Ευάγγελου Ευαγγέλου ν. Μαρούλλας Φακοντή Ευαγγέλου, Αρ. Αίτησης: 48/2015, 30/9/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODPAF:2016:9 ΣΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Δικαιοδοσία Περιουσιακών Διαφορών ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Χ" Αθανασίου-Σιαμτάνη, Δ. Αρ. Αίτησης: 48/2015 Μεταξύ: Ευάγγελου Ευαγγέλου, από την Πάφο Αιτητή Και Μαρούλλας Φακοντή Ευαγγέλου, από την Πάφο Καθ' ης η Αίτηση ------------------------------- Αίτηση για Προσωρινό Διάταγμα ημερομηνίας 19/04/2016 Ημερομηνία: 30/09/2016 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια στην αίτηση/Καθ' ης η Αίτηση στην εναρκτήρια αίτηση : κ. Άντρη Νεοφύτου Για Καθ' ου η Αίτηση στην Αίτηση/Αιτητή στην εναρκτήρια αίτηση : κ. Νατάσα Νικόλα για κ. Λούκα Μαυρίκιο (για ν΄ ακούσει απόφαση) -------------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Επιδιώκεται με την παρούσα αίτηση δια κλήσεως από την Αιτήτρια στην Αίτηση, Καθ' ης η Αίτηση στην Ανταπαίτηση, στο εξής «Αιτήτρια», η έκδοση διατάγματος που να εμποδίζει και/ή απαγορεύει στον Καθ' ου η Αίτηση στην παρούσα, Αιτητή στην εναρκτήρια αίτηση, στο εξής «Καθ' ου η Αίτηση», να πωλήσει και/ή αποξενώσει και/ή υποθηκεύσει και/ή επιβαρύνει και/ή μεταβιβάσει και/ή διαθέσει με οποιοδήποτε τρόπο, είτε ο ίδιος, είτε δια αντιπροσώπων ή υπαλλήλων του μέχρι τελικής εκδίκασης της εναρκτήριας αίτησης περιουσιακών διαφορών και/ή νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου, 15 ακίνητα, (χωράφια), τα οποία περιγράφονται λεπτομερώς στην αξίωσή της. Στην ένορκη δήλωσή που υποστηρίζει την αίτηση της η Αιτήτρια, ζητώντας την έκδοση προσωρινού διατάγματος, αναφέρει μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: Ότι έχει καταθέσει υπεράσπιση και ανταπαίτηση στην αίτηση περιουσιακών διαφορών που καταχώρησε ο Αιτητής στην εναρκτήρια αίτηση, με τον οποίο υπήρξαν σύζυγοι από τις 29/12/1974 και μέχρι την έκδοση διαζυγίου μεταξύ τους στις 02/11/2015 ζούσαν μαζί. Και ότι τώρα ο ίδιος ζει με άλλη γυναίκα, ενώ η ίδια πηγαινοέρχεται στη Λευκωσία στη θυγατέρα της. Αναφέρει, περαιτέρω, ότι μετά την καταχώρηση εκ μέρους του της αίτησης περιουσιακών διαφορών προέβηκε με τη δικηγόρο της σε έρευνα στο Κτηματολόγιο. Στη δε έρευνα φαίνεται ότι ο Καθ' ου η Αίτηση είναι ιδιοκτήτης 15 τεμαχίων, τα οποία όπως ισχυρίζεται, αποτελούν κοινή τους περιουσία και/ή έχουν αγοραστεί με χρήματα και των δύο διαδίκων από την κοινή περιουσία και/ή με τη δική της συνεισφορά και/ή χρήματα που ο Καθ' ου η Αίτηση κατείχε, ως καταπιστευματοδόχος της. Είναι, επίσης, η θέση της ότι από τη σύναψη του γάμου τους μέχρι και τη διάστασή τους, η ίδια δούλευε για 18 χρόνια στην Τράπεζα Κύπρου και στα καταστήματα που διατηρούσε ο Καθ' ου η Αίτηση. Από δε το 1992 δούλευε αποκλειστικά στα καταστήματα που διατηρούσαν με τον Καθ' ου η Αίτηση και από την εργασία της στην Τράπεζα και με βοήθειά της ο Καθ' ου η Αίτηση αγόρασε τα ακίνητα τα οποία και ενέγραψε αποκλειστικά στο όνομά του. Έτσι, τα επίδικα ακίνητα αγοράστηκαν κατά τη διάρκεια του γάμου τους, δηλαδή από το 1982 μέχρι και το 2012, όπου οι σχέσεις τους ήταν αποκαταστημένες και η ίδια συνέβαλε τουλάχιστον κατά το ήμισυ, τόσο στην απόκτησή τους, όσο και για τη συντήρηση και καταβολή των δημοτικών τελών τους. Όπως ισχυρίζεται περαιτέρω, με τη συνεισφορά της οικογένειάς της και με την υποθήκευση των ακινήτων της, που της δόθηκαν δωρεά από τους γονείς της ο Καθ' ου η Αίτηση ήταν σε θέση να προβεί στην αγορά των πιο πάνω ακινήτων. Επίσης συνεισέφερε, μεγαλώνοντας τα παιδιά τους. Λέγοντας ότι ο Καθ' ου η Αίτηση επωφελείται αποκλειστικά των ακινήτων, κινητών και χρημάτων, τα οποία απέκτησαν από κοινού κατά τη διάρκεια του γάμου τους. Θεωρεί ότι από τα όσα έχει παραθέσει με την ένορκη δήλωση της ότι προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι συνέβαλε κατά το ήμισυ στην απόκτησή τους και δικαιούται να εγγραφεί κατά το ½ ως ιδιοκτήτρια, ως ήταν και η κοινή τους αντίληψη. Είναι ακόμα ισχυρισμός της, ότι από το 2014 ο Καθ' ου η Αίτηση συζεί με άλλη γυναίκα η οποία αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, οφείλει χρήματα σε τρίτα πρόσωπα και διατάγματα διατροφής και ότι ο Καθ' ου η Αίτηση τη συντηρεί με χρήματα που απέκτησαν από την κοινή τους ζωή. Είναι δε πιθανόν να προχωρήσει στην πώληση κάποιου και/ή κάποιων ακινήτων, για να μπορεί να αντεπεξέλθει οικονομικά. Τα εν λόγω ακίνητα, όπως αναφέρει, δεν βαρύνονται με οποιαδήποτε υποθήκη και/ή άλλο εμπράγματο βάρος, πλην του τεμαχίου με αρ.118 στην Αγία Μαρινούδα και ανά πάσα στιγμή ο Καθ' ου η Αίτηση μπορεί και είναι έτοιμος να το μεταβιβάσει σε τρίτα άτομα με σκοπό την καταδολίευσή της. Θεωρεί ακόμα, αξιοσημείωτο το γεγονός ότι ο ίδιος ο Καθ' ου η Αίτηση και ο δικηγόρος του, στις 29/03/2016 αρνούνταν να δηλώσουν ότι δεν θα μεταβιβαστεί οποιοδήποτε ακίνητο μέχρι την εκδίκαση της κυρίως αίτησης που ο ίδιος καταχώρησε, με σκοπό, όπως η ίδια πιστεύει, να προβεί στην άμεση αποξένωσή τους, ενώ από πλευράς της αποδέχθηκε όπως το προσωρινό διάταγμα που εκδόθηκε ώστε η ίδια να μην αποξενώσει την περιουσία της, να γίνει απόλυτο, θέλοντας να εκφράσει την πρόθεσή της ότι από πλευράς της δεν θα προβεί σε οποιαδήποτε καταδολιευτική μεταβίβαση. Εκφράζει ακόμα τις ανησυχίες της αναφέροντας ότι οι πιο πάνω ενέργειες του Καθ' ου η Αίτηση αποδεικνύουν και επιβεβαιώνουν την πρόθεσή του να πωλήσει τα πιο πάνω ακίνητα, χωρίς να καταβάλει στην ίδια το μερίδιό της. Γι' αυτό θα πρέπει το Δικαστήριο να εκδώσει σχετικό διάταγμα. Αναφέροντας περαιτέρω ότι ο Καθ' ου η Αίτηση δεν διαθέτει άλλη περιουσία και θα είναι αδύνατο να αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, σε περίπτωση που ο Καθ' ου η Αίτηση αποξενώσει την επίδικη περιουσία. Τέλος αναφέρει ότι από όσα καλύτερα γνωρίζει και συμβουλεύεται τη δικηγόρο της, ο Καθ' ου η Αίτηση θα πρέπει να εμποδιστεί να διαθέσει, δωρίσει ή αποξενώσει τα ακίνητα, καθώς υπάρχει προφανής κίνδυνος αποξένωσής τους. Πιστεύει ότι έχει πολύ ισχυρή υπόθεση και πολλές πιθανότητες να εκδοθεί απόφαση υπέρ της. Στην αίτηση για έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος ο Καθ' ου η Αίτηση αντέδρασε με ένσταση. Σ' αυτήν προβάλλει τους δικούς του ισχυρισμούς οι οποίοι, κατά τη θέση του, θα πρέπει να οδηγήσουν το Δικαστήριο στην απόρριψη της αίτησης. Οι λόγοι στους οποίους στηρίζει την ένστασή του είναι οι ακόλουθοι: "
- Η παρούσα Aίτηση δεν πληρεί τις αναγκαίες προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 δια την έκδοση του Παρεμπίπτοντος Απαγορευτικού Διατάγματος και/ή υπάρχει υπέρμετρη καθυστέρηση στην υποβολή αυτής.
- Δεν αποκαλύπτεται και ή δεν υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση εναντίον του Αιτητή-Καθ' ου η Αίτηση και ή δεν υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας εναντίον του.
- Δεν συντρέχουν όλες οι αναγκαίες προϋποθέσεις οι οποίες θα πρέπει να συνυπάρχουν δια την έκδοση Παρεμπίπτοντος Απαγορευτικού Διατάγματος σύμφωνα με την υφιστάμενη Νομολογία.
- Δεν στοιχειοθετείται η μη ύπαρξη ανεπανόρθωτης ζημιάς για την Καθ' ης η Αίτηση-Αιτήτρια με την μη έκδοση του αιτουμένου Διατάγματος εφόσον η Αιτήτρια δεν μπορεί να τον αποζημιώσει με χρήμα, και δεν θα απονεμηθεί δικαιοσύνη αφού ήδη έχει λάβει το μερίδιο της.
- Η Καθ' ης η Αίτηση-Αιτήτρια δεν προσήγαγε αποδεκτή ή ικανοποιητική μαρτυρία η οποία να καταδεικνύει πρόθεση εκ μέρους του Αιτητή-Καθ' ου η Αίτηση για την πώληση των ακινήτων.
- Τα γεγονότα που περιέχονται στην Ένορκο Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση είναι αόριστα και ασαφή και δεν αποκαλύπτεται η πηγή των πληροφοριών της Καθ' η Αίτηση -Αιτήτριας.
- Δεν έχει καταδειχθεί η προϋπόθεση του κατεπείγοντος σύμφωνα με τις προϋποθέσεις του Άρθρου 9 του Κεφ.
- Η καταχώρηση της παρούσας Αίτησης προσλαμβάνει τη μορφή περιφρόνησης του Δικαστηρίου και των δικαιωμάτων του αντιδίκου και συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας (abuse of the process of the Court), καθότι η Καθ' ης η Αίτηση-Αιτήτρια δεν έχει καταδείξει κανένα σοβαρό και εύλογο λόγο που να δικαιολογεί τη καθυστέρηση στην καταχώρηση της υπό κρίσης Αίτησης.
- Η παρούσα Αίτηση δεν είναι νομότυπη, είναι παράτυπη και/ή αντίκειται στις αρχές του δικαίου της επιείκειας ήτοι της αρχής ότι το μέρος που επιζητεί την επιείκεια του Δικαστηρίου και την ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας πρέπει να προσέλθει σε αυτό με καθαρά χέρια (one who comes into equity must come with clean hands).
- Δεν αποκαλύπτεται από την Καθ' ης η Αίτηση-Αιτήτρια ότι προκαλείται οιαδήποτε ανεπανόρθωτη ζημιά σε αυτή που να μην μπορεί να ικανοποιηθεί πλήρως με χρηματική αποζημίωση σε περίπτωση επιτυχίας της στην Αίτηση Περιουσιακών που είναι και η μόνη θεραπεία και είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων της.
- Η παρούσα Αίτηση αποτελεί προσπάθεια κωλυσιεργίας και καθυστέρησης της διαδικασίας είναι κακόπιστη και αυτό φαίνεται απ' όλα τα στοιχεία που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση και προκαλεί καταπίεση στον Αιτητή-Καθ' ου η Αίτηση.
- Η Καθ' ης η Αίτηση-Αιτήτρια δεν αναφέρει στην Αίτηση και/ή Ένορκο Δήλωσή της την πρόθεσή της να παραχωρήσει κάποιου είδους εγγύηση προς τον Αιτητή-Καθ΄ ου η Αίτηση σε περίπτωση αποτυχίας της.
- Η παρούσα Αίτηση αποτελεί προϊόν δεύτερης σκέψης της Καθ' ης η Αίτηση-Αιτήτρια.
- Η Καθ' ης η Αίτηση-Αιτήτρια δεν παρουσιάζει σοβαρούς και/ή επαρκείς και/ή οποιουσδήποτε ικανοποιητικούς λόγους που να δικαιολογούν το αιτητικό της παρούσας Αίτησης, το δε περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση είναι γενικό, ασαφή, αόριστο, ελλιπή και ατεκμηρίωτο.
- Η ζημιά που θα προκληθεί στον Αιτητή με τυχόν έκδοση του Αιτούμενου Διατάγματος θα είναι ανεπανόρθωτη και δυσανάλογη σε σχέση με πιθανά δικαιώματα και πιθανές ζημίες που θα προκληθούν στην Καθ' ης η Αίτηση." Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένστασή του, ο Καθ' ου η Αίτηση προβάλλει τις ακόλουθες προδικαστικές ενστάσεις: (α) Ότι η αίτηση υποβλήθηκε με πολλή καθυστέρηση και κατά συνέπεια, δεν υφίσταται το κατεπείγον του αιτήματος σύμφωνα με τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και του άρθρου 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφαλαίου
- (β) Δεν προκαλείται οποιαδήποτε ζημιά και ανεπανόρθωτη βλάβη σε περίπτωση μη έκδοσης διατάγματος που να μην μπορεί να ικανοποιηθεί πλήρως με χρηματική αποζημίωση σε περίπτωση επιτυχίας της σε τελικό στάδιο. Περαιτέρω, προβάλλει μεταξύ άλλων, τις ακόλουθες θέσεις και ισχυρισμούς: Ότι η αίτηση δεν πληροί τις προϋποθέσεις για την έκδοση προσωρινού διατάγματος. Ότι η Καθ' ης η Αίτηση παρέλειψε να αναφέρει τους λόγους για τους οποίους καθυστέρησε από το Νοέμβριο του 2015, ημερομηνία καταχώρησης της αίτησης περιουσιακών διαφορών εκ μέρους του και/ή κατά την 30/11/2015, ημερομηνία κατά την οποία μετέβηκε στο Κτηματολόγιο και ή από την ημέρα έκδοσης του διαζυγίου τους 02/11/2015, μέχρι τον Απρίλιο του 2016, να καταχωρήσει την αίτησή της. Και ότι δεν πρόβαλε καμιά δικαιολογία για την καθυστέρηση και αδράνειά της. Έτσι δεν καταδεικνύεται το κατεπείγον. Επίσης, υποστηρίζει ότι εάν υπήρχε σοβαρό θέμα προς εκδίκαση δεν θα περίμενε η Αιτήτρια να παρέλθουν τόσοι μήνες για την καταχώρηση της παρούσας αίτησης. Θεωρεί ακόμα, ότι η αίτηση είναι κακόπιστη και αποτελεί προϊόν δεύτερης σκέψης. Περαιτέρω, υποστηρίζει ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν αποκάλυψε ότι απέκτησε πάρα πολλή περιουσία και κατέχει περιουσία της οποίας η αξία υπερβαίνει κατά πολύ το μερίδιο που δικαιούται σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία από το γάμο τους και την οποία έχει ήδη αποξενώσει και/ή δωρίσει χωρίς τη συγκατάθεσή του. Καθώς και ότι η περιουσία που έλαβε η Αιτήτρια υπερβαίνει κατά πολύ σε αξία και τα 15 ακίνητα ιδιοκτησίας του. Προβάλλοντας, περαιτέρω, ότι η Αιτήτρια παρέλειψε έντεχνα να αναφέρει ότι η περιουσία την οποία ενέγραψε στο όνομά της, αργότερα τη μεταβίβασε στα παιδιά τους, χωρίς τη συγκατάθεσή του. Απορρίπτοντας τα όσα αναφέρει η Αιτήτρια για την οικονομική κατάσταση της οικογένειάς της, ισχυρίζεται ότι τα ακίνητα αυτά τα αγόρασε ο ίδιος εξ ολοκλήρου, το δε ακίνητο που αναφέρει στην παράγραφο Α ΙΙ του Αιτητικού της του το έχει δώσει δια δωρεάς η μητέρα του, και συνεπώς, εξαιρείται. Περαιτέρω, υποστηρίζει ότι δεν αποκαλύπτεται ότι προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά η Αιτήτρια που να μην μπορεί να ικανοποιηθεί πλήρως με χρηματική αποζημίωση σε περίπτωση επιτυχίας της αξίωσης της Αιτήτριας. Ενώ η ζημιά που θα προκληθεί στον ίδιο, θα είναι ανεπανόρθωτη και δυσανάλογη, με την έκδοση του διατάγματος σε σχέση με πιθανές ζημιές στην Αιτήτρια, καθότι αυτή έχει αποξενώσει εσκεμμένα όλη την περιουσία που απέκτησαν κατά τη διάρκεια του γάμου τους, για του στερήσει τα δικαιώματά του επ' αυτής. Είναι ακόμα η θέση του, ότι η Αιτήτρια δεν αναφέρει ότι είναι πρόθυμη να υπογράψει οποιαδήποτε εγγύηση και ότι είναι φερέγγυα και ότι μπορεί να ικανοποιήσει οποιανδήποτε αξίωσή του σε περίπτωση αποτυχίας απόδειξης της Ανταπαίτησής της. Συνεχίζοντας, υποβάλλει ότι οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας είναι γενικοί και αόριστοι και δεν διαφαίνεται το κατεπείγον του αιτήματος. Απαντώντας στα όσα αναφέρει η Αιτήτρια για τη συνεισφορά της στο μεγάλωμα των παιδιών τους, παραθέτει λεπτομέρειες της δικής του συνεισφοράς και των εξόδων που έχει κάμει για τις σπουδές των παιδιών τους, την αποπεράτωση της κατοικίας της θυγατέρας τους, αλλά και τα λεφτά που έδωσε στην τελευταία. Λέγοντας επίσης, για δάνεια που είχε παραχωρήσει στην Αιτήτρια, χωρίς να του επιστραφούν. Είναι ακόμα η θέση του, ότι δεν έχει πρόθεση και δεν σκοπεύει να πωλήσει κάποιο από τα ακίνητα, αναφέροντας ότι από την έναρξη των δικαστικών διαδικασιών με την Αιτήτρια
(2014), μέχρι σήμερα δεν έχει αποξενώσει οποιαδήποτε περιουσία, σε αντίθεση με την Αιτήτρια. Συνοψίζοντας, υποστηρίζει ότι δεν θα πρέπει να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα γιατί δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 5 και 9 της Πολιτικής Δικονομίας, Κεφ. 6, ούτε οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Δεν έχει αποδειχθεί σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, ορατή πιθανότητα επιτυχίας, αφού ουδεμία ανεπανόρθωτη ζημιά δεν θα προκληθεί στην Αιτήτρια αν δεν εκδοθεί το διάταγμα, καθώς ακόμα και αν αποδειχθεί μετά από ακροαματική διαδικασία, ότι η Αιτήτρια δικαιούται σε θεραπεία, η μόνη θεραπεία θα είναι χρηματική αποζημίωση. Επαναλαμβάνοντας, ότι η Αιτήτρια δεν προσήλθε με καθαρά χέρια και απέκρυψε από το Δικαστήριο γεγονότα που ήταν σημαντικά για τη διαμόρφωση της απόφασης του Δικαστηρίου. Αλλά και ότι υπήρξε υπέρμετρη καθυστέρηση στην υποβολή της παρούσας αίτησης, ότι η αίτηση αποτελεί προϊόν δεύτερης σκέψης και δεν καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος. Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη με γραπτές αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων των διαδίκων, οι οποίοι προέβαλαν ο καθένας την επιχειρηματολογία του και τις θέσεις τους επί του προκειμένου. Δεν αντεξετάστηκαν οι ενόρκως δηλούντες. Νομική Πτυχή Το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, ως αυτό έχει τροποποιηθεί, παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Στην πλούσια νομολογία επί του θέματος, αναλύθηκαν οι τρεις προϋποθέσεις που θα πρέπει να συντρέχουν για να ασκήσει το Δικαστήριο τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έκδοσης ενός προσωρινού διατάγματος. Οι τρεις προϋποθέσεις είναι οι ακόλουθες: (α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (β) Η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία. (γ) Το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Για σκοπούς ικανοποίησης της πρώτης προϋπόθεσης, έχει κριθεί πως είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση. Η δεύτερη προϋπόθεση απαιτεί από τον Αιτητή να δείξει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Η έννοια της πιθανότητας έχει ερμηνευθεί να σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Η τρίτη προϋπόθεση σχετίζεται με την επάρκεια των αποζημιώσεων. Αν η επιδίκαση αποζημιώσεων υπέρ του Αιτητή στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε δεν είναι απαραίτητη η έκδοση του προσωρινού διατάγματος. Οι παραπάνω προϋποθέσεις έχουν αναλυθεί σε έκταση στη νομολογία. [Βλ. Οδυσσέως ν. Pieris Estates
(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Κυτάλα κ. ά. ν. Χρυσάνθου κ.ά.
(1996)1 (Α) Α.Α.Δ. 253, Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 255, Μ. &Ch. Mitsingas Tr. Ltd. κ. ά. ν. Timberland Co.
(1997)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1791, Pariko Aluminium Designs Ltd. v. Muskita Aluminium Co. Ltd. κ. ά.
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2015]. Ακόμα, αν το Δικαστήριο τελικά αποδεχθεί την ύπαρξη των τριών προϋποθέσεων, τότε θα πρέπει να κρίνει με γνώμονα το τι είναι δίκαιο και πρόσφορο και κατά πόσο είναι εύλογο και πρόσφορο να εκδώσει το προσωρινό διάταγμα. Το Δικαστήριο ακόμα σε αυτό το στάδιο, πρέπει να έχει υπόψη του, ότι πρέπει να αποφεύγει να προβαίνει σε διεξοδική εξέταση και διερεύνηση των επίδικων θεμάτων, αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης. [Βλ Jonitexo Ltd v. Adidas]. Προχωρώ, επομένως, να εξετάσω κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Ο περί Ρυθμίσεως των Περιουσιακών Σχέσεων των Συζύγων Νόμος 232/1991, όπως έχει τροποποιηθεί, άρθρο 14 προνοεί ότι: «Σε περίπτωση που ο γάμος λυθεί η ακυρωθεί ή σε περίπτωση διάστασης των συζύγων και η περιουσία του ενός συζύγου έχει αυξηθεί, ο άλλος σύζυγος εφόσον συνέβαλε με οποιοδήποτε τρόπο στην αύξηση αυτή, δικαιούται να εγείρει αγωγή στο Δικαστήριο και να απαιτήσει την απόδοση του μέρους της αύξησης το οποίο προέρχεται από τη δική του συμβολή.» Σύμφωνα με το άρθρο 2 του περί Ρυθμίσεως Περιουσιακών Σχέσεων των Συζύγων Νόμου Ν. 232/91, όπως έχει τροποποιηθεί, ο όρος συνεισφορά σημαίνει: « την οποιαδήποτε μορφή συνεισφορά των συζύγων στην απόκτηση ή τη δημιουργία περιουσίας και περιλαμβάνει τη φροντίδα της οικογενειακής εστίας και των μελών της οικογένειας.» Η έννοια δε της περιουσίας στο σχετικό νόμο ερμηνεύεται ως εξής: «Περιουσία σημαίνει την κινητή και ακίνητη ιδιοκτησία η οποία αποκτήθηκε πριν από το γάμο με την προοπτική του γάμου ή οποτεδήποτε μετά τη σύναψη του γάμου από οποιονδήποτε από τους συζύγους.» ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ Προτού ασχοληθώ με την εξέταση των τριών προϋποθέσεων για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, θα εξετάσω την εισήγηση του Καθ' ου η Αίτηση ότι υπήρξε απόκρυψη στοιχείων από την Αιτήτρια κατά την υποβολή της αίτησης. Υποβάλλοντας ότι η Αιτήτρια δεν προσήλθε με καθαρά χέρια και απέκρυψε από το Δικαστήριο γεγονότα που ήταν σημαντικά για τη διαμόρφωση της απόφασης του Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, υποβάλλει ότι η Αιτήτρια παρέλειψε να αναφέρει στο Δικαστήριο ότι απέκτησε πάρα πολλή περιουσία και κατέχει περιουσία της οποίας η αξία υπερβαίνει κατά πολύ το μερίδιο που δικαιούται σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία από το γάμο τους και την οποία έχει ήδη αποξενώσει και/ή δωρίσει χωρίς τη συγκατάθεσή του. Καθώς και ότι η περιουσία που έλαβε η Αιτήτρια υπερβαίνει κατά πολύ σε αξία και τα 15 ακίνητα ιδιοκτησίας του. Αλλά και ότι δεν αποκάλυψε ότι την περιουσία την οποία ενέγραψε στο όνομά της, αργότερα η ίδια μεταβίβασε στα παιδιά τους, χωρίς τη συγκατάθεσή του. Σύμφωνα, όμως, με τη νομολογία η υποχρέωση του Αιτητή για αποκάλυψη όλων των ουσιωδών στοιχείων υφίσταται μόνο στην περίπτωση μονομερούς αίτησης [Cyprus Trading Corporation Ltd v. Zim Israel Navigation Co. Ltd κ.ά.
(1999)1 Α.Α.Δ. 1168]. Στην προκείμενη περίπτωση, η υπόσταση της αίτησης ως αίτησης δια κλήσεως έδωσε το δικαίωμα στον Καθ' ου η Αίτηση να ακουστεί αφού επιδόθηκε σε αυτόν η αίτηση και να προβάλει τους λόγους που ενίσταται στην έκδοση προσωρινού διατάγματος. Ούτε πρόκειται για περίπτωση όπου εκδόθηκε οποιοδήποτε προσωρινό διάταγμα στη βάση των όσων λέχθηκαν στη μονομερή αίτηση. Το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να έχει τις θέσεις και των δύο διαδίκων για να αποφασίσει αν δικαιολογείται η έκδοση οποιουδήποτε προσωρινού διατάγματος. Το γεγονός ακόμη ότι κατά τους ισχυρισμούς του η Αιτήτρια διέθεσε την περιουσία που ήταν επ' ονόματί της και αποκτήθηκε με τη δική του συνεισφορά, περιουσία που ο ίδιος, κατά τους ισχυρισμούς του της δώρισε, αν και εφόσον ευσταθεί, είναι θέμα που θα αποφασιστεί κατά την ακρόαση της ουσίας της υπόθεσης, καθώς θα ήταν πρόωρος ο επακριβής υπολογισμός της έκτασης της συνεισφοράς των συζύγων στην απόκτηση περιουσίας κατά τη διάρκεια του γάμου, ώστε με ασφάλεια το Δικαστήριο να καταλήξει ότι έγινε ορθός διαμοιρασμός. Όσον αφορά την εισήγηση του Καθ' ου η Αίτηση ότι υπήρξε υπέρμετρη καθυστέρηση στην υποβολή της παρούσας αίτησης και ότι η αίτηση αποτελεί προϊόν δεύτερης σκέψης, με εισήγηση ότι η Αιτήτρια δεν δίδει καμιά δικαιολογία γιατί καθυστέρησε από το Νοέμβριο του 2015 ημερομηνία καταχώρησης της αίτησης περιουσιακών διαφορών και/ή κατά την 30/11/2015, ημερομηνία κατά την οποία μετέβηκε στο Κτηματολόγιο και ή από την ημέρα έκδοσης του διαζυγίου τους 02/11/2015 μέχρι τον Απρίλιο του 2016 να καταχωρήσει την αίτηση, επαναλαμβάνω ότι η υπό εξέταση αίτηση πρόκειται για αίτηση δια κλήσεως. Δεν έχουμε την περίπτωση που εκδίδεται ένα προσωρινό διάταγμα μονομερώς στη βάση των προνοιών του άρθρου 9
(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6. Και εν πάση περιπτώσει, ο χρόνος μέσα στον οποίο αποτάθηκε στο Δικαστήριο από τα πιο πάνω γεγονότα, ήταν εύλογος. Ούτε και μπορεί να αποδοθεί στην Αιτήτρια εσκεμμένη καθυστέρηση. Προέκταση της παραπάνω εισήγησης είναι ότι δεν υφίσταται το στοιχείο του κατεπείγοντος. Θα ήταν ορθή η θέση αν το διάταγμα εκδιδόταν μονομερώς, καθώς η έκδοση διατάγματος μονομερώς δικαιολογείται μόνο εφόσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος. Το Δικαστήριο σε μονομερή αίτηση εξετάζει κατά πόσο έχει εφαρμογή το άρθρο 9
(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, το οποίο έχει ως ακολούθως: "9.-
(1)Κάθε διάταγμα το οποίο το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδώσει δύναται, όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις, να εκδοθεί με αίτηση του ενός από τους διαδίκους, χωρίς ειδοποίηση στον άλλο." Το όλο λεκτικό της πρόνοιας τούτης είναι καθαρό και έχει καταστεί ακόμα πιο ξεκάθαρο από τη νομολογία επί του θέματος. Η πρώτη διαπίστωση είναι ότι η προϋπόθεση για κατάδειξη του στοιχείου του κατεπείγοντος ή άλλων ιδιαίτερων περιστάσεων, είναι δικαιοδοτικός όρος. Το Δικαστήριο, δηλαδή, αποκτά δικαιοδοσία να εκδώσει προσωρινό διάταγμα μονομερώς, μόνο εάν καταδειχθούν τα δύο αυτά στοιχεία ή ένα από αυτά. Όταν εξετάζεται μονομερής αίτηση για έκδοση παρεμπίπτοντος προσωρινού διατάγματος ο παράγοντας του χρόνου είναι σημαντικός. Ο Αιτητής στο στάδιο εκείνο πρέπει να δείξει το κατεπείγον της αίτησης ώστε να δικαιολογείται μονομερώς εξέτασή της, στην απουσία δηλαδή, του αντιδίκου. [Βλ. υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1(Β) ΑΑΔ 598]. Επαναλαμβάνω, όμως, ότι η Αιτήτρια δεν καταχώρησε μονομερή αίτηση επικαλούμενη το κατεπείγον εξέτασης της αίτησής της, ούτε εκδόθηκε οποιοδήποτε διάταγμα μονομερώς. Έρχομαι τώρα στην εισήγηση που προβάλλεται με την ένορκη δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση, ότι η Αιτήτρια δεν έχει αναφέρει ότι είναι πρόθυμη να υπογράψει οποιαδήποτε εγγύηση, ούτε και αναφέρει ότι είναι φερέγγυα, σε περίπτωση αποτυχίας της ανταπαίτησής της ώστε να μπορέσει να ικανοποιήσει πλήρως την οποιαδήποτε αξίωση του Καθ' ου η Αίτηση, με αναφορά στο άρθρο 9
(2)του Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Το παραπάνω άρθρο καθιστά επιτακτικό για το Δικαστήριο να διατάξει όπως ο Αιτητής διατάγματος εξ πάρτε αναλάβει υποχρέωση για αποζημίωση του προσώπου εναντίον του οποίου το διάταγμα εκδίδεται. Στην παρούσα περίπτωση, όμως, δεν έχουμε να κάμουμε με αίτηση εξ πάρτε αλλά δια κλήσεως. Παραπέμπω στα λεχθέντα στην απόφαση της πλειοψηφίας στην υπόθεση Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ v. Δέσπως Στυλιανού, Πολιτική Έφεση αρ. 354/13, ημερομηνίας 4/12/2015: «Οι διαδικαστικές προϋποθέσεις του άρθρου 9, είναι συνυφασμένες με την έννοια της έκδοσης ενός διατάγματος χωρίς η άλλη πλευρά να έχει λάβει ειδοποίηση και γνώση. Αποτελούν ασφαλιστικές δικλείδες που περιορίζουν την εκτροπή από τη φυσιολογική πορεία των κανόνων της φυσικής δικαιοσύνης, στις εξαιρετικές εκείνες περιπτώσεις που αποδίδεται θεραπεία χωρίς να δοθεί η ευκαιρία στην άλλη πλευρά να ακουστεί. Όταν δοθεί αυτή η ευκαιρία, οι προϋποθέσεις του άρθρου 9 δεν έχουν τόπο». Προχωρώ, συνεπώς, να εξετάσω κατά πόσο κατά πόσο δικαιολογείται η έκδοση οποιουδήποτε προσωρινού διατάγματος, ανατρέχοντας στο μαρτυρικό υλικό που έχω ενώπιόν μου, προσεγγίζοντας τη μαρτυρία με προσοχή και μόνο για τη διαπίστωση της ικανοποίησης των τριών προϋποθέσεων που απαιτούνται για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων και όχι για την εξαγωγή οποιωνδήποτε ευρημάτων επί της ουσίας της υπόθεσης. Έχοντας, περαιτέρω, μελετήσει και λάβει σοβαρά υπόψη μου την επιχειρηματολογία των ευπαιδεύτων συνηγόρων των διαδίκων. Είναι παραδεκτό ότι οι διάδικοι υπήρξαν σύζυγοι και ο γάμος τους έχει λυθεί με απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου. Είναι, περαιτέρω ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι η περιουσία του Καθ' ου η Αίτηση έχει αυξηθεί κατά τη διάρκεια του γάμου τους. Απαραίτητες προϋποθέσεις για τη γένεση του αγώγιμου δικαιώματος. Ούτε και προβλήθηκε ότι η περιουσία του Καθ' ου η Αίτηση προϋπήρχε του γάμου τους. Εκείνο ακόμα που αναδύεται από την ένορκη δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση είναι ότι τα επίδικα ακίνητα αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια του γάμου του με την Αιτήτρια. Δεν αμφισβητεί ότι αποκτήθηκαν μεταξύ των ετών 1982 και 2012 ως οι τίτλοι που επισυνάφθηκαν στην αίτηση, που οι διάδικοι εξακολουθούσαν να είναι αντρόγυνο. Βέβαια, αρχικά υποστηρίζει ότι τα ακίνητα αυτά τα αγόρασε ο ίδιος εξ ολοκλήρου με μόνη αναφορά ότι το ακίνητο που περιγράφεται στην παράγραφο Α ΙΙ του αιτητικού της η Αιτήτρια, του το έχει δώσει δια δωρεάς η μητέρα του. Σε άλλη παράγραφο της ένορκης δήλωσής του, στην 16 (στ), προβάλλει όμως μια κάπως διαφορετική εκδοχή για τα υπόλοιπα ακίνητα. Αναφέρει συγκεκριμένα: «Περαιτέρω αναφέρω ότι το ακίνητο υπ. Αρ. εγγραφής 0/7344 Φ/Σχ 51/38 τεμάχιο 405 στη Τίμη το έλαβα ως δωρεά από τη μητέρα μου. Όσον αφορά τα υπόλοιπα ακίνητα τα οποία αναφέρονται ισχυρίζομαι ότι τα έχω αγοράσει με χρήματα της μητέρας μου και/ή με χρήματα τρίτου προσώπου και τα ενέγραψα επ' ονόματι μου και/ή τα κατέχω ταύτα ως θεματοφύλακας (trustee) αυτών και/ή προέρχονται από δωρεά χρημάτων από τη μητέρα μου. Εν' όψει των ως άνω η Καθ' ης η Αίτηση ουδεμία χρηματική συνεισφορά είχε στην αγορά και/ή απόκτησης των εν λόγω ακινήτων». Συνεχίζοντας αναφέρει: «Η Καθ' ης η Αίτηση- Αιτήτρια έχει ήδη λάβει τη μερίδα του λέοντος από την περιουσία που αποκτήθηκε κατά τη διάρκεια του γάμου μας η οποία υπερβαίνει κατά πολύ του 1/3 μεριδίου που δικαιούται σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία, έχει δε εσκεμμένα αποποιηθεί την εν λόγω περιουσία για ευνόητους λόγους.» Περαιτέρω, στην παράγραφο 17 (β) της ένορκης δήλωσής του αναφέρει για την Αιτήτρια ότι: « ....έχει εσκεμμένα μεταβιβάσει χωρίς τη συγκατάθεση μου την περιουσία την οποία αποκτήσαμε από την αποκλειστική και/ή ισχυρή συνεισφορά μου κατά τη διάρκεια του γάμου, ως εκ τούτου δεν δικαιούται να μου υποδεικνύει και/ή καθορίζει πως θα διαχειρίζομαι την περιουσία μου τη ζωή μου όμως και τα έξοδα μου αυτά δεν αφορούν την Καθ' ης η Αίτηση.» Μεγάλη έκταση της ένστασής του επίσης καταλαμβάνουν οι ισχυρισμοί του ότι στην Αιτήτρια μεταβιβάστηκε κατά τη διάρκεια του γάμου τους πάρα πολλή περιουσία και κατέχει περιουσία της οποίας η αξία υπερβαίνει κατά πολύ το μερίδιο που δικαιούται σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία από το γάμο τους και την οποία έχει ήδη αποξενώσει και/ή δωρίσει χωρίς τη συγκατάθεσή του. Και ότι την περιουσία αυτή ο ίδιος την ενέγραψε στο όνομά της. Με άλλα λόγια, ότι έχει ήδη πάρει το μερίδιο της από την περιουσία που αποκτήθηκε κατά τη διάρκεια του γάμου τους. Εκείνο λοιπόν που εκ πρώτης όψεως προκύπτει είναι η απόκτηση ακινήτων και από τους δύο διαδίκους κατά τη διάρκεια του γάμου τους. Και ότι ορισμένα από τα ακίνητα, κατά τους ισχυρισμούς του αποφάσισε ο ίδιος να της τα μεταβιβάσει και η τελευταία τα αποξένωσε μεταβιβάζοντάς τα στα παιδιά τους. Θεωρώντας, ότι με τη μεταβίβαση σ' αυτήν ορισμένων ακινήτων ότι το μερίδιο της το έχει πάρει και με το παραπάνω. Όμως θα ήταν πρόωρο να καταλήξει το Δικαστήριο σε ευρήματα αναφορικά με τη συνεισφορά ενός εκάστου κατά τη διάρκεια του γάμου τους, ούτε επί των αντικρουόμενων ισχυρισμών. Η αξίωση της Αιτήτριας στην Ανταπαίτηση στηρίζεται στη θέση της ότι συνεισέφερε στην επαύξηση της περιουσίας του Καθ' ου η Αίτηση με τη δουλειά της στην Τράπεζα Κύπρου, στις επιχειρήσεις του Καθ' ου η Αίτηση, με τις υποθήκες των ακινήτων που έγιναν για να εξασφαλιστούν δάνεια, τη συνεισφορά της ως μητέρας στην ανατροφή των παιδιών. Ο Καθ' ου η Αίτηση αντιτάσσει ότι ο ίδιος έχει προσφέρει πολλά στα παιδιά του. Σε σχέση με τα όσα αναφέρει η Αιτήτρια για την εργασία της κατά τη διάρκεια του γάμου, ο Καθ' ου η Αίτηση δεν προβάλλει καμία εκδοχή, παρά μόνο απορρίπτει στην ολότητά της το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της Αιτήτριας. Κρίνω, λοιπόν, στη βάση του μαρτυρικού υλικού που έχω ενώπιόν μου ότι αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Εφόσον πρόκειται για περιουσία που αποκτήθηκε κατά τη διάρκεια του γάμου, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να υπήρξε επαύξηση της περιουσίας και στην επαύξηση της περιουσίας του Καθ' ου η Αίτηση να έχει συνεισφέρει κατά τους ισχυρισμούς της η Αιτήτρια. Ακολουθεί, συνεπώς, η εξέταση της τήρησης της τρίτης προϋπόθεσης, δηλαδή της αδυναμίας απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Το άρθρο 14( Γ)
(1)το σχετικού νόμου δίνει εξουσία στο Δικαστήριο να «εκδίδει ύστερα από αίτηση διάταγμα με το οποίο να παρεμποδίζεται ο Καθ' ου η αίτηση να διαθέτει, να αποξενώσει ή να επιβαρύνει την περιουσία ή μέρος της». Ακόμη το άρθρο 14Ε προβλέπει ότι «το Δικαστήριο έχει την εξουσία να εκδίδει διατάγματα για μεταβίβαση στον Αιτητή περιουσίας του Καθ' ου η αίτηση που συνιστά αντικείμενο της διαδικασίας δυνάμει του παρόντος νόμου». Σημειώνω εδώ, αφού αναφέρεται και στη νομική βάση της Αιτήτριας, το άρθρο 4
(1)του Κεφ. 6, επίσης αφορά την έκδοση διαταγμάτων που σχετίζονται με το αντικείμενο της αγωγής. Όπως δε έχει νομολογηθεί, σε περιπτώσεις όπου εφαρμόζεται το άρθρο 4
(1)του Κεφ.6 το θέμα μπορεί να εξεταστεί ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν. 14/60. [Βλ. Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R.231]. Το δικαίωμα αξίωσης σε συμμετοχή σε περιουσία δεν περιορίζεται σε αξίωση χρηματική. Η Αιτήτρια με την Ανταπαίτησή της μεταξύ των θεραπειών που αξιώνει είναι και η εγγραφή μεριδίου επί της περιουσίας του Καθ' ου η Αίτηση που αναλογεί στη δική της συνεισφορά. Η ενδεχόμενη αποξένωση των ακινήτων του Καθ' ου η Αίτηση θα εξουδετερώσει και την παραμικρή πιθανότητα ικανοποίησης της ανταπαίτησής της. Η ζημιά που θα υποστεί η Αιτήτρια θα είναι ανεπανόρθωτη, καθώς η αξίωση της Αιτήτριας δεν είναι αποκλειστικά χρηματική. Η απλή αναφορά του Καθ' ου η Αίτηση ότι είναι φερέγγυος, χωρίς να αναφέρει λεπτομέρειες της φερεγγυότητάς του, δεν θεωρώ ότι προσφέρει ικανοποιητική εγγύηση για τη διασφάλιση της απαίτησης της Αιτήτριας. Όταν μάλιστα προκύπτει από την ίδια την ένορκη του δήλωση ότι έχει δαπανήσει μεγάλα ποσά τόσο για τις σπουδές των παιδιών του, όσο και για την αποκατάστασή τους, αλλά έχει δανείσει κατά τους ισχυρισμούς του και την Αιτήτρια. Αλλά και από τα δικόγραφα το ότι έχει υποστεί κούρεμα καταθέσεων μεγάλης έκτασης. Παραπέμπω στα λεχθέντα στην απόφαση Μυριάνθη Κ. Κεφάλα και Μιχάλη Κεφάλα κ.ά.
(1998)1 Α.Α.Δ.1400, σε σχέση με την κατοχή από τον Καθ' ου η Αίτηση περιουσίας ή καταθέσεων: «Δεν πρέπει όμως να θεωρείται ότι προσυπογράφουμε τη λογική πως η ύπαρξη περιουσίας ή καταθέσεων που θα είναι αδέσμευτα και θα υπόκεινται σε κάθε είδους διάθεση ή χειρισμό ανάλογα με τη βούληση των εναγομένων, παρέχει αφ' εαυτής τα εχέγγυα ικανοποίησης πιθανής απόφασης εναντίον τους, που ήταν ο λόγος για τον οποίο το πρωτόδικο Δικαστήριο τερμάτισε την ισχύ του διατάγματος ως προς το ποσό.» Αντίθετα ο Καθ' ου η Αίτηση δεν φαίνεται να διατρέχει κίνδυνο, αφού η ιδιοκτησία του θα διατηρηθεί. Εξάλλου όπως ο ίδιος αναφέρει, δεν έχει πρόθεση να τα μεταβιβάσει και ή αποξενώσει τα επίδικα ακίνητα. Όσον αφορά τον ισχυρισμό του Καθ' ου η Αίτηση ότι η Αιτήτρια δεν έπεισε το Δικαστήριο ότι υπάρχει πρόθεση να αποξενώσει την περιουσία, η Αιτήτρια έχει δώσει λεπτομέρειες για τις ανησυχίες της για ενδεχόμενη αποξένωση των ακινήτων. Περαιτέρω, όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Limited v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λίμιτεδ
(2001)1 Α.Α.Δ. 785, εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που έχει η τυχόν αποξένωση ή επιβάρυνση στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί ή όπως αναφέρεται στην υπόθεση Τσιολάκη κ.ά. v. Στυλιανίδη
(1992)1 Α.Α.Δ. 782, 785, «εκείνο που απαιτείται είναι η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος». Πόσον μάλλον εδώ που έχουμε να κάνουμε με το αντικείμενο της ανταπαίτησης. Η απόφαση Κίτσιου v. Χριστοδούλου
(2004)1 Α.Α.Δ. 228, επίσης τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση που αφορούσε το αντικείμενο της υπόθεσης και παραθέτω εκτενέστερο απόσπασμα από αυτήν: «Το έχουμε ήδη σημειώσει εξ αρχής πως ζήτημα σε σχέση με τον κίνδυνο μεταβίβασης ή επιβάρυνσης της ακίνητης ιδιοκτησίας δεν είχε εγερθεί καν από την εφεσίβλητη. Εν πάση περιπτώσει είναι προφανές πως διέλαθε της προσοχής του πρωτόδικου Δικαστηρίου πώς εν προκειμένω η αίτηση για το παρεμπίπτον διάταγμα δεν αποσκοπούσε ακριβώς στην εξασφάλιση ενδεχόμενης απόφασης με τη διαφύλαξη των δυνατοτήτων εκποίησης ακίνητης περιουσίας γενικώς, αλλά στη διασφάλιση του ίδιου του αντικειμένου της αγωγής, ενόψει του άρθρου 4 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Το γεγονός ότι υπήρχε και διαζευκτική αξίωση για αποζημιώσεις δεν μπορεί να απομακρύνει από την ουσία του πράγματος. Ο ενάγων επιδίωκε να διατηρηθεί το αντικείμενο με βάση αγωγής η οποία διατηρουμένης της δυνατότητας για μελλοντική συζήτησή της, για τις ανάγκες του θέματος, φαινόταν καλή και, κάτω από τις περιστάσεις το παρεμπίπτον διάταγμα θα έπρεπε να είχε διατηρηθεί. Σημειώνουμε συναφώς το γεγονός ότι η έκδοση τέτοιου διατάγματος δεν θα επηρέαζε δυσμενώς την εφεσίβλητη με οποιοδήποτε τρόπο αφού, ακόμα και ενώπιόν μας, ο ευπαίδευτος συνήγορός της μας δήλωσε πως στην πραγματικότητα δεν είχε πρόθεση να αποξενώσει ή να επιβαρύνει τα ακίνητα.» Επιπρόσθετα, όσον αφορά το βάρος απόδειξης της πρόθεσης αποξένωσης του ακινήτου παραπέμπω στην υπόθεση Γιάννης Φετοκάκης ν. Λάμπρου Χριστοφή κ.ά.,
(2006)1(Β) Α.Α.Δ. 800, στην οποία λέχθηκαν αναφορικά με το παραπάνω ζήτημα, τα ακόλουθα: «Σημειώνουμε ότι σε περιπτώσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων ο αιτητής δεν έχει το βάρος να αποδείξει την πραγματική πρόθεση του καθ' ου η αίτηση να προβεί σε μεταβίβαση της περιουσίας του. Όπως έχει λεχθεί από το Δικαστή Πική στην υπόθεση Τσιολάκη και άλλη ν. Στυλιανίδη
(1992)1 Α.Α.Δ. 782, εκείνο το οποίο απαιτείται είναι η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του γεγονότος.» Τέλος θεωρώ πως είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδοθεί προσωρινό διάταγμα για να διατηρηθεί η υφιστάμενη κατάσταση των πραγμάτων μέχρι την εκδίκαση της ανταπαίτησης. Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της Αιτήτριας και της διατήρησης του αντικειμένου της ανταπαίτησης ανέπαφου μέχρι την επίλυση της διαφοράς. Για τους πιο πάνω λόγους, εκδίδεται Προσωρινό Διάταγμα, με το οποίο απαγορεύεται στον Καθ' ου η Αίτηση όπως μεταβιβάσει, αποξενώσει και/ή διαθέσει με οποιοδήποτε τρόπο, είτε ο ίδιος, είτε δια αντιπροσώπων και/ή υπαλλήλων του το ½ του μεριδίου του στα ακίνητα τα οποία περιγράφονται πιο κάτω: I. Xωράφι με αρ. εγγραφής 0/1865, Φ/Σχ. 51/13, Τεμάχιο 118, Αγία Μαρινούδα της Επαρχίας Πάφου, τοποθεσία «Λουκκαρκά της Πιανιάς», μερίδιο ΟΛΟ. II. Χωράφι με αρ. εγγραφής 0/7344, Φ/Σχ. 51/38, Τεμάχιο 405, Τίμη της Επαρχίας Πάφου, τοποθεσία «Μεσόκαμπος», μερίδιο 10/
- III. Χωράφι με αρ. εγγραφής 2/9, Φ/Σχ. 2/2-157-348, Τεμάχιο 9, Αναρίτα της Επαρχίας Πάφου, τοποθεσία «Κοντομερσίνα», μερίδιο ΟΛΟ. IV. Χωράφι με αρ. εγγραφής 0/6701, Φ/Σχ. 51/13, Τεμάχιο 377, Μαραθούντα της Επαρχίας Πάφου, τοποθεσία «Σπιτούδια», μερίδιο ΟΛΟ. V. Χωράφι με αρ. εγγραφής 0/7318, Φ/Σχ. 51/13, Τεμάχιο 427, Μαραθούντα της Επαρχίας Πάφου, τοποθεσία «Μοσφήλιν», μερίδιο ΟΛΟ. VI. Χωράφι/Αμπέλι με αρ. εγγραφής 0/7752, Φ/Σχ. 51/13, Τεμάχιο 374, Μαραθούντα της Επαρχίας Πάφου, τοποθεσία «Σπιτούδια», μερίδιο ΟΛΟ. VII. Χωράφι με αρ. εγγραφής 0/8138, Φ/Σχ. 51/05, Τεμάχιο 731, Μαραθούντα της Επαρχίας Πάφου, τοποθεσία «Χολέτρες», μερίδιο ½ . VIII. Χωράφι/Αμπέλι με αρ. εγγραφής 0/8172, Φ/Σχ. 51/13, Τεμάχιο 241, Μαραθούντα της Επαρχίας Πάφου, τοποθεσία «Κκιλια», μερίδιο ΟΛΟ. IX. Χωράφι/Αμπέλι με αρ. εγγραφής 0/9395, Φ/Σχ. 45/13, Τεμάχιο 457, Στρουμπί της Επαρχίας Πάφου, τοποθεσία «Αγία Μαρίνα», μερίδιο ΟΛΟ. X. Χωράφι με αρ. εγγραφής 0/1733, Φ/Σχ. 45/07, Τεμάχιο 465, Ψάθι της Επαρχίας Πάφου, τοποθεσία «Σκαλούδες», μερίδιο 1/
- XI. Χωράφι με αρ. εγγραφής 0/7385, Φ/Σχ. 35/45, Τεμάχιο 62, Γιόλου της Επαρχίας Πάφου, τοποθεσία «Ροβανος», μερίδιο ΟΛΟ. XII. Χωράφι με αρ. εγγραφής /011270, Φ/Σχ. 34/32, Τεμάχιο 114, Ίννεια της Επαρχίας Πάφου, τοποθεσία «Πλιτζιά», μερίδιο ΟΛΟ. XIII. Χωράφι με αρ. εγγραφής 0/13135, Φ/Σχ. 35/33, Τεμάχιο 393, Ίννεια της Επαρχίας Πάφου, τοποθεσία «Παλαιοχώρι», μερίδιο ΟΛΟ. XIV. Χωράφι με αρ. εγγραφής 0/5184, Φ/Σχ. 26/31, Τεμάχιο 17, Γιαλλιά της Επαρχίας Πάφου, τοποθεσία «Κάμπος της Άσπρης Μερσίνας», μερίδιο ΟΛΟ. XV. Χωράφι με αρ. εγγραφής 0/5185, Φ/Σχ. 26/31, Τεμάχιο 18, Γιαλλιά της Επαρχίας Πάφου, τοποθεσία «Κάμπος της Άσπρης Μερσίνας», μερίδιο ΟΛΟ. Το Προσωρινό Διάταγμα καθίσταται απόλυτο και θα ισχύει μέχρι εκδίκασης της Ανταπαίτησης στην Αίτηση Περιουσιακών Διαφορών των διαδίκων και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Ασκώντας τη διακριτική μου εξουσία, κρίνω πως τα έξοδα, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, θα πρέπει να είναι στο αποτέλεσμα της ανταπαίτησης, χωρίς να είναι εναντίον της Αιτήτριας. (Υπ.) .................... Κ. Χ" Αθανασίου- Σιαμτάνη, Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο