Κ.Σ. ν. Ε.Μ.Α., Αρ. Αίτησης: 68/16, 24/5/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLEM:2018:13 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΓΟΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Γ. Αντωνιάδη, Δ.Οικ.Δ. Αρ. Αίτησης: 68/16 Μεταξύ: Κ.Σ., από την Λεμεσό (XXXXX 4, Περιοχή XXXXX, Λεμεσός) Αιτητής και Ε.Μ.Α., από την Λεμεσό (XXXXX 13, XXXXX House 5, Flat. XXXX, XXXXX Λεμεσός) Καθ' ης η Αίτηση ----------------------- Αιτήσεις ημερομηνίας 22/11/17 και 11/12/17 για αστική καταφρόνηση του Δικαστηρίου. Ημερομηνία: 24 Μαΐου 2018 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Αιτητή : κ. Χ. Ιωάννου μαζί με κ Ν. Ανδρέου Για την Καθ' ης η αίτηση: κα Α. Ιωάννου (θα ακούσει απόφαση η κα Μ. Φικρέτ και η κα Τσαγγαρίδου) Αιτητής : παρών Καθ' ης η αίτηση : παρούσα Π Ο Ι Ν Η Μετά από ακρόαση των αιτήσεων παρακοής ημερομηνίας 22/01/2017 και 11/12/2017, η Καθ' ης η Αίτηση βρέθηκε ένοχη για ηθελημένη παρακοή του διατάγματος του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λεμεσού ημερομηνίας 08/04/
- Τα γεγονότα που περιβάλουν την παρούσα υπόθεση έχουν εκτεθεί με λεπτομέρεια στην απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 04/05/2018 και μπορούν να συνοψιστούν για σκοπούς ποινής στο ότι η Καθ' ης η Αίτηση χωρίς να προβάλλει κανένα πειστικό λόγο αρνείτο μέχρι τις 04/05/2018 να παραδώσει την ανήλικη θυγατέρα των διαδίκων Λ.Γ.Μ.Α.Σ. στον πατέρα της, παρακούοντας το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 08/04/
- Σήμερα η δικηγόρος της Καθ' ης η αίτηση ανέφερε στο Δικαστήριο ότι το Δικαστήριο πρέπει να λάβει υπόψη του το λευκό ποινικό μητρώο της Καθ' ης η αίτηση ότι είναι μητέρα της Λ.Γ.Μ.Α.Σ. και έχει την ανήλικη θυγατέρα της υπό την φύλαξη και φροντίδα της και τυχόν τιμωρία της Καθ' ης η αίτηση με ποινή φυλάκισης θα εξέθετε την ανήλικη θυγατέρα των διαδίκων με ανεπανόρθωτες συνέπειες τόσο για το πρόσωπό της όσο και για το μέλλον της. Αναφέρθηκε στις συνθήκες που έγινε η παρακοή από την Καθ' ης η αίτηση και στις υποψίες που είχε για τυχόν σεξουαλική παρενόχληση του αιτητή προς την ανήλικη θυγατέρα τους και υποστήριξε ότι δεν ήταν εκδικητικά που παράκουσε το διάταγμα του Δικαστηρίου. Η Καθ' ης η αίτηση στα πλαίσια αυτών των υποψιών θεώρησε ότι θα ήταν καλύτερα υπό τις περιστάσεις να πράξει αυτό για να προστατεύσει την ανήλικη θυγατέρα των διαδίκων. Σε ότι αφορά τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να χρησιμοποιεί τιμωρητικά μέσα του ποινικού δικαίου για τον πειθαναγκασμό οποιουδήποτε προσώπου σε συμμόρφωση προς απόφαση ή διαταγή του, καθώς επίσης και τη διαδικασία ή τις δικονομικές διατάξεις που διέπουν και ρυθμίζουν την άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Ν.14/60, επισημαίνω τα πιο κάτω: Το άρθρο 42 του Ν.14/60 περιέχει το ουσιαστικό, το δικαιοδοτικό δίκαιο και προβλέπει: «
- Τηρουμένου οποιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού κάθε δικαστήριο θα έχει εξουσία να εξαναγκάζει σε υπακοή προς οποιοδήποτε διάταγμα που εκδόθηκε από αυτό, το οποίο διατάζει ή απαγορεύει την εκτέλεση οποιασδήποτε πράξης, με πρόστιμο ή φυλάκιση ή μεσεγγύηση πραγμάτων. Και το δικαστήριο δύναται επιπρόσθετα να επιδικάσει στο πρόσωπο προς το συμφέρον του οποίου εκδόθηκε το διάταγμα τέτοιο ποσό υπό μορφή αποζημίωσης, όπως το δικαστήριο δύναται να θεωρήσει πρέπον.» Είναι φανερό από τις πρόνοιες του άρθρου 42 του Ν.14/60, πως τα μέσα εξαναγκασμού σε υπακοή προς διάταγμα του Δικαστηρίου είναι: (α) πρόστιμο ή (β) φυλάκιση ή (γ) μεσεγγύηση πραγμάτων. Η Διάταξη 42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας πραγματεύεται αποκλειστικά το διαδικαστικό, το δικονομικό δίκαιο. Τονίστηκε στην υπόθεση Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas
(1989)1 Α.Α.Δ. 750, 761-762, ότι η πολιτική διαδικασία για ανυπακοή διατάγματος έχει δύο σκοπούς: (ι) τον πειθαναγκασμό σε υπακοή και (ιι) την τιμωρία του παραβάτη, και πως τα μέσα για την αντιμετώπιση της παρακοής διατάγματος είναι: (ι) η έκδοση εντάλματος δέσμευσης, (ιι) η έκδοση διατάγματος μεσεγγύησης πραγμάτων, και (ιιι) η επιβολή προστίμου. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από την πιο πάνω υπόθεση Krashias, σελ. 761-762: «Η πολιτική διαδικασία για ανυπακοή διατάγματος έχει δύο σκοπούς, όπως υποδείχθηκε στην Enfield NVC v. Mahoney
(1983)2 All E.R. 901 (CA). (α) τον πειθαναγκασμό σε υπακοή και (β) την τιμωρία του παραβάτη. Είναι γεγονός ότι η Δ.42Α προβλέπει μόνο δύο διαδικαστικά μέσα για την αντιμετώπιση της παρακοής διατάγματος:
(1)Την έκδοση εντάλματος δέσμευσης (writ of attachment) και
(2)Την έκδοση διατάγματος μεσεγγύησης πραγμάτων (writ of sequestration). Το ένταλμα δέσμευσης αποβλέπει κυρίως στον περιορισμό του ατόμου. Διασαφηνίζεται όμως στον κ. 6 της Δ.42Α ότι αυτή δεν είναι η μόνη κύρωση που μπορεί να επιβάλει το δικαστήριο. Παρέχεται διακριτική ευχέρεια για την τιμωρία του παραβάτη με πρόστιμο αντί της καταδίκης του σε φυλάκιση. Συνεπώς η εκτίμηση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η διαδικασία για την έκδοση εντάλματος δέσμευσης συναρτάται κυρίως με τις περιπτώσεις εκείνες που επιδιώκεται η φυλάκιση φυσικού προσώπου, είναι εσφαλμένη. Το ένταλμα δέσμευσης αποτελεί το διαδικαστικό μέσο για την τιμωρία φυσικών και νομικών προσώπων που παραβαίνουν διατάγματα του δικαστηρίου με την επιβολή προστίμου ή φυλάκισης.» Η συμμόρφωση προς τα διατάγματα των Δικαστηρίων είναι ύψιστης σημασίας για την ομαλή λειτουργία ενός πολιτισμένου κράτους. Η νομολογία τόνισε επανειλημμένα τη μεγάλη σοβαρότητα των υποθέσεων παρακοής δικαστικών διαταγμάτων. Όπως λέχθηκε στην πρόσφατη απόφαση Μιχαηλίδης ν. Poliakova (Αρ. 2)
(2011)1(Β) Α.Α.Δ. 1007: «Η νομολογία έχει προδιαγράψει με σαφήνεια, διαχρονικότητα και εξαντλητικά, ότι η παρακοή διαταγμάτων δικαστηρίου καταστρατηγεί την ίδια τη βάση του συστήματος και την καλή και απρόσκοπτη λειτουργία και απονομή της ίδιας της δικαιοσύνης. Υποσκάπτει την εξουσία του Δικαστηρίου γι' αυτό και η πρέπουσα, κατά κανόνα, τιμωρία είναι αυτή της ποινής φυλάκισης. Μπορεί να γίνει αναφορά σε υποθέσεις όπως τις Safarino Shoe Industry v. Sunshoes Ltd
(1984), 1 C.L.R. 738, Helen Anastasiou Kay v. The Municipality of Larnaca
(1982)2 C.L.R. 236 και Krashias Shoe Factory v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler K.G.
(1989)1 Α.Α.Δ. 750, όπου λέχθηκαν τα εξής: «Η υπακοή στα διατάγματα του Δικαστηρίου αποτελεί το θεμέλιο λίθο του κράτους δικαίου. Όταν δε η ανυπακοή αποβλέπει στην προσκόμιση οικονομικών ωφελημάτων η τιμωρία πρέπει να είναι τέτοια ώστε όχι μόνο να στιγματίζει την πράξη, αλλά ταυτόχρονα να καταδεικνύει με τρόπο πρακτικό ότι δεν συμφέρει.» Στην Houssein Halin v. Naime Timor κ.α.
(2005)1 Α.Α.Δ. 424, το Εφετείο απορρίπτοντας την έφεση εναντίον της παρακοής σημείωσε ότι τα διατάγματα των Δικαστηρίων πρέπει να τηρούνται και να υπάρχει συμμόρφωση με αυτά, σε εκείνη δε την παρακοή το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε επιβάλει ποινή φυλάκισης των 30 ημερών, την οποία το Εφετείο χαρακτήρισε ως επιεικέστατη. Στα πλαίσια του οικογενειακού δικαίου πρόσφατα στην υπόθεση Μαρία Μαυρονικόλα ν. Αντυ Ξάνθου, Έφεση αρ. 9/09, ημερ. 24.2.11, το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο απέρριψε έφεση εναντίον της πρωτόδικης κρίσης με την οποία η εφεσείουσα είχε βρεθεί ένοχη παρακοής διότι αμέλησε να παραδίδει τα ανήλικα παιδιά του ζεύγους στις συμφωνηθείσες ώρες και μέρες στον πατέρα, χαρακτήρισε δε την πρωτόδικη εφεσιβληθείσα ποινή των €2.000 πρόστιμο, ως ουσιασιτκά επεική, εφόσον η καταφρόνηση της Δικαστικής διαταγής μπορούσε να αντιμετωπισθεί με διαφορετικής φύσεως ποινή. Δεν υπήρχε όμως επί αυτού αντέφεση και έτσι το Εφετείο δεν ασχολήθηκε περαιτέρω με το θέμα.» Έχει επίσης νομολογηθεί ότι η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής δε συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή. Η εξατομίκευση της ποινής επιτυγχάνεται μέσα και όχι έξω από το πλαίσιο των αρχών που διέπουν τον καθορισμό της ποινής. (Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 240 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Α. Ευαγόρου
(2001)2 Α.Α.Δ. 285). Έχω εστιάσει την προσοχή μου στα γεγονότα που καλύπτουν την παρούσα υπόθεση, έχοντας κατά νουν ότι τα γεγονότα κάθε συγκεκριμένης υπόθεσης συνιστούν κατά πάγια νομολογία αποφασιστικό παράγοντα στην προσπάθεια ανίχνευσης της σοβαρότητας ενός αδικήματος. Ό,τι παραμένει ως ουσιαστικό γεγονός είναι πως η Καθ΄ ης η Αίτηση χωρίς ουσιαστικό λόγο αρνείτο μέχρι τις 04/05/2018 να παραδώσει την ανήλικη θυγατέρα της Λ.Γ.Μ.Α.Σ. στον Αιτητή, ως το σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 08/04/2016. Η επιμέτρηση της ποινής είναι διαδικασία εξισορρόπησης όλων των σχετικών στοιχείων: γεγονότων που περιβάλλουν την υπόθεση, προσωπικών συνθηκών του κατηγορούμενου και μέγιστης ποινής που προνοείται από το νόμο. Έχω εξετάσει και λάβει υπόψη μου όλα όσα η δικηγόρος της Καθ' ης η Αίτηση ανέφερε και μελέτησα με προσοχή όλα τα ενώπιον μου δεδομένα. Μεταξύ αυτών τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις της Καθ' ης η Αίτηση ως έχουν εκτεθεί πιο πάνω καθώς και το λευκό της ποινικό μητρώο. Λαμβάνοντας υπόψη, πάντα μέσα στα πλαίσια των αρχών που έχω εκθέσει πιο πάνω, τη σοβαρότητα του αδικήματος, τη συμπεριφορά που η Καθ' ης η Αίτηση επέδειξε από την έκδοση της απόφασης ημερομηνίας 04/05/2018 μέχρι σήμερα, καταλήγω ότι η ενδεδειγμένη υπό τις περιστάσεις ποινή είναι αυτή της φυλάκισης με αναστολή. Ασκώντας κάθε δυνατή επιείκεια, καταδικάζω την Καθ' ης η Αίτηση σε φυλάκιση 30 ημερών με τριετή
(3)αναστολή από σήμερα. (Υπ.) ............. Γ. Γ. Αντωνιάδης, Δ.Οικ.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο