ΝΙΚΟΛΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ν. ALFIYA FATIKHOVA, Αρ. Αίτησης: 61/17, 30/3/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2018:12 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΓΟΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Τσαγγαρίδη, Π. Αρ. Αίτησης: 61/17 Μεταξύ: ΝΙΚΟΛΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Αιτητής και ALFIYA FATIKHOVA Καθ΄ης η αίτηση Αίτηση Παραμερισμού Ημερ. 4.12.2017 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 30 Μαρτίου, 2018 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Καθ΄ης η αίτηση- Αιτήτρια: κ. Χρ. Κωνσταντίνου Για τον Αιτητή - Καθ΄ου η αίτηση: κα Μ. Μιχαήλ για κ. Γ. Βασιλείου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Αιτητής-Καθ΄ου η αίτηση, (Καθ΄ου η αίτηση), στις 20.9.2017, καταχώρησε εναρκτήρια αίτηση ρύθμισης γονικής μέριμνας ανηλίκων. Την ίδια ημέρα, 20.9.2017, ο Καθ΄ου η αίτηση καταχώρησε και μονομερή αίτηση. ΟΙ θεραπείες, οι οποίες, ζητούνται από το Δικαστήριο, είναι ταυτόσημες. Παρατίθενται κατωτέρω οι θεραπείες της μονομερούς αιτήσεως, οι οποίες αφορούν την αίτηση παραμερισμού. «Α. Προσωρινό Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να ανατίθεται στον Αιτητή η άσκηση της φύλαξης φροντίδας και επιμέλειας των ανήλικων τέκνων των διαδίκων Χρισταλένη Νικόλ Γεωργίου και Κωνσταντίνος Ραφαήλ Γεωργίου. Β. Προσωρινό Διάταγμα με το οποίο να καθορίζεται ως τόπος διαμονής των ανήλικων τέκνων ο εκάστοτε τόπος διαμονής του Αιτητή. Γ. Απαγορευτικό Διάταγμα του Δικαστηρίου που να εμποδίζει την καθ΄ης η αίτηση από του να μεταφέρει τα ανήλικα τέκνα των διαδίκων Χρισταλένη Νικόλ Γεωργίου (αριθμός πιστοποιητικού γέννησης: 00-01280353) και Κωνσταντίνος Ραφαήλ Γεωργίου (αριθμός διαβατηρίου: Κ00266604) εκτός της Κυπριακής Επικρατείας χωρίς τη συγκατάθεση του Αιτητή. Δ. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσει όπως το όνομα των ανήλικων τέκνων των διαδίκων Χρισταλένη Νικόλ Γεωργίου και Κωνσταντίνος Ραφαήλ Γεωργίου τοποθετηθεί στον κατάλογο των προσώπων που τους απαγορεύει η έξοδος από την Κύπρο. Ε. Οποιαδήποτε άλλη ή/και περαιτέρω θεραπεία την οποία το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει δίκαιη ή/και εύλογη υπό τις περιστάσεις. Στ. Τα έξοδα της παρούσης Αιτήσεως και ΦΠΑ». Στις 21.9.17, Δικαστής του Οικογενειακού Δικαστηρίου, χορήγησε μονομερώς προσωρινά διατάγματα ως οι θεραπείες «Γ και Δ», ανωτέρω, και συνάμα όρισε τη μονομερή αίτηση, ως προς τις θεραπείες «Α και Β», ανωτέρω, για επίδοση στην Καθ΄ης η αίτηση-Αιτήτρια (Αιτήτρια) στις 2.10.
- Στις 2.10.17, λόγω του γεγονότος ότι δεν είχε επιτευχθεί η επίδοση των προσωρινών διαταγμάτων και της μονομερούς αιτήσεως στην Αιτήτρια, το Δικαστήριο όρισε ως νέα ημερομηνία επίδοσης των, την 12.10.
- Όπως προκύπτει από το φάκελο της υπόθεσης, η προσωπική επίδοση της μονομερούς αίτησης των ήδη εκδοθέντων διαταγμάτων συντελέσθηκε στις 3.10.
- Στις 12.10.17, που ορίσθηκαν, ως προελέχθηκε, η μονομερής αίτηση και τα προσωρινά διατάγματα, η Αιτήτρια δεν εμφανίσθηκε στο Δικαστήριο και όπως εμφαίνεται στο απόσπασμα από το σχετικό πρακτικό, το Δικαστήριο προχώρησε ως κατωτέρω: «Δικαστήριο: Τα προσωρινά διατάγματα ημερ. 21.9.17 καθίστανται απόλυτα. Εκδίδεται προσωρινό διάταγμα με το οποίο ανατίθεται στον Αιτητή η επιμέλεια των ως άνω ανήλικων τέκνων των διαδίκων Χρισταλένης Νικόλ Γεωργίου και Κωνσταντίνου Ραφαήλ Γεωργίου. Εκδίδεται προσωρινό διάταγμα με το οποίο καθορίζεται ως τόπος διαμονής των ως άνω ανήλικων τέκνων των διαδίκων ο εκάστοτε τόπος διαμονής του Αιτητή. Τα ως άνω προσωρινά διατάγματα θα ισχύουν μέχρι περατώσεως της εναρκτήριας αίτησης ή μέχρι νεότερου διατάγματος του Δικαστηρίου.» Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί ότι η Αιτήτρια, στις 22.11.17, καταχώρησε ΄Εκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης με την οποία αιτείται ανταπαιτητικά τη ρύθμιση της γονικής μέριμνας των ανηλίκων παιδιών των διαδίκων, με την ανάθεση σ΄ αυτή της επιμέλειας των παιδιών τους και τον προσδιορισμό του τόπου διαμονής της, ως τόπο διαμονής των παιδιών. Προς ολοκλήρωση της εικόνας των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης, θα πρέπει να αναφερθεί ότι η Αιτήτρια, στις 22.11.17, καταχώρησε μονομερή αίτηση με την οποία ζητούσε προσωρινά τη ρύθμιση του δικαιώματος επικοινωνίας της με τα παιδιά της. Την εν λόγω μονομερή αίτηση ημερ. 22.11.17, στην οποία σημειωτέον ο Καθ΄ου η αίτηση καταχώρησε, στις 6.12.17 ένσταση, η Αιτήτρια, στις 15.12.17, την απέσυρε άνευ βλάβης. Η Αιτήτρια, στις 4.12.17, καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση παραμερισμού με την οποία αιτείται: I. Όπως το Δικαστήριο εκδώσει διάταγμα που να ακυρώνει και/ή παραμερίζει (set aside) προηγούμενη εκδοθείσα υπ΄ αυτού απόφαση ημερομηνίας 12.10.17 στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση. II. Όπως το Δικαστήριο εκδώσει διάταγμα που να τροποποιεί την προηγούμενη εκδοθείσα υπ΄ αυτού απόφαση ημερομηνίας 12.10.17 στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση. III. Όπως το Δικαστήριο εκδώσει διάταγμα και ή Οδηγίες που να επιτρέπει εις την αιτήτρια-καθ΄ης η αίτηση να καταχωρήσει την ένσταση της επί της αίτησης του αιτητή ημερομηνίας 20.9.
- IV. Όπως το Σεβαστό Δικαστήριο ορίσει νέα ημερομηνία Ακροάσεως της υπόθεσης. V. Οιανδήποτε έτεραν θεραπεία το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε κρίνει ορθό και εύλογο υπό τις περιστάσεις. VI. ΄Εξοδα, πλέον Φ.Π.Α.». Η παρούσα αίτηση βασίζεται επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.3, Δ.17 θ. 10, Δ.19, Δ.33 θ. 5, Δ.39 θ. 1-4, Δ.48 θ. 1, 2, 3, 4 και 9 (h), Δ.57, Δ.64 θ. 1 και 2, του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου 216/90, επί του περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμου 23/90, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρα 32, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, επί της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Παιδιού και ή επί της Σύμβασης του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού και τους σχετικούς Κυρωτικούς Νόμους της Κυπριακής Δημοκρατίας αναφορικά με τα δικαιώματα των Παιδιών, στον Περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Διαδικαστικούς Κανονισμούς, επί του άρθρου 30 του Συντάγματος και επί των συμφυών εξουσιών και πρακτικής του Δικαστηρίου. Ο Καθ΄ου η αίτηση, στις 31.1.18, καταχώρησε ένσταση, όπου αναγράφονται 14 λόγοι ένστασης. Δεν κρίνεται αναγκαία, ως θα διαφανεί κατωτέρω, η πλήρης παράθεσή τους. Τόσο η αίτηση παραμερισμού, όσο και η ένσταση, υποστηρίζονται αντίστοιχα με τις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων. Αναφορά στα γεγονότα που περιέχονται σ΄ αυτές θα γίνεται όπου κρίνεται αναγκαία για τους σκοπούς της παρούσας υπόθεσης, χωρίς τούτο να εκλαμβάνεται ότι το Δικαστήριο δεν λαμβάνει υπόψη του το σύνολο των γεγονότων που τέθηκαν ενώπιον του με τις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων. Η ακρόαση της αίτησης παραμερισμού, διεξήχθηκε με τις γραπτές αγορεύσεις των δικηγόρων των διαδίκων, οι θέσεις και τα επιχειρήματα των οποίων θα απαντηθούν κατωτέρω. Θα προχωρήσω κατωτέρω, να εξετάσω, ως πρώτο θέμα, το οποίο είναι και καθοριστικό για την τύχη της παρούσας αίτησης, το κατά πόσο η αίτηση στηρίζεται στην ορθή δικονομική διάταξη και αν η απάντηση είναι αρνητική ποιες οι συνέπειες της. Η Αιτήτρια, ουσιαστικά στηρίζει το αίτημα της για παραμερισμό στην Δ.17 θ. 10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Δ.17 θ. 10 προβλέπει: «Όταν εκδοθεί απόφαση σύμφωνα με τους προηγούμενους κανονισμούς αυτής της Διάταξης, θα είναι νόμιμο δια το Δικαστήριο στη κατάλληλη περίπτωση να παραμερίσει ή διαφοροποιήσει τέτοια απόφαση με όρους που θα ήθελαν φανεί δίκαιοι.» Ο Καθ΄ου η αίτηση, υποστηρίζει ότι η νομική βάση της αίτησης είναι λανθασμένη, διότι, κατά την εισήγηση του, στην παρούσα αίτηση τυγχάνει εφαρμογής η Δ.26 θ.
- Η Δ.26 θ. 14 προβλέπει: «Οιαδήποτε απόφαση κατόπιν παραλείψεως είτε σύμφωνα με αυτή την Διάταξη ή κάτω από οιανδήποτε άλλη των κανονισμών αυτών μπορεί σε κατάλληλη περίπτωση να παραμερισθεί από το Δικαστήριο κάτω από τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα, ή όπως θα κρίνει το Δικαστήριο.» Για τους λόγους που θα εξηγήσω κατωτέρω, δεν συμφωνώ ούτε με την μία, ούτε με την άλλη άποψη. Σύμφωνα με τη νομολογία, η Δ.17 θ. 10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αφορά αποφάσεις που εκδόθηκαν ερήμην του εναγόμενου λόγω παράλειψης καταχώρησης εμφάνισης, η δε Δ.26 θ. 14 αποφάσεις που εκδόθηκαν ερήμην του εναγομένου λόγω παράλειψης καταχώρησης υπεράσπισης ή άλλου δικογράφου. Παραπέμπω για τα πιο πάνω στην υπόθεση Παναγιώτης Ανδρέου ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(2003)1 ΑΑΔ, 1596, όπου αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «Όλες οι υποθέσεις αφορούν αποφάσεις εκδοθείσες ερήμην του εναγομένου λόγω παράλειψης καταχώρησης εμφάνισης Δ.17, θ. 10, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ή λόγω παράλειψης καταχώρησης υπεράσπισης ή άλλου δικογράφου, Δ.26 θ. 14. ΟΙ αρχές οι οποίες προκύπτουν συμπυκνώνονται στις ακόλουθες προτάσεις: (α) Η παράλειψη εμφάνισης ή υποβολής υπεράσπισης πρέπει να εξηγηθεί όπως και η όποια καθυστέρηση στην υποβολή αιτήματος για παραμερισμό της εκδοθείσας απόφασης. (β) Προϋπόθεση για τον παραμερισμό της εκδοθείσας απόφασης αποτελεί η αποκάλυψη συζητήσιμης υπεράσπισης. (γ) Και όπου αποκαλύπτεται υπεράσπιση η αίτηση δυνατόν να απορριφθεί, όταν η καθυστέρηση στην κίνηση του μηχανισμού για παραμερισμό της εκδοθείσας απόφασης είναι τέτοια που να καταδεικνύει καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας.» Η παρούσα αίτηση παραμερισμού στρέφεται κατά προσωρινών διαταγμάτων τα οποία κατέστησαν οριστικά, όπως αναλυτικά εξηγήθηκε σε προηγούμενο σημείο της παρούσας απόφασης. Η ορθή νομική βάση στην οποία έπρεπε να στηριχθεί η αίτηση παραμερισμού είναι η Δ.48 θ. 11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Δ.48 θ. 11 προβλέπει: «Κάθε διάταγμα, εάν και όταν συνταχθεί (drawn up) πρέπει να συνταχθεί κατά τον ίδιο τρόπο όπως προνοείται σ΄ αυτούς τους κανονισμούς για τη σύνταξη αποφάσεων, και όταν συνταχθεί πρέπει να δείχνει στο μπροστινό μέρος από ποιον ή εκ μέρους ποιου έγινε η αίτηση και τη φύση του διατάγματος. Κάθε τέτοιο διάταγμα μπορεί να παραμερισθεί ή διαφοροποιηθεί κατά τον ίδιο τρόπο που παραμερίζονται ή διαφοροποιούνται οι αποφάσεις και μπορεί να εφαρμοσθεί κατά τον ίδιο τρόπο που εφαρμόζονται οι αποφάσεις.» Την άποψη μου ότι στην παρούσα αίτηση παραμερισμού τυγχάνει εφαρμογής η Δ.48 θ. 11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας τη βασίζω στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Σταύρος Ηλία ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγίας Νάπας
(2009)1 ΑΑΔ,
- Συγκεκριμένα η απόφαση αυτή αφορούσε έφεση κατά πρωτόδικης απόφασης με την οποία απορρίφθηκε αίτηση παραμερισμού διατάγματος για εγγραφή διαιτητικής απόφασης. Το Ανώτατο Δικαστήριο, στις σελίδες 370-371, νομολόγησε τα πιο κάτω: «Αρχίζοντας από τον πρώτο λόγο έφεσης, μπορούμε να πούμε με ευκολία ότι η κατάληξη του πρωτόδικου δικαστηρίου ότι η Δ.17 θ. 10 δεν είχε άμεση εφαρμογή, είναι ορθή, αφού αυτή ισχύει στις περιπτώσεις όπου εκδίδεται απόφαση λόγω παράλειψης του εναγομένου να εμφανιστεί σε αγωγή, και όχι για παραμερισμό ενός διατάγματος. Αναφορικά όμως με την κατάληξη του πρωτόδικου δικαστηρίου ότι δεν είχε εφαρμογή ο Θ. 11 της Δ.48 γιατί αυτός αφορά μόνο «τον τρόπο σύνταξης του διατάγματος», είμαστε της άποψης ότι αυτή είναι νομικά εσφαλμένη. Το κείμενο του θ. 11 της Δ. 48 έχει ως ακολούθως: «
- Every order, if and when drawn up, shall be drawn up in the same manner as judgments are by these rules directed to be drawn up, and when drawn up, shall show on the face of it by whom, or on whose behalf, the application was made, and the nature of the order made. Every such order may be set aside or varied in the same way as a judgment, and may be enforced in any manner in which the judgment of a Court may be enforced." Σε δική μας μετάφραση: «
- Κάθε διάταγμα, εάν και όταν συνταχθεί (drawn up) πρέπει να συνταχθεί κατά τον ίδιο τρόπο όπως προνοείται σ΄ αυτούς τους κανονισμούς για τη σύνταξη αποφάσεων, και όταν συνταχθεί πρέπει να δείχνει στο μπροστινό μέρος από ποιον ή εκ μέρους ποιού έγινε η αίτηση και τη φύση του διατάγματος. Κάθε τέτοιο διάταγμα μπορεί να παραμερισθεί ή διαφοροποιηθεί κατά τον ίδιο τρόπο που παραμερίζονται ή διαφοροποιούνται οι αποφάσεις και μπορεί να εφαρμοσθεί κατά τον ίδιο τρόπο που εφαρμόζονται οι αποφάσεις:» (η υπογράμμιση είναι δική μας). Είναι φανερό από τα πιο πάνω ότι το μέρος του θ. 11 στο οποίο δώσαμε έμφαση, παρείχε εξουσία στο πρωτόδικο δικαστήριο για να εξεταστεί κατά πόσο το διάταγμα ημερ. 4.7.05 με το οποίο διατάχθηκε η εγγραφή της απόφασης ημερ. 13.1.14 (που αφορά τον εφεσείοντα) θα έπρεπε να παραμεριστεί ή όχι. ΄Εμμεσα ο θ. 11 της Δ.48 ενσωματώνει τα κριτήρια που διέπουν τον παραμερισμό αποφάσεων που εκδίδονται στην απουσία διαδίκου σε αγωγή, όπως προβλέπεται από τη Δ.17, θ. 10 και όπως έχουν ερμηνευθεί από αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Επομένως μπορούσε να αναφέρεται και η Δ.17, θ. 10 στο σώμα της αίτησης.» Όπως προκύπτει από την πιο πάνω απόφαση, νομική βάση της αίτησης παραμερισμού που απορρίφθηκε πρωτόδικα, ήταν η Δ.48θ. 1, 2, 9 και 11 και η Δ.17 θ. 10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στην προκείμενη περίπτωση, από τη νομική βάση της αίτησης παραμερισμού απουσιάζει η Δ.48 θ. 11 η οποία προσδίδει την εξουσία στο Δικαστήριο να προβεί σε παραμερισμό του διατάγματος. Η παράλειψη αναφοράς στην αίτηση παραμερισμού της Δ.48 θ. 11, έχει, σύμφωνα με τη νομολογία, ως αποτέλεσμα τη μη έγκυρη χρήση από την Αιτήτρια του δικονομικού μέτρου του παραμερισμού διατάγματος. Παραπέμπω προς τούτο στην απόφαση ASHOT EGIAZARYAN κ.ά. ν. DENORO INVESTMENTS LIMITED κ.ά
(2013)1 ΑΑΔ, 409, όπου αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «..διότι η νομολογία είναι αποκαλυπτική στο ότι οποιαδήποτε αίτηση θα πρέπει να αναφέρει το νόμο και τους κανονισμούς στους οποίους βασίζεται ως απαραίτητο στοιχείο εγκυρότητας του δικονομικού μέτρου. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Κούππα ν. Βασιλειάδη
(1981)1 J.S.C. 120, Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδης
(1990)1 ΑΑΔ 965 και Χριστοφόρου ν. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Λοΐζος Ιορδάνους Λτδ
(2001)1 ΑΑΔ 743, στην οποία μάλιστα λέχθηκε ότι η παράλειψη αναφοράς στους ορθούς κανονισμούς και, βέβαια, το νόμο δεν χωρεί διόρθωσης στη βάση των προνοιών της Δ.64. Η σημασία της τήρησης των Θεσμών τονίστηκε και στις πρόσφατες αποφάσεις Τσεσμέλογλου ν. Σοφοκλέους,
(2013)1 ΑΑΔ 64 και Κοντού ν. Global Capital Ltd,
(2013)1 ΑΑΔ 192.» Παρά την πιο πάνω κατάληξή μου, θα προχωρήσω κατωτέρω στην εξέταση της ουσίας της αίτησης παραμερισμού, στη βάση των νομολογιακών αρχών που εφαρμόζονται στην υπό κρίση αίτηση. Στην υπόθεση Κυριακή Τσεσμενόγλου ν. Σοφοκλή Σοφοκλέους
(2013)1 ΑΑΔ, 64 αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «Διαχρονικά η νομολογία έχει καθορίσει σε ποιες περιπτώσεις είναι δυνατή η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου προς ακύρωση απόφασης ληφθείσας λόγω παράλειψης καταχώρισης εμφάνισης. Διακρίνονται δύο περιπτώσεις: (α) όπου η ερήμην απόφαση εκδόθηκε παράνομα, δηλαδή, κατά παράβαση ουσιώδους τύπου ή διαδικασίας, οπότε και η απόφαση παραμερίζεται, exdebito justitiae και (β) όπου η απόφαση είναι μεν νομότυπη, αλλά ο αιτούμενος τον παραμερισμό της παρουσιάζει δια ενόρκου δηλώσεως εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση, ενώ επεξηγεί ταυτόχρονα τον λόγο που η υπόθεση αφέθηκε να προχωρήσει σε έκδοση απόφασης χωρίς τη συμμετοχή του». Σύμφωνα με τη νομολογία, το βάρος για παραμερισμό ερήμην απόφασης βρίσκεται επί των ώμων του εκάστοτε αιτητή, ο οποίος θα πρέπει να υποδείξει μια καλή υπεράσπιση, αλλά και να θεμελιώσει ότι δεν υπάρχει αδικαιολόγητη ολιγωρία ή περιφρονητική συμπεριφορά στη δικαστική διαδικασία (βλ. Eric John Wakeham v. Audar Majid Bhatti κ.ά., Πολιτική ΄Εφεση 49/2011, ημερ. 25.5.
- Όπως προελέχθηκε ανωτέρω, η Αιτήτρια ήδη, από τις 22.11.17, καταχώρησε Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση. Ούτως εχόντων των πραγμάτων δεν τίθεται θέμα εξέτασης της συνδρομής του παράγοντα της καλής υπεράσπισης. Όπως υποδείχθηκε στην απόφαση στην Παναγιώτης Ανδρέου (ανωτέρω): «Στην περίπτωση παράλειψης του εναγομένου να εμφανιστεί κατά τη δίκη δεν εγείρεται θέμα αποκάλυψης της υπεράσπισης του εφόσον αυτή έχει καταχωριστεί.» Ενόψει του πιο πάνω, το ερώτημα που καλείται να απαντήσει το Δικαστήριο, είναι κατά πόσο η παράλειψη της Αιτήτριας να εμφανιστεί στο Δικαστήριο κατά την προαναφερθείσα ημερομηνία, συνιστά αδικαιολόγητη ολιγωρία ή περιφρονητική συμπεριφορά στη δικαστική διαδικασία. Γύρω από το πιο πάνω ερώτημα κινείται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η Αιτήτρια, στην ένορκη της δήλωση, αναφέρει ότι στην παρούσα υπόθεση την εκπροσωπούσε δικηγόρος, η οποία λόγω του ότι ήταν έγκυος και δεν μπορούσε να την εκπροσωπεί, διόρισε ως νέους δικηγόρους τους νυν δικηγόρους της, οι οποίοι ανέλαβαν τις υποθέσεις της στις 3.10.
- Λόγω της πιο πάνω αλλαγής δικηγόρου, οι νυν δικηγόροι της δεν έλαβαν έγκαιρα γνώση της μονομερούς αιτήσεως, με αποτέλεσμα στις 12.10.17 εν αγνοία της και των δικηγόρων της, να οριστικοποιηθεί το διάταγμα απαγόρευσης εξόδου των παιδιών ημερ. 21.9.17 και να εκδοθεί διάταγμα με το οποίο ανατέθηκε στον Καθ΄ου η αίτηση η επιμέλεια των παιδιών και καθορίστηκε ως τόπος διαμονής των παιδιών, ο τόπος διαμονής του Καθ΄ου η αίτηση. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας, το διάταγμα ουδέποτε της επιδόθηκε, έλαβε γνώση για την ύπαρξη του στις 20.11.17 και το επιβεβαίωσαν οι δικηγόροι της στις 21.11.17 μετά από έρευνα που έκαναν στο φάκελο του Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, στις 20.11.17, η Αιτήτρια πήγε μαζί με την αδερφή της στο σχολείο για να παραλάβουν τα παιδιά. Η δασκάλα της ανέφερε ότι δεν της τα δίνει διότι έχει σχετικό διάταγμα. Η Αιτήτρια, στην παράγραφο 34 της ένορκης δήλωσής της, αναφέρει ότι στις 12.10.17 ο δικηγόρος της δεν εμφανίστηκε στο Δικαστήριο για λόγους παρεξήγησης και κακής συνεννόησης τους και εκ λάθους και αβλεψίας τους. Είναι αναμφισβήτητο γεγονός, ότι το προσωρινό διάταγμα ημερ. 21.9.17 και η μονομερής αίτησης ημερ. 20.9.17, όπως προκύπτει από το φάκελο του Δικαστηρίου, επιδόθηκαν στην Αιτήτρια στις 3.10.
- Είχαν ορισθεί για επίδοση τα προσωρινά διατάγματα και η μονομερής αίτησης στις 12.10.
- Η αλλαγή δικηγόρου και η ισχυριζόμενη σύγχυση η οποία επήλθε κατά την Αιτήτρια στις 3.10.17, δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη μη εμφάνιση στο Δικαστήριο στις 12.10.
- Μεσολάβησαν 9 ολόκληρες ημέρες χωρίς η ίδια ή οι δικηγόροι της να ενδιαφερθούν για την πορεία της μονομερούς αιτήσεως και των προσωρινών διαταγμάτων. Η αδιαφορία της συνεχίστηκε και μετά την 12.10.17, μέχρις ότου πληροφορήθηκε, κατά την επίσκεψη της στο σχολείο, στις 20.11.17 την ύπαρξη των διαταγμάτων. Το γεγονός ότι δεν της επιδόθηκαν τα διατάγματα που εκδόθηκαν στις 12.10.17 δεν αποτελεί αιτιολογία. Ο Καθ΄ου η αίτηση δεν είχε οποιαδήποτε δικονομική υποχρέωση να της τα επιδώσει. Αλλά και μετά που επιβεβαίωσε την ύπαρξη των διαταγμάτων στις 21.11.17 μετά από έρευνα στο φάκελο του Δικαστηρίου, οι οδηγίες που έδωσε στους δικηγόρους, όπως φαίνεται από το φάκελο του Δικαστηρίου, ήταν να καταχωρήσουν μονομερή αίτηση για προσωρινή ρύθμιση του δικαιώματος επικοινωνίας της, η οποία και καταχωρήθηκε στις 22.11.17 και στην οποία ο Καθ΄ου η αίτηση καταχώρησε ένσταση στις 6.12.17 και την οποία τελικά η Αιτήτρια στις 15.12.17 απέσυρε άνευ βλάβης. Και ενώ εβρίσκετο εν ζωή το αίτημα της για προσωρινή ρύθμιση του δικαιώματος επικοινωνίας της, καταχώρησε στις 4.12.17 την υπό κρίση αίτηση παραμερισμού. Από τις 12.10.17 που εκδόθηκαν τα υπό κρίση διατάγματα μέχρι και τις 4.12.17 που καταχωρήθηκε η υπό κρίση αίτηση παραμερισμού κρίνω ότι υπήρξε από την Αιτήτρια αδικαιολόγητη ολιγωρία της, αν αναλογισθεί κανείς και συνεκτιμήσει το γεγονός ότι η όλη αίτηση παραμερισμού εγείρεται μέσα στα πλαίσια ενδιάμεσης διαδικασίας, για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση παραμερισμού απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του Καθ΄ου η αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας, τα οποία να υπολογισθούν από την Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο, να καταβληθούν όμως μετά το πέρας της εναρκτήριας αίτησης. (Υπ.) ......... Μ. Τσαγγαρίδης, Π. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο