Πολυξένης Αντωνίου ν. Φίλιππου Γεωργίου κ.α., Αρ. Αίτησης: 57/2008, 20/1/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODPAF:2017:1 ΣΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Δικαιοδοσία Περιουσιακών Διαφορών ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Χ΄΄ Αθανασίου - Σιαμτάνη, Δ. Αρ. Αίτησης: 57/2008 Μεταξύ: Πολυξένης Αντωνίου Αιτήτριας και
- Φίλιππου Γεωργίου
- Philippos Supermarket Ltd Καθ' ων η Αίτηση --------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 14/11/2015 Ημερομηνία : 20 Ιανουαρίου 2017 Εμφανίσεις Για την Αιτήτρια / Καθ' ης η Αίτηση 2 στην εναρκτήρια αίτηση : κ. Εύη Παπακλεοβούλου. Γι΄ αυτήν κ. Νίκος Παπακλεοβούλου (ν΄ ακούσει απόφαση) Για την Καθ' ης η Αίτηση / Αιτήτρια στην εναρκτήρια αίτηση : κ. Μαρία Πιερή ---------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Μετά από την επιτυχία αίτησης για προσθήκη νέου διαδίκου στις 10/2/2015, στην εκκρεμούσα υπόθεση, εισήχθη η εταιρεία Philippos Supermarket Ltd ως Καθ' ης η Αίτηση 2, στο εξής «η εταιρεία». Στην αίτηση για τροποποίηση και προσθήκη νέου εναγομένου υποστηρίχθηκε ότι η προσθήκη της εταιρείας ήταν αναγκαία για να αποφασιστούν τα επίδικα θέματα μεταξύ των διαδίκων. Στην τροποποιημένη εναρκτήρια αίτηση, η Αιτήτρια διεκδικεί μεταξύ άλλων την απόδοση του ποσοστού που αναλογεί στη δική της συνεισφορά στην περιουσία της εταιρείας Philippos Supermarket Ltd (Καθ' ης η Αίτηση 2), που αποτελούσε οικογενειακή επιχείρηση των συζύγων, στην οποία, ας σημειωθεί, είναι κάτοχος του 20% του μετοχικού της κεφαλαίου. Διεκδικεί ακόμα ποσοστό στις μετοχές τις οποίες απέκτησε ο Καθ' ου η Αίτηση 1 στην εν λόγω εταιρεία που αντιστοιχεί στη δική της συμβολή. Αιτείται ακόμα την έκδοση διαταγμάτων μεταβίβασης περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας στο όνομά της. Η τροποποιημένη εναρκτήρια αίτηση με την εισαγωγή του νέου διαδίκου επιδόθηκε στο νέο διάδικο, δηλαδή την εταιρεία, στις 23/7/
- Η τελευταία, με την υπεράσπιση που καταχώρησε, ήγειρε θέμα παραγραφής της αξίωσης της Αιτήτριας εναντίον της, καθότι ως αναφέρει, έχει παρέλθει η υπό του νόμου προβλεπόμενη προθεσμία για έγερσή της. Με απόφασή μου ημερομηνίας 13/4/2016, σε σχετικό αίτημα για εκδίκαση προδικαστικού σημείου, το οποίο κατέληξε σε ακρόαση, έκρινα ότι το ζήτημα της παραγραφής το οποίο εγείρεται με την υπεράσπιση της εταιρείας, είναι αμιγές νομικό σημείο και θα πρέπει να εξεταστεί κατά προτεραιότητα. Με δεδομένο ότι δεν υπήρχε αμφισβήτηση ως προς την ημερομηνία της λύσης του γάμου και της ημερομηνίας προσθήκης της εταιρείας, ως νέου διαδίκου στη υφιστάμενη αγωγή. Ως αποτέλεσμα της απόφασης, εκείνο που εξετάζουμε σήμερα είναι αν το αγώγιμο δικαίωμα της Αιτήτριας εναντίον της εταιρείας, Καθ' ης η Αίτηση 2, έχει παραγραφεί. Κατά την ακρόαση του υπό εξέταση ζητήματος αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων παρέδωσαν στο Δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις. Η κ. Παπακλεοβούλου στην αγόρευσή της, εισηγήθηκε με αναφορά στις πρόνοιες του περί Ρυθμίσεως των Περιουσιακών Σχέσεων των Συζύγων Νόμου του 1991 (Ν. 232/91), στο εξής «Ο Νόμος» ότι η αξίωση για συμμετοχή στην περιουσία του πρώην συζύγου, παραμένει υπόθεση αυστηρά προσωπική ανάμεσα στους συζύγους. Επίσης ότι η οποιαδήποτε περιουσιακή διαφορά διέρχεται μέσω των συζύγων και υπόκειται στην παραγραφή που καθορίζει ο Νόμος και το άρθρο 15 του Νόμου που προνοεί για την τριετή παραγραφή. Υπέβαλε ακόμα, ότι η τριετής προθεσμία που θέτει ο Νόμος, παρέχει, από τη μια την αναγκαία άνεση για την άσκηση του δικαιώματος του άλλου συζύγου, και από την άλλη, περιορίζει μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα την αβεβαιότητα των συζύγων για την οικονομική τους υπόσταση. Εισηγήθηκε, περαιτέρω, ότι ο Νόμος δεν παρέχει τη δυνατότητα για διασταλτική ερμηνεία, αντίθετα ισχύει η συσταλτική ερμηνεία ότι το δικαίωμα έγερσης αξίωσης στα αποκτήματα θα πρέπει να εγείρεται εντός της τριετίας από την έκδοση διαζυγίου, άρα η αξίωση εναντίον της εταιρείας, που προστέθηκε ως διάδικος στην υφιστάμενη αίτηση είχε ήδη παραγραφεί. Τέλος, παραπέμποντας σε νομολογία, υπέδειξε ότι το Δικαστήριο σε περίπτωση επιτυχίας της ένστασης της παραγραφής, θα πρέπει να αναστείλει τη διαδικασία εναντίον της εταιρείας. Η κ. Πιερή στην αντίπερα όχθη, κάλεσε το Δικαστήριο να απορρίψει την ένσταση παραγραφής, καθώς στην προκείμενη περίπτωση, πρόκειται για ήδη καταχωρημένη αίτηση από τις 5/11/2008 και δεν πρόκειται περί καταχώρησης νέας αίτησης, ώστε να μπορεί να ισχύσει ο περιορισμός του άρθρου
- Ανέφερε ακόμα, ότι η Αιτήτρια εξασφάλισε άδεια από το Δικαστήριο να προσθέσει την εταιρεία ως νέο διάδικο στην ήδη υφιστάμενη υπόθεση και δεν υπήρξε νέα εναρκτήρια αίτηση. Η κ. Πιερή, περαιτέρω, εισηγήθηκε ότι η ανάγκη για προσθήκη της εταιρείας προέκυψε από το γεγονός ότι η Καθ' ης η Αίτηση 2 ήταν οικογενειακή εταιρεία με μοναδικούς μετόχους του διαδίκους, ιδρύθηκε διαρκούντος του γάμου τους και οποιαδήποτε περιουσία αποκτήθηκε από αυτήν ήταν οικογενειακή περιουσία, που κατά τη διάρκεια του γάμου χρησιμοποιείτο για τις ανάγκες της οικογένειας. Με μια ευρεία αναδρομή στη νομολογία, υποστήριξε ότι προκύπτει από την εξέλιξη της νομολογίας ότι δεν αποκλείεται η ανάληψη δικαιοδοσίας από το Οικογενειακό Δικαστήριο στην περίπτωση εξυπακουόμενου καταπιστεύματος επί της περιουσίας τρίτου προσώπου και δη, νομικής οντότητας, επί της οποίας εγείρεται αξίωση από τον ένα εκ των συζύγων, ως συνεισφορά στην αύξηση της αξίας της. Και ότι αποφασίστηκε πως το γεγονός ό,τι περιουσιακό στοιχείο τυγχάνει να είναι εγγεγραμμένο σε τρίτο άτομο, δεν αποτελεί κώλυμα για συνένωσή του σε αξίωση περιουσιακών διαφορών, για την επίλυση των οποίων αρμόδιο είναι το Οικογενειακό Δικαστήριο. Επίσης, ότι η νομολογία έχει αναγνωρίσει πως δεν παύει η διαφορά να εκδικάζεται από το Οικογενειακό Δικαστήριο όπου ο σύζυγος ή η σύζυγος θεωρείται ότι κατέχουν περιουσιακό στοιχείο στη βάση εμπιστεύματος. Τέλος, υποστήριξε πως από το κείμενο του Νόμου η προβλεπόμενη προθεσμία για παραγραφή αφορά μόνο τους συζύγους και όχι οποιοδήποτε τρίτο εισέλθει στη διαδικασία. Εξέταση της ένστασης παραγραφής Με κάθε σεβασμό στην επιχειρηματολογία των ευπαιδεύτων συνηγόρων, εκείνο που εξετάζεται στην παρούσα δεν είναι αν η εταιρεία μπορούσε να προστεθεί ως αναγκαίος διάδικος στην οικογενειακή διαφορά ή κατά πόσο δικαιολογείτο η διεκδίκηση αξιώσεων εναντίον της εταιρείας, θέση που αναπτύσσει η δικηγόρος της Αιτήτριας, ή αν η επίδικη διαφορά θα πρέπει να περιοριστεί αυστηρά στους συζύγους, ως η ερμηνεία που δίδει η πλευρά της Καθ' ης η Αίτηση 2, στο σχετικό Νόμο. Η νομολογία έχει απαντήσει στα πιο πάνω θέματα. Στην απόφαση Ιωάννης Χαραλάμπους Περικλέους v.
- Μαρίας Παναγιώτου Εγγλέζου
- Πάνος Εγγλέζος και Σία Λτδ
(2011)1 Α.Α.Δ. 1015, αποφασίστηκε πως: «δεν αποκλείεται η ανάληψη δικαιοδοσίας από το Οικογενειακό Δικαστήριο στην περίπτωση εξυπακουόμενου καταπιστεύματος επί της περιουσίας τρίτου προσώπου και δη νομικής οντότητας επί της οποίας εγείρεται αξίωση από τον ένα εκ των συζύγων ως συνεισφορά στην αύξηση της αξίας της.» Με τη νομολογία ως εξελίχθηκε στη διαδρομή του Οικογενειακού Δικαίου, η δικαιοδοσία του Οικογενειακού Δικαστηρίου έχει πλέον διευρυνθεί. Τόσο όσον αφορά τις διαφορές που μπορεί να επιλύει, οι οποίες επεκτείνονται πλέον σε όλα τα θέματα των Οικογενειακών σχέσεων, πλην της λύσεως του γάμου μεταξύ μελών των θρησκευτικών ομάδων. [Βλ. Λογγίνου v. Λογγίνου
(2000)1 Α.Α.Δ. 656]. Στην κρινόμενη περίπτωση, ο εφεσείων στήριξε την αγωγή του στο δίκαιο που διέπει τα εμπιστεύματα τα οποία διέπονται από τις αρχές του δικαίου της επιείκειας. Λέχθηκε πως τα Οικογενειακά Δικαστήρια έχουν εξουσία να παρέχουν όλες τις θεραπείες στις οποίες οποιοσδήποτε από τους διαδίκους θα εδικαιούτο σε σχέση με οποιαδήποτε αξίωση η οποία στηρίζεται επί των αρχών της επιείκειας (equity). Η φύση της θεραπείας, συνεπώς, δεν αποτελούσε κώλυμα για ανάληψη δικαιοδοσίας από το Οικογενειακό Δικαστήριο. Επίσης στην υπόθεση Φιλίππου ν. Φιλίππου
(2003)1 Α.Α.Δ. 1343, αφού γίνεται ανασκόπηση της σχετικής νομοθεσίας αναφέρονται τα ακόλουθα: "Από τις πιο πάνω νομοθετικές διατάξεις είναι πρόδηλο ότι πρόθεση του νομοθέτη ήταν να εντάξει όλες ανεξαίρετα τις περιουσιακές διαφορές μεταξύ συζύγων σε σχέση με περιουσία η οποία αποκτήθηκε πριν από το γάμο με προοπτική του γάμου ή οποτεδήποτε μετά τη σύναψη του γάμου από οποιοδήποτε από τους συζύγους σύμφωνα με τις διατάξεις των περί Ρυθμίσεως των Περιουσιακών Σχέσεων των Συζύγων Νόμων του 1991-1999, στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Οικογενειακού Δικαστηρίου, ανεξάρτητα από το ποια είναι η βάση της αγωγής. Επομένως και η υπό εξέταση περιουσιακή διαφορά, ως βασιζόμενη σε εμπίστευμα μεταξύ συζύγων, σε ακίνητη ιδιοκτησία η οποία αποκτήθηκε μετά τη σύναψη του γάμου, ενέπιπτε στην δικαιοδοσία του Οικογενειακού Δικαστηρίου το οποίο και ορθά της επιλήφθηκε." Στην Πολιτική επίσης Έφεση αρ. 325/2009, Ελευθέριος Κούρου v. Αντωνία Ξενή Κόνου, ημερομηνίας 10/10/2014, το Ανώτατο Δικαστήριο κρίνοντας ως ορθή την πρωτόδικη κρίση ότι δικαιοδοσία για την επίλυση της διαφοράς είχε το Οικογενειακό Δικαστήριο, ανέφερε σχετικά με την εφαρμογή από το Οικογενειακό Δικαστήριο του δικαίου της επιείκειας τα ακόλουθα: "...Όπως και να ήταν διατυπωμένη η αξίωση και η έκθεση απαιτήσεως, το Οικογενειακό Δικαστήριο δεν περιορίζεται στην εφαρμογή του άρθρου 14 του Νόμου αρ. 232/91, αλλά μπορεί να εφαρμόσει και αρχές του δικαίου της επιείκειας. Επομένως ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι δεν είχε δικαιοδοσία ενασχόλησης με την αγωγή του εφεσείοντα." Εκείνο που ενδιαφέρει, στην προκείμενη περίπτωση, είναι εάν η αξίωση εναντίον της εν λόγω εταιρείας που έχει προστεθεί ως νέος διάδικος, κατά το χρόνο που προστέθηκε είχε ήδη παραγραφεί, χωρίς σε αυτό το στάδιο να αποφασίσουμε πρόωρα αν αποδεικνύεται εναντίον της εταιρείας οποιαδήποτε απαίτηση της Αιτήτριας εναντίον της εταιρείας. Θεωρώ ορθό, σε αυτό το σημείο, να παραθέσω το σχετικό με την άσκηση του δικαιώματος αξίωσης σε συμμετοχή σε περιουσία, στη βάση του Περί των Περιουσιακών Σχέσεων των Συζύγων Νόμου του 1991 (Ν. 232/91), ως αυτός έχει τροποποιηθεί, άρθρο 14
(1)του Νόμου. "Σε περίπτωση που ο γάμος λυθεί ή ακυρωθεί ή σε περίπτωση διάστασης των συζύγων και η περιουσία του ενός συζύγου έχει αυξηθεί ο άλλος σύζυγος εφόσον συνέβαλε με οποιοδήποτε τρόπο στην αύξηση αυτή δικαιούται να εγείρει αγωγή στο Δικαστήριο και να απαιτήσει την απόδοση του μέρους της αύξησης το οποίο προέρχεται από τη δική του συμβολή." (Η έμφαση είναι δική μου). Για την αξίωση συμμετοχής στην περιουσία του άλλου συζύγου τίθεται όμως περίοδος εντός της οποίας θα πρέπει ο δικαιούχος, δηλαδή ο άλλος σύζυγος, να αποταθεί στο Δικαστήριο. Ακολουθεί γι' αυτό το άρθρο 15, το οποίο προνοεί ότι : "Η προβλεπόμενη από το άρθρο 14 αξίωση: (α) Παραγράφεται τρία χρόνια μετά τη λύση ή την ακύρωση του γάμου: Νοείται ότι για τους σκοπούς του Νόμου αυτού οποιαδήποτε αξίωση υπό μορφή ανταπαίτησης θα θεωρείται για σκοπούς καθορισμού του χρόνου παραγραφής ως ξεχωριστή Αγωγή εγερθείσα την ίδια ημερομηνία ως η Αγωγή στα πλαίσια της οποίας προβάλλεται η ανταπαίτησης." Είναι κοινώς παραδεκτό ότι ο γάμος της Αιτήτριας και του Καθ' ου η Αίτηση 1, που ήσαν οι διάδικοι εξαρχής πριν την προσθήκη της εταιρείας, λύθηκε με απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου στις 24/10/2011 στην υπόθεση με αρ. 152/09 και ότι η απόφαση δεν προσβλήθηκε με έφεση και κατέστη αμετάκλητη. Μια σύντομη αναδρομή στο ιστορικό της υπόθεσης μαρτυρεί επίσης, ότι η προσθήκη του νέου διαδίκου επιτράπηκε με την απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου ημερομηνίας 10/2/2015, τροποποιημένο κλητήριο με την προσθήκη του νέου διαδίκου καταχωρήθηκε στις 2/3/2015 και επιδόθηκε στην εταιρεία, Καθ' ης η Αίτηση 2, στις 23/7/
- Αφετηρία, επομένως, για την έγερση της αξίωσης συμμετοχής στην περιουσία που αποκτήθηκε κατά τη διάρκεια του γάμου ή με την προοπτική του γάμου, εναντίον του άλλου συζύγου, δηλαδή του Καθ' ου η Αίτηση 1, είναι η ημερομηνία λύσης του γάμου. Στην προκείμενη περίπτωση, ο γάμος των διαδίκων λύθηκε στις 24/10/
- Από αυτή τη στιγμή γεννήθηκε η αξίωση για συμμετοχή στην περιουσία του άλλου συζύγου. Η Αιτήτρια μπορούσε, λοιπόν, να εγείρει αξίωση για επίλυση περιουσιακής διαφοράς εντός 3 ετών από την ημερομηνία γέννησης του δικαιώματός της. Βέβαια, στην περίπτωση που εξετάζουμε, είχε προηγηθεί η καταχώρηση της αξίωσης ενόσω οι διάδικοι βρίσκονταν σε διάσταση, σε χρόνο δηλαδή, πριν την έναρξη της περιόδου παραγραφής. Εν πάση περιπτώσει, η προθεσμία άσκησης της αξίωσης στην περίπτωση που η αξίωση συμμετοχής ασκείτο μετά τη λύση του γάμου, έληγε στις 23/10/
- Στην πρόσφατη απόφαση επί του Νομικού Ερωτήματος με αρ. 371, στην υπόθεση Αικατερίνη Δημητρίου v. Ανδρέα Δημητρίου, ημερομηνίας 14/9/2016, η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου απαντώντας στο νομικό ερώτημα κατά πόσο η τρίχρονη προθεσμία που προβλέπεται από το άρθρο 15 (α) του Νόμου προσκρούει στο άρθρο 30 του Συντάγματος, επανέλαβε τα λεχθέντα στην υπόθεση Καρατζιάς v. Παπακυριακού
(2001)1 Α.Α.Δ. 2113, στην οποία η πλήρης Ολομέλεια αποφάσισε ότι η προθεσμία των δύο ετών που έτασσε τότε το άρθρο 15 (α), σε περίπτωση διάλυσης του γάμου, είναι εξ αντικειμένου εύλογη. Και ότι η χρονική αυτή περίοδος παρέχει αφενός, την αναγκαία άνεση για την άσκηση του δικαιώματος που διασφαλίζει το άρθρο 14
(1)του Νόμου, και αφετέρου, περιορίζει σε λογικό χρονικό διάστημα την αβεβαιότητα των πρώην συζύγων για την οικονομική τους υπόσταση. Παραπέμποντας μεταξύ άλλων και στην υπόθεση Φοινικαρίδου v. Οδυσσέως
(2001)1 Α.Α.Δ.1744, στην οποία αναγνωρίστηκε πως η άσκηση των δικαιωμάτων που ανάγονται στην ιδιωτική ζωή του ατόμου, τα οποία προστατεύονται από το άρθρο 15.1 του Συντάγματος, μπορεί να υπαχθεί σε περιορισμούς, νοουμένου ότι αυτοί δεν είναι στενοί σε βαθμό που περιορίζουν την εμβέλειά τους. Υπό το φως το πιο πάνω, η απάντηση της Ολομέλειας στο ερώτημα ήταν αρνητική. Κρίθηκε πως η προβλεπόμενη από το άρθρο 15 (α) του Ν. 232/1991 προθεσμία παραγραφής πριν την τροποποίησή της, δεν προσκρούει στο άρθρο 30 του Συντάγματος, εφόσον πρόκειται για εύλογη εξ αντικειμένου προθεσμία. Και ότι η Αιτήτρια είχε στον κατάλληλο χρόνο, αποκτήσει δυνατότητα πρόσβασης στο Δικαστήριο, χωρίς οποιοδήποτε περιορισμό, προτού το δικαίωμά της παραγραφεί. Η προθεσμία που τίθεται στην κείμενη νομοθεσία είναι αναγκαστικού δικαίου. Προφανώς τέθηκε σύντομη παραγραφή στη διεκδίκηση αξιώσεων εναντίον του άλλου συζύγου για να εκκαθαρίζονται οι διαφορές μεταξύ των συζύγων και να μην διαιωνίζονται. Χωρίς, βέβαια, η ύπαρξη προθεσμίας να καταργεί το δικαίωμα του ενός συζύγου να αποταθεί για την ικανοποίηση της αξίωσής του καθώς, όπως κρίθηκε και στην πιο πάνω απόφαση το διάστημα των τριών ετών από τη λύση του γάμου είναι εύλογο. Τα πιο πάνω, όμως, δεν μπορούν παρά να αφορούν τις περιουσιακές διαφορές μεταξύ των δύο συζύγων. Το ερώτημα, λοιπόν, που τίθεται στην προκείμενη περίπτωση, είναι κατά πόσο η τρίχρονη προθεσμία που θέτει ο Νόμος, θα πρέπει να ισχύσει και έναντι οποιουδήποτε τρίτου. Στρέφοντας την προσοχή μου στη νομική βάση της αίτησης, αυτή παραπέμπει σε αξίωση συμμετοχής της Αιτήτριας σε περιουσία κατά το άρθρο 14 του Περί Ρυθμίσεως των Περιουσιακών Σχέσεων των Συζύγων Νόμου του 1991, καθώς και σε αξίωση διεκδίκησης περιουσιακών δικαιωμάτων στη βάση των αρχών του Αγγλικού Δικαίου της Επιείκειας. Η αξίωση της Αιτήτριας εναντίον της εταιρείας αποκρυσταλλώνεται σε διεκδίκηση συγκεκριμένη κινητής και ακίνητης περιουσίας, ως δικής της κατά τις αρχές της επιείκειας. Την περιουσία αυτή, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, κρατά η εναγομένη εταιρεία για λογαριασμό της ως εμπιστευματοδόχος. Και είναι οι διατάξεις του Ν. 232/91 οι οποίες προβλέπουν αυστηρά την τρίχρονη παραγραφή. Στο μέτρο, λοιπόν, που η αξίωση εναντίον της εταιρείας στηρίζεται στο δίκαιο της επιείκειας, δεν μπορεί να ισχύει η παραγραφή που προνοείται στο άρθρο 15 του Νόμου, το οποίο, κατά την άποψή μου, περιορίζεται αυστηρά στην αξίωση περιουσιακών διαφορών μεταξύ συζύγων. Εκείνο που θα μπορούσε να εγερθεί είναι η υπεράσπιση της ολιγωρίας από τον εναγόμενο σε περίπτωση όπου ένας ενάγοντας διεκδικεί δικαιώματα στη βάση του δικαίου της επιείκειας [βλ. Σαββιτζιήκκης-Καρπασίτης κ.ά. v. Σιόκκουρου
(2002)1 Α.Α.Δ. 472]. Πέραν των πιο πάνω, είναι η άποψη μου ότι τα άρθρα 14 και 15 του Νόμου 232/91 δεν θα μπορούσαν να τύχουν διασταλτικής ερμηνείας, ώστε η τρίχρονη προθεσμία να αφορά και τους τρίτους. Είναι καθιερωμένη αρχή ότι οι λέξεις σ' ένα νομοθέτημα, γενικά ερμηνεύονται με τη συνήθη τους έννοια, αλλά και με βάση τα συμφραζόμενα, έχοντας υπόψη το αντικείμενο και το σκοπό του νόμου. [Βλ. Southfields Industries Ltd v. Δήμου Λευκωσίας
(1995)3 Α.Α.Δ. 59 και Ξενοδοχειακές Επιχειρήσεις Πλάζα Λτδ και άλλοι v. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερμασόγειας
(1993)4 Α.Α.Δ.1256]. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το λεκτικό του Νόμου είναι σαφές. Η έγερση αξίωσης για συνεισφορά στην περιουσία του άλλου συζύγου εγείρεται από τον ένα σύζυγο εναντίον του άλλου συζύγου και γι' αυτή την αξίωση και μόνο ισχύει η τρίχρονη παραγραφή. Η προσπάθεια να δοθεί διασταλτική ερμηνεία ώστε η παραγραφή να αφορά και οποιονδήποτε τρίτο μέσω του οποίου ενδεχομένως να διέρχονται οι περιουσιακές διαφορές μεταξύ συζύγων, θα αποτελούσε αυθαίρετη επέμβαση στα όσα ο νομοθέτης θεσμοθέτησε. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να προσθέτει λέξεις ή φράσεις στο κείμενο του Νόμου. Είναι γι' αυτό η άποψή μου ότι η παραπάνω πρόνοια δεν επιδέχεται άλλης ερμηνείας. Άλλωστε ο νομοθέτης θέλοντας να προστατεύει το δικαίωμα του άλλου συζύγου ο οποίος επιλέγει να στραφεί και αυτός ώστε να διεκδικήσει συμμετοχή στην περιουσία του συζύγου που ήγειρε πρώτος περιουσιακή αξίωση, έθεσε ρητά την επιφύλαξη με τον τροποποιητικό Νόμο 62 (I) /2006 ότι: «η ανταπαίτηση θα θεωρείται για σκοπούς καθορισμού του χρόνου παραγραφής ως ξεχωριστή Αγωγή εγερθείσα την ίδια ημερομηνία ως η Αγωγή στα πλαίσια της οποίας προβάλλεται η ανταπαίτηση». Δεν εισήχθη παρόμοια πρόνοια και προθεσμία ως προς την άσκηση του δικαιώματος του ενός συζύγου στην περίπτωση που στην περιουσιακή διαφορά μεταξύ των συζύγων εμπλέκεται τρίτος. Περαιτέρω, η προσθήκη διαδίκων έλαβε χώρα σε καταχωρημένη από τις 05/11/2008 εναρκτήρια αίτηση. Δεν υπήρξε νέα εναρκτήρια αίτηση. Ενόψει των όσων έχω αναφέρει πιο πάνω η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει καθώς η αξίωση της Αιτήτριας εναντίον της εταιρείας δεν υπόκειται στην τρίχρονη παραγραφή. Κρίνω τέλος ορθό, ενόψει και του αποτελέσματος της αίτησης για εκδίκαση της παραγραφής ως προδικαστικού σημείου και της σημερινής κατάληξης, κάθε πλευρά να επιβαρυνθεί τα έξοδα της και για τις δύο διαδικασίες που αφορούν το εν λόγω θέμα. (Υπ.) ................ Κ. Χ" Aθανασίου-Σιαμτάνη, Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο