Θ.Ρ.Κ. ν. Κ.Φ., Αρ. Αίτησης: 195/18, 28/1/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2019:5 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Τσαγγαρίδη, Π. Αρ. Αίτησης: 195/18 Μεταξύ: Θ.Ρ.Κ. Αιτήτρια και Κ.Φ. Καθ΄ού η αίτηση Μονομερής Αίτηση Ημερ. 20.11.2018 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 28 Ιανουαρίου, 2019 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Αιτήτρια: κα Ι. Ευσταθίου για κ. Χατζηπαναγιώτου Για τον Καθ΄ου η αίτηση: κα Γ. Δημητρίου για κ. Α. Ζαχαρίου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι διάδικοι, είναι οι γονείς της ανήλικης Γ, η οποία γεννήθηκε στις 28.8.2007 και την οποία ο Καθ΄ου η αίτηση αναγνώρισε ως γνήσιο τέκνο του. Η σχέση των διαδίκων κατάρρευσε τον Μάρτιο του
- Αρχικά, η φύλαξη του παιδιού ανατέθηκε στον Καθ΄ου η αίτηση με διάταγμα του Δικαστηρίου, το οποίο εκδόθηκε στις 29.1.2013 στην αίτηση αρ. 64/
- Στις 2.4.18, το Δικαστήριο με διάταγμα στην αίτηση Γονικής Μέριμνας αρ. 320/15, τροποποίησε το αρχικό διάταγμα ρύθμισης της γονικής μέριμνας του παιδιού, αναθέτοντας τη φύλαξη και φροντίδα του παιδιού στην Αιτήτρια. Το γεγονός αυτό, αποτέλεσε και το νομιμοποιητικό λόγο προσφυγής της Αιτήτριας στο Δικαστήριο για καθορισμό της συνεισφοράς του Καθ΄ου η αίτηση, αφού είναι καλώς γνωστό ότι η αγωγή διατροφής ανηλίκου ασκείται από τον γονέα που έχει την επιμέλεια του παιδιού ή από τον γονέα με τον οποίο διαμένει το ανήλικο παιδί. ΄Ετσι, στη βάση του πιο πάνω νομιμοποιητικού λόγου, η Αιτήτρια καταχώρησε στα πλαίσια εναρκτήριας αίτησης και την παρούσα μονομερή αίτηση με την οποία αιτείται την έκδοση προσωρινού διατάγματος με το οποίο να καθορίζεται η συνεισφορά του Καθ΄ ου η αίτηση στα €400 μηνιαίως. Το Δικαστήριο, επιλαμβανόμενο της μονομερούς αιτήσεως, εξέδωσε προσωρινό διάταγμα για το ποσό των €350 μηνιαίως. Στο προσωρινό διάταγμα ενέστη ο Καθ΄ ου η αίτηση καταχωρώντας προς τούτο ένσταση. Στην ένσταση του, την οποία καταχώρησε στις 20.11.187, ο Καθ΄ου η αίτηση επικαλείται 15 λόγους, η παράθεση των οποίων δεν κρίνεται αναγκαία για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης. Τόσο η αίτηση όσο και η ένσταση υποστηρίζονται, αντίστοιχα, από τις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων. Το σύνολο της μαρτυρίας όπως αυτή τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου με τις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων, λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο. Ιδιαίτερη αναφορά στη μαρτυρία αυτή, θα γίνεται όπου κρίνεται αναγκαία για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης και στη βάση των γραπτών αγορεύσεων των διαδίκων με την κατάθεση των οποίων διεξήχθηκε η ακρόαση της παρούσας αίτησης. Οι προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν κατά το άρθρο 32 του Ν.14/60 είναι οι πιο κάτω: α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία στην αγωγή, και γ) Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη, σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του διατάγματος (βλ. μεταξύ άλλων Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Κυτάλα κ.α. v. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 (Α) Α.Α.Δ. 253). Το Δικαστήριο πρέπει επίσης στο τελικό στάδιο να σταθμίσει το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο το αιτούμενο διάταγμα (Ιπποδρομιακή Αρχή v. Χατζηβασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. 152). Πρόσθετα, στο στάδιο αυτό, το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία με μόνο σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα και δεν αποφασίζει πάνω στα διαφιλονικούμενα θέματα επί των οποίων θα κριθεί η κυρίως αίτηση (Jonitexo Ltd. v. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. 263). Επίσης, οι οποιεσδήποτε διαπιστώσεις στις οποίες προβαίνει το Δικαστήριο, γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος. Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εκδικασθεί η ουσία της (Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beograska Banka D.D.
(1999)1 (A) Α.Α.Δ. 225, 236). Οι προϋποθέσεις που απαιτεί το άρθρο 32 του Ν.14/60 και οι οποίες αναφέρθηκαν ανωτέρω, κρίνονται με βάση τα γεγονότα που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου, αλλά και με βάση τις διατάξεις του Νόμου που διέπει το υπό κρίση θέμα, οι οποίες στην εξεταζόμενη περίπτωση είναι τα άρθρα 33
(1)και 37 του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990, Ν.216/90. Συγκεκριμένα το άρθρο 33
(1)ορίζει ότι: "Οι γονείς έχουν υποχρέωση να διατρέφουν το ανήλικο τέκνο τους από κοινού ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του". Το άρθρο 37 ορίζει ότι: "(α) Η διατροφή προσδιορίζεται με βάση τις ανάγκες του δικαιούχου, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής του και τις οικονομικές δυνατότητες που υπάρχουν για διατροφή προσώπου. (β) Η διατροφή περιλαμβάνει όλα όσα είναι αναγκαία για τη συντήρηση και ευημερία του δικαιούχου και επιπλέον, ανάλογα με την περίπτωση, τα έξοδα για την εν γένει εκπαίδευση του". Η διατροφή ανηλίκων, όπως προκύπτει από τα άρθρα 33
(1)και 37 του Ν.216/90, συνιστά νομική υποχρέωση των γονέων, υποχρέωση η οποία ουσιαστικά αποβλέπει στην αντιμετώπιση των αναγκών των ανηλίκων, όπως αυτές εύστοχα καθορίζονται στο άρθρο 37 του Ν.216/90. Επομένως, κρίνω ότι στην προκείμενη περίπτωση υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ότι η Αιτήτρια έχει ορατές πιθανότητες επιτυχίας στην εναρκτήρια αίτηση. Περαιτέρω, το θέμα διατροφής ανηλίκου είναι άμεσα συνυφασμένο με την καθημερινή διαβίωση και ευημερία του ανηλίκου και η μη συνεισφορά του γονέα εύλογου ποσού για τη διατροφή του ανηλίκου είναι κάτι το οποίο αναπόφευκτα επηρεάζει δυσμενώς την καθημερινή διαβίωση και την εν γένει ευημερία του. Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε στην Mitsingas Ltd v. Timberland
(1997)1 ΑΑΔ 1791, «η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά, με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου σε θεραπεία.». Κατά την εξέταση μιας ενδιάμεσης αίτησης, το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάζει την αίτηση αυτή έχοντας υπόψη τις υποδείξεις της νομολογίας. Παραπέμπω στο πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση MILTON INVESTEMENTS COMPANY LTD v. DRYDEN GROUP LTD, Πολ. Έφ. αρ. 424/11, ημερ. 27.3.14, όπου λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνουμε ότι το πρώτο παράπονο δεν ευσταθεί και σ΄ ότι αφορά το δεύτερο, συμφωνούμε με τους εφεσείοντες ότι κατά πάγια νομολογία (Jonitexo (ανωτέρω) και Γρηγόριου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248) το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης καθ΄ ότι αυτό γίνεται κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης. Πρόκειται, να τονίσουμε, για αρχή που πρέπει να τηρείται με ευλάβεια και κατά το ενδιάμεσο αυτό στάδιο, το Δικαστήριο όχι μόνο πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει στα προαναφερθέντα συμπεράσματα, αλλά και να μην αφήνει να αιωρείται η σκιά ότι έχει αποφασίσει την ουσία της υπόθεσης ή κάποια ουσιώδη πτυχή της». Στη βάση όλων των πιο πάνω παρατεθέντων, επανατονίζω ότι στην παρούσα αίτηση πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Ως προς το κατεπείγον της αίτησης, παρενθετικά, τονίζω ότι αυτό βρίσκει έρεισμα στη μαρτυρία της Αιτήτριας ότι η προσφυγή της στο Δικαστήριο έγινε στο δεδομένο χρόνο, γιατί ο Καθ΄ου η αίτηση υποσχόταν ότι θα την βοηθούσε οικονομικά για την κάλυψη των εξόδων διατροφής της ανήλικης και την ιατρική της φροντίδα. Μάλιστα, της υποσχέθηκε ότι θα κάλυπτε και τα έξοδα φυσιοθεραπείας του παιδιού. Ο Καθ΄ου η αίτηση δεν εκπλήρωσε την υπόσχεσή του, με αποτέλεσμα η Αιτήτρια να διακόψει τη φυσιοθεραπεία του παιδιού και να προσφύγει στο Δικαστήριο. Σημειώνεται, ότι το παιδί των διαδίκων αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας, όπως προκύπτει από τα Τεκμήρια 4 και 5 που επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας. Σε συντομία, η κατάσταση της υγείας του παιδιού αποτυπώνεται στο ότι αυτή υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στην καρδία της και λόγω θρόμβωσης που υπέστη, αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα κινητικότητας στη μισή πλευρά του σώματος της. Τα έξοδα διατροφής και συντήρησης της ανήλικης κατά την Αιτήτρια, είναι της τάξης των €990 μηνιαίως και έχουν ως ακολούθως: «Α) Διατροφή €150 Β) ΄Ενδυση και υπόδηση €100 Γ) Ψυχαγωγία € 50 Δ) Ρεύμα, Νερό, Τηλέφωνο, αγορά υλικών καθαρισμού και συντήρησης €100 Ε) Μεταφορικά € 60 Ζ) Φυσιοθεραπείες €400 Η) Εργοθεραπείες €130 ΣΥΝΟΛΟ €990» Η θέση του Καθ΄ου η αίτηση, ως προς τα ισχυριζόμενα από την Αιτήτρια, έξοδα του παιδιού τους, χαρακτηρίζεται από τη γενικότητα του ισχυρισμού του, ότι αυτά είναι υπερβολικά και εξογκωμένα. Προχωρώντας, κατωτέρω, στην εξέταση της διαφοράς των διαδίκων στη διατροφή του παιδιού τους, στα πλαίσια πάντοτε εξέτασης ενδιάμεσης αίτησης, κρίνω αναγκαίο να τονίσω τα πιο κάτω. Το Δικαστήριο κατά το στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε ευρήματα επί της μαρτυρίας, η δε εξέταση της ενώπιον του μαρτυρίας γίνεται με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα (βλ. Jonitexo ανωτέρω). Περαιτέρω, σε συνήθεις υποθέσεις διατροφής, όπως η παρούσα, ο καθορισμός της συνεισφοράς των γονέων στη διατροφή του παιδιού τους γίνεται στις παραμέτρους του άρθρου 33
(1)του Ν.216/90, οι οποίοι παράμετροι, ήτοι οικονομικές δυνάμεις των γονέων, έξοδα ανηλίκου, είναι καθαρά μαθηματικής φύσης παράμετροι. Μάλιστα, σύμφωνα με τη Νομολογία, Μαρκουλίδης ν. Μαρκουλίδης
(1998)
(1)Α.Α.Δ., το Δικαστήριο, ως προς τα έξοδα διατροφής ανηλίκου, δεν δεσμεύεται από τη μαρτυρία των διαδίκων, αλλά είναι καθήκον του Δικαστηρίου να εντοπίσει το εύλογο των κονδυλίων που απαιτούνται για την ικανοποίηση των αναγκών διατροφής και συντήρησης. Περαιτέρω, σύμφωνα και πάλι με τη Νομολογία, η κοινή πείρα και η πείρα της ζωής είναι παράγοντες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες των συγκεκριμένων ενώπιον του Δικαστηρίου ατόμων. (Βλ. Παναγιώτου ν. Σφικτού
(2001)1 Α.Α.Δ. 625). Στην υπόθεση Δημητρίου ν. Περδίου ,
(2005)
(1)Β ΑΑΔ 1418 όπου λέχθηκαν τα πιο κάτω: "Όπως έχει η σχετική νομοθετική διάταξη (βλ. άρθρο 33
(1)του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990, Ν.216/90)η υποχρέωση για διατροφή των ανηλίκων τέκνων μίας οικογένειας ανήκει και στους δύο γονείς, ανάλογα με την οικονομική κατάσταση του καθενός. Έχουν και οι δύο υποχρέωση όπως προβαίνουν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη των πραγματικών τους εισοδημάτων και όχι μόνο των εξόδων τους. Στην υπόθεση Ette v. Ette
(1965)1 All E.R. 341, 346 έχει λεχθεί ότι όταν ο Καθ΄ ού η αίτηση δεν προβαίνει ο ίδιος σε ειλικρινή και πλήρη αποκάλυψη σχετικά με την οικονομική του κατάσταση, τότε το Δικαστήριο μπορεί, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση του επαγγέλματος του και το τι κερδίζουν άλλοι στο ίδιο το επάγγελμα, να υπολογίσει ότι ο Καθ΄ ού η αίτηση έχει ψηλότερα, απ΄ ότι ισχυρίζεται, εισοδήματα. Η αρχή αυτή συνάδει και με τον κανόνα ότι εκεί που κάποιος έχει την αποκλειστική γνώση γεγονότων, οφείλει να τα αποδείξει (βλ. Tarapoulouzis v. District Officer
(1962)C.L.R. 91 και Μαρκουλίδης v. Μαρκουλίδης κ.α.
(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1386, 1390). Επομένως σε υποθέσεις διατροφής των ανηλίκων τέκνων μιας οικογένειας, η οικονομική δυνατότητα του καθενός από τους γονείς δεν είναι θέμα που θα πρέπει να αποδεικνύεται από τον Αιτητή ή την Αιτήτρια, ανάλογα με την περίπτωση, αλλά θέμα αληθινής αποκάλυψης από τους ίδιους τους γονείς, των αντιστοίχων εισοδημάτων τους. Το δε δικαστήριο, προβαίνει σε πλήρη έρευνα αυτών των στοιχείων. Περαιτέρω αναφέρουμε ότι από σχετική νομολογία φαίνεται ότι το δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη όχι μόνο τα πραγματικά εισοδήματα αλλά και την ικανότητα του Καθ΄ ού η αίτηση να κερδίζει (his potential earning capacity). (Βλ. Klucinsky v. Klucinsky
(1953)1 All E.R. 683 και McEwan v. McEwan
(1972)2 All E.R. 708)". Προτού προχωρήσω, κατωτέρω, να εξετάσω στη βάση των πιο πάνω, θα ήθελα να τονίσω τα πιο κάτω. Στη γραπτή του αγόρευση ο Καθ΄ου η αίτηση κάνει συνεχώς λόγο για κακοπιστία της Αιτήτριας και ότι περίπου η Αιτήτρια μεθόδευσε μια αίτηση για να λάβει προσωρινό διάταγμα διατροφής για τη θυγατέρα τους. Δεν μπορώ να συμφωνήσω. Η Αιτήτρια δεν αξιώνει διατροφή για την ίδια, αλλά για το παιδί τους, το οποίο μάλιστα υποφέρει από σοβαρή, όπως φαίνεται, πάθηση για την οποία χρειάζεται ειδική θεραπεία. Δεν γνωρίζει άραγε αυτή την πραγματικότητα; Ασφαλώς και την γνωρίζει. Είναι κακόπιστη η Αιτήτρια επειδή έχει σταματήσει τις θεραπείες της ανήλικης λόγω οικονομικής δυσπραγίας; Θα ανέμενε κανείς από τον Καθ΄ου η αίτηση ως πατέρας που πάσχει από αναπηρία, περισσότερα ευαισθησία έναντι του σοβαρού προβλήματος υγείας του παιδιού του και περισσότερη υπευθυνότητα στο λόγο που αρθρώνει. Η Αιτήτρια στην ένορκη δήλωσή της έχει αποκαλύψει ότι ο Καθ΄ου η αίτηση λαμβάνει επίδομα αναπηρίας και ότι ενοικιάζει σε τρίτο πρόσωπο κατάστημα. Υπενθυμίζεται, ότι σύμφωνα με την παρατεθείσα νομολογία, η Αιτήτρια δεν βαρύνεται με το καθήκον αληθινής αποκάλυψης των εισοδημάτων του Καθ΄ου η αίτηση, αλλά το καθήκον αυτό βαρύνει τον ίδιο τον Καθ΄ου η αίτηση. Μετά τα πιο πάνω, θα ήθελα να αναφέρω ότι, για τους λόγους που θα εξηγήσω κατωτέρω είναι ορθό και δίκαιο να συνεχίσει η ισχύς του παρόντος διατάγματος, αλλά με διαφοροποίηση ως προς το ποσό της συνεισφοράς του Καθ΄ου η αίτηση. Η Αιτήτρια δηλώνει άνεργη, Τεκμήριο 3. Όμως, δεν ανάφερε στο Δικαστήριο ποια ήταν η προηγούμενη εργασία της και τα εισοδήματα της, έτσι ώστε το Δικαστήριο να έχει εικόνα για τις δυνάμεις της Αιτήτριας. Αναπάντητη παρέμεινε και η θέση του Καθ΄ου η αίτηση ότι η Αιτήτρια λαμβάνει σχετικό επίδομα μονογονιού από το Κράτος. Επίσης διερωτάται το Δικαστήριο αν η Αιτήτρια, λόγω της ιδιαίτερης πάθησης του παιδιού, λαμβάνει ή δικαιούται να λάβει οποιαδήποτε οικονομική βοήθεια από το Κράτος. Περαιτέρω, ο Καθ΄ου η αίτηση δηλώνει ότι τα εισοδήματα του λόγω της αναπηρίας του είναι €720 μηνιαίως και όχι €800 μηνιαίως ως ισχυρίζεται η Αιτήτρια. ΄Ηταν πολύ απλό για τον Καθ΄ου η αίτηση να προσκομίσει μια απλή βεβαίωση από την αρμόδια αρχή για το επίδομα αναπηρίας του. Επικαλείται, περαιτέρω, ο Καθ΄ου η αίτηση, ότι δεν λαμβάνει κανένα ενοίκιο από το κατάστημά του, γιατί κατά τον ισχυρισμό του, για την περίοδο από 18.4.18 μέχρι τον Απρίλιο του 2020, δεν θα λαμβάνει κανένα ενοίκιο επί ποσού €400 μηνιαίως, γιατί τα έξοδα ανακαίνισης τα κατέβαλε ο ενοικιαστής, ως ήτο η συμφωνία τους. Και πάλι κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν παρουσίασε στο Δικαστήριο, ούτε για το ύψος των ανακαινίσεων, αλλά ούτε για τη συμφωνία του, ως ισχυρίζεται με τον ενοικιαστή. Η αποκάλυψη της εισοδηματικής ικανότητας των διαδίκων, ως υπόχρεων γονέων, όπως την παρουσίασαν στο Δικαστήριο αφίσταται του καθήκοντος για πλήρη και αληθινή αποκάλυψη των δυνάμεων τους, ως επιβάλλει η παρατεθείσα νομολογία. Στη βάση των πιο πάνω, αναθεωρώ τη συνεισφορά του Καθ΄ου η αίτηση στο ποσό των €175 μηνιαίως, αναθεώρηση η οποία ανατρέχει στις 20.11.18, χρόνο έκδοσης του προσωρινού διατάγματος. Η πιο πάνω τροποποίηση συνάδει και με το λόγο της απόφασης Ανδρέας Χατζιήκος ν. Μαρίας Χριστοδούλου
(2011)1 ΑΑΔ 205. Το προσωρινό διάταγμα ημερ. 20.11.2018, ως τροποποιήθηκε ανωτέρω, καθίσταται απόλυτο. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της εναρκτήριας αίτησης. (Υπ.) ........... Μ. Τσαγγαρίδης, Π. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Τα πλήρη ονόματα των διαδίκων και αναφερομένων προσώπων στην απόφαση του Δικαστηρίου βρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο