Γ. Β. Π. ν. Σ. Π., Αρ. Αίτησης: 179/18, 12/6/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2019:14 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Τσαγγαρίδη, Π. Αρ. Αίτησης: 179/18 Μεταξύ: Γ. Β. Π. Αιτήτρια και Σ. Π. Καθ΄ού η αίτηση Μονομερής Αίτηση Ημερομηνίας 16.10.18 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 12 Ιουνίου, 2019 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Αιτήτρια: κα Μ. Χριστοφή για κ. Α. Σωτηρίου Για τον Καθ΄ου η αίτηση: κ. Κ. Ταμπούρλας Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Αιτήτρια και ο Καθ΄ου η αίτηση είναι σύζυγοι και γονείς της ανήλικης Σ. που γεννήθηκε στις 8.1.
- Οι διάδικοι βρίσκονται σε διάσταση από τις αρχές του
- Η Αιτήτρια, μετά τη διάσταση τους, και συγκεκριμένα στις 16.10.18, καταχώρησε, στα πλαίσια εναρκτήριας αίτησης, την παρούσα μονομερή αίτηση με την οποία αιτείται την έκδοση προσωρινού διατάγματος, με το οποίο να διατάσσεται ο Καθ΄ου η αίτηση όπως της καταβάλλει το ποσό των €500 μηνιαίως, ως συνεισφορά του στη διατροφή της ανήλικης Σ. Το Δικαστήριο, επιλαμβανόμενο της μονομερούς αίτησης, διέταξε την επίδοση της στον Καθ΄ου η αίτηση για να ακουσθεί. Ο Καθ΄ου η αίτηση, στις 26.3.19, καταχώρησε ένσταση. Οι λόγοι ένστασης είναι: «A. Η Αιτήτρια αποκρύπτει από το Δικαστήριο την αλήθεια. Β. Πλείστοι από τους ισχυρισμούς που αναφέρονται στην ΄Ενορκο Δήλωση της Αιτήτριας που υποστηρίζει την αίτηση της είναι παντελώς ψευδείς. Γ. Δεν συντρέχουν οι λόγοι του επείγοντος ή του κινδύνου ανεπανόρθωτης βλάβης στην Αιτήτρια. Δ. Η Αιτήτρια δεν έρχεται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια αλλά προσπαθεί με ψευδείς ισχυρισμούς να πετύχει την έκδοση και διατήρηση του προσωρινού διατάγματος.» Τόσο η αίτηση, όσο και η ένσταση, υποστηρίζονται, αντίστοιχα, από τις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων. Η Αιτήτρια, στις 15.5.19, καταχώρησε τροποποιημένη εναρκτήρια αίτηση. Την καταχώρηση της τροποποιημένης εναρκτήριας αίτησης, ακολούθησε, η καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων των διαδίκων. Η Αιτήτρια καταχώρησε τη δική της συμπληρωματική ένορκη δήλωση στις 15.5.19 και ο Καθ΄ου η αίτηση στις 28.5.
- Για τους λόγους που θα καταστούν εμφανείς κατωτέρω, δεν κρίνεται αναγκαία, για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης, η πλήρης παράθεση των εκατέρωθεν ισχυρισμών. Αρκεί να λεχθεί, στο σημείο αυτό, ότι το σύνολο της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου λαμβάνεται πλήρως υπόψη, πλην όμως, το Δικαστήριο θα επικεντρωθεί σε εκείνα τα γεγονότα τα οποία είναι αναγκαία για τον καθορισμό της συνεισφοράς των υπόχρεων γονέων στη διατροφή του παιδιού τους, όπως αυτά καθορίζονται από τη νομοθεσία, Ν. 216/90και συγκεκριμένα, (α) οι ανάγκες του δικαιούχου διατροφής ανηλίκου και (β) οι δυνάμεις των υπόχρεων γονέων. Προβάλλεται από τον Καθ΄ου η αίτηση, η θέση ότι «Η Αιτήτρια δεν έρχεται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια αλλά προσπαθεί με ψευδούς ισχυρισμούς να πετύχει την έκδοση και διατήρηση του προσωρινού διατάγματος. Η πιο πάνω θέση του Καθ΄ου η αίτηση παραβλέπει το γεγονός ότι το Δικαστήριο δεν εξέδωσε προσωρινό διάταγμα στη βάση της μονομερούς αίτησης. Αντίθετα το Δικαστήριο, όπως ήδη λέχθηκε, διέταξε την επίδοση της μονομερούς αιτήσεως στον Καθ΄ου η αίτηση. Με την επίδοσή της, η αίτηση απώλεσε τη μονομερή υπόσταση της και απέκτησε την υπόσταση της αίτησης διά κλήσεως. Σύμφωνα πάντα με τη νομολογία στις αιτήσεις διά κλήσεως δεν εφαρμόζονται οι κανόνες της πλήρους αποκάλυψης, (βλ. Κώστας Σμυρνιός
(2000)1 ΑΑΔ 43, Κυριακίδης ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) Λ.τ.δ.
(2011)1 (β) ΑΑΔ 2011, The Royal Bank of Scotland ν. Πλοίο "KALIA"
(2012)1 ΑΑΔ 6). Οι προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν κατά το άρθρο 32 του Ν.14/60 είναι οι πιο κάτω: α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία στην αγωγή, και γ) Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη, σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του διατάγματος (βλ. μεταξύ άλλων Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Κυτάλα κ.α. v. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 (Α) Α.Α.Δ. 253). Το Δικαστήριο πρέπει επίσης στο τελικό στάδιο να σταθμίσει το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο το αιτούμενο διάταγμα (Ιπποδρομιακή Αρχή v. Χατζηβασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. 152). Πρόσθετα, στο στάδιο αυτό, το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία με μόνο σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα και δεν αποφασίζει πάνω στα διαφιλονικούμενα θέματα επί των οποίων θα κριθεί η κυρίως αίτηση (Jonitexo Ltd. v. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. 263). Επίσης, οι οποιεσδήποτε διαπιστώσεις στις οποίες προβαίνει το Δικαστήριο, γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος. Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εκδικασθεί η ουσία της (Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beograska Banka D.D.
(1999)1 (A) Α.Α.Δ. 225, 236). Οι προϋποθέσεις που απαιτεί το άρθρο 32 του Ν.14/60 και οι οποίες αναφέρθηκαν ανωτέρω, κρίνονται με βάση τα γεγονότα που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου, αλλά και με βάση τις διατάξεις του Νόμου που διέπει το υπό κρίση θέμα, οι οποίες στην εξεταζόμενη περίπτωση είναι τα άρθρα 33
(1)και 37 του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990, Ν.216/90. Συγκεκριμένα το άρθρο 33
(1)ορίζει ότι: "Οι γονείς έχουν υποχρέωση να διατρέφουν το ανήλικο τέκνο τους από κοινού ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του". Το άρθρο 37 ορίζει ότι: "(α) Η διατροφή προσδιορίζεται με βάση τις ανάγκες του δικαιούχου, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής του και τις οικονομικές δυνατότητες που υπάρχουν για διατροφή προσώπου. (β) Η διατροφή περιλαμβάνει όλα όσα είναι αναγκαία για τη συντήρηση και ευημερία του δικαιούχου και επιπλέον, ανάλογα με την περίπτωση, τα έξοδα για την εν γένει εκπαίδευση του". Η διατροφή ανηλίκων, όπως προκύπτει από τα άρθρα 33
(1)και 37 του Ν.216/90, συνιστά νομική υποχρέωση των γονέων, υποχρέωση η οποία ουσιαστικά αποβλέπει στην αντιμετώπιση των αναγκών των ανηλίκων, όπως αυτές εύστοχα καθορίζονται στο άρθρο 37 του Ν.216/90. Επομένως, κρίνω ότι στην προκείμενη περίπτωση υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ότι η Αιτήτρια έχει ορατές πιθανότητες επιτυχίας στην εναρκτήρια αίτηση. Περαιτέρω, το θέμα διατροφής ανηλίκου είναι άμεσα συνυφασμένο με την καθημερινή διαβίωση και ευημερία του ανηλίκου και η μη συνεισφορά του γονέα εύλογου ποσού για τη διατροφή του ανηλίκου είναι κάτι το οποίο αναπόφευκτα επηρεάζει δυσμενώς την καθημερινή διαβίωση και την εν γένει ευημερία του. Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε στην Mitsingas Ltd v. Timberland
(1997)1 ΑΑΔ 1791, «η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά, με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου σε θεραπεία.». Η Αιτήτρια, στις 22.3.19 έφυγε από το συζυγικό οίκο μαζί με το παιδί τους και έκτοτε διαμένουν σε διαμέρισμα εκτός της επαρχίας Λάρνακας, για το οποίο η Αιτήτρια πληρώνει €400 μηνιαίως ως ενοίκιο. Ο Καθ΄ου η αίτηση προβάλλει ως λόγο μη συνδρομής των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν. 14/60 το γεγονός ότι καταβάλλει εξ΄ ιδίων τη λέσχη της ανήλικης, €100 μηνιαίως και μάθημα Αγγλικών €35 μηνιαίως. Όπως είχα την ευκαιρία να υποδείξω στην απόφαση μου στην αίτηση αρ. 7/19 του Οικογενειακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου Σ.Ε και Π.Χ. ημερ. 6.5.19: «Εν πάση περιπτώσει, θα ήθελα να υποδείξω ότι η συνεισφορά εξ ιδίων ενός ποσού το οποίο προσδιορίζει εκάστοτε ο ίδιος ο υπόχρεος προς συνεισφορά, δεν αναιρεί ούτε και ματαιώνει τη δυνατότητα έκδοσης προσωρινού διατάγματος, εάν το εξ ιδίων καταβαλλόμενο ποσό συνεισφοράς, δεν κρίνεται από το Δικαστήριο ως ένα σταθερό ποσό το οποίο είναι εκ των πραγμάτων εύλογο για την κάλυψη των εξόδων συντήρησης του ανηλίκου, έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η εν γένει ευημερία του ανηλίκου, όπως εξάλλου η ίδια η νομοθεσία επιτάσσει.» Στη βάση όλων των πιο πάνω παρατεθέντων, κρίνω ότι στην παρούσα αίτηση πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Η παρούσα υπόθεση αφορά αίτημα για έκδοση προσωρινού διατάγματος σε ενδιάμεση διαδικασία. Καθοδηγητικό, ως προς την εξέταση ενδιάμεσων αιτήσεων, είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου στην Μάριος Αποστόλου ν. Ροδούλας Ιωάννου
(2002)1 ΑΑΔ 604: «Εκείνο το οποίο πρέπει ξανά εδώ να υπενθυμισθεί είναι η πραγματική φύση της υπό εξέταση ενδιάμεσης διαδικασίας. Με αυτή δεν κρίνονται τελικά και ουσιαστικά δικαιώματα των διαδίκων έτσι με αυστηρούς κανόνες απόδειξης να αξιολογηθεί η εκατέρωθεν προσκομισθείσα μαρτυρία, να εξαχθούν τελικά ευρήματα και να κατανεμηθούν δικαιώματα και υποχρεώσεις.» Θα προχωρήσω κατωτέρω να εξετάσω το θέμα της έκδοσης προσωρινού διατάγματος διατροφής της ανήλικης στις παραμέτρους της νομοθεσίας, (α) ανάγκες του ανηλίκου και (β) οι δυνάμεις των υπόχρεων γονέων. Σύμφωνα με την εκδοχή της Αιτήτριας τα μηνιαία έξοδα για τη διατροφή και συντήρηση της ανήλικης ανέρχονται στο ποσό των €930 και έχουν ως ακολούθως: ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΞΟΔΑ (ΓΕΝΙΚΑ) i. Διατροφή και ψώνισμα €200 ii. Ηλεκτρικό Ρεύμα, Νερό και Πετρέλαιο €50 iii. Ιατροφαρμακευτική Περίθαλψη €50 iv. Τηλέφωνο, τηλεόραση, internet €20 v. Μεταφορικά Μέσα €100 vi. ΄Ενδυση - Υπόδηση €150 vii. Ψυχαγωγία και γενικά έξοδα €200 viii. Γραφική ύλη €20 ix. Λέσχη €100 ΣΥΝΟΛΟ: €890 ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΞΟΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΜΕΤΑΞΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ - ΙΟΥΝΙΟΥ x. Μαθήματα κολύμβησης €40 ΣΥΝΟΛΟ: €40 ΣΥΝΟΛΟ: €930 Όπως αναφέρει η Αιτήτρια στη συμπληρωματική της ένορκη δήλωση, το μάθημα της κολύμβησης έχει αντικατασταθεί με το μάθημα των αγγλικών, €35 μηνιαίως. Ο Καθ΄ου η αίτηση χαρακτηρίζει τα επικαλούμενα από την Αιτήτρια έξοδα της ανήλικης ως διογκωμένα για τους λόγους που αναλυτικά αναφέρει στην παράγραφο 6 της αρχικής του ένορκης δήλωσης. Ως προς τα έξοδα του παιδιού των διαδίκων, σημειώνεται ότι η νομολογία του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου σε υποθέσεις διατροφής, έχει καθορίσει ότι το μέτρο με το οποίο θα καθορισθεί η διατροφή δεν μπορεί να αποτιμάται με απόλυτους αριθμούς, ούτε αναμένεται η απόδειξη των κονδυλίων με περισσή αυστηρότητα, ενώ η κοινή λογική και η πείρα της ζωής είναι παράγοντες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες των συγκεκριμένων ενώπιον του Δικαστηρίου ατόμων (βλ. Μαρκουλίδης v. Μαρκουλίδη κ.α.
(1998)1 Α.Α.Δ. 1386, Παναγιώτου v. Σφικτού
(2001)1 Α.Α.Δ. 625, Χαραλάμπους v. Χαραλάμπους
(2010)1 (Β) Α.Α.Δ. 951). Σημειώνω ενδεικτικά, ότι τα ποσά €100 μηνιαίως και €200 μηνιαίως για ένδυση-υπόδηση και για ψυχαγωγία και γενικά έξοδα, αντίστοιχα, είναι, λαμβανομένου υπόψη και της ηλικίας του παιδιού, εκτός του μέτρου του ευλόγου. Σε σχέση με τις δυνάμεις των υπόχρεων γονέων, καθοδηγητικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Δ.Ο.Δ. στην υπόθεση Δημητρίου ν. Περδίου ,
(2005)
(1)Β ΑΑΔ 1418 όπου λέχθηκαν τα πιο κάτω: "Όπως έχει η σχετική νομοθετική διάταξη (βλ. άρθρο 33
(1)του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990, Ν.216/90)η υποχρέωση για διατροφή των ανηλίκων τέκνων μίας οικογένειας ανήκει και στους δύο γονείς, ανάλογα με την οικονομική κατάσταση του καθενός. Έχουν και οι δύο υποχρέωση όπως προβαίνουν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη των πραγματικών τους εισοδημάτων και όχι μόνο των εξόδων τους. Στην υπόθεση Ette v. Ette
(1965)1 All E.R. 341, 346 έχει λεχθεί ότι όταν ο Καθ΄ ού η αίτηση δεν προβαίνει ο ίδιος σε ειλικρινή και πλήρη αποκάλυψη σχετικά με την οικονομική του κατάσταση, τότε το Δικαστήριο μπορεί, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση του επαγγέλματος του και το τι κερδίζουν άλλοι στο ίδιο το επάγγελμα, να υπολογίσει ότι ο Καθ΄ ού η αίτηση έχει ψηλότερα, απ΄ ότι ισχυρίζεται, εισοδήματα. Η αρχή αυτή συνάδει και με τον κανόνα ότι εκεί που κάποιος έχει την αποκλειστική γνώση γεγονότων, οφείλει να τα αποδείξει (βλ. Tarapoulouzis v. District Officer
(1962)C.L.R. 91 και Μαρκουλίδης v. Μαρκουλίδης κ.α.
(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1386, 1390). Επομένως σε υποθέσεις διατροφής των ανηλίκων τέκνων μιας οικογένειας, η οικονομική δυνατότητα του καθενός από τους γονείς δεν είναι θέμα που θα πρέπει να αποδεικνύεται από τον Αιτητή ή την Αιτήτρια, ανάλογα με την περίπτωση, αλλά θέμα αληθινής αποκάλυψης από τους ίδιους τους γονείς, των αντιστοίχων εισοδημάτων τους. Το δε δικαστήριο, προβαίνει σε πλήρη έρευνα αυτών των στοιχείων. Περαιτέρω αναφέρουμε ότι από σχετική νομολογία φαίνεται ότι το δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη όχι μόνο τα πραγματικά εισοδήματα αλλά και την ικανότητα του Καθ΄ ού η αίτηση να κερδίζει (his potential earning capacity). (Βλ. Klucinsky v. Klucinsky
(1953)1 All E.R. 683 και McEwan v. McEwan
(1972)2 All E.R. 708)". Η Αιτήτρια, ισχυρίζεται ότι εργάζεται ως υπάλληλος σε υπεραγορά με μισθό €900 μηνιαίως. Αντίθετα, ο Καθ΄ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι ο μισθός της Αιτήτριας είναι €1.100 μηνιαίως. Ο Καθ΄ου η αίτηση, ισχυρίζεται ότι είναι Λοχίας της Αστυνομίας με μισθό €2.000 μηνιαίως, ισχυρισμό με τον οποίο η Αιτήτρια συμφωνεί. Περαιτέρω, ο Καθ΄ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι από τον μηνιαίο μισθό του αποκόπτεται €700 μηνιαίως για στεγαστικό δάνειο και €400 μηνιαίως με το οποίο πληρώνει διάφορα ποσά για το τηλέφωνο το δικού του και της ανήλικης, την ασφάλεια και τα αγγλικά της ανήλικης και για δάνεια που οι διάδικοι συνήψαν στο παρελθόν. Για τους λόγους που θα εξηγηθούν κατωτέρω, τα πιο πάνω ποσά, δεν αφαιρούνται από τις δυνάμεις του Καθ΄ου η αίτηση. Το υπό κρίση θέμα έχει αποφασισθεί, τελεσίδικα, από το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο. Συγκεκριμένα παραπέμπω στην απόφαση του Δ.Ο.Δ. στην Χαραλάμπους ν. Χαραλάμπους
(2010)1 ΑΑΔ 951. «Η διατροφή έχει σκοπό να καλύψει τις καταναλωτικές ανάγκες και όχι τις κεφαλαιουχικές δαπάνες, τις οποίες οι ίδιοι οι γονείς αναλαμβάνουν και επωμίζονται με σκοπό την επ΄ ονόματι τους απόκτηση περιουσίας». Ως προς τα πιο πάνω, υπενθυμίζω ότι σύμφωνα με τη νομολογία, η διατροφή ανηλίκων αποτελεί πρωταρχική υποχρέωση των γονέων και προηγείται των οιονδήποτε άλλων υποχρεώσεων τους (βλ. Δημητρίου ν. Περδίου
(2005)1 ΑΑΔ 1418). Έτσι, στη βάση των πιο πάνω, καθορίζω τη συνεισφορά του Καθ΄ου η αίτηση στο ποσό των €370 μηνιαίως. Ως προς το χρόνο αναδρομής του προσωρινού διατάγματος, θεωρώ δίκαιο την 15.5.19, ημερομηνία κατά την οποία καταχωρήθηκε η τροποποιημένη εναρκτήρια αίτηση και η συνακόλουθη συμπληρωματική ένορκη δήλωση της Αιτήτριας. Λαμβάνω επίσης υπόψη ότι οι διάδικοι, αν και ήταν σε διάσταση, εν τούτοις διέμεναν, μαζί με το παιδί τους, στην ίδια στέγη και ότι η Αιτήτρια τελικά στις 22.3.19 μετακόμισε μαζί με το παιδί σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα. Συνακόλουθα όλων των πιο πάνω: Εκδίδεται προσωρινό διάταγμα με το οποίο ο Καθ΄ου η αίτηση διατάσσεται όπως καταβάλλει στην Αιτήτρια από 15.5.19 και κάθε αντίστοιχη ημέρα κάθε επόμενου μηνός το ποσό των €370 μηνιαίως ως συνεισφορά του για τη διατροφή της ανήλικης θυγατέρας των διαδίκων, Σ. Νοείται ότι ο Καθ΄ου η αίτηση δικαιούται να συνεχίσει να καταβάλλει εξ΄ ιδίων τα έξοδα της Λέσχης και των Αγγλικών της ανήλικης οπότε σε τέτοια περίπτωση τα ποσά αυτά θα εκπίπτουν της συνολικής υποχρέωσης του για το ποσό των €370 μηνιαίως. Νοείται περαιτέρω ότι τα ποσά τα οποία ο Καθ΄ου η αίτηση αποδεδειγμένως κατέβαλε για την κάλυψη των πιο πάνω εξόδων των Αγγλικών και της Λέσχης από τον Μάιο του 2019 και εντεύθεν εκπίπτουν του οφειλόμενου του συνολικά ποσού λόγω της αναδρομικής εφαρμογής του προσωρινού διατάγματος. Το πιο πάνω προσωρινό διάταγμα ισχύει μέχρι περατώσεως της εναρκτήριας αίτησης ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Ως προς τα έξοδα, αυτά να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της εναρκτήριας αίτησης, σε καμία περίπτωση όμως θα είναι εναντίον της Αιτήτριας. (Υπ.) ........... Μ. Τσαγγαρίδης, Π. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Τα πλήρη ονόματα των διαδίκων και αναφερομένων προσώπων στην απόφαση του Δικαστηρίου βρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο