ΕΛΕΝΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ν. ΚΩΣΤΑ ΞΙΟΥΡΟΥ, Αρ. Αίτησης: 7/09, 23/3/2017

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όπως τροποποιήθηκε: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώριση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39». Προκύπτει από την πιο πάνω διαταγή ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, αφού ικανοποιηθεί ότι τεκμηριώνεται «καλός λόγος» για το αίτημα. Στη Ματθαίου κ.ά.

(2008)1 (Α) ΑΑΔ 510, 514 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «.το κατά πόσο θα επιτραπεί σ΄ ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση σε μια αίτηση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του πρωτόδικου δικαστηρίου». Στην A. Messios & Sons Ltd κ.ά. ν. Λεωνίδα (Αρ. 1)

(2010)1 (Α) Α.Α.Δ. 195, 199 αναφέρονται τα εξής: «Κατά την εκτίμησή μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες-αιτητές, με τις δύο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ΄ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινήσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες-αιτητές να προβάλουν, ώστε το Δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων». Δεν είναι αναγκαίο να επισυνάπτεται ως τεκμήριο η ένορκος δήλωση που θα καταχωρηθεί, εάν επιτραπεί τούτο. Το αίτημα εξάλλου με βάση τη Δ. 48 θ. 4

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας μπορεί να είναι και προφορικό. Παρόλα ταύτα, η επισύναψη της ενόρκου δηλώσεως είναι η ορθότερη πρακτική. Παραθέτω πιο κάτω τα όσα λέχθηκαν από τον Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Μ. Νικολάτο στην υπόθεση Παπακόκκινου κ.ά. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ (Αρ. 1)

(2012)1 (Α) ΑΑΔ 643, 646: «Σημειώνουμε συναφώς ότι στην αίτηση δεν έχει επισυναφθεί η ένορκη δήλωση που θα καταχωρείτο, αν δινόταν άδεια, όπως θα έπρεπε και επομένως το περιεχόμενο της το υποθέσαμε από τα στοιχεία που είχαμε». Στην ένορκο της δήλωση η Αιτήτρια προβάλλει ότι είναι ορθό και δίκαιο και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, αλλά και για να έχει το Δικαστήριο όλα τα γεγονότα ενώπιον του, να επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του Κυριάκου Αβραάμ (Τεκμ. Α) ο οποίος είναι ο διευθυντής της εταιρείας Sakyrko Investments Ltd. Η εταιρεία Sakyrko Investments Ltd είναι η εταιρεία η οποία πώλησε την επίδικη κατοικία στον Καθ΄ου η αίτηση στις 28.11.05. Η συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Κυριάκου Αβραάμ είναι αναγκαία διότι αμφισβητείται η ένσταση του Καθ΄ου η αίτηση ότι το επίδικο ακίνητο στερείται τίτλου ιδιοκτησίας και ότι ο Καθ΄ου η αίτηση δεν έχει δυνατότητα να υλοποιήσει την απόφαση του Δικαστηρίου. Εάν δεν επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, τότε το Δικαστήριο δεν θα έχει πλήρη επίγνωση των πραγματικών γεγονότων, ούτε και θα μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη. Ο Καθ΄ου η αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως συνοδευόμενη από ένορκο δήλωση, όπου διατυπώνει νομικά επιχειρήματα. Επίσης, αναφέρει ότι η προταθείσα ένορκη δήλωση του Κυριάκου Αβραάμ, διευθυντή της εταιρείας Sakyrco Development Ltd είναι γενική, αόριστη και ατεκμηρίωτη. Ο ισχυρισμός του Κυριάκου Αβραάμ ότι προσπάθησε πάρα πολλές φορές να επικοινωνήσει μαζί του, είτε γραπτώς είτε τηλεφωνικώς, για να του μεταβιβάσει την κατοικία την οποία αγόρασε στην Αγία Νάπα είναι ψευδής. Ο Κυριάκος Αβραάμ ουδέποτε επικοινώνησε μαζί του και ουδέποτε τον ενόχλησε για το ζήτημα της κατοικίας. Είναι ο ίδιος που τον αναζητεί εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα προκειμένου να του μεταβιβάσει η εταιρεία την ιδιοκτησία της εν λόγω κατοικίας. Το Νοέμβριο του 2005 που αγόρασε την κατοικία στην Αγία Νάπα, ο Κυριάκος Αβραάμ του υποσχέθηκε ότι το αργότερο εώς ένα χρόνο μετά, δηλαδή περί τα τέλη του έτους 2006, επρόκειτο να έχει τον τίτλο ιδιοκτησίας της κατοικίας προκειμένου να ολοκληρωθεί η πράξη της πώλησης. ΄Εκτοτε δεν έχει κανένα νέο του. Για μεγάλο χρονικό διάστημα ο ίδιος τον καλούσε τηλεφωνικώς και δεν ανταποκρινόταν στα τηλεφωνήματά του. Φρόντιζε να τον αποφεύγει επιμελώς προκειμένου να μην εκπληρώσει την υποχρέωσή του. Το ίδιο έπραττε και με τους λοιπούς αγοραστές των κατοικιών στο συγκρότημα στο οποίο ανήκει η κατοικία του. Οι υπόλοιποι αγοραστές του εξέφρασαν πολλές φορές το παράπονό τους ότι είναι μέχρι και σήμερα εκτεθειμένοι που δεν διαθέτουν τίτλους ιδιοκτησίας των κατοικιών τους από την εν λόγω εταιρεία, όπως ακριβώς και ο ίδιος. Ο ισχυρισμός του Κυριάκου Αβραάμ ότι επικοινώνησε μαζί του γραπτώς είναι ατεκμηρίωτος γιατί καμία επιστολή δεν επισυνάπτει επί της προτιθέμενης ένορκης δήλωσης που να αποδεικνύει τον ισχυρισμό του. Από τη νομολογία προκύπτει ότι η προσέγγιση του κατά πόσο θα επιτραπεί ή όχι η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης είναι διαφορετική στις περιπτώσεις όπου ήδη εκδόθηκε προσωρινό διάταγμα, από τις περιπτώσεις αιτήσεων που δεν έχει χορηγηθεί οποιαδήποτε θεραπεία. Στην Stav. Geor. & Son (Scrap. Metals) Ltd v. Πλοίου LIPA

(2001)1 (Γ) ΑΑΔ 1976, 1981 τονίστηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με την εξασφάλιση προσωρινής θεραπείας μονομερώς: «Ο κανόνας, καθολικής εφαρμογής, είναι ότι δεν επιτρέπεται η επανόρθωση παράλειψης πρωθύστερα έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο δικαστήριο». Στην Κόκκινου ν. Κόκκινου (΄Εφεση αρ. 29/14 του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου ημερ. 3.11.2016), λέχθηκαν τα εξής: «Το ζήτημα της παραχώρησης ή μη άδειας για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ανάγεται, ασφαλώς, στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάσαντος Δικαστηρίου η οποία ασκείται σε συνάρτηση με τη φύση της ενδιάμεσης διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιον του ως επίδικα. Η δυνατότητα άσκησης της εξουσίας αυτής υπέρ του αιτήματος, όπου ο επιδιωκόμενος σκοπός της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης είναι η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς, απασχόλησε το Ανώτατο Δικαστήριο πρόσφατα στην υπόθεση Χαράλαμπου Ανδρέα Κουππά ν. Πουλλας Τσαδιώτης Λιμιτεδ κ.ά, Π.Ε. 312/2010, ημερομηνίας 17.7.2014 στην οποία λέχθηκαν τα εξής: «Σ΄ ότι δε αφορά τη δυνατότητα που παρέχεται από τη Δ.48 θ.4

(2)για συμπληρωματική ένορκη δήλωση, δεν πρέπει να λησμονείται ότι η δυνατότητα αυτή παρέχεται υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου» και δεν βλέπουμε πώς η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς θα μπορούσε να τεκμηριώσει «καλό λόγο».» Δεν υπάρχει, βέβαια, άκαμπτος κανόνας. Σε διαδικασίες, όμως, για προσωρινά διατάγματα, σπάνια είναι που θα προκύψει ανάγκη η οποία εκφράζεται σε καλό λόγο για τη άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος. Και αυτό γιατί στις διαδικασίες αυτές το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται ουσιαστικά σε εξέταση της συνδρομής των νομοθετικών προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων». Η παρούσα υπόθεση δεν αφορά προσωρινό διάταγμα αλλά αίτηση στην οποία δεν έχει χορηγηθεί οποιαδήποτε θεραπεία και συγκεκριμένα αίτηση παρακοής. Για να αποδειχθεί η παρακοή διατάγματος πρέπει να συνυπάρχει τόσο η αντικειμενική υπόσταση ("actus reus") όσο και η υποκειμενική υπόσταση ( "mens rea") του αδικήματος της αστικής καταφρόνησης με βάση το άρθρο 42 του Ν. 14/60 (Μαύρος ν. Στυλιανού κ.ά.

(1998)1ΑΑΔ 2389). Η φύση της διαδικασίας είναι οιονεί ποινική και το αίτημα για ανυπακοή διατάγματος αποβλέπει στην τιμωρία του παραβάτη (Βλ. Κώστα ν. Κώστα

(2003)1 (Α) Α.Α.Δ. 269). Η παρακοή διατάγματος θα πρέπει να είναι ηθελημένη και να αποδεικνύεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Στην απόφαση Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά

(1993)1 Α.Α.Δ. 309) λέχθηκαν τα ακόλουθα (σελ. 314-315) : «Όπως επισημαίνεται στην Antonis Mouzouris and Another v. Xylophagou Plantations Ltd

(1977)1 C.L.R. 287, για να στοιχειοθετηθεί η καταφρόνηση πρέπει να αποδειχθεί ηθελημένη ανυπακοή του Καθ΄ου η αίτηση προς την απόφαση του Δικαστηρίου, δηλαδή πρόθεση ανυπακοής προς το διάταγμα του Δικαστηρίου. Το αποτέλεσμα της ανυπακοής αφ΄ εαυτού δεν αρκεί, πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος του Δικαστηρίου.» Καταλήγω ότι υφίσταται καλός λόγος να επιτραπεί στην Αιτήτρια να παρουσιάσει τη μαρτυρία του Κυριάκου Αβραάμ, εφόσον η παρακοή για να αποδειχθεί πρέπει να είναι ηθελημένη και να αποδεικνύεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Προς τούτο δίδεται άδεια για καταχώρηση της αιτούμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η συμπληρωματική ένορκη δήλωση να καταχωριστεί εντός δέκα ημερών από σήμερα και αντίγραφό της να επιδοθεί στον Καθ΄ου η αίτηση. Τα έξοδα, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται σε βάρος του Καθ΄ου η αίτηση και θα είναι πληρωτέα με την αποπεράτωση της αίτησης παρακοής ημερ. 24.3.16. (Υπ.) ......... Μ. Τουμαζή, Π.