ΣΡ ν. ΝΡ, Αρ. Αίτησης: 305/13, 18/2/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2019:6 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΓΟΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Τσαγγαρίδη, Π. Αρ. Αίτησης: 305/13 Μεταξύ: ΣΡ Αιτητή και ΝΡ Καθ' ης η αίτηση Αίτηση Παρακοής ημερ. 27.9.2018 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 18 Φεβρουαρίου, 2019 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτητή: κα Μ. Πάσιη Για την Καθ΄ης η αίτηση: κα Σ. Μιχαήλ για κ. Μ. Μικελλίδου Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι διάδικοι είναι πρώην σύζυγοι. Από το γάμο τους απεκτήθηκε ένα παιδί, τον Α.Ρ. Η γονική μέριμνα του πιο πάνω ανήλικου τέκνου των διαδίκων, ρυθμίστηκε με το εκ συμφώνου διάταγμα του Δικαστηρίου, το οποίο εκδόθηκε στις 9.4.2014 στην πιο πάνω αίτηση γονικής μέριμνας. Το διάταγμα περιέχει λεπτομερή ρύθμιση της γονικής μέριμνας και μεταξύ άλλων ρυθμίζει εκτεταμένα το δικαίωμα επικοινωνίας της Καθ΄ης η αίτηση με το πιο πάνω ανήλικο τέκνο των διαδίκων. Η ρύθμιση αυτή γίνεται τόσο σε σχέση με την εβδομαδιαία επικοινωνία με το παιδί όσο και με την επικοινωνία κατά τις εορτές των Χριστουγέννων, του Πάσχα και των θερινών διακοπών. Προβλέπει επίσης και δικαίωμα τηλεφωνικής επικοινωνίας των διαδίκων με το παιδί. Θα παραθέσω κατωτέρω, αυτούσιο το μέρος του διατάγματος το οποίο αφορά τη συγκεκριμένη αίτηση όπως τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου με τις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων. Η εβδομαδιαία επικοινωνία της μητέρας με το παιδί, καθορίζεται στις παραγράφους Α. (
- i)και (
- ii)του διατάγματος, το οποίο επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση του Αιτητή: «Α. (
- i)Κάθε Τρίτη από 13:30 μέχρι και 07:15 της Τετάρτης. (
- ii)Την πρώτη βδομάδα έκδοσης της διατάγματος με έναρξη την 13.10.2014, Πέμπτη από 13:30 μέχρι και 17:00 της Παρασκευής, τη δεύτερη βδομάδα έκδοσης του διατάγματος με έναρξη την 20.10.2014, Πέμπτη από 13:30 μέχρι και 07:15 της Παρασκευής και Σάββατο από 10:30 μέχρι 10:30 της Κυριακής και ούτω καθεξής και εναλλάξ κάθε επόμενη βδομάδα.» Ως προς τον τρόπο υλοποίησης του διατάγματος και συγκεκριμένα την παράδοση και επιστροφή του παιδιού για σκοπούς επικοινωνίας, το σχετικό μέρος του διατάγματος έχει ως ακολούθως: «Κάθε Τρίτη και Πέμπτη η κα XXXXX XXXXX με αριθμό ταυτότητας XXXXX και/ή οποιοδήποτε πρόσωπο στο οποίο υπάρχει γραπτή συγκατάθεση και από τους δύο διαδίκους, θα παραδίδει η ώρα 13:30 στην Καθ΄ης η αίτηση ή στους γονείς της Καθ΄ης η αίτηση το ανήλικο στην οικία της Καθ΄ης η αίτηση στην οδό XXXXX Γ26, XXXXX Κωρτ, Διαμέρισμα XXXXX, XXXXX. Επιπρόσθετα η κα XXXXX XXXXX θα παραλαμβάνει κάθε Τετάρτη και Παρασκευή στις 07:15 από την οικία της Καθ΄ης η αίτηση το ανήλικο και θα το παραδίδει στο σχολείο στο οποίο φοιτά. Οι δύο διάδικοι συγκατατίθενται ότι η κα XXXXX XXXXX ή/και το οποιοιδήποτε πρόσωπο στο οποίο υπάρχει αμοιβαία γραπτή συγκατάθεση οποτεδήποτε της ζητηθεί εκτός από τις ανωτέρω πρόνοιες θα μεταφέρει και παραλαμβάνει από και προς το σχολείο ή/και από τις οικίες των διαδίκων τον ανήλικο XXXXX. Ο Αιτητής διατάσσεται τις υπόλοιπες μέρες όπως παραδίδει το ανήλικο στην έναρξη του δικαιώματος επικοινωνίας της Καθ΄ης η αίτηση και το παραλαμβάνει στη λήξη του από και στον τόπο διαμονής της Καθ΄ης η αίτηση, στην οδό XXXXX Γ26, XXXXX Κωρτ, Διαμέρισμα XXXXX, XXXXX. Η Καθ΄ης η αίτηση διατάσσεται όπως παραλαμβάνει και παραδίδει τον ανήλικο από και στον τόπο διαμονής της.». Ο Αιτητής, στις 27.9.2018, καταχώρησε την παρούσα αίτηση με την οποία αιτείται: «Διάταγμα το οποίο να διατάσσει την Εναγόμενη/Καθ΄ης η αίτηση να παρουσιαστεί στο Δικαστήριο και να δείξει για ποιον λόγο να μη φυλακιστεί ή να καταβάλει πρόστιμον ως ήθελε το Δικαστήριο διατάξει καθ΄ όσον η Εναγόμενη παρέλειψε να συμμορφωθεί με το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 9.10.2014.» Η Καθ΄ης η αίτηση, στις 21.11.2018, καταχώρησε ένσταση. Οι λόγοι της ένστασης είναι: «Α) Οι ισχυριζόμενες παραβιάσεις του διατάγματος τίθενται και βασίζονται σε ψευδείς ισχυρισμούς, απόκρυψη στοιχείων και της αλήθειας και σε αλλοιωμένα πραγματικά γεγονότα. Β) Δεν υπήρξε από πλευράς της Καθ΄ης η αίτηση καταστρατήγηση του διατάγματος. Γ) Δεν υφίστανται τα συστατικά στοιχεία του ισχυριζόμενου αδικήματος παρακοής. Δ) Ο αιτητής δεν προσέρχεται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και δεν αποκαλύπτει όλα τα ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης. Ε) Ο αιτητής δεν υποστηρίζει με οποιοδήποτε τρόπο τους ισχυρισμούς του. Στ) Η αίτηση είναι εκδικητική. Ζ) Η αίτηση είναι νομικά αβάσιμη και/ή αστήρικτη και/ή αδικαιολόγητη. Η) Η ΄Ενορκος Δήλωση του αιτητή δεν στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα και δεν αναφέρεται η πηγή των πληροφοριών. Θ) Ουδεμία παραβίαση διατάγματος υπάρχει καθότι δεν υφίσταντο την συγκεκριμένη μέρα οι όροι του διατάγματος.» Τόσο η αίτηση όσο και η ένσταση, υποστηρίζονται αντίστοιχα, από τις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων με επισυνημμένα τεκμήρια. Δεν κρίνεται αναγκαία για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης, η παράθεση των εκατέρωθεν ισχυρισμών. Αναφορά θα γίνει εκεί και όπου χρειάζεται για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης. Εξυπακούεται, ότι το Δικαστήριο λαμβάνει πλήρως υπόψη τους ισχυρισμούς των διαδίκων οι οποίοι περιέχονται στις εκτατέρωθεν ένορκες τους δηλώσεις. Η ακρόαση της αίτησης παρακοής διεξήχθη με τις γραπτές αγορεύσεις των δικηγόρων των διαδίκων και δεν υπήρξε αντεξέταση των ενόρκων δηλούντων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Με το άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, ρυθμίζεται νομοθετικά η παρακοή διατάγματος. Συγκεκριμένα, το άρθρο 42 αναφέρει τα ακόλουθα: «42. Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριο θα έχει εξουσίαν να εξαναγκάσει εις υπακοήν προς οιονδήποτε διάταγμα εκδοθέν υπ΄ αυτού, διατάττον ή απαγορεύον την εκτέλεσιν οιασδήποτε πράξεως, δια προστίμου ή φυλακίσεως ή μεσεγγυήσεως πραγμάτων. Και το δικαστήριο δύναται επιπροσθέτως να επιδικάσει εις το πρόσωπον προς το συμφέρον του οποίου εξεδόθη το διάταγμα τοιούτο ποσόν υπό μορφήν αποζημιώσεως, ως το δικαστήριον δύναται να θεωρήσει πρέπον. Νοείται ότι έκαστο δικαστήριο θα έχει εξουσία τιμωρίας για παρακοή ή και εξαναγκασμού σε υπακοή σ΄ οποιοδήποτε διάταγμα του στις περιπτώσεις που αφορούν διάδικο σε δικαστική διαδικασία αλλά και στις περιπτώσεις που αφορούν οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, νοουμένου ότι αυτό έλαβε γνώση του διατάγματος και εν γνώσει του και ηθελημένα παροτρύνει ή συνεργεί στη μη υπακοή διατάγματος.» Διαδικαστικά, η αστική διαδικασία της παρακοής ενός διατάγματος ρυθμίζεται από τη Δ.42 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Παραθέτω κατωτέρω την Δ.42 Α
(1)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. «Where any order is issued by any Court directing any act to be done or prohibiting the doing of any act there shall be endorsed by the Registrar on the copy of it, to be served on the person required to obey it, a memorandum in the words or to the effect following: If you, the within-named A.B., neglect to obey this order, by the time therein limited, you will be liable to be arrested and to have your property sequestered." Όπως επεσημάνθη στην υπόθεση Krashias Shoe Factory v. Adidas
(1989)1 A.A.Δ., 700, σελ. 760: "H Δ.42Α πραγματεύεται αποκλειστικά τη διαδικασία για την αναφορά παρακοής διατάγματος στο Δικαστήριο. Είναι η μόνη διάταξη η οποία κάμνει πρόβλεψη γι΄ αυτό το θέμα. Οι πρόνοιές της συνιστούν τις δικονομικές διατάξεις που διέπουν και ρυθμίζουν την άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Ν.14/60». Από την πλούσια Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου που διέπει την αστική καταφρόνηση διατάγματος, παραπέμπω στην απόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου, στην Μ. Μαυρονικόλα και Α. Ξάνθου,
(2011)1 Α.Α.Δ. 243, όπως αναφέρονται τα πιο κάτω: "Πιστεύουμε ότι δεν θα ήταν πλεονασμός να επιβεβαιώσουμε, για μια ακόμη φορά, την αναγκαιότητα συμμόρφωσης προς δικαστικά διατάγματα. Σε αντίθετη περίπτωση το κράτος δικαίου, επί του οποίου θεμελιώνονται τα δικαιώματα και υποχρεώσεις των ατόμων και εδράζεται η απαίτηση του κοινωνικού συνόλου, για εφαρμογή του νόμου και της τάξης σε μια δημοκρατική κοινωνία, θα κατέρρεε. Photiou v. HadjiForados
(1988)1 C.L.R. 384. Όπως επιβεβαιώθηκε στην υπόθεση Krashias Shoe Factory v. Adidas
(1989)1 A.A.Δ. 750, το άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960 (Ν.14/60), ως δικαιοδοτικό, προσδιορίζει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για τη τιμωρία προσώπων, φυσικών ή νομικών, για την παρακοή διαταγμάτων. Προϋπόθεση ενεργοποίησης της πιο πάνω δικαιοδοσίας είναι η τήρηση των διαδικαστικών προϋποθέσεων που τίθενται με τις πρόνοιες της Δ.42(Α)
(1)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Θεσμών (Οικονομίδου ν. Ph. Economides Estates
(1999)1 A.A.Δ. 1145. Από την ιδία τη φύση της διαδικασίας παρακοής ως οιονεί ποινικής, (βλ. Halin v. Timur
(2005)1 A.A.Δ. 424), αναφύεται η ανάγκη πλήρους και αποτελεσματικής διαπίστωσης ύπαρξης των πιο κάτω προϋποθέσεων, επί ποινή ακυρότητας της διαδικασίας, (Μαρκίδης)
(1991)1 Α.Α.Δ. 401: α. Ύπαρξη διατάγματος β. Ύπαρξη αναγκαίας οπισθογράφησης γ. Προσωπική επίδοση του διατάγματος δ. Προσωπική επίδοση της αιτήσεως παρακοής Σχετική επί του θέματος της ικανοποίησης των προϋποθέσεων για απόδειξη παρακοής είναι η υπόθεση Ονουφρίου ν. Bye
(2007)1 Α.Α.Δ. 371. Όπως σημειώσαμε πιο πάνω η εφεσείουσα προβάλλει ως λόγο έφεσης την απουσία υποκειμενικής υπόστασης ή πρόθεσης καταστρατήγησης του διατάγματος. Η αναγκαιότητα τεκμηρίωσης τους επιβεβαιώθηκε στις υποθέσεις Halin v. Timur (ανωτέρω) και Sazen Fast Food Ltd. v. Χατζηνικόλα Λειβαδιώτη και Σία Λτδ.
(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 472.» Στην Χριστάκης Κώστα ν. Ελένης Κώστα
(2003)1(Α) Α.Α.Δ. 269, σελ. 273 - 274 λέχθηκαν από το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο τα πιο κάτω: "Όπως ελέχθη από τον Πική, Δ. (ως ήτο τότε), δίδοντας την απόφασης του Εφετείου στην υπόθεση Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά
(1993)1 Α.Α.Δ. 309, υπόθεση με έντονες αναλογίες προς την προκειμένη, στη σ. 314: «Παρά τον αστικό χαρακτήρα της διαδικασίας για καταφρόνηση και το μανδύα της πολιτικής δικαιοδοσίας που την περιβάλλει το αίτημα για καταδίκη για ανυπακοή διατάγματος του δικαστηρίου αποβλέπει στην τιμωρία του παραβάτη. Κατά συνέπεια η αίτηση για καταδίκη προσλαμβάνει το χαρακτήρα κατηγορίας η απόδειξη της οποίας υπόκειται στους κανόνες που διέπουν την απόδειξη ποινικού αδικήματος, δηλαδή απόδειξη της κατηγορίας γενικά και των συστατικών της στοιχείων ειδικά, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.» Στην απόφαση Ανδρέας Μ. Ονουφρίου ν. Josephine Bye
(2007)1 (A) A.A.Δ. 371, στις σελ. 373 - 374, τονίστηκε από το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο ότι «Είναι ουσιώδες όμως πως η επίδοση του διατάγματος στο πρόσωπο που αφορά πρέπει να προηγείται της συγκεκριμένης πράξης της παρακοής, για την οποία παραπονείται ο Αιτητής. Έτσι, θα πρέπει εδώ να εξετάσουμε κατά πόσο υπήρχε μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου για παρακοή του διατάγματος μετά τις 2.7.04, δηλαδή την ημερομηνία της επίδοσης.» Στην απόφαση ΠΕΤΡΟΣ ΠΕΤΡΑΚΗ ν. ANN - MARIE MARKS PETRAKI
(2002)1 (B) Α.Α.Δ. 991, στις σελ. 915 - 916 αναφέρθηκαν από το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο τα πιο κάτω: "Από το κείμενο του άρθρου 42 του Ν.14/60, όπως η νομολογία το έχει ερμηνεύσει, προκύπτει ότι για να είναι επιβλητό (enforceable) ένα διάταγμα του Δικαστηρίου πρέπει να είναι είτε αναγκαστικό (coercive order) είτε διατακτικό (mandatory) είτε απαγορευτικό (prohibitory). Αναγνωριστικά διατάγματα δικαιώματος, τα οποία εκδίδονται δυνάμει του άρθρου 41 του Ν.14/60 δεν είναι επιβλητά δυνάμει του άρθρου 42.» Στην πλέον πρόσφατη απόφαση του στην υπόθεση Μαρία Ξιναρή και Δέσποινα Ξάνθου, ΄Εφεση αρ. 22/12 ημερ. 30.10.17 το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο ανέφερε τα πιο κάτω: «Υιοθετούμε όλα όσα αναπτύξαμε στην πρόσφατη απόφαση Νικόλας Γεωργίου Ιακώβου ν. Αντζέλικας Γεωργίου, ΄Εφεση Αρ. 4/14, 2.6.2017, ως προς την ακολουθητέα διαδικασία και το αποδεικτικό βάρος που απαιτείται να ικανοποιηθεί σε αιτήσεις αυτής της φύσης: «Για να στοιχειοθετηθεί η καταφρόνηση σε διάταγμα του Δικαστηρίου, απαιτείται να αποδειχθεί ηθελημένη ανυπακοή (Hallin (ανωτέρω) και Sazen Fast Food Ltd v. Χ. Λειβαδ. & Σία Λτδ κ.α.
(2006)1 (Α) ΑΑΔ 472). Το ίδιο το αποτέλεσμα της ανυπακοής αφ΄ εαυτού, δεν αρκεί. Θα πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος του Δικαστηρίου (Antonis Mouzouris & Another v. Xylophaghou Plantations Ltd
(1977)1 CLR 287, Fairclough & Sons v. Manchester Ship Canal Co. (No.2) Sol Jo 225 και Borrie & Lowe's Law of Contempt, 2η εκδ. Σ. 395. Το αποδεικτικό βάρος το φέρει ο αιτητής, ο οποίος έχει την υποχρέωση να αποδείξει τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση του και να ικανοποιήσει το Δικαστήριο, στον απαιτούμενο βαθμό και στη διαπίστωση της βεβαιότητας της ενοχής του καθ΄ου, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (David Bean Injunctions, 8η έκδοση, σ. 90.1, παρ. 6.18 και 6.19 και Μιχαηλίδης (ανωτέρω). Για να είναι δυνατή κατά συνέπεια, η τιμωρία του καθ΄ου, το διάταγμα θα πρέπει να διατυπώνεται με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια, ώστε να μην εμφιλοχωρεί οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς το ποιες πράξεις απαγορεύονται και κάτω υπό ποια ιδιότητα. Η έλλειψη μαρτυρίας, που αποδεικνύει τα αμφισβητούμενα γεγονότα, καθιστά την ετυμηγορία του Δικαστηρίου ακροασφαλή και την όποια απόφασή του, υποκείμενη σε ακύρωση. Τι απαιτείται να αποδειχθεί παρακοή, αναφέρεται ευσύνοπτα στην απόφαση Μιχαηλίδης (ανωτέρω) όπως υιοθετείται στην Youkos Finance BV κ.α. ν. Halebay Holdings Ltd
(2013)1ΑΑΔ 569.» Αποτελεί κοινή θέση των διαδίκων, ότι η συγκεκριμένη ημέρα, για την οποία παραπονείται ο Αιτητής για παραβίαση του εκδοθέντος διατάγματος, δεν ήτο ημέρα που καθορίζετο στο διάταγμα ως ημέρα άσκησης του δικαιώματος επικοινωνίας της Καθ΄ης η αίτηση. Ο Αιτητής θέτει τη θέση του, τόσο στην ένορκη του δήλωση όσο και στη γραπτή του αγόρευση ως ακολούθως. Παραθέτω το πιο κάτω απόσπασμα από τη γραπτή αγόρευση της δικηγόρου του Αιτητή: «Κατά η περί την Τετάρτη 19.9.18 η κα XXXXX Πέτρου κοινωνική λειτουργός του γραφείου ευημερίας επισκέφτηκε το σπίτι του Αιτητή για συνέντευξη αφού έχουν δοθεί οδηγίες από το Δικαστήριο να ετοιμαστεί ΄Εκθεση του γραφείου ευημερίας στα πλαίσια της αίτησης γονικής μέριμνας υπ΄ αριθμό 295/16 του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λάρνακας. Κατά την επίσκεψη της κας Πέτρου στις 19.9.18, ο Αιτητής είχε συζητήσει μαζί της πολλά θέματα μεταξύ των οποίων ήταν το θέμα ότι ο ανήλικος θα πρέπει να έχει σωστή επικοινωνία τόσο μαζί του όσο και με τη μητέρα του. ΄Ετσι, ενώπιον της κας Πέτρου θέλοντας να αντιληφθεί και το γραφείο ευημερίας ότι πραγματικά ποτέ ο Αιτητής δεν είχε πρόθεση να αποκόψει τον ανήλικο από τη μητέρα του, πρότεινε στον ανήλικο ενώπιον της κας Πέτρου εάν ήθελε να επισκεφθεί τη μητέρα του την Κυριακή από τις 9:30 μέχρι και τις 13:15 και ο ανήλικος δεν έφερε αντίρρηση. Στη συνέχεια ο Αιτητής πήρε τηλέφωνο την Καθ΄ης η αίτηση να την ρωτήσει εάν ήθελε και αυτή να πάρει τον ανήλικο και συμφώνησε να τον πάρει από τις 9:30 μέχρι και τις 13:15 της Κυριακής 23/9/2018.» ΄Ετσι, την Κυριακή 23.9.18, η Καθ΄ης η αίτηση παρέλαβε τον ανήλικο στη βάση της μεταξύ τους συμφωνίας από την οικία του Αιτητή. Όπως φαίνεται, η συμφωνία αυτή δεν τηρήθηκε επ΄ ακριβώς ως είχε συμφωνηθεί. Το θέμα απασχόλησε και την αστυνομία την βοήθεια της οποίας ο Αιτητής αναζήτησε. Ο κάθε διάδικος δίνει τη δική του εκδοχή για τη μεταξύ τους συμφωνία και την υλοποίηση της. Το Δικαστήριο θεωρεί ότι το θέμα, για το τι πραγματικά συνέβηκε, δεν είναι θέμα το οποίο θα πρέπει να το απασχολήσει, αξιολογώντας την εκατέρωθεν μαρτυρία για εξαγωγή συμπερασμάτων και ευρημάτων, καθότι το επίδικο θέμα, από το οποίο εξαρτάται η ύπαρξη ή μη παρακοής του επίδικου διατάγματος, είναι κατά πόσο η μεταξύ των διαδίκων συμφωνία αποτελεί μέρος ή όρο του εκ συμφώνου εκδοθέντος διατάγματος. Η απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα είναι αρνητική. Οι διάδικοι έχουν υποχρέωση συμμόρφωσης προς τους σαφείς όρους που περιέχονται στο διάταγμα και οι όροι αυτοί δεν είναι άλλοι από τη λεπτομερή ρύθμιση της άσκησης της επικοινωνίας και του τρόπου υλοποίησης της, δηλαδή της παράδοσης και επιστροφής του παιδιού. Δεν αποτελεί όρο του διατάγματος, η οποιαδήποτε μεταξύ των διαδίκων συμφωνία η οποία γίνεται για οποιοδήποτε λόγο. Ούτε βέβαια η συμφωνία αυτή, ως προς την ισχύ και τις συνέπειες της, εξομοιώνεται με ένα προστακτικό διάταγμα, ως είναι το παρόν διάταγμα του Δικαστηρίου. Στη βάση των γεγονότων που έχουν εκτεθεί ανωτέρω, η Καθ΄ης η αίτηση δεν έχει παραβιάσει το εν λόγω διάταγμα, αφού η οποιαδήποτε διαφορά τους αρύεται από την ισχυριζόμενη διάρρηξη της μεταξύ τους συμφωνίας, η οποία προέβλεπε άσκηση του δικαιώματος επικοινωνίας της Καθ΄ης η αίτηση σε συγκεκριμένη και συμφωνημένη, εκτός του διατάγματος, ημέρα. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η κατάληξη του Δικαστηρίου είναι ότι στην προκειμένη περίπτωση η Καθ΄ης η αίτηση δεν μπορεί να κριθεί ως ένοχη για παρακοή του διατάγματος γονικής μέριμνας ημερ. 9.4.2014. Με απλά λόγια, η μεταξύ των διαδίκων συμφωνία δεν συνιστά διάταγμα του Δικαστηρίου ούτε και μπορεί βεβαίως να εκληφθεί ότι συνιστά μέρος του υφιστάμενου διατάγματος του Δικαστηρίου. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση παρακοής απορρίπτεται. Τα έξοδα, όπως θα υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της Καθ΄ης η αίτηση και εναντίον του Αιτητή. (Υπ.) ......... Μ. Τσαγγαρίδης, Π. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο