ΛΙΑΣ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ ν. ΒΑΣΟΥ ΠΑΝΤΕΛΙΔΗ, Αρ. Αίτησης: 253/2016, 23/2/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Τσαγγαρίδη, Δ. Αρ. Αίτησης: 253/2016 Μεταξύ: ΛΙΑΣ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ Αιτήτριας και ΒΑΣΟΥ ΠΑΝΤΕΛΙΔΗ, Καθ΄ ου η Αίτηση ----------------------------------- Αίτηση ημερ. 18/11/2016 για λήψη άδειας καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης ---------------------------------- Ημερομηνία: 23 Φεβρουαρίου, 2017 Εμφανίσεις: Για την Αιτήτρια: κ. Λ. Βραχίμης. Για τον Καθ΄ ου η αίτηση: κ. Μ. Βιολάρης. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Αιτήτρια, στις 20/7/2016, καταχώρησε εναρκτήρια αίτηση με αντικείμενο τον καθορισμό, με διάταγμα του Δικαστηρίου, της συνεισφοράς του Καθ΄ ου η αίτηση στη διατροφή των παιδιών τους. Παράλληλα, την ίδια ημέρα, η Αιτήτρια καταχώρησε και μονομερή αίτηση με το ίδιο αντικείμενο. Το Δικαστήριο, διέταξε την επίδοση της μονομερούς αίτησης στον Καθ΄ ου η αίτηση, ο οποίος εμφανίστηκε στη διαδικασία και ακολούθως στις 21/10/2016 καταχώρησε ένσταση. Η Αιτήτρια, στις 18/11/2016 καταχώρησε την παρούσα αίτηση, με την οποία αιτείται από το Δικαστήριο να της επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης σε σχέση με τη μονομερή αίτηση της ημερ. 20/7/
- Παραθέτω κατωτέρω το αιτητικό της παρούσας αίτησης: «Άδεια ή διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να επιτρέπεται στην πιο πάνω αιτήτρια να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση σε σχέση με την αίτηση που καταχώρισε στις 20 Ιουλίου 2016 και συγκεκριμένα να απαντήσει όσον αφορά την ένορκη δήλωση του καθ΄ ου η αίτηση ημερομηνίας 21 Οκτωβρίου 2016 στις παραγράφους 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 18, 19, 20, 21, 22, 24, 25 έως 26». Η αίτηση, συνοδεύεται με ένορκη δήλωση της Αιτήτριας. Παραθέτω κατωτέρω τις παραγράφους 4 και 5 της ένορκης δήλωσης της Αιτήτριας και στις οποίες παραγράφους θεμελιώνεται το υπό κρίση αίτημα της: «
- Η ένσταση περιλαμβάνει σωρεία από ισχυρισμούς και αναφορές τις οποίες εγώ θεωρώ ανακριβείς, αβάσιμους, αναληθείς ή παραπλανητικούς. Τους ισχυρισμούς αυτούς δεν μπορούσα να τους προβλέψω και παρουσιάζονται για πρώτη φορά στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την ένσταση του καθ΄ ου η αίτηση.
- Ως εκ των ανωτέρω είναι απαραίτητο όπως καταχωρήσω συμπληρωματική ένορκη δήλωση ώστε να έχω την ευκαιρία να θέσω ενώπιον του Δικαστηρίου τη δική μου θέση σε σχέση με τα πιο πάνω ζητήματα». Στην ένσταση που καταχώρησε ο Καθ΄ ου η αίτηση, καταγράφονται 5 λόγοι ένστασης, ως κατωτέρω: «i. Από τα όσα παραθέτει η Αιτήτρια στην Ένορκη της Δήλωση ημερ. 18 Νοεμβρίου 2016 που συνοδεύει την υπό εξέταση μονομερή Αίτηση ίδιας ημερομηνίας δεν προκύπτει κανένας καλός και/ή επαρκής λόγος που να δικαιολογεί καταχώρηση Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης και/ή επιπρόσθετης μαρτυρίας. ii. Η μαρτυρία της Αιτήτριας προς υποστήριξη της μονομερούς Αίτησης ημερ. 18 Νοεμβρίου 2016 περιορίζεται σε γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς, και εν συνεπεία τυχόν έγκριση της Αιτούμενης Θεραπείας θα ισοδυναμούσε υπό το φως των δοσμένων περιστάσεων με άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της Αιτήτριας στα τυφλά, πράγμα ανεπίτρεπτο. iii. Η Αιτήτρια δεν επιδιώκει να απαντήσει επί αμφισβητούμενων γεγονότων ή θεμάτων που προέκυψαν μετά την καταχώρηση της Αίτησης για Προσωρινό Διάταγμα ημερ. 20 Ιουλίου 2016 αφού δεν συγκεκριμενοποιεί το μέρος της μαρτυρίας του Καθ΄ ου η Αίτηση το οποίο επιθυμεί να σχολιάσει και/ή να απαντήσει, και εν συνεπεία με την υπό εξέταση μονομερή της Αίτηση ημερ. 18 Νοεμβρίου 2016 και/ή μέσω Συμπληρωματικής Μαρτυρίας η Αιτήτρια προσπαθεί καταχρηστικά να επωφεληθεί της διαδικασίας με σκοπό να διορθώσει και/ή να καλύψει με αυτόν τον τρόπο τις ελλείψεις και/ή τα κενά και/ή τα λάθη και/ή τις παραλείψεις στις οποίες υπέπεσε όταν καταχώρησε την Αίτηση ημερ. 20 Ιουλίου 2016 για Προσωρινό Διάταγμα. iv. Η εικόνα που μεταδίδεται και/ή παρουσιάζεται με την Ένορκη Δήλωση της Αιτήτριας που συνοδεύει την μονομερή Αίτηση ημερ. 20 Ιουλίου 2016 για Έκδοση Προσωρινού Διατάγματος δεν επιτρέπεται να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί μεταγενέστερα δια μέσω συμπληρωματικής μαρτυρίας ως το (Α) της υπό εξέταση Αίτησης. v. Το Δικαστήριο σε εκκρεμούσες διαδικασίες όπως η παρούσα Αίτηση ημερ. 20 Ιουλίου 2016 για προσωρινό Διάταγμα, δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης ούτε προβαίνει σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων. Η παροχή θεραπείας συναρτάται άμεσα και αποκλειστικά από τα γεγονότα που τεκμηριώνουν την Αίτηση και ως εκ τούτου σύμφωνα με την Νομολογία επί του θέματος μαρτυρία και/ή απαντητικοί ισχυρισμοί μέσω Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης είναι ανεπίτρεπτη». Η ένσταση του Καθ΄ ου η αίτηση υποστηρίζεται με την ένορκη του δήλωση. Παραθέτω κατωτέρω την παράγραφο 5 της ένορκης δήλωσης του η οποία θεμελιώνει την ένσταση του: «
- Έχω διαβάσει τις Παραγράφους
(4),
(5)και
(6)της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση για ΣΕΔ το περιεχόμενο των οποίων απορρίπτω κατηγορηματικά και κατόπιν νομικής συμβουλής που τυγχάνω από τους Δικηγόρους μου αναφέρω εις απάντηση τα ακόλουθα: i. Η Αιτήτρια δεν παραθέτει κανένα καλό ή επαρκή λόγο που να δικαιολογεί το Αίτημα της για Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση. Αναφέρεται αόριστα και παραπλανητικά σε «ισχυρισμούς και αναφορές» τους οποίους θεωρεί «ανακριβείς και αβάσιμους» τους οποίους «δεν μπορούσε να προβλέψει», πράγμα αναληθή και κακόπιστο. ii. Η αοριστία επομένως στην μαρτυρία της Αιτήτριας και εν συνεπεία η μη συγκεκριμενοποίηση του τι θέλει να σχολιάσει ή να απαντήσει με Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση ως τυγχάνω νομικής συμβουλής αποτελούν καταλυτικό παράγοντα για την τύχη της Αίτησης για ΣΕΔ. Ως εκ τούτου, τυχόν έγκριση της Αιτούμενης Θεραπείας (με βάση το μαρτυρικό υπόβαθρο που την υποστηρίζει) θα ισοδυναμούσε υπό το φως των δοσμένων περιστάσεων με άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της Αιτήτριας στα τυφλά, πράγμα ανεπίτρεπτο. iii. Εν πάση δε περιπτώσει σε Αιτήσεις για έκδοση προσωρινού Διατάγματος όπως η Μονομερή Αίτηση για Διατροφή ημερ. 20 Ιουλίου 2016, το Δικαστήριο δεν εισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και επομένως η όποια συμπληρωματική μαρτυρία είναι αχρείαστη. Η Αιτήτρια έχει ήδη θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου τη δική της θέση, και η εικόνα που μετέδωσε με την Ένορκη της Δήλωση που συνοδεύει την Μονομερή Αίτηση για Διατροφή δεν δύναται να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί στο παρόν στάδιο μέσω Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης». Η ακρόαση της παρούσας αίτησης, διεξήχθηκε με τις γραπτές αγορεύσεις των δικηγόρων των διαδίκων, οι θέσεις των οποίων θα απαντηθούν κατωτέρω. Η Δ.48 θ.4
(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ορίζει ότι: «
(2). Το Δικαστήριο ή Δικαστής μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39». Σύμφωνα με τη νομολογία, το θέμα της χορήγησης ή μη άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Ουσιαστικοί παράμετροι της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου είναι ασφαλώς η φύση της υπόθεσης, αλλά και κατά πόσον το αίτημα υποβάλλεται από διάδικο που εξασφάλισε προσωρινό διάταγμα μονομερώς ή από διάδικο που δεν εξασφάλισε τέτοιο διάταγμα μονομερώς. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, θα προχωρήσω κατωτέρω στην παράθεση σχετικού αποσπάσματος από τη νομολογία του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου, το οποίο τυγχάνει καθολικής εφαρμογής, δηλαδή ανεξάρτητα αν το αίτημα για συμπληρωματική ένορκη δήλωση υποβάλλεται σε διαδικασία όπου εκδόθηκε ή μη μονομερώς προσωρινό διάταγμα. Αναφέρομαι εν προκειμένω στην απόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου Μαρίας Κόκκινου v. Κυριάκου Κόκκινου, Έφεση αρ. 29/2014, ημερομηνίας 3/11/2016: «Το ζήτημα της παραχώρησης ή μη άδειας για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ανάγεται, ασφαλώς, στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάσαντος Δικαστηρίου η οποία ασκείται σε συνάρτηση με τη φύση της ενδιάμεσης διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιον του ως επίδικα. Η δυνατότητα άσκησης της εξουσίας αυτής υπέρ του ατιήματος, όπου ο επιδιωκόμενος σκοπός της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης είναι η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς, απασχόλησε το Ανώτατο Δικαστήριο πρόσφατα στην υπόθεση Χαράλαμπου Ανδρέα Κουππά v. Πουλλας Τσαδιώτης Λιμιτεδ κ.ά., Π.Ε. 312/2010, ημερομηνίας 17.7.2014 στην οποία λέχθηκαν τα εξής: 'Σ΄ ότι δε αφορά τη δυνατότητα που παρέχεται από τη Δ.48 θ.4
(2)για συμπληρωματική ένορκη δήλωση, δεν πρέπει να λησμονείται ότι η δυνατότητα αυτή παρέχεται υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου» και δεν βλέπουμε πώς η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς θα μπορούσε να τεκμηριώσει «καλό λόγο».' Δεν υπάρχει, βέβαια, άκαμπτος κανόνας. Σε διαδικασίες, όμως, για προσωρινά διατάγματα, σπάνια είναι που θα προκύψει ανάγκη η οποία να εκφράζεται σε καλό λόγο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος. Και αυτό γιατί στις διαδικασίες αυτές το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται ουσιαστικά σε εξέταση της συνδρομής των νομοθετικών προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων». Σε άλλο σημείο της πιο πάνω απόφασης του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου αναφέρονται τα πιο κάτω: «'Καλός λόγος' προϋποθέτει την ύπαρξη κάποιας ανάγκης με απώτερο σκοπό την επίλυση των επιδίκων ζητημάτων της ενδιάμεσης διαδικασίας και την ορθή απονομή της δικαιοσύνης». Στην υπό εξέταση αίτηση δεν έχει επισυναφθεί η προτεινόμενη ένορκη δήλωση όπως κανονικά θα έπρεπε, χωρίς η παράλειψη αυτή, όπως αντιλαμβάνομαι τη νομολογία, να συνιστά αφ΄ εαυτής λόγο απόρριψης της αίτησης για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Αναφέρομαι επί του προκειμένου στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Παπακόκκινου v. Τράπεζας Κύπρου
(2012)1 Α.Α.Δ. 643. Έχω ήδη παραθέσει τις παραγράφους 4 και 5 της ένορκης δήλωσης της Αιτήτριας, οι οποίες στηρίζουν την παρούσα αίτηση της. Οι πιο πάνω παράγραφοι κρίνονται, κατά την άποψή μου, από γενικότητα και αοριστία. Δεν έχουν τεθεί από την Αιτήτρια με την ένορκη της δήλωση τα στοιχεία εκείνα τα οποία είναι απαραίτητα για το Δικαστήριο προκειμένου το Δικαστήριο να προβεί στη διερεύνηση της ύπαρξης ή μη «καλού λόγου» και συνακόλουθα να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια. Δεν παραβλέπω το γεγονός ότι με τη γραπτή της αγόρευση η Αιτήτρια επιχειρεί ουσιαστικά να εξηγήσει στο Δικαστήριο με σχετική επί τούτου επιχειρηματολογία την αναγκαιότητα της έγκρισης του αιτήματος της. Παρατηρώ ότι η επιχειρηματολογία αυτή, στηρίζεται και αναφέρεται γενικά και αόριστα σε μαρτυρία της Αιτήτριας που θα προσκομισθεί και το περιεχόμενο της οποίας παραμένει άγνωστο για το Δικαστήριο, αφού η μαρτυρία αυτή δεν συμπεριλήφθηκε έστω και στην αρχική ένορκη της δήλωση που συνοδεύει την παρούσα αίτηση. Κατά πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου οι αγορεύσεις των δικηγόρων δεν αποτελούν μέσο προσαγωγής μαρτυρίας, (βλ. N. A. Theophanous (Matic) Laundries Ltd, Α. Ε. 2637,
(2000)3 Α.Α.Δ. 793). Ενόψει όλων των ανωτέρω διαπιστώσεων, η αίτηση ημερ. 18/11/2016 απορρίπτεται. Τα έξοδα, όπως θα υπολογισθούν από την Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του Καθ΄ ου η αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας, καταβλητέα όμως μετά το πέρας της εναρκτήριας αίτησης. (Υπ.) .............. Μ. Τσαγγαρίδης, Δ. /ααγ