ΙΩΑΝΝΗ ΜΙΧΕΛΑΚΗ ν. ΓΚΑΜΠΡΙΕΛΛΑ ΡΑΜΟΝΑ ΜΙΧΕΛΑΚΗ, Αρ. Αίτησης: 19/12, 7/12/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2017:28 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΓΟΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Τσαγγαρίδη, Π. Αρ. Αίτησης: 19/12 Μεταξύ: ΙΩΑΝΝΗ ΜΙΧΕΛΑΚΗ Αιτητή και ΓΚΑΜΠΡΙΕΛΛΑ ΡΑΜΟΝΑ ΜΙΧΕΛΑΚΗ Καθ' ης η αίτηση Αίτηση ημερ. 8.4.2016 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 7 Δεκεμβρίου, 2017 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτητή: κ. Κ. Πόλεος Για την Καθ΄ης η αίτηση: κ. Μ. Μαρκουλλής για κ. Γ. Πιττάτζιη Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι διάδικοι είναι πρώην σύζυγοι. Από το γάμο τους απέκτησαν δύο παιδιά. Τον Γιώργο που γεννήθηκε στις 13.11.99 και τον Μηνά που γεννήθηκε στις 7.7.
- Η γονική μέριμνα των πιο πάνω ανηλίκων τέκνων των διαδίκων, ρυθμίστηκε με το εκ συμφώνου διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο εκδόθηκε στις 7.2.13 στην αίτηση γονικής μέριμνας αρ. 19/
- Παραθέτω αυτούσιο το Διάταγμα αυτό: «Εκδίδεται εκ συμφώνου διάταγμα με το οποίο καθορίζεται ως τόπος διαμονής των ανήλικων τέκνων των διαδίκων Γιώργου και Μηνά Μιχελάκη ο εκάστοτε τόπος διαμονής της Καθ΄ης η αίτηση στην ελεύθερη επαρχία Αμμοχώστου. Εκδίδεται περαιτέρω εκ συμφώνου διάταγμα με το οποίο ανατίθεται η φύλαξη των ανήλικων τέκνων των διαδίκων Γιώργου και Μηνά Μιχελάκη στην Καθ΄ης η αίτηση. Εκδίδεται εκ συμφώνου διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται η έξοδος των ανήλικων τέκνων των διαδίκων Γιώργου και Μηνά Μιχελάκη από την Κύπρο χωρίς τη γραπτή συγκατάθεση και των δύο διαδίκων πιστοποιημένη από τον Πρωτοκολλητή ή από πιστοποιούντα υπάλληλο ή την άδεια του Δικαστηρίου. Εκδίδεται τέλος εκ συμφώνου διάταγμα με το οποίο ρυθμίζεται το δικαίωμα επικοινωνίας του Αιτητή με τα πιο πάνω ανήλικα ως ακολούθως: Α. Την πρώτη βδομάδα έκδοσης του διατάγματος με έναρξη την 4.2.2013, Τρίτη και Παρασκευή από 13:00 μέχρι και 17:00, τη δεύτερη βδομάδα έκδοσης του διατάγματος με έναρξη την 11.2.2013, Τρίτη από 13:00 μέχρι και 17:00 και Σάββατο από 12:00 μέχρι και 20:00 της Κυριακής και ούτω καθεξής και εναλλάξ κάθε επόμενη βδομάδα. Β. Κατά τις εορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς οι διάδικοι θα έχουν το παιδί μαζί τους, έκαστος εκ περιτροπής με τον άλλο, κατ΄ έτος, μια από τις ακόλουθες περιόδους: (Ι) από τις 23 μέχρι 30 Δεκεμβρίου από η ώρα 12:00 της πρώτης ημέρας μέχρι τις 20:00 της τελευταίας ημέρας, ή (ΙΙ) από τις 30 Δεκεμβρίου μέχρι τις 6 Ιανουαρίου από η ώρα 20:00 της πρώτης ημέρας μέχρι τις 20:00 της τελευταίας ημέρας. Τα Χριστούγεννα του 2013 ο Αιτητής θα ασκήσει το δικαίωμα επικοινωνίας του τη δεύτερη πιο πάνω περίοδο. Όταν τα ανήλικα θα είναι με την Καθ΄ης η αίτηση, το δικαίωμα επικοινωνίας του Αιτητή θα αναστέλλεται. Γ. Κατά τις εορτές του Πάσχα οι διάδικοι θα έχουν το παιδί μαζί τους έκαστος εκ περιτροπής με τον άλλο, κατ΄ έτος, μια από τις ακόλουθες περιόδους: (Ι) Κυριακή του Πάσχα από η ώρα 12:00 μέχρι τις 20:00,ή (ΙΙ) Δευτέρα του Πάσχα από η ώρα 19:00 μέχρι τις 20:
- Το Πάσχα του 2013 ο Αιτητής θα ασκήσει το δικαίωμα επικοινωνίας του την πρώτη πιο πάνω περίοδο. Όταν τα ανήλικα θα είναι με την Καθ΄ης η αίτηση, το δικαίωμα επικοινωνίας του Αιτητή θα αναστέλλεται. Δ. Κατά τις θερινές διακοπές οι διάδικοι θα έχουν τα παιδιά μαζί τους έκαστος εκ περιτροπής με τον άλλο, κατ΄ έτος, μια από τις ακόλουθες περιόδους: (Ι) από 1η Αυγούστου μέχρι 8 Αυγούστου από η ώρα 12:00 της πρώτης ημέρας μέχρι τις 20:00 της τελευταίας ημέρας, ή (ΙΙ) από 8 Αυγούστου μέχρι 16 Αυγούστου από η ώρα 20:00 της πρώτης ημέρας μέχρι τις 20:00 της τελευταίας ημέρας. Το Καλοκαίρι του 2013 ο Αιτητής θα ασκήσει το δικαίωμα επικοινωνίας του την πρώτη πιο πάνω περίοδο. Όταν τα ανήλικα θα είναι με την Καθ΄ης η αίτηση, το δικαίωμα επικοινωνίας του Αιτητή θα αναστέλλεται. Ο Αιτητής θα παραλαμβάνει τα ανήλικα κάθε Τρίτη και Παρασκευή από τα σχολεία στα οποία φοιτούν στην έναρξη του δικαιώματος του και θα τα επιστρέφει στη λήξη του στον τόπο διαμονής τους, ως ανωτέρω. Σε περίπτωση σχολικής αργίας θα τα παραλαμβάνει από τον τόπο διαμονής των ανηλίκων και θα τα παραδίδει στον ίδιο τόπο. Κατά τις υπόλοιπες μέρες που καθορίζει το διάταγμα, ο Αιτητής θα παραλαμβάνει τα ανήλικα στην έναρξη του δικαιώματος του και τα επιστρέφει στη λήξη του από και στον τόπο διαμονής τους, που σήμερα είναι η οδός Αγίου ΄Ορους Lane Court, Διαμέρισμα 16, Παραλίμνι. Η Καθ΄ης η αίτηση διατάσσεται όπως παραδίδει στον Αιτητή τα ανήλικα στην έναρξη του δικαιώματος του και τα παραλαμβάνει στη λήξη του στον τόπο διαμονής τους, ως ανωτέρω, εκτός όπου καθορίζεται διαφορετικά στο διάταγμα. Ως ημερομηνία έναρξης της ισχύος του παρόντος διατάγματος ορίζεται η σημερινή. Κάθε πλευρά τα έξοδα της. Κάθε προηγούμενη διαταγή για έξοδα ακυρώνεται.» Ο Αιτητής, στις 8.4.16, καταχώρησε την παρούσα αίτηση με την οποία αιτείται: «Α) Την τιμωρία και/ή φυλάκιση της Καθ΄ης η αίτηση Γκαμπριέλας-Ραμόνας Μιχελάκη ένεκα του ότι παράκουσε το διάταγμα ημερ. 7/2/13 της υπό τον άνω αριθμό και τίτλο υπόθεσης 19/12 του Οικογενειακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου Δικαιοδοσία Γονικής Μέριμνας και ηθελημένα χειραγωγεί και/ή εμποδίζει το ανήλικο τέκνο των διαδίκων Γεώργιο Μιχελάκη να έχει επικοινωνία με τον Αιτητή από τις 9/2/14 μέχρι και σήμερα. Β) ΄Εξοδα.» Σύμφωνα με τον Αιτητή, από τις 20.12.13 ο Γιώργος Μιχελάκης, το οποίο είναι το παιδί των διαδίκων για το οποίο υποβάλλεται η αίτηση παρακοής, στις 20.12.13 επέλεξε να διαμένει με τον Αιτητή. Ο Γιώργος στις 7.2.14 επέστρεψε στην Καθ΄ης η αίτηση και εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να διαμένει μαζί της. Τόσο η αίτηση όσο και η ένσταση υποστηρίζονται αντίστοιχα από τις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων. Δεν κρίνεται αναγκαία για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης η παράθεση τους. Αναφορά θα γίνει εκεί και όπου χρειάζεται, για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης. Εξυπακούεται ότι το Δικαστήριο λαμβάνει πλήρως υπόψη τους ισχυρισμούς των διαδίκων οι οποίοι περιέχονται στις εκατέρωθεν ένορκες δηλώσεις τους, όπως και βεβαίως τη μαρτυρία των διαδίκων όπως αυτή διαμορφώθηκε από την αντεξέτασή τους. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Με το άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, ρυθμίζεται νομοθετικά η παρακοή διατάγματος. Συγκεκριμένα, το άρθρο 42 αναφέρει τα ακόλουθα: «
- Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριο θα έχει εξουσίαν να εξαναγκάσει εις υπακοήν προς οιονδήποτε διάταγμα εκδοθέν υπ΄ αυτού, διατάττον ή απαγορεύον την εκτέλεσιν οιασδήποτε πράξεως, δια προστίμου ή φυλακίσεως ή μεσεγγυήσεως πραγμάτων. Και το δικαστήριο δύναται επιπροσθέτως να επιδικάσει εις το πρόσωπον προς το συμφέρον του οποίου εξεδόθη το διάταγμα τοιούτο ποσόν υπό μορφήν αποζημιώσεως, ως το δικαστήριον δύναται να θεωρήσει πρέπον. Νοείται ότι έκαστο δικαστήριο θα έχει εξουσία τιμωρίας για παρακοή ή και εξαναγκασμού σε υπακοή σ΄ οποιοδήποτε διάταγμα του στις περιπτώσεις που αφορούν διάδικο σε δικαστική διαδικασία αλλά και στις περιπτώσεις που αφορούν οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, νοουμένου ότι αυτό έλαβε γνώση του διατάγματος και εν γνώσει του και ηθελημένα παροτρύνει ή συνεργεί στη μη υπακοή διατάγματος.» Διαδικαστικά, η αστική διαδικασία της παρακοής ενός διατάγματος ρυθμίζεται από τη Δ.42 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Παραθέτω κατωτέρω την Δ.42 Α
(1)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. «Where any order is issued by any Court directing any act to be done or prohibiting the doing of any act there shall be endorsed by the Registrar on the copy of it, to be served on the person required to obey it, a memorandum in the words or to the effect following: If you, the within-named A.B., neglect to obey this order, by the time therein limited, you will be liable to be arrested and to have your property sequestered." Όπως επεσημάνθη στην υπόθεση Krashias Shoe Factory v. Adidas
(1989)1 A.A.Δ., 700, σελ. 760: "H Δ.42Α πραγματεύεται αποκλειστικά τη διαδικασία για την αναφορά παρακοής διατάγματος στο Δικαστήριο. Είναι η μόνη διάταξη η οποία κάμνει πρόβλεψη γι΄ αυτό το θέμα. Οι πρόνοιές της συνιστούν τις δικονομικές διατάξεις που διέπουν και ρυθμίζουν την άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Ν.14/60». Από την πλούσια Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου που διέπει την αστική καταφρόνηση διατάγματος, παραπέμπω στην απόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου, στην Μ. Μαυρονικόλα και Α. Ξάνθου,
(2011)1 Α.Α.Δ. 243, όπως αναφέρονται τα πιο κάτω: "Πιστεύουμε ότι δεν θα ήταν πλεονασμός να επιβεβαιώσουμε, για μια ακόμη φορά, την αναγκαιότητα συμμόρφωσης προς δικαστικά διατάγματα. Σε αντίθετη περίπτωση το κράτος δικαίου, επί του οποίου θεμελιώνονται τα δικαιώματα και υποχρεώσεις των ατόμων και εδράζεται η απαίτηση του κοινωνικού συνόλου, για εφαρμογή του νόμου και της τάξης σε μια δημοκρατική κοινωνία, θα κατέρρεε. Photiou v. HadjiForados
(1988)1 C.L.R. 384. Όπως επιβεβαιώθηκε στην υπόθεση Krashias Shoe Factory v. Adidas
(1989)1 A.A.Δ. 750, το άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960 (Ν.14/60), ως δικαιοδοτικό, προσδιορίζει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για τη τιμωρία προσώπων, φυσικών ή νομικών, για την παρακοή διαταγμάτων. Προϋπόθεση ενεργοποίησης της πιο πάνω δικαιοδοσίας είναι η τήρηση των διαδικαστικών προϋποθέσεων που τίθενται με τις πρόνοιες της Δ.42(Α)
(1)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Θεσμών (Οικονομίδου ν. Ph. Economides Estates
(1999)1 A.A.Δ. 1145. Από την ιδία τη φύση της διαδικασίας παρακοής ως οιονεί ποινικής, (βλ. Halin v. Timur
(2005)1 A.A.Δ. 424), αναφύεται η ανάγκη πλήρους και αποτελεσματικής διαπίστωσης ύπαρξης των πιο κάτω προϋποθέσεων, επί ποινή ακυρότητας της διαδικασίας, (Μαρκίδης)
(1991)1 Α.Α.Δ. 401: α. Ύπαρξη διατάγματος β. Ύπαρξη αναγκαίας οπισθογράφησης γ. Προσωπική επίδοση του διατάγματος δ. Προσωπική επίδοση της αιτήσεως παρακοής Σχετική επί του θέματος της ικανοποίησης των προϋποθέσεων για απόδειξη παρακοής είναι η υπόθεση Ονουφρίου ν. Bye
(2007)1 Α.Α.Δ. 371. Όπως σημειώσαμε πιο πάνω η εφεσείουσα προβάλλει ως λόγο έφεσης την απουσία υποκειμενικής υπόστασης ή πρόθεσης καταστρατήγησης του διατάγματος. Η αναγκαιότητα τεκμηρίωσης τους επιβεβαιώθηκε στις υποθέσεις Halin v. Timur (ανωτέρω) και Sazen Fast Food Ltd. v. Χατζηνικόλα Λειβαδιώτη και Σία Λτδ.
(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 472.» Στην Χριστάκης Κώστα ν. Ελένης Κώστα
(2003)1(Α) Α.Α.Δ. 269, σελ. 273 - 274 λέχθηκαν από το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο τα πιο κάτω: "Όπως ελέχθη από τον Πική, Δ. (ως ήτο τότε), δίδοντας την απόφασης του Εφετείου στην υπόθεση Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά
(1993)1 Α.Α.Δ. 309, υπόθεση με έντονες αναλογίες προς την προκειμένη, στη σ. 314: «Παρά τον αστικό χαρακτήρα της διαδικασίας για καταφρόνηση και το μανδύα της πολιτικής δικαιοδοσίας που την περιβάλλει το αίτημα για καταδίκη για ανυπακοή διατάγματος του δικαστηρίου αποβλέπει στην τιμωρία του παραβάτη. Κατά συνέπεια η αίτηση για καταδίκη προσλαμβάνει το χαρακτήρα κατηγορίας η απόδειξη της οποίας υπόκειται στους κανόνες που διέπουν την απόδειξη ποινικού αδικήματος, δηλαδή απόδειξη της κατηγορίας γενικά και των συστατικών της στοιχείων ειδικά, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.» Στην απόφαση Ανδρέας Μ. Ονουφρίου ν. Josephine Bye
(2007)1 (A) A.A.Δ. 371, στις σελ. 373 - 374, τονίστηκε από το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο ότι «Είναι ουσιώδες όμως πως η επίδοση του διατάγματος στο πρόσωπο που αφορά πρέπει να προηγείται της συγκεκριμένης πράξης της παρακοής, για την οποία παραπονείται ο Αιτητής. Έτσι, θα πρέπει εδώ να εξετάσουμε κατά πόσο υπήρχε μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου για παρακοή του διατάγματος μετά τις 2.7.04, δηλαδή την ημερομηνία της επίδοσης.» Στην απόφαση ΠΕΤΡΟΣ ΠΕΤΡΑΚΗ ν. ANN - MARIE MARKS PETRAKI
(2002)1 (B) Α.Α.Δ. 991, στις σελ. 915 - 916 αναφέρθηκαν από το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο τα πιο κάτω: "Από το κείμενο του άρθρου 42 του Ν.14/60, όπως η νομολογία το έχει ερμηνεύσει, προκύπτει ότι για να είναι επιβλητό (enforceable) ένα διάταγμα του Δικαστηρίου πρέπει να είναι είτε αναγκαστικό (coercive order) είτε διατακτικό (mandatory) είτε απαγορευτικό (prohibitory). Αναγνωριστικά διατάγματα δικαιώματος, τα οποία εκδίδονται δυνάμει του άρθρου 41 του Ν.14/60 δεν είναι επιβλητά δυνάμει του άρθρου 42.» Στην πλέον πρόσφατη απόφαση του στην υπόθεση Μαρία Ξιναρή και Δέσποινα Ξάνθου, ΄Εφεση αρ. 22/12 ημερ. 30.10.17 το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο ανέφερε τα πιο κάτω: «Υιοθετούμε όλα όσα αναπτύξαμε στην πρόσφατη απόφαση Νικόλας Γεωργίου Ιακώβου ν. Αντζέλικας Γεωργίου, ΄Εφεση Αρ. 4/14, 2.6.2017, ως προς την ακολουθητέα διαδικασία και το αποδεικτικό βάρος που απαιτείται να ικανοποιηθεί σε αιτήσεις αυτής της φύσης: «Για να στοιχειοθετηθεί η καταφρόνηση σε διάταγμα του Δικαστηρίου, απαιτείται να αποδειχθεί ηθελημένη ανυπακοή (Hallin (ανωτέρω) και Sazen Fast Food Ltd v. Χ. Λειβαδ. & Σία Λτδ κ.α.
(2006)1 (Α) ΑΑΔ 472). Το ίδιο το αποτέλεσμα της ανυπακοής αφ΄ εαυτού, δεν αρκεί. Θα πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος του Δικαστηρίου (Antonis Mouzouris & Another v. Xylophaghou Plantations Ltd
(1977)1 CLR 287, Fairclough & Sons v. Manchester Ship Canal Co. (No.2) Sol Jo 225 και Borrie & Lowe's Law of Contempt, 2η εκδ. Σ. 395. Το αποδεικτικό βάρος το φέρει ο αιτητής, ο οποίος έχει την υποχρέωση να αποδείξει τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση του και να ικανοποιήσει το Δικαστήριο, στον απαιτούμενο βαθμό και στη διαπίστωση της βεβαιότητας της ενοχής του καθ΄ου, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (David Bean Injunctions, 8η έκδοση, σ. 90.1, παρ. 6.18 και 6.19 και Μιχαηλίδης (ανωτέρω). Για να είναι δυνατή κατά συνέπεια, η τιμωρία του καθ΄ου, το διάταγμα θα πρέπει να διατυπώνεται με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια, ώστε να μην εμφιλοχωρεί οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς το ποιες πράξεις απαγορεύονται και κάτω υπό ποια ιδιότητα. Η έλλειψη μαρτυρίας, που αποδεικνύει τα αμφισβητούμενα γεγονότα, καθιστά την ετυμηγορία του Δικαστηρίου ακροασφαλή και την όποια απόφασή του, υποκείμενη σε ακύρωση. Τι απαιτείται γα να αποδειχθεί παρακοή, αναφέρεται ευσύνοπτα στην απόφαση Μιχαηλίδης (ανωτέρω) όπως υιοθετείται στην Youkos Finance BV κ.α. ν. Halebay Holdings Ltd
(2013)1ΑΑΔ 569.» Θα προχωρήσω κατωτέρω να εξετάσω την παρούσα αίτηση με βάση της εισηγήσεις των διαδίκων, όπως αυτές διατυπώνονται στις γραπτές τους αγορεύσεις. Κρίνω ουσιαστικά καθοριστικό, για την τύχη της παρούσας υπόθεσης, να ασχοληθώ με ένα νομικό σημείο που δεν είναι άλλο από την προσωπική επίδοση του διατάγματος στην Καθ΄ης η αίτηση. Παρατηρώ ότι στην παρούσα αίτηση ο Αιτητής δεν προέβηκε σε προσωπική επίδοση του διατάγματος στην Καθ΄ής η αίτηση. Η παράλειψη αυτή, μοιραία, σύμφωνα με τη νομολογία, απολήγει σε απόρριψη της αίτησης παρακοής (βλ. ανωτέρω Ονοφρίου ν. Bye
(2007)1 Α.Α.Δ. 371). Παρά την πιο πάνω κατάληξη μου, θα προχωρήσω κατωτέρω στην εξέταση της ουσίας των θέσεων του Αιτητή. Η ουσία της θέσης του Αιτητή αποκρυσταλλώνεται στο πιο κάτω απόσπασμα από τη γραπτή αγόρευση του, το οποίο παραθέτω αυτούσιο: «Ως ημερομηνία έναρξης της παρακοής ο Αιτητής καθορίζει την 9/2/14. Από τα γεγονότα διαφαίνεται πως ο ανήλικος τότε Γιώργος μέχρι και την 7/2/14 διέμενε με τον πατέρα του. Σύμφωνα με το διάταγμα που καθορίζει εναλλάξ σαββατοκυρίακα επικοινωνίας με τον πατέρα με έναρξη την 11/3/13 το σαββατοκυρίακο 8/2/14-9/2/14 ήτο καθορισμένο ως χρόνος κατά τον οποίο ο Αιτητής θα εκτελούσε επικοινωνία. Καθότι όμως ο ίδιος κατά την 8/2/14 ειδοποιήθηκε πως ο ανήλικος δεν ήθελε εκείνη την μέρα και ζήτησε να παραμείνει ακόμη μια μέρα με τη μητέρα του, ο Αιτητής έδωσε συγκατάθεση να μην επιμένει στην εκτέλεση της επικοινωνίας με την δέσμευση από την πλευρά της Καθ΄ης η αίτηση πως ο Γιώργος θα ερχόταν στις 9/214 γεγονός το οποίο δεν έγινε.» Η πιο πάνω θέση του Αιτητή δεν γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο. Ουδεμία μαρτυρία υπάρχει στην ένορκη του δήλωση περί δήθεν συμφωνίας του με την Καθ΄ης η αίτηση ότι η επικοινωνία του το Σαββατοκυρίακο 8.2.14 θα γινόταν στις 9.2.14 για λόγους που αφορούσαν τον Γιώργο ως ισχυρίζεται στο απόσπασμα που παρατέθηκε πιο πάνω. Τέτοια θέση δεν υποστηρίζεται από την παράγραφο 11 της ένορκης του δήλωσης, ούτε και υπάρχει τέτοια μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου. Στην παράγραφο 11 της ένορκης του δήλωσης, ο Αιτητής προκειμένου να ενισχύσει τη θέση του για το τι ο ίδιος αποκαλεί γονεϊκή αποξένωση του από τον Γιώργο εξ΄ αιτίας της συμπεριφοράς και των ενεργειών της Καθ΄ης η αίτηση αναφέρει μεταξύ άλλων και τα εξής: «Κάθε φορά και στις ώρες που ορίζει το διάταγμα εγώ περιμένω να πάρω το παιδί μου. Η δε επαφή του Γιώργου με οποιοδήποτε μέλος της οικογενείας μου έχει καταστεί ανέφικτη και ανενεργή από τις 09/02/2014 λόγω του ότι η μητέρα δεν απαντά στις συχνότατες και επίμονες κλήσεις των δικών μου. Ακόμα και όταν τον 03/2014 όταν η μητέρα μου λίγο έλειψε να πεθάνει και διακαώς μέσα από την εντατική επιθυμούσε να συνομιλήσει με το Γιώργο αυτό δεν κατέστει δυνατόν λόγω της αρνητικής στάσης που κράτησε η μητέρα.» Τονίζω ευθύς εξ΄ αρχής, ότι θέμα παρακοής της Καθ΄ης η αίτηση, στη βάση των πιο πάνω αποσπασμάτων, δεν υφίσταται γιατί στο επίδικο διάταγμα ουδεμία πρόνοια υπάρχει περί τηλεφωνικής επικοινωνίας οποιουδήποτε τρίτου προσώπου συγγενούς του Αιτητή με τα παιδιά των διαδίκων. Τέτοια υποχρέωση ουδόλως επιβάλλει το επίδικο διάταγμα στην Καθ΄ης η αίτηση. Εν πάση περιπτώσει, την πιο πάνω θέση του Αιτητή η Καθ΄ης η αίτηση αντικρούει με την παράγραφο 16 της ένορκης της δήλωσης όπου συνοπτικά αναφέρει ότι ο Γιώργος έχει επικοινωνία με τους γονείς του Αιτητή. Παραπέμπω στην παράγραφο αυτή για την οποία η Καθ΄ης η αίτηση δεν αντεξετάστηκε και παρέμεινε έτσι χωρίς αμφισβήτηση. Ούτως εχόντων των πραγμάτων ο Αιτητής απέτυχε να αποδείξει την ηθελημένη παρακοή του διατάγματος από την Καθ΄ης η αίτηση Αν και θα μπορούσα να τελειώσω την απόφαση μου στο σημείο αυτό, κρίνω αναγκαίο να αναφέρω τα πιο κάτω: Παραπονείται γενικά ο Αιτητής ότι είναι θύμα γονεϊκής αποξένωσης με το Γιώργο, αποδίνοντας στην Καθ΄ης η αίτηση ευθύνη γι΄ αυτή τη κατάσταση. Πώς είναι δυνατό να ισχυρίζεται κάτι τέτοιο ο Αιτητής, αφού παρά την ύπαρξη διατάγματος που προσδίδει τη φύλαξη και τον τόπο διαμονής στην Καθ΄ης η αίτηση, ο ίδιος κατακράτησε τα παιδιά με αποτέλεσμα την καταδίκη του από το Δικαστήριο λόγω παρακοής του διατάγματος γονικής μέριμνας. Ο Γιώργος συγκεκριμένα, από τις 20.12.13 μέχρι και την 7.2.14 διέμενε μαζί του. Αλήθεια, πότε πρόλαβε η Καθ΄ης η αίτηση να αποξενώσει τον Γιώργο, αφού το γεγονός το οποίο επικαλείται ως καταφρόνηση έγινε, κατά τον ίδιο, μόλις στις 9.2.14; Πώς μπορεί ο Αιτητής να ισχυρίζεται κάτι τέτοιο, όταν το άλλο παιδί, ο Μηνάς διαμένει μαζί του, ουσιαστικά υπό τη φύλαξη του, παρά το διάταγμα του Δικαστηρίου, και να μην έχει το παιδί επικοινωνία με την Καθ΄ης η αίτηση, μητέρα του; Αλήθεια τη γονεϊκή αποξένωση της μητέρας γιατί την παραβλέπει και μάλιστα κατά τρόπο προκλητικό; Αν ο Αιτητής επιθυμεί πραγματικά να μάθει γιατί ο Γιώργος ο οποίος σήμερα είναι ενήλικας, δεν έχει επαφή μαζί του, ας ανατρέξει στις παραγράφους 12, 13 και 14 της ένορκης δήλωσης της Καθ΄ης η αίτηση. Για τους πιο πάνω ισχυρισμούς που περιέχονται στις εν λόγω παραγράφους, η Καθ΄ης η αίτηση δεν αμφισβητήθηκε. Στην προκείμενη υπόθεση, φαίνεται ότι η συλλογική ευθύνη που έχουν οι γονείς ως προς την ανατροφή και την ευημερία των παιδιών τους, μετατράπηκε σε αγώνα ετσιθελικής επιβολής των απόψεων και αποφάσεων του ενός γονέα στον άλλο γονέα, αλλά και στα παιδιά. Δεν είναι καθόλου άσχετο και ασύνδετο με τα πιο πάνω, το γεγονός της καταδίκης του Αιτητή σε φυλάκιση 45 ημερών λόγω παραβίασης του διατάγματος της γονικής μέριμνας αλλά και ο αναντίλεκτος ισχυρισμός που διατυπώνει η Καθ΄ης η αίτηση στην παράγραφο 11 της ένορκης της δήλωσης ότι, μετά τη διάσταση, ο Αιτητής καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης για άσκηση σωματικής βίας εις βάρος της. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η παρούσα αίτηση παρακοής απορρίπτεται. Τα έξοδα, όπως θα υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ της Καθ΄ης η αίτηση και εναντίον του Αιτητή. (Υπ.) ......... Μ. Τσαγγαρίδης, Π. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο