Π.Μ.Γ ν. Α.Τ, Αρ. Αίτησης: 33/18, 31/5/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2018:17 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Τσαγγαρίδη, Π. Αρ. Αίτησης: 33/18 Μεταξύ: Π.Μ.Γ Αιτήτρια και Α.Τ Καθ΄ού η αίτηση Μονομερής Αίτηση Ημερ. 9.2.2018 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 31 Μαΐου, 2018 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Αιτήτρια: κα Α. Παναγή, για κα Χρ. Αργυρού Για τον Καθ΄ου η αίτηση: κ. Θ. Ποσνακίδης για κ. Κ. Ανδρέου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι διάδικοι είναι σύζυγοι. Από το γάμο τους απέκτησαν δύο παιδιά. Τον XXXXX, ο οποίος γεννήθηκε στις 9.7.2004 και τον XXXXX, ο οποίος γεννήθηκε στις 10.8.
- Ο Λευτέρης είναι μαθητής του ιδιωτικού σχολείου Pascal και ο Γεωργιανός μαθητής Δημοτικού σχολείου. Οι διάδικοι ήρθαν για πρώτη φορά σε διάσταση αρχές Σεπτεμβρίου του
- Επανασυνδέθηκαν περί τα τέλη του 2015, η δε οριστική διάσταση τους επήλθε στις 27.10.
- Στις 6.1.2018, η Αιτήτρια αποχώρησε μαζί με τα παιδιά τους από το συζυγικό οίκο και εγκαταστάθηκε προσωρινά, μαζί με τα παιδιά τους, στην οικία της μητέρας της. Ο Καθ΄ου η αίτηση παρέμεινε στον συζυγικό οίκο. Πρόθεση της Αιτήτριας είναι να ενοικιάσει κατοικία για τη διαμονή της ίδιας και των παιδιών της. Λόγω της πιο πάνω διάστασης των διαδίκων, η Αιτήτρια, στις 9.2.18 ταυτόχρονα με την καταχώρηση εναρκτήριας αίτησης, καταχώρησε και μονομερή αίτηση με την οποία αιτείται διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται ο Καθ΄ου η αίτηση όπως της καταβάλλει, προσωρινά, το ποσό των €1.500 μηνιαίως, ως συνεισφορά του για τη διατροφή των παιδιών τους. Δεύτερο αίτημα, το οποίο αφορούσε την πληρωμή €1.580 για τα δίδακτρα του XXXXX, στο ιδιωτικό σχολείο, διευθετήθηκε από τους διαδίκους και έτσι δεν εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο, επιλαμβανόμενο της μονομερούς αιτήσεως, διέταξε την επίδοση της στον Καθ΄ου η αίτηση, ο οποίος εμφανίστηκε στη διαδικασία και ακολούθως, στις 12.3.18, καταχώρησε ένσταση. Οι λόγοι της ένστασης είναι: «
- Δεν πληρούνται και/ή δεν συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού Διατάγματος.
- Δεν υφίσταται το στοιχείο του κατεπείγοντος για να καταστεί αναγκαία η έκδοσης και/ή η συνέχιση της ισχύος του προσωρινού διατάγματος.
- Η Αιτήτρια αποκρύπτει ουσιώδη γεγονότα με σκοπό να επηρεάσει την κρίση του Σεβαστού Δικαστηρίου και να επιτύχει την έκδοση του διατάγματος.
- Η Αιτήτρια δεν προσέρχεται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια.
- Τα επιδιωκόμενα ποσά είναι υπερβολικά και/ή έξω από κάθε έννοια δικαίου.
- Η Αιτήτρια στην ένορκη δήλωση της αναφέρει ψευδή και/ή γεγονότα που δεν ισχύουν και δεν παρουσιάζει την υπόθεση της με καθαρά χέρια.
- Η Αιτήτρια αναφέρει ψευδή γεγονότα ως προς τις οικονομικές δυνατότητες τόσο του Καθ΄ου η αίτηση όσο και για τις δικές της και η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα οδηγήσει τον Καθ΄ου η αίτηση σε οικονομικό αδιέξοδο καθότι δεν είναι σε θέση να καταβάλλει τα αιτούμενα ποσά.
- Τα αιτούμενα ποσά είναι διογκωμένα και/ή αυθαίρετα και/ή εξωπραγματικά.
- Αποκρύπτει από το Δικαστήριο τις πραγματικές σημερινές της απολαβές και/ή γενικά τα εισοδήματα της.» Τόσο η αίτηση όσο και η ένσταση υποστηρίζονται αντίστοιχα, από τις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων. Οι διάδικοι, περαιτέρω, κατόπιν αδείας του Δικαστηρίου καταχώρησαν συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις. Η Αιτήτρια, με ημερομηνίες 30.4.18 και 17.5.18 και ο Καθ΄ου η αίτηση με ημερομηνία 14.5.
- Για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης, δε κρίνεται από το Δικαστήριο αναγκαία η λεπτομερής παράθεση των εκατέρωθεν ισχυρισμών. Αναφορά θα γίνεται σε όσους ισχυρισμούς αφορούν τις παραμέτρους που θέτει ο νόμος και η νομολογία για το υπό κρίση θέμα το οποίο αφορά διατροφή ανηλίκου από τους υπόχρεους γονείς του. Η ακρόαση της παρούσας αίτησης διεξήχθηκε με τις γραπτές αγορεύσεις των διαδίκων, οι θέσεις των οποίων θα απαντηθούν κατωτέρω. Αποτελεί λόγο ένστασης του Καθ΄ου η αίτηση, ότι δεν πληρείται η προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 9 του Κεφ. 6 σε σχέση με το στοιχείο του κατεπείγοντος και ότι η Αιτήτρια απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα. Οι δύο αυτές προϋποθέσεις πρέπει απαραιτήτως να πληρούνται προκειμένου να είναι επιτυχής η έκβαση μιας μονομερούς αίτησης. Στην προκειμένη όμως περίπτωση, η μονομερής αίτηση, με τις οδηγίες του Δικαστηρίου για επίδοση της στον Καθ΄ου η αίτηση, έχασε τη μονομερή της υπόσταση και κατέστη αίτηση διά κλήσεως (βλ. Γαβριέλλα Βαλεντίνα Μιχαήλ
(2012)1 ΑΑΔ 1943, Μαρκιτανής ν. Μουτζούρη
(2000)1 ΑΑΔ 923, Κώστας Σμυρνιός
(2000)1 ΑΑΔ
(2000)1 ΑΑΔ 43). Συνακόλουθο τούτου είναι ότι οι κανόνες που ισχυρίζεται ο Καθ΄ου η αίτηση ότι έχουν παραβιασθεί να μην τυγχάνουν εφαρμογής σε αιτήσεις δια κλήσεως. Το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική εξουσία, εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που θέτει το εν λόγω άρθρο, να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό παρεμπίπτον διάταγμα που το Δικαστήριο θα έκρινε δίκαιο και πρόσφορο. Οι προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν κατά το άρθρο 32 είναι οι πιο κάτω: α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία στην αγωγή, και γ) Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη, σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του διατάγματος (βλ. μεταξύ άλλων Odysseos v. Pieris Estates and other
(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Κυτάλα κ.α. ν. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 (Α) Α.Α.Δ. 253). Το Δικαστήριο πρέπει επίσης στο τελικό στάδιο να σταθμίσει το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο το αιτούμενο διάταγμα (Ιπποδρομιακή Αρχή ν. Χατζηβασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. 152). Πρόσθετα, στο στάδιο αυτό, το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία, με μόνο σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα και δεν αποφασίζει πάνω στα διαφιλονικούμενα θέματα επί των οποίων θα κριθεί η κυρίως αίτηση (Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 A.A.Δ. 263). Επίσης, οι οποιεσδήποτε διαπιστώσεις στις οποίες προβαίνει το Δικαστήριο, γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος. Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εκδικασθεί η ουσία της (Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beograska Banka D.D.
(1999)1 (A) Α.Α.Δ. 225, 236). Οι προϋποθέσεις που απαιτεί το άρθρο 32 του Ν. 14/60 και οι οποίες αναφέρθηκαν ανωτέρω, κρίνονται με βάση τα γεγονότα που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου, αλλά και με βάση τις διατάξεις του Νόμου που διέπει το υπό κρίση θέμα, οι οποίες στην εξεταζόμενη περίπτωση είναι τα άρθρα 33
(1)και 37 του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990, Ν. 216/90. Συγκεκριμένα το άρθρο 33
(1)ορίζει ότι: « Οι γονείς έχουν υποχρέωση να διατρέφουν το ανήλικο τέκνο τους από κοινού ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του.» Το άρθρο 37 ορίζει ότι: «(α) Η διατροφή προσδιορίζεται με βάση τις ανάγκες του δικαιούχου, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής του και τις οικονομικές δυνατότητες που υπάρχουν για διατροφή προσώπου. (β) Η διατροφή περιλαμβάνει όλα όσα είναι αναγκαία για τη συντήρηση και ευημερία του δικαιούχου και επιπλέον ανάλογα με την περίπτωση, τα έξοδα για την εν γένει εκπαίδευση του.» Η διατροφή ανηλίκων, όπως προκύπτει από τα άρθρα 33
(1)και 37 του Ν.216/90, συνιστά νομική υποχρέωση των γονέων, υποχρέωση η οποία ουσιαστικά αποβλέπει στην αντιμετώπιση των αναγκών των ανηλίκων, όπως αυτές εύστοχα καθορίζονται στο άρθρο 37 του Ν.216/90. Επομένως, κρίνω ότι στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ότι η Αιτήτρια έχει ορατές πιθανότητες επιτυχίας στην εναρκτήρια αίτηση. Περαιτέρω, το θέμα διατροφής ανηλίκου είναι άμεσα συνυφασμένο με την καθημερινή διαβίωση και ευημερία του ανήλικου και η μη συνεισφορά του γονέα εύλογου ποσού για τη διατροφή του ανήλικου είναι κάτι το οποίο αναπόφευκτα επηρεάζει δυσμενώς την καθημερινή διαβίωση και την εν γένει ευημερία του. Θα ήθελα να υποδείξω ότι ως προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60, η φύση της παρούσας υπόθεσης, η οποία αφορά διατροφή ανηλίκου σαφώς διαφοροποιείται από τις αμιγώς αστικές διαδικασίες στις οποίες απώτερος σκοπός τους είναι η επιδίκαση αποζημιώσεων. Το δίκαιο της διατροφής δεν είναι αποζημιωτικό δίκαιο. Αποβλέπει στην εξασφάλιση της διαβίωσης και ευημερίας ανηλίκων στη βάση της συνεισφοράς προς τούτο των υπόχρεων γονέων. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο νόμος, (άρθρα 33 έως 43 του Ν. 216/90), σε σχέση με τους γονείς χρησιμοποιεί μόνο τη νομική έννοια της «υποχρέωσης» και πουθενά αυτή του «δικαιώματος». Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε στην απόφαση M & Ch Mitsingas Trading Ltd v. The Timberland
(1997)1 ΑΑΔ 179: «Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά, με την ευρύτερη προστασία του αιτούμενου τη θεραπεία.» Συνεπώς, κρίνω ότι πληρούται και η τρίτη προϋπόθεση. Το γεγονός ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 φαίνεται ότι αναγνωρίζεται και από τον Καθ΄ου η αίτηση, ο οποίος μεταξύ άλλων εισηγείται την έκδοση προσωρινού διατάγματος στη βάση της αναλογίας συνεισφοράς 2/3 για την Αιτήτρια και 1/3 για τον ίδιο. Όπως ήδη έχει αναφερθεί, ο καθορισμός της συνεισφοράς των υπόχρεων γονέων στη διατροφή ανηλίκων γίνεται στη βάση των αναγκών των ανηλίκων και των δυνάμεων των υπόχρεων γονέων. Ως προς τα έξοδα των παιδιών τους η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι αυτά είναι της τάξης των €2.096 και έχουν ως ακολούθως: «α) Είδη διατροφής και άλλα είδη (Υπεραγορά, φούρνος, φρουταρία κτλ) €300 β) Είδη ένδυσης, υπόδησης και άλλα είδη €100 γ) Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη € 20 δ) Δίδακτρα ιδιωτικού σχολείου Pascal στο οποίο φοιτά ο ανήλικος XXXXX €6.320 €526 ε) Στολές ιδιωτικού σχολείου Pascal (€150 ετησίως) € 12 στ) Βιβλία ιδιωτικού σχολείου Pascal (€200 ετησίως) € 16 ζ) ΄Εξοδα λεωφορείου που μεταφέρει τον XXXXX καθημερινά στο σχολείο (€50 Χ 10 μήνες) € 41 η) Ποδόσφαιρο XXXXX και XXXXX (€70 μηνιαίως για περίοδο 10 μηνών) € 58 θ) Ιδιαίτερα μαθήματα Αγγλικών XXXXX και XXXXX (€100 μηνιαίως για περίοδο 10 μηνών) € 83 ι) ΄Εξοδα Δασκάλας XXXXX και XXXXX (€170 μηνιαίως για περίοδο 10 μηνών) €141 κ) Διάφορα σχολικά είδη € 20 λ) Σχολικό χαρτζιλίκι (20 ημέρες το μήνα Χ €9) €180 μ) Μεταφορικά βενζίνη €100 ν) ΄Εξοδα συντήρησης αυτοκινήτου (κυκλοφορία, ασφάλεια-service) € 25 ξ) Ρεύμα-νερό-τηλέφωνο-θέρμαναση €100 ο) Ψυχαγωγία-Κοινωνικές υποχρεώσεις- εκδρομές γενέθλια €150 ΣΥΝΟΛΟ €2.096» Ο Καθ΄ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι το ποσό των εξόδων είναι υπερβολικό και τα έξοδα παρουσιάζονται εξογκωμένα. Περιλαμβάνονται έξοδα, όπως η συντήρηση αυτοκινήτου, που δεν αφορούν τα παιδιά, όπως επίσης έξοδα για το νερό, ρεύμα, τηλέφωνο, φούρνο, θέρμανση, υπεραγορά, φρουταρία κλπ, τα οποία από τη στιγμή που η χρήση αυτών γίνεται και από την Αιτήτρια και τη μητέρα της, δεν θα έπρεπε να επιβαρύνουν αποκλειστικά τα παιδιά. Διατείνεται, επίσης, ο Καθ΄ου η αίτηση, ότι ο XXXXX περί τον Ιανουάριο του 2018 σταμάτησε να πηγαίνει ποδόσφαιρο και δεν παρακολουθεί ιδιαίτερα μαθήματα. Περαιτέρω, αντίθετες είναι οι θέσεις των διαδίκων, ως προς το χρόνο διαμονής/επικοινωνίας των παιδιών με τους διαδίκους και την αντίστοιχη συνεπαγόμενη κάλυψη εξόδων, όπως είναι για παράδειγμα η διατροφή και τα μεταφορικά των παιδιών. Το Δικαστήριο κατά το στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε ευρήματα επί της μαρτυρίας, η δε εξέταση της ενώπιον του μαρτυρίας γίνεται με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα (βλ.Jonitexo ανωτέρω). Περαιτέρω, σε συνήθεις υποθέσεις διατροφής, όπως η παρούσα, ο καθορισμός της συνεισφοράς των γονέων στη διατροφή του παιδιού τους γίνεται στις παραμέτρους του άρθρου 33
(1)του Ν.216/90, οι οποίοι παράμετροι, ήτοι οικονομικές δυνάμεις των γονέων, έξοδα ανηλίκου, είναι καθαρά μαθηματικής φύσης παράμετροι. Μάλιστα, σύμφωνα με τη Νομολογία, Μαρκουλίδης v. Μαρκουλίδης
(1998)
(1)Α.Α.Δ., το Δικαστήριο, ως προς τα έξοδα διατροφής ανηλίκου, δεν δεσμεύεται από τη μαρτυρία των διαδίκων, αλλά είναι καθήκον του Δικαστηρίου να εντοπίσει το εύλογο των κονδυλίων που απαιτούνται για την ικανοποίηση των αναγκών διατροφής και συντήρησης. Περαιτέρω, σύμφωνα και πάλι με τη Νομολογία, η κοινή πείρα και η πείρα της ζωής είναι παράγοντες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες των συγκεκριμένων ενώπιον του Δικαστηρίου ατόμων. (Βλ. Παναγιώτου ν. Σφικτού
(2001)1 Α.Α.Δ. 625). Σε σχέση με το εύλογο των κονδυλίων που αναφέρει η Αιτήτρια και της αντίστοιχης θέσης του Καθ΄ου η αίτηση, αυτό αποτελεί ζήτημα που αποτελεί την ουσία της διαφοράς, το δε κατάλληλο στάδιο για αξιολόγηση της μαρτυρίας και εξαγωγή ευρημάτων είναι αυτό της κυρίως δίκης. Ότι καλείται, στο παρόν στάδιο, να πράξει το Δικαστήριο είναι η επιδίκαση ενός προσωρινού ποσού συνεισφοράς, το οποίο να εξασφαλίζει την ευημερία των παιδιών, στο πλαίσιο πάντοτε του νόμου και της νομολογίας και όχι ο καθορισμός ενός οριστικού ποσού συνεισφοράς, το οποίο προϋποθέτει αξιολόγηση μαρτυρίας. Ως προς τις δυνάμεις των υπόχρεων γονέων, η νομολογιακή αρχή δικαστικής προσέγγισης του θέματος αυτού περιέχεται στην υπόθεση Δημητρίου ν. Περδίου,
(2005)1 (Β) ΑΑΔ 1418 όπου λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Όπως έχει η σχετική νομοθετική διάταξη (βλ. άρθρο 33
(1)του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990, Ν.216/90)η υποχρέωση για διατροφή των ανηλίκων τέκνων μίας οικογένειας ανήκει και στους δύο γονείς, ανάλογα με την οικονομική κατάσταση του καθενός. Έχουν και οι δύο υποχρέωση όπως προβαίνουν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη των πραγματικών τους εισοδημάτων και όχι μόνο των εξόδων τους. Στην υπόθεση Ette v. Ette
(1965)1 All E.R. 341, 346 έχει λεχθεί ότι όταν ο Καθ' ου η αίτηση δεν προβαίνει ο ίδιος σε ειλικρινή και πλήρη αποκάλυψη σχετικά με την οικονομική του κατάσταση, τότε το Δικαστήριο μπορεί, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση του επαγγέλματος του και το τι κερδίζουν άλλοι στο ίδιο το επάγγελμα, να υπολογίσει ότι ο Καθ' ου η αίτηση έχει ψηλότερα, απ΄ ότι ισχυρίζεται, εισοδήματα. Η αρχή αυτή συνάδει και με τον κανόνα ότι εκεί που κάποιος έχει την αποκλειστική γνώση γεγονότων, οφείλει να τα αποδείξει (βλ. Tarapoulouzis v. District Officer
(1962)C.L.R. 91 και Μαρκουλίδης ν. Μαρκουλίδης κ.α.
(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1386, 1390). Επομένως σε υποθέσεις διατροφής των ανηλίκων τέκνων μιας οικογένειας , η οικονομική δυνατότητα του καθενός από τους γονείς δεν είναι θέμα που θα πρέπει να αποδεικνύεται από τον Αιτητή ή την Αιτήτρια, ανάλογα με την περίπτωση, αλλά θέμα αληθινής αποκάλυψης από τους ίδιους τους γονείς, των αντιστοίχων εισοδημάτων τους. Το δε δικαστήριο, προβαίνει σε πλήρη έρευνα αυτών των στοιχείων. Περαιτέρω αναφέρουμε ότι από σχετική νομολογία φαίνεται ότι το δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη όχι μόνο τα πραγματικά εισοδήματα αλλά και την ικανότητα του καθ' ου η αίτηση να κερδίζει (his potential earning capacity). (Βλ. Klucinsky v. Klucinsky
(1953)1 All E.R. 683 και McEwan
(1972)2 All E. R. 708)". Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι εργάζεται σε εστιατόριο με μισθό €1.436 μηνιαίως πλέον 13ον μισθό ενώ ο Καθ΄ου η αίτηση είναι οδηγός ασθενοφόρου με μισθό €1.500 περίπου μηνιαίως πλέον 13ον μισθό. Επίσης ότι ο Καθ΄ου η αίτηση καλλιεργεί και παράγει πατάτες και σιτάρι και αποκομίζει καθαρό κέρδος τουλάχιστον €40.000 ετησίως. Η Αιτήτρια, λαμβάνει, ως επίδομα τέκνου, το ποσό των €800 ετησίως, ήτοι €70 μηνιαίως. Ο Καθ΄ου η αίτηση, ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια έχει εισοδήματα περίπου €2.100 μηνιαίως και ότι περαιτέρω έχει και άλλα εισοδήματα, αφού ασκεί το επάγγελμα της αισθητικού στο σπίτι της μητέρας της. Ως προς τον δικό του μισθό, ισχυρίζεται ότι ανέρχεται σε €1.348, 28 μηνιαίως και ότι η γεωργική του ενασχόληση τα τελευταία δύο χρόνια ήταν ζημιογόνα και αποφάσισε από το Μάιο του 2018 να σταματήσει τη γεωργική του δραστηριότητα. Σε σχέση με τις πιο πάνω θέσεις των διαδίκων παρατηρώ: - Ως προς την Αιτήτρια, παρατηρώ ότι το θέμα της απασχόλησης της και ως αισθητικού, ως είναι η θέση του Καθ΄ου η αίτηση, παρέμεινε στην ουσία αναπάντητο εκ μέρους της. - Ως προς τον Καθ΄ου η αίτηση ότι τα μόνα ουσιαστικά εισοδήματα του είναι αυτά από την εργασία του ως οδηγός ασθενοφόρου, η θέση αυτή δεν βρίσκει έρεισμα στην τεθείσα μαρτυρία. Συγκεκριμένα, από τη μαρτυρία προκύπτει ότι ο Καθ΄ου η αίτηση διατηρεί τραπεζικούς λογαριασμούς. Ο ένας εξ΄ αυτών στις 4.10.17 είχε υπόλοιπο €26,729,77, ο δε άλλος, υπό μορφή γραμματίου, είχε υπόλοιπο ποσό €50,373.
- Το ½ των ποσών αυτών, έχει δεσμευθεί με διάταγμα δικαστηρίου στα πλαίσια αγωγής περιουσιακών διαφορών των διαδίκων. Παρατηρώ ότι τα ποσά αυτά δεν αποταμιεύονται με μηνιαίο μισθό των €1.340 μηνιαίως, από τον οποίο μάλιστα μισθό ο Καθ΄ου η αίτηση συνεισέφερε στα οικογενειακά βάρη, ούτε δε δικαιολογεί το συνολικό οικογενειακό εισόδημα την επιλογή φοίτησης του μεγαλύτερου παιδιού πριν από δύο περίπου χρόνια, σε ιδιωτικό σχολείο, για το οποίο σχολείο η ετήσια δαπάνη είναι συνολικά πέραν των €7.000 ετησίως. Θεωρώ, υπό τις περιστάσεις, ότι οι πραγματικές εισοδηματικές δυνάμεις του Καθ΄ου η αίτηση είναι πολύ μεγαλύτερες από αυτές που ο ίδιος επέλεξε να παρουσιάσει στο Δικαστήριο. Ως προς την Αιτήτρια, ισχύει ότι αναφέρθηκε ανωτέρω, σε σχέση με την άσκηση της δεύτερης εργασίας. Λαμβανομένων υπόψη των πιο πάνω, σε σχέση με τα έξοδα των παιδιών, τις δυνάμεις των διαδίκων, αλλά και τις παρούσες συνθήκες διαβίωσης των παιδιών μαζί με την Αιτήτρια στο σπίτι της γιαγιάς τους, θεωρώ ότι το ποσό των €870 μηνιαίως, ως συνεισφορά του Καθ΄ου η αίτηση στη διατροφή των παιδιών τους, αποτελεί εύλογο ποσό προσωρινής συνεισφοράς και εντός των πραγματικών δυνάμεων του Καθ΄ου η αίτηση. Η μονομερής αίτηση καταχωρήθηκε στις 9.2.
- Συνακόλουθα, εκδίδεται προσωρινό διάταγμα, με το οποίο διατάσσεται ο Καθ΄ου η αίτηση, όπως καταβάλλει στην Αιτήτρια, από 9.2.2018 την αντίστοιχη ημέρα κάθε επόμενου μηνός, το ποσό των €875 μηνιαίως ως συνεισφορά του για τη διατροφή και εκπαίδευση των ανηλίκων τέκνων των διαδίκων Λευτέρη και Γεωργιανού. Το παρόν διάταγμα ισχύει μέχρι περατώσεως της εναρκτήριας αίτησης ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ΄ου η αίτηση όπως θα υπολογιστούν και εγκριθούν από το Δικαστήριο, καταβλητέα όμως μετά το πέρας της εναρκτήριας αίτησης. (Υπ.) ........... Μ. Τσαγγαρίδης, Π. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο