέει ότι θα την πάρει να φύγουν από το σπίτι, πράγμα που δημιουργεί τρομερή αναστάτωση στο παιδί αλλά και γενικά στο οικογενειακό περιβάλλον. Στις 1.2.16 μετά από ένα καβγά, ο Καθ΄ ου η αίτηση την απείλησε, η ίδια φοβήθηκε και έκτοτε κοιμούνται σε χωριστά δωμάτια. Μετά από το πιο πάνω περιστατικό, επήλθε η οριστική διάσταση μεταξύ τους και ζουν στο ίδιο σπίτι σαν δύο ξένοι. Στις 17.3.16 ο Καθ΄ου η αίτηση μετά από έντονη συζήτηση την απείλησε, την έσπρωξε βίαια και την ύβρισε. Η ίδια προέβη σε καταγγελία στην αστυνομία. Η αστυνομία στη συνέχεια μετέβη στην οικία των γονιών του όπου υπήρχαν όπλα του Καθ΄ου η αίτηση φυλαγμένα και τα παρέλαβε. Η ίδια αισθάνεται ανασφάλεια και φοβάται. Ο Καθ΄ου η αίτηση καθημερινά ασκεί ψυχολογική βία και δημιουργεί διατάραξη της ψυχικής γαλήνης τόσο των παιδιών τους όσο και της ίδιας. Ο Καθ΄ου η αίτηση μπορεί να εξασφαλίσει άλλο χώρο διαμονής σε συγγενικά του πρόσωπα ή και αλλού στο Μαρώνι ή στους γονείς του, με τους οποίους διατηρεί πολύ στενές σχέσεις. Στις 22.2.16 απέστειλε διπλοσυστημένη επιστολή στον οικείο Μητροπολίτη Λάρνακος γνωστοποιώντας του την πρόθεση της να προχωρήσει στη λύση του γάμου της. Ο Καθ΄ου η αίτηση είναι σε αρκετά καλή οικονομική κατάσταση και σε περίπτωση έκδοσης των αιτουμένων διαταγμάτων έχει την ικανότητα να ανταπεξέλθει οικονομικά αφού έχει δική του εργασία με εισοδήματα αρκετά που μπορεί να υπερβαίνουν τις €3.000 μηνιαίως ενώ τα έξοδα του είναι ελάχιστα. Διεκδικεί την παραχώρηση της χρήσης ολόκληρης της οικογενειακής στέγης, αφού η παραχώρηση στην ίδια τμήματος δεν θα μπορούσε να εξυπηρετήσει, αφού η κατοικία είναι σχετικά μικρή, δεν μπορεί να διαχωριστεί, καθώς επίσης και η φυσική παρουσία του Καθ΄ου η αίτηση στον ίδιο χώρο εγκυμονεί κινδύνους για τη σωματική ακεραιότητα τόσο της ίδιας όσο και των παιδιών τους. Ο Καθ΄ού η αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως, όπου διατυπώνει 17 λόγους ένστασης, μεταξύ των οποίων ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 17 του Ν.23/90, ούτε και του άρθρου 32 του Ν.14/60, ότι η Αιτήτρια δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με «καθαρά χέρια», και ότι δεν δικαιούται στην έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων τα οποία είναι ταυτόσημα με την κυρίως αίτηση. Η ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως συνοδεύεται από ένορκο δήλωση στην οποία αναφέρει ότι η συμπεριφορά της Αιτήτριας προς το πρόσωπό του άρχισε να αλλάζει τέλος του 2011 όταν εξόφλησε τα δάνεια για την ανέγερση της κατοικίας τους σε οικόπεδο που τους παραχώρησε ο πατέρας της Αιτήτριας και είναι εγγεγραμμένο κατά 7/8 μερίδια στην Αιτήτρια και 1/8 στο όνομά του. Η συμπεριφορά της χαρακτηριζόταν από αδιαφορία και εγωιστική διάθεση. Την ενδιέφερε μόνο η προσωπική της ζωή και απόλαυση. Περί το έτος 2013 η Αιτήτρια του εκμυστηρεύτηκε ότι δεν την ικανοποιεί ο τρόπος της προσωπικής και οικογενειακής της ζωής και γι΄ αυτό παρακολουθείτο από ψυχίατρο, παροτρύνοντας τον ίδιο να τον επισκεφθούν μαζί. Επισκέφθηκε μαζί της τον ψυχίατρο ο οποίος τον συμβούλευσε να της συμπαρασταθεί για να μπορέσει να ξεπεράσει τα προβλήματά της. Στις 2.2.16 έγινε μία έντονη συζήτηση μεταξύ τους, αφού η Αιτήτρια όταν δέχθηκε ένα μήνυμα στο κινητό της τηλέφωνο η ώρα 1:30 μετά τα μεσάνυκτα, και σε ερώτηση του ίδιου με ποιον επικοινωνεί, του προέβαλε αρχικά σαν δικαιολογία ότι απαντά σε μία πελάτισσά της η οποία ήθελε να κλείσει ραντεβού για το κομμωτήριο, του επιτέθηκε φραστικά και του ανάφερε ότι δεν είχε να δώσει σε κανένα λόγο τι κάμνει. Στις 8.3.16 έγινε μία προσπάθεια ομαλοποίησης των σχέσεών τους, παρουσία των δικηγόρων τους, όμως η προσπάθεια κατέληξε σε αποτυχία αφού η Αιτήτρια ζητούσε επίμονα τη φυγή του από το σπίτι τους. Μετά την άρνηση του να εγκαταλείψει το σπίτι, η Αιτήτρια άρχισε τις συνεχείς προκλήσεις με σκοπό να την κτυπήσει για να έχει έρεισμα να αποταθεί στο Δικαστήριο για να τον εκδιώξει από το σπίτι. Επειδή δεν ενέδιδε στις προκλήσεις της, προέβηκε σε ψευδή καταγγελία στην αστυνομία περί δήθεν απειλών και βιαιοπραγία εναντίον της με αποτέλεσμα η αστυνομία να του ζητήσει, για προληπτικούς λόγους, να παραδώσει το στρατιωτικό και κυνηγετικό του όπλο, γεγονός το οποίο έπραξε χωρίς καμία ένσταση. Τα όπλα δεν ήταν στην οικία τους αλλά στην οικία των γονέων του στην Κοφίνου. Στις 16.3.16 η Αιτήτρια ήρθε στο υπνοδωμάτιο του φωνάζοντας του να φύγει και επειδή παρέμεινε ψύχραιμος χωρίς να αντιδράσει, του επιτέθηκε και τον κτύπησε, προβαίνοντας την επαύριο στη ψευδή καταγγελία ότι ο ίδιος την απείλησε. Υπήρξαν και άλλα παρόμοια περιστατικά όπου η Αιτήτρια τον κτύπησε στο στομάχι και στην πλάτη, γι΄ αυτό αναγκάστηκε και ο ίδιος να προβεί σε καταγγελία της. Λόγω των εντάσεων και των επεισοδίων που δημιουργούσε η Αιτήτρια, σε δύο περιπτώσεις ο ίδιος νοσηλεύθηκε στο νοσοκομείο Λευκωσίας λόγω στομαχικής αιμορραγίας. Η σχέση του με τα παιδιά του είναι άριστη και ένας από τους αποτρεπτικούς λόγους για τον ίδιο να φύγει από το σπίτι είναι η αδιαφορία της Αιτήτριας προς τα παιδιά τους, αφού όλες σχεδόν τις εντάσεις τις δημιουργεί στην παρουσία τους. Ενώ η Αιτήτρια επικαλείται λόγους επιείκειας και άκρως ειδικές συνθήκες για να της παραχωρηθεί η αποκλειστική χρήση της κατοικίας, παραπλανητικά δεν αναφέρει ότι μέρος του ισογείου της κατοικίας η ίδια το χρησιμοποιεί σαν κομμωτήριο και ότι η διαρρύθμιση του ισογείου επιτρέπει τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου διαμερίσματος αφού υπάρχουν όλες οι πρόνοιες για τούτο (Τεκμ. Β1 και Β2, σχέδια κάτοψης της οικίας). Η κατοικία δεν είναι μικρή, όπως ισχυρίζεται η Αιτήτρια, αλλά αποτελείται από το ισόγειο με τραπεζαρία σαλόνι, καθιστικό, τραπεζαρία κουζίνας, κουζίνα, πλυσταριό, αποχωρητήριο με νιπτήρα και κλιμακοστάσιο που οδηγεί στον όροφο που αποτελείται από 4 υπνοδωμάτια, το ένα από αυτά με ανεξάρτητο ντους και μπάνιο με αποχωρητήριο. Η εργασία του είναι βοθροκαθαριστής και λόγω της οικονομικής κρίσης είναι σε άσχημη οικονομική κατάσταση με ασταθές εισόδημα κάθε μήνα που δεν υπερβαίνει το ποσό των €1.200 με το οποίο καλύπτει τα έξοδα του αυτοκινήτου της εργασίας του και συνεισφέρει ανελλιπώς στη διατροφή, συντήρηση, μόρφωση και ευημερία των παιδιών του. Η παρουσία του στο σπίτι προσφέρει ασφάλεια και ηρεμία στα παιδιά του τα οποία θα απολέσουν με την τυχόν απομάκρυνση του από το σπίτι. Οι ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκαν και η διαδικασία προχώρησε με την ετοιμασία γραπτών αγορεύσεων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Για να δικαιολογείται η έκδοση προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν. 14/60 πρέπει να συνυπάρχουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) η ύπαρξη ορατής πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία στην αγωγή, και (γ) ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. (Βλ. μεταξύ άλλων Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Τσιολάκκη και άλλη ν. Στυλιανίδη
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 782, Πουργουρίδη κ.ά. ν. Μέζου κ.ά.,
(1994)1 Α.Α.Δ. 201, Κυτάλα κ.ά. ν. Χρυσάνθου κ.ά.
(1996)1 (Α) Α.Α.Δ. 253, M & Ch Mitsingas Tr. Ltd κ.ά. ν. Timberland Co.
(1997)1 (Γ) 1 Α.Α.Δ. 1791). Το Δικαστήριο πρέπει επίσης στο τελικό στάδιο να σταθμίσει το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο το αιτούμενο διάταγμα (Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ''Βασίλη
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152). Πρόσθετα, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει πάνω στα διαφιλονικούμενα θέματα πάνω στα οποία θα κριθεί η κυρίως αίτηση (Βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. 263). Έχοντας υπόψη όλες τις πιο πάνω αρχές, θα εξετάσω κατά πόσο δικαιολογείται η έκδοση του προσωρινού διατάγματος σε συνάρτηση με το άρθρο 17
(1)του περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμου του 1990 (Ν. 23/90)το οποίο προνοεί τα εξής: «Σε περίπτωση διακοπής της συμβίωσης ή σε περίπτωση που δίνεται γνωστοποίηση στον Επίσκοπο σύμφωνα με το άρθρο 3 του περί Απόπειρας Συνδιαλλαγής και Πνευματικής Λύσης του Γάμου Νόμου ή σε περίπτωση που καταχωρείται αγωγή διαζυγίου, το Οικογενειακό Δικαστήριο μπορεί, ύστερα από αίτηση ενός από τους συζύγους, εφόσον το επιβάλλουν λόγοι επιείκειας και ενόψει των ειδικών συνθηκών του καθενός από τους συζύγους και του συμφέροντος των παιδιών, να παραχωρήσει στον ένα σύζυγο την αποκλειστική χρήση ολόκληρου ή τμήματος του ακινήτου που χρησιμεύει ως κύρια διαμονή των ιδίων (οικογενειακή στέγη), ανεξάρτητα από το ποιος από αυτούς είναι ο κύριος ή έχει απέναντι στον κύριο το δικαίωμα της χρήσης του. Η απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου υπόκειται σε αναθεώρηση όταν το επιβάλλουν οι περιστάσεις..». Στην απόφαση Κατσουρίδης ν. Κατσουρίδη
(1997)1(Α) ΑΑΔ 415 λέχθηκαν τα ακόλουθα (σελ. 420-421): «Οι φράσεις: «εφόσο το επιβάλλουν λόγοι επιείκειας» και «ενόψει των ειδικών συνθηκών του καθενός από τους συζύγους και του συμφέροντος των παιδιών», δεν είναι τυχαία λεκτική ωραιοποίηση του Νόμου. Εφαρμόζοντας τις διατάξεις του, ο δικαστής παρεμβαίνει αποφασιστικά, και μάλιστα πριν από τη λύση της έγγαμης σχέσης, στην οικογενειακή μονάδα που κατά κανόνα, και γενική αντίληψη, αποτελεί το πιο ισχυρό νήμα στον κοινωνικό ιστό, μιας και αποτελείται από τα πιο αγαπημένα πρόσωπα μεταξύ τους. Το μέτρο τούτο χαρακτηρίζεται ως «δρακόντειο». Ας μην παρεξηγείται όμως η παρομοίωση που παρουσιάζει το δικαστή να εφαρμόζει αυστηρά και σκληρά μέτρα όπως ο γνωστός νομοθέτης στην αρχαία Αθήνα, Δράκων. Η παρέμβαση του δικαστή, σύμφωνα με τις υπό συζήτηση διατάξεις του άρθρου, στην οικογένεια δεν έχει, για οποιοδήποτε μέλος της, τιμωρητικό χαρακτήρα. Σκοπεί μόνο στη διόρθωση ή τον περιορισμό της παραπέρα επιδείνωσης της οικογενειακής σχέσης, με σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις στα μέλη της». Στην υπόθεση Βουνού ν. Βουνού
(1995)1 ΑΑΔ 168, 176 επισημαίνονται τα ακόλουθα (σελ. 176): «Γνώμονας για την άσκηση των εξουσιών του Οικογενειακού Δικαστηρίου βάσει του άρθρου 17
(1)και
(2). είναι η επιείκεια, έννοια συνυφασμένη με τη δικαιοσύνη. ΄Ο,τι ο νομοθέτης επεδίωξε με τις διατάξεις του ΄Αρθρου 17 ήταν ο περιορισμός στο βαθμό του εφικτού των δυσμενών επιπτώσεων για την οικογένεια από τη διακοπή της συμβίωσης». Τα διατάγματα αποκλειστικής χρήσης της στέγης διαρκούν μέχρι τη λύση του γάμου των συζύγων (Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(1996)1 ΑΑΔ 260). Στην υπό εκδίκαση υπόθεση, κρίνω ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση για τους ακόλουθους λόγους: Είναι παραδεκτό γεγονός ότι υπάρχει διακοπή της συμβίωσης εφόσον οι διάδικοι ζουν κάτω από την ίδια στέγη, αλλά σε ξεχωριστά δωμάτια. Επίσης και οι δύο διάδικοι απέστειλαν επιστολές στον Επίσκοπο γνωστοποιώντας την πρόθεσή τους για καταχώριση αίτησης για λύση του γάμου τους. Τηρούνται δηλαδή τουλάχιστον δύο εκ των τριών διαζευκτικών προϋποθέσεων για καταχώρηση της αίτησης για αποκλειστική χρήση. Περαιτέρω, η Αιτήτρια, ως η εν διαστάσει σύζυγος, δικαιούται να αξιώνει την αποκλειστική χρήση της οικογενειακής στέγης. Θα προχωρήσω να εξετάσω τη δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60, δηλαδή κατά πόσο υπάρχει ορατή πιθανότητα η Αιτήτρια να δικαιούται σε θεραπεία στην κυρίως αίτηση. Στην Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita-Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1(Γ) ΑΑΔ 2015, 2041 υιοθετείται απόσπασμα από το σύγγραμμα Copinger and Skone James on Copyright, 12η έκδοση, παραγ. 621 (σε μετάφραση): «Συζητήσιμη υπόθεση. .. Αυτό που πρέπει να αποκαλύπτεται από την ένορκη δήλωση είναι ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ότι ο ενάγων έχει προοπτικές επιτυχίας οι οποίες υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Ο ενάγων δεν υπέχει υποχρέωση, όπως ήταν προηγουμένως η αντίληψη, να αποδείξει ότι έχει ισχυρή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή ακόμα πιθανότητα ότι θα επιτύχει στη δίκη. Το βάρος στον ενάγοντα είναι λιγότερο, πρέπει να αποδείξει ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση .». Στην Πουργουρίδη κ.ά. ν. Μέζου κ.ά. (ανωτέρω, σελ. 207) αναφέρθηκε πως: «Η δεύτερη προϋπόθεση επιβάλλει στις εφεσείουσες να δείξουν ότι έχουν πιθανότητα επιτυχίας. Όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 C.L.R. 557, η έννοια της πιθανότητας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις. Σύμφωνα με την Odysseos (πιο πάνω), στη σελίδα 569 η πιθανότητα στα πλαίσια της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)του Νόμου 14/60, απαιτεί από τις εφεσείουσες να δείξουν ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας». Στην υπό εκδίκαση υπόθεση είναι παραδεκτό ότι ο γάμος των διαδίκων είναι νεκρός. Ήδη κοιμούνται σε ξεχωριστά δωμάτια στο ίδιο σπίτι και ο Καθ΄ ου η αίτηση κάνει εισήγηση για την χωριστή πλέον διαβίωση του στο ισόγειο του σπιτιού. Επίσης και οι δύο διάδικοι θα καταχωρήσουν αιτήσεις για λύση του γάμου τους. Περαιτέρω, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι δημιουργούντο έντονοι καβγάδες στο σπίτι εξαιτίας της συμπεριφοράς του Καθ' ου η αίτηση, ο οποίος ήθελε πάντοτε να γίνεται το δικό του χωρίς να την λαμβάνει υπόψη, την ύβριζε και την απειλούσε ότι θα την σκοτώσει και ότι τον κατήγγειλε στην αστυνομία. Αναφέρθηκε σε συγκεκριμένο περιστατικό που επεσυνέβη στις 17.3.16. Μάλιστα η αστυνομία του πήρε τα όπλα που τα είχε φυλαγμένα στους γονείς του. Ο Καθ΄ ου η αίτηση αρνείται όσα του καταλογίζει η Αιτήτρια και αντιτείνει ότι είναι αυτή που τον χαστούκισε και προέβη σε ψευδή καταγγελία. Παραδέχεται δηλαδή ότι υπήρχαν μεταξύ τους έντονες συζητήσεις και καβγάδες. Επίσης, παραδέχεται ότι η Αιτήτρια τον κατήγγειλε στην αστυνομία και ότι η αστυνομία του αφαίρεσε το στρατιωτικό και κυνηγετικό του όπλο. Περαιτέρω, ο Καθ΄ ου η αίτηση παραδέχεται ότι οι καβγάδες και τα επεισόδια εκτυλίσσονταν μπροστά στα παιδιά τους. Όλα τα πιο πάνω καθιστούν ορατό το ενδεχόμενο επιτυχίας της Αιτήτριας στην κυρίως αίτηση. Σε ότι αφορά την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60 ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το ενδιάμεσο διάταγμα, παραπέμπω στην απόφαση M & Ch Mitsingas Tr. Ltd κ.ά. ν. Timberland Co. (ανωτέρω), όπου τονίστηκαν τα πιο κάτω (σελ. 1799): «Όπως επισημαίνεται στην Papastratis v. Petrides
(1979)1 CLR 231, 240, την οποία το πρωτόδικο Δικαστήριο επικαλείται στην απόφασή του, το κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά, με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου σε θεραπεία». Εφόσον η τρίτη προϋπόθεση δεν πρέπει να συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς στις υποθέσεις των πολιτικών Δικαστηρίων, πόσο μάλλον στις υποθέσεις των οικογενειακών διαφορών, όπως η παρούσα. Στην απόφαση Κατσουρίδης ν. Κατσουρίδη (ανωτέρω) τονίστηκαν τα ακόλουθα (σελ. 427): «Ο εφεσείων δεν αμφισβήτησε ούτε την τρίτη προϋπόθεση από τις προϋποθέσεις της επιφύλαξης στο άρθρο 32
(1). Το πρωτόδικο Δικαστήριο αναφέρθηκε στο σύγγραμμα του David Bean, Injunctions, 5η έκδοση σελ. 149 ως προς τη δυνατότητα του Δικαστηρίου για άμεση παρέμβαση με παρεμπίπτον διάταγμα στις περιπτώσεις οικογενειακών διαφορών που απολήγουν σε πράξεις βίας ή που επηρεάζουν την ευημερία ανηλίκων για να καταλήξει πως «οι πληγωμένες σχέσεις και τα τραυματισθέντα συναισθήματα των διαδίκων και των ανηλίκων δεν αποτιμούνται σε χρήμα και δεν αποκαθίστανται μεταγενέστερα.» Στην υπό κρίση αίτηση, ο γάμος των διαδίκων είναι νεκρός. Παραδέχονται και οι δύο πλευρές ότι υπάρχει μεγάλη ένταση στο σπίτι. Καταγγέλλουν ο ένας τον άλλον για απειλές κατά της ζωής τους, υβρισίες και επιθετικές συμπεριφορές και καταλήγουν στην αστυνομία. Η κατάσταση είναι τόσο άσχημη που η αστυνομία έκανε κατάσχεση των όπλων που είχε ο Καθ΄ ου η αίτηση. Ο Καθ΄ου η αίτηση μάλιστα ισχυρίζεται ότι λόγω των επεισοδίων σε δύο περιπτώσεις νοσηλεύτηκε στο Νοσοκομείο Λευκωσίας με στομαχική αιμορραγία. Ο κάθε διάδικος αποδίδει στον άλλο αυτή την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί το σπίτι τους. Οι αντικρουόμενοι ισχυρισμοί θα εξεταστούν στα πλαίσια της κυρίως αίτησης. Για σκοπούς προσωρινού διατάγματος αρκεί το ότι υπάρχει μεγάλη ένταση στο σπίτι με σοβαρό αντίκτυπο στα παιδιά η οποία δεν μπορεί να ελεγχθεί και οι διάδικοι καταλήγουν στην αστυνομία. Οι παραδοχές αυτές του Καθ΄ου η αίτηση αναιρούν τον ισχυρισμό του ότι η παρουσία του στο σπίτι προσφέρει στα παιδιά ασφάλεια και ηρεμία. Η προβληματική αυτή κατάσταση δεν αποτιμάται σε χρήμα, ούτε αποκαθίσταται μεταγενέστερα. Κρίνω ότι τηρείται και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Θα εξετάσω στη συνέχεια το ζήτημα του ισοζυγίου της ευχέρειας. Στη Bacardi & Co. Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 (B) ΑΑΔ 788, 795 υιοθετείται απόσπασμα από την Films Rover International Limited v. Cannon Film Sales Limited
(1987)1 W.L.R. 670, όπου αναφέρονται τα εξής: «Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, είτε αυτά είναι απαγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση, με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει ν΄ αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιώδη αρχή ότι το δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν 'εσφαλμένη' με το πιο πάνω νόημα. Οι κατευθυντήριες γραμμές για τη χορήγηση και των δύο ειδών προσωρινών διαταγμάτων πηγάζουν από αυτή την αρχή». Στην υπό κρίση αίτηση, κρίνω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει καθαρά υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Τούτο λόγω του αναντίλεκτου γεγονότος της έντονης συγκρουσιακής κατάστασης που επικρατεί στο σπίτι με μάρτυρες τα παιδιά. Το συμφέρον των παιδιών, επιβάλλει κατά την κρίση μου, για σκοπούς προσωρινού διατάγματος όπως δοθεί η αποκλειστική χρήση της οικογενειακής στέγης στην Αιτήτρια για να την χρησιμοποιεί με τα παιδιά. Ως προς τις ειδικές συνθήκες του Καθ΄ου η αίτηση, αυτός εργάζεται και έχει εισόδημα. Επομένως, έχει την οικονομική δυνατότητα να βρει προσωρινά άλλη στέγη. Η παραχώρηση τμήματος της οικογενειακής στέγης στον Καθ΄ου η αίτηση, θα οδηγούσε, κατά την άποψη μου, στην επιδείνωση της κατάστασης και όχι στην εξομάλυνσή της. Ο Καθ΄ου η αίτηση προβάλλει ως λόγο ένστασης ότι η Αιτήτρια απέκρυψε από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα. Είναι νομολογημένο ότι υπάρχει υποχρέωση στον Αιτητή, όταν ζητά την έκδοση προσωρινού διατάγματος μονομερώς, να αποκαλύψει όλα τα ουσιώδη γεγονότα. Ουσιώδη είναι τα στοιχεία που είναι σημαντικά να τα γνωρίζει το Δικαστήριο. (Βλ. Στυλιανού ν. Στυλιανού
(1995)1 (Α) ΑΑΔ 583, Σάββα ν. Τηλεμάχου
(2001)1 (Γ) ΑΑΔ 2081, Μαυρομμάτη ν. Μιχαήλ
(2001)1 ΑΑΔ 467 Αποστόλου κ.ά. ν. Ιωάννου κ.ά.
(2012)1 (Α) ΑΑΔ 604, CTO Public Company Ltd κ.ά ν. Bat (Cyprus) Ltd κ.ά.,
(2012)1 (Α) ΑΑΔ 178). Το Δικαστήριο στην υπό κρίση αίτηση δεν εξέδωσε οποιοδήποτε διάταγμα μονομερώς, διέταξε την επίδοση της αίτησης και άκουσε και τις δύο πλευρές. Επομένως δεν εφαρμόζονται οι κανόνες για πλήρη αποκάλυψη (Κυριακίδης ν. Εθνικής Τράπ. της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ
(2011)1 ΑΑΔ 816). Όπως προκύπτει από τη νομολογία, το Δικαστήριο δύναται να δώσει ουσιαστικά με το ενδιάμεσο διάταγμά του τη θεραπεία που επιδιώκεται στην κυρίως αίτηση (Βλ. Κατσουρίδης ν. Κατσουρίδη (ανωτέρω)). Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην κυρίως αίτηση παραμένουν ζωντανά και θα αποφασιστούν όταν εξεταστεί η ουσία της (βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka D.D.
(1999)1 (Α) ΑΑΔ 225). Εκδίδεται προσωρινό διάταγμα με το οποίο παραχωρείται στην Αιτήτρια η αποκλειστική χρήση της οικογενειακής στέγης που βρίσκεται στη Λεωφόρο Τσάρουκκας, Μαρώνι, Λάρνακα. Εκδίδεται περαιτέρω προσωρινό διάταγμα με το οποίο διατάσσεται ο Καθ΄ου η αίτηση όπως εγκαταλείψει την οικογενειακή στέγη στη Λεωφόρο Τσάρουκκας, Μαρώνι, Λάρνακα εντός 6 ημερών από την επίδοση σ΄ αυτόν πιστού αντιγράφου του παρόντος διατάγματος. Εκδίδεται τέλος προσωρινό διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στον Καθ΄ού η αίτηση να εισέρχεται ή/και να διαμένει ή/και να χρησιμοποιεί την ανωτέρω περιγραφόμενη οικογενειακή στέγη. Τα πιο πάνω διατάγματα θα ισχύουν μέχρι πλήρους εκδικάσεως της κυρίως αίτησης ή μέχρι νεοτέρων διαταγών του Δικαστηρίου. Η Αιτήτρια να υπογράψει εγγύηση €5.000. Η αιτούμενη θεραπεία Β που αφορά τη χρήση κινητών απορρίπτεται λόγω του ότι δεν υποστηρίχθηκε με γεγονότα στην ένορκο δήλωση της Αιτήτριας. Οι αιτούμενες θεραπείες Ε, Στ και Ζ απορρίπτονται λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας. Τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της δίκης της εναρκτήριας αίτησης. (Υπ.) ....... Μ. Τουμαζή, Π. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο