Κ. Α. Φ. ν. Γ. Σ., Αρ. Αίτησης: 159/17, 27/7/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2018:23 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΓΟΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Τσαγγαρίδη, Π. Αρ. Αίτησης: 159/17 Μεταξύ: Κ. Α. Φ. Αιτήτρια και Γ. Σ. Καθ΄ού η αίτηση Μονομερής Αίτηση Ημερ. 20.4.18 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 27 Ιουλίου, 2018 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Αιτήτρια: κα Κώστα για κ. Βασιλείου Για τον Καθ΄ου η αίτηση: κα Ευσταθίου για κ. Χατζηπαναγιώτου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Το Δικαστήριο, στις 24.4.18, με βάση τη μονομερή αίτηση ημερ. 20.4.18 την οποία καταχώρησε ο Καθ΄ου η αίτηση-Αιτητής, («Αιτητής»), εξέδωσε προσωρινό διάταγμα με το οποίο ρύθμισε προσωρινά την επικοινωνία του Αιτητή με τα παιδιά των διαδίκων, συγκεκριμένα, κάθε Δεύτερα, Τετάρτη και Παρασκευή από η ώρα 16:00 μέχρι η ώρα 18:30. Παράλληλα, καθόρισε ως τόπο παράδοσης και επιστροφής των παιδιών την οικία της Αιτήτριας-Καθ΄ης η αίτηση, («Καθ΄ης η αίτηση»). Η Καθ΄ης η αίτηση, στις 31.5.18, καταχώρησε ένσταση. Στην ένσταση αναγράφονται 9 λόγοι ένστασης, δεν κρίνεται αναγκαία για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης η πλήρης παράθεση τους. Το Δικαστήριο, θα ασχοληθεί κατωτέρω με όσους λόγους προωθούνται στη γραπτή αγόρευση της και έχουν άμεση σχέση με το υπό εξέταση θέμα, το οποίο συνίσταται στη ρύθμιση του δικαιώματος επικοινωνίας του άλλου γονέα με τον οποίο δεν διαμένουν τα τέκνα, στις παραμέτρους που θέτει το άρθρου 17 του Ν. 216/90 από το οποίο άρθρο γεννάται και η αντίστοιχη αξίωση/δικαίωμα για επικοινωνία, με τα παιδιά, του άλλου γονέα. Περί αυτού θα γίνει εκτενής λόγος σε άλλο σημείο της απόφασης. Τόσο η αίτηση, όσο και η ένσταση, υποστηρίζονται, αντίστοιχα, από τις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων. Το Δικαστήριο, για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης, λαμβάνει υπόψη το σύνολο των ισχυρισμών που τέθηκαν ενώπιων του με τις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων, και τα επισυναφθέντα τεκμήρια. Θα αρκεσθώ, στην παρούσα απόφαση, σε αναφορές οι οποίες περιστρέφονται και αφορούν τους προβαλλόμενους λόγους ακύρωσης όπου, όπως εκτιμώ, δεσπόζουσα θέση έχει και η εισήγηση της Καθ΄ης η αίτηση, όπως σε περίπτωση που το Δικαστήριο κρίνει ότι το υφιστάμενο διάταγμα παραμείνει σε ισχύ, τότε να τεθεί ως όρος, η άσκηση του δικαιώματος του Αιτητή με τα παιδιά τους να γίνεται υπό την επίβλεψη λειτουργού του Γραφείου Ευημερίας. Το Δικαστήριο αυτό είναι καλός γνώστης της υπόθεσης-διαφοράς των διαδίκων. Ασχολήθηκε και προηγουμένως με την υπόθεση των διαδίκων. Αναφέρομαι στην ενδιάμεση απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου ημερ. 21.12.17, με την οποία οριστικοποιήθηκε προσωρινό διάταγμα της τότε Προέδρου του Οικογενειακού Δικαστηρίου, με το οποίο ανέθεσε προσωρινά τη φύλαξη των παιδιών των διαδίκων στην Καθ΄ης η αίτηση και καθόρισε ως τόπο διαμονής των παιδιών, τον τόπο διαμονής της Καθ΄ης η αίτηση. Το μέγιστο μέρος των γεγονότων που επικαλούνται σήμερα οι διάδικοι, τέθηκαν και τότε ενώπιον του Δικαστηρίου, με την ίδια μορφή και ουσία. Θα αρκεσθώ να αναφέρω τούτο. Τα γεγονότα αυτά, όπως τότε και τώρα, αφορούν ισχυρισμούς οι οποίοι προβλήθηκαν τότε και εξετάσθηκαν από το Δικαστήριο στα πλαίσια της απόφασης του για τη ρύθμιση της γονικής μέριμνας των παιδιών τους. ΄Εχουν όμως ένα κοινό παρονομαστή. Αποκαλύπτουν έκδηλα την απαξίωση του ενός γονέα προς το πρόσωπο του άλλου γονέα, τα εχθρικά αισθήματα τους και την έντονη αντιπαράθεση τους. Τα πιο πάνω, ως σύνολο συνεκτιμώμενα, αναμφίβολα αντιστρατεύονται τα συμφέροντα των παιδιών. Στη βάση των πιο πάνω, θα ήθελα ευθύς εξ΄ αρχής να τονίσω προς τους διαδίκους, ότι σε υποθέσεις γονικής μέριμνας, το Δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο εκ του νόμου να προτιμήσει τον ένα ή τον άλλο γονέα. Υπάρχει και η δυνατότητα, αν το Δικαστήριο κρίνει, μετά από την αξιολόγηση της συνολικής μαρτυρίας, να θέσει σε λειτουργία τον μηχανισμό της ανάθεσης σε τρίτα πρόσωπα τα οποία κατονομάζονται, προς τούτο, στον Νόμο, αν κρίνει ότι κάτι τέτοιο επιτάσσει το καλώς νοούμενο συμφέρον των παιδιών. Θα προσθέσω προς τούτο, το σημαντικό, κατά την άποψη μου γεγονός, το οποίο θα πρέπει οι διάδικοι να λάβουν σοβαρά υπόψη τους. Ότι, όπως αποκαλύπτουν τα γεγονότα της υπόθεσης, η μέχρι σήμερα διαδρομή της ζωής των παιδιών τους, δεν ήταν ούτε φυσιολογική ούτε ευχάριστη για τα ίδια. Αφαίρεση γονικής μέριμνας-ανάθεση της στη Διευθύντρια των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας. Περαιτέρω, ανάθεση της σε Ανάδοχη Οικογένεια. Όλα αυτά καταδεικνύουν, ότι για λόγους που αφορούν πρωτίστως τους διαδίκους, τα παιδιά τους δεν είχαν ένα σταθερό περιβάλλον στη ζωή τους. Ούτε και στο πιο πάνω διάστημα είχαν ένα σταθερό σημείο-πρώτυπο αναφοράς, δηλαδή τον πατέρα τους και τη μητέρα τους. Και τώρα τα παιδιά, καθίστανται από τους διαδίκους, μετά από όλα τα πιο πάνω που πέρασαν, στο μέσο της έντονης αντιπαράθεσης τους. Ας αναλογιστούν, έστω και τώρα, σε ποια μονοπάτια οδήγησαν και οδηγούν και τώρα τα παιδιά τους, με τις έντονες αντιπαραθέσεις, τις απαξιωτικές για το πρόσωπο του άλλου γονέα ισχυρισμούς και αναφορές τους. Δεν είναι άνευ σημασίας, αλλά καθοριστικά, τα λεχθέντα από το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο στην υπόθεση Φ. Κατσούρη ν. Μ. Χατζηνικόλα
(2010)1 ΑΑΔ, 1634: «Η αντιπαράθεση των γονέων και η αντιπαλότητα τους μέσα από δικαστικές διαδικασίες αντιστρατεύεται στα συμφέροντα και την ευημερία των ανηλίκων τέκνων τους». Θα προχωρήσω, κατωτέρω, να εξετάσω τα θέματα τα οποία ηγέρθηκαν με τις γραπτές αγορεύσεις των δικηγόρων των διαδίκων. Το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική εξουσία, εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που θέτει το εν λόγω άρθρο, να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό παρεμπίπτον διάταγμα που το Δικαστήριο θα έκρινε δίκαιο και πρόσφορο. Οι προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν κατά το άρθρο 32 είναι οι πιο κάτω: α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία. γ) Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη, σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του διατάγματος (βλ. μεταξύ άλλων Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Κυτάλα κ.α. ν. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 (Α) Α.Α.Δ. 253). Το Δικαστήριο πρέπει επίσης στο τελικό στάδιο να σταθμίσει το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο το αιτούμενο διάταγμα (Ιπποδρομιακή Αρχή ν. Χατζηβασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. 152). Πρόσθετα, στο στάδιο αυτό, το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία, με μόνο σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα και δεν αποφασίζει πάνω στα διαφιλονικούμενα θέματα επί των οποίων θα κριθεί η κυρίως αίτηση (Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 A.A.Δ. 263). Επιπλέον, υπάρχει η υποχρέωση του αιτητή όταν αιτείται την έκδοση προσωρινού διατάγματος μονομερώς να αποκαλύπτει όλα τα ουσιώδη γεγονότα (βλ. Στυλιανού ν. Στυλιανού
(1992)1 (Α) Α.Α.Δ. 583, Σάββα ν. Τηλεμάχου
(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2081). Επίσης, οι οποιεσδήποτε διαπιστώσεις στις οποίες προβαίνει το Δικαστήριο, γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος. Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εκδικασθεί η ουσία της (Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beograska Banka D.D.
(1999)1 (A) A.Α.Δ. 225, 236). Οι προϋποθέσεις που απαιτεί το άρθρο 32 του Ν. 14/60 και οι οποίες αναφέρθηκαν ανωτέρω, κρίνονται με βάση τα γεγονότα που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου, αλλά και με βάση τις διατάξεις του Νόμου που διέπει το υπό κρίση θέμα, οι οποίες στην εξεταζόμενη περίπτωση είναι το άρθρο 17
(1)
(2)
(3)του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990, Ν. 216/90, οι πρόνοιες του οποίου άρθρου έχουν ως κατωτέρω: «17.
- Ο γονέας με τον οποίο δε διαμένει το τέκνο διατηρεί το δικαίωμα της προσωπικής επικοινωνίας μ΄ αυτό.
- Σε περίπτωση διαφωνίας όσο αφορά την άσκηση του δικαιώματος, προσωπικής επικοινωνίας, αποφασίζει το Δικαστήριο.
- Στην απόφαση του το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη και εφαρμόζει κατ΄ αναλογία τις πρόνοιες του άρθρου 6.» Είναι σαφές, κατά την άποψη μου, ότι στην παρούσα υπόθεση συντρέχον και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/
- Ο Αιτητής, έχει, ως πατέρας των ανηλίκων, κατοχυρωμένο εκ του νόμου δικαίωμα επικοινωνίας. Υπάρχει διαφωνία των διαδίκων, ως προς την άσκηση του δικαιώματος αυτού. Στο στάδιο αυτό, κατά το οποίο το Δικαστήριο δεν αξιολογεί μαρτυρία για σκοπούς εξαγωγής συμπερασμάτων, δεν μπορεί, εκ προοιμίου, να αποκλειστεί παντελώς από το Δικαστήριο η άσκηση του δικαιώματος αυτού. Δεν πρέπει να υπάρχει σύγχυση ως προς αυτή ταύτη την ύπαρξη του δικαιώματος επικοινωνίας και της ρύθμισης της άσκησης του, χρονική διάρκεια, τόπος επικοινωνίας, τρόπος επικοινωνίας, περιορισμοί τρίτων κλπ. Είναι, κατά την άποψη μου, δύο διαφορετικά θέματα. Περαιτέρω, ως προς την Τρίτη προϋπόθεση, όπως έχει λεχθεί στην Mitsingas Ltd v. Timberland
(1997)1 ΑΑΔ791: «Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά, με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου σε θεραπεία.» Αποτελεί θέση της Καθ΄ης η αίτηση, ότι η παρούσα μονομερής αίτηση και το αντίστοιχο αίτημα θα έπρεπε να εξετασθεί μόνο μέσα στα πλαίσια της εναρκτήριας αίτησης, όταν θα είναι έτοιμη η έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, όπως απαιτείται από τον Κ. 5 του περί Κηδεμονίας Ανηλίκων και Ασώτων Διαδικαστικό Κανονισμό του 1972. Δεν συμφωνώ με την πιο πάνω εισήγηση. Το υπό κρίση θέμα έχει αποφασισθεί στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Re Α. Χατζηκωνσταντή ν. Μ. Χατζηκωνσταντή
(1998)1 ΑΑΔ 1827, όπου αποφασίστηκε ότι η πρόνοια του Κ. 5 του Δ/Κ 1/72 για διορισμό λειτουργού ευημερίας αναφέρεται σε τελικό διάταγμα του Δικαστηρίου στην κυρίως αίτηση και όχι σε προσωρινό διάταγμα το οποίο ορίζεται επιστρεπτέο. Η όλη εικόνα συμπληρώνεται με τα λεχθέντα από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Re Α. Αντωνίου κ.ά
(1999)1 ΑΑΔ 1200 ότι δηλαδή η έκδοση προσωρινών διαταγμάτων γονικής μέριμνας δικαιολογούνται διότι διαφορετικά η χρονοβόρα διαδικασία αίτησης με κλήση μέχρι της στιγμής που θα αναγόταν η περίπτωση σε εκδίκαση θα καθιστούσε την αίτηση, για το ζήτημα, αναποτελεσματική. Κρίνω, περαιτέρω, ότι στην προκειμένη περίπτωση, δεν υπήρξε απόκρυψη από τον Αιτητή ουσιωδών γεγονότων. Το ότι οι διάδικοι, εκφράζουν αντίθετους ισχυρισμούς επί γεγονότων, αυτό δεν συνιστά απόκρυψη. Δεν είναι τυχαίο το ότι το Δικαστήριο, αναφέρθηκε, ευθύς εξ΄ αρχής, στην απόφαση του για την έντονα εχθρική και απαξιωτική στάση του ενός διαδίκου προς τον πρόσωπο του άλλου. Καλούμαι, ως Δικαστής του Οικογενειακού Δικαίου και Δικαστηρίου, να αναζητήσω και να προσφέρω λύση στη διαφορά των διαδίκων. Κατευθύνω λοιπόν τη σκέψη και την κρίση μου στα λεχθέντα από τη νομολογία, ότι δηλαδή ο δικαστής του Οικογενειακού Δικαίου λειτουργεί, κατά το μεγαλύτερο μέρος της δικαιοδοσίας του, στον ευαίσθητο και πιο σοβαρό κοινωνικό χώρο, αυτό των οικογενειακών σχέσεων και ότι ο σκοπός του θα πρέπει να είναι η διόρθωση ή ο περιορισμός της περαιτέρω επιδείνωσης της οικογενειακής σχέσης, με σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις στα μέλη της (βλ. Κατσουρίδη ν. Κατσουρίδης
(1997)1 ΑΑΔ 415). Τα πιο πάνω αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα σε υποθέσεις γονικής μέριμνας - επικοινωνίας - ως είναι η παρούσα, όπου κύριο κριτήριο, της οποίας δικαστικής ρύθμισης, είναι το συμφέρον του ανηλίκου. Για τους λόγους, που θα εξηγήσω, κατωτέρω, κρίνω ότι το συμφέρον των παιδιών, στο στάδιο αυτό, επιτάσσει τον περιορισμό του δικαιώματος επικοινωνίας του Αιτητή δια της κατάλληλης τροποποίησης του υφιστάμενου διατάγματος επικοινωνίας. Αποκλεισμός του δικαιώματος επικοινωνίας του Αιτητή, το οποίο συνεπάγεται η ακύρωση του διατάγματος, οδηγεί σε αποξένωση του Αιτητή από τα παιδιά, κατάσταση ανεπιθύμητη, γενικά ομιλούντες για το συμφέρον των παιδιών και ιδία από το στάδιο της ενδιάμεσης διαδικασίας. Προς την τροποποίηση του εν λόγω διατάγματος, πάντοτε με γνώμονα το συμφέρον των παιδιών, συνηγορούν τα πιο κάτω: 1. Ο ίδιος ο Αιτητής, όπως παραδέχεται στην παράγραφο 20 της ένορκης του δήλωσης ομολογεί ότι δεν κατέβαλλε διατροφή για ολόκληρους μήνες, για τα παιδιά του, ως μοχλό πίεσης για να έχει επικοινωνία με τα παιδιά του. Πρόκειται, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, για ανεπίτρεπτη ενέργεια του Αιτητή, η οποία αντιστρατεύεται τα συμφέροντα και πλήττει άμεσα την ευημερία των παιδιών, διότι η συνεισφορά υπόχρεου γονέα στη διατροφή του παιδιού του αποβλέπει ουσιαστικά στην εξασφάλιση της ευημερίας του παιδιού, (βλ. άρθρο 37
(2)του Ν. 216/90).
- Ο Αιτητής στην παράγραφο 8 της ένορκης δήλωσής του, αναφέρει ότι: «Να αναφέρω επίσης ότι με την κα Α.Α., ανάδοχη εδώ και λίγους μήνες διατηρούμε δεσμό και σε σύντομο χρονικό διάστημα θα τελέσουμε γάμο. Επίσης να αναφέρω ότι διαμένουμε κάτω από την ίδια στέγη στη διεύθυνση XXXXX 9 στα Περβόλια της Επαρχίας Λάρνακας σε ισόγειο κατοικία 3 υπνοδωματίων η οποία έχει όλες τις ανέσεις.». Η παρουσία του πιο πάνω προσώπου στην υπόθεση αυτή, φαίνεται ότι δεν είναι καθόλου τυχαία. Είναι καλώς γνωστό, ότι το εν λόγω πρόσωπο, ήταν η Ανάδοχη Οικογένεια, στην οποία το Γραφείο Ευημερίας ανάθεσε τη φροντίδα των παιδιών μετά την αφαίρεση της γονικής μέριμνας από τους διαδίκους. Λόγω ενεργειών της, σε σχέση με τα παιδιά των διαδίκων, το Γραφείο Ευημερίας την αφαίρεσε από τον κατάλογο των Ανάδοχων Οικογενειών. Παρουσιάζεται, μετά, σύμφωνα με τον Αιτητή, να είναι η συμβία του με πρόθεση τέλεσης γάμου. ΄Ετσι, η όποια επικοινωνία του Αιτητή να γίνεται δικαιολογημένα πλέον, στο σπίτι της και στην παρουσία της. Διατυπώνονται εναντίον της Αιτήτριας, 6 κατηγορίες για απόπειρα πραγματικής σωματικής βλάβης των παιδιών και για κακομεταχείριση τους. Και πάλιν η Α.Α. εμπλέκεται στη ζωή των παιδιών των διαδίκων αφού οι τρεις από τις έξι καταγγελίες προέρχονται από την ίδια και οι υπόλοιπες από τον Καθ΄ου η αίτηση. Είναι άραγε τυχαίο αυτό το γεγονός; Όλες βεβαία οι καταγγελίες, ως εκ της φύσεως τους, πλήττουν το πρόσωπο και την καταλληλότητα της Αιτήτριας ως μητέρας των παιδιών. Είναι άραγε πραγματικότητα οι καταγγελίες ή στοχευμένες ενέργειες ενόψει της διεκδίκησης της φύλαξης των παιδιών από τον Αιτητή; Είναι, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, στη βάση της όλης ιστορίας των διαδίκων, εύλογα ανοικτό το συμπέρασμα, ότι κατά το χρόνο της 11 μήνης παραμονής των παιδιών υπό τη φύλαξη της ανάδοχης, αυτή ανέπτυξε αισθήματα για τα παιδιά, και δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι, λόγω αυτής της υπόθεσης, το Γραφείο Ευημερίας της αφαίρεσε στο εξής την ιδιότητα και το ρόλο της ανάδοχης για οποιαδήποτε παιδιά. Κρίθηκε οριστικά, ως ακατάλληλη για ένα τόσο σοβαρό και υπεύθυνο καθήκον. Στη βάση όλων των πιο πάνω, καταλήγω στην τροποποίηση του υφιστάμενου διατάγματος, ως εξυπηρετούσας, το συμφέρον των παιδιών. Εκδίδεται διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο τροποποιείται το υφιστάμενο διάταγμα επικοινωνίας έτσι ώστε με το παρόν διάταγμα το δικαίωμα επικοινωνίας του Αιτητή με τα παιδιά των διαδίκων να ασκείται ως ακολούθως: Κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή από η ώρα 16:00 μέχρι η ώρα 17:
- Ο τόπος παράδοσης και επιστροφής των παιδιών να παραμείνει ο ίδιος. Η επικοινωνία του Αιτητή με τα παιδιά θα πραγματοποιείται σε οιονδήποτε κατάλληλο προς τούτο τόπο, πλην της οικίας της Α.Α. και χωρίς την παρουσία της σε οιονδήποτε τόπο θα πραγματοποιείται η επικοινωνία και εκδίδεται η ανάλογη, προς τούτο, διαταγή προς τον Αιτητή. Το προσωρινό διάταγμα, ως έχει τροποποιηθεί, ισχύει μέχρι περατώσεως της εναρκτήριας αίτησης ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Τα έξοδα, να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της εναρκτήριας αίτησης. (Υπ.) ......... Μ. Τσαγγαρίδης, Π. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Τα πλήρη ονόματα των διαδίκων και αναφερομένων προσώπων στην απόφαση του Δικαστηρίου βρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο