Μ. Ζ. ν. Α.Μ., Αρ. Αίτησης: 27/19, 19/7/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2019:19 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Τσαγγαρίδη, Π. Αρ. Αίτησης: 27/19 Μεταξύ: Μ. Ζ. Αιτήτρια και Α.Μ. Καθ΄ού η αίτηση Μονομερής Αίτηση Ημερομηνίας 13.5.19 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 19 Ιουλίου, 2019 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Αιτήτρια: κα Μ. Χατζηκωνσταντή για κ. Πιττάτζιη Για τον Καθ΄ου η αίτηση: κ. Ν. Νικολάου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Καρπός της συμβίωσης και του δεσμού των διαδίκων υπήρξε η γέννηση, στις 24.10.16 της ανήλικης Ν.Ν. Η σχέση των διαδίκων έληξε κατά ή περί τις 23.2.19, με την αποχώρηση της Αιτήτριας και την εγκατάσταση της μαζί με το παιδί των διαδίκων σε ιδιόκτητο της διαμέρισμα. ΄Ετσι, η Αιτήτρια, ως ο γονέας με την οποία διαμένει το παιδί τους, στις 13.5.19 καταχώρησε μέσα στα πλαίσια εναρκτήριας αίτησης, την παρούσα μονομερή αίτηση, με την οποία αιτείται την έκδοση προσωρινού διατάγματος με το οποίο να καθορίζεται η συνεισφορά του Καθ΄ου η αίτηση στη διατροφή του παιδιού τους, στο ποσό των €500 μηνιαίως. Το Δικαστήριο, επιλαμβανόμενο της μονομερούς αιτήσεως, διέταξε την επίδοση της στον Καθ΄ου η αίτηση. Ο Καθ΄ου η αίτηση στις 12.6.19 καταχώρησε ένσταση. Η διατροφή ανηλίκου στο δίκαιο μας, και η συνακόλουθη κοινή υποχρέωση των γονέων να διατρέφουν το παιδί τους καθορίζεται στη βάση δύο παραμέτρων: (α) οι ανάγκες του δικαιούχου ανήλικου και (β) οι δυνάμεις των υπόχρεων γονέων. Η δικαστική αντιμετώπιση της υπό κρίση υπόθεσης, τόσο από πραγματικής όσο και από νομικής θεώρησης, επικεντρώνεται στις δύο πιο πάνω παραμέτρους. Η Αιτήτρια, διατείνεται στην ένορκη της δήλωση ότι είναι ιδιωτική υπάλληλος, με μισθό €850 μηνιαίως, ενώ ο Καθ΄ου η αίτηση είναι ιδιοκτήτης εταιρείας προγραμματισμού ηλεκτρονικών υπολογιστών με μισθό €2.200 μηνιαίως. Επίσης, ότι ο Καθ΄ου η αίτηση ως ιδιοκτήτης δύο διαμερισμάτων τα οποία ενοικιάζει και λαμβάνει περί τα €850 μηνιαίως, και περαιτέρω διαθέτει ακίνητη περιουσία και καταθέσεις σε τραπεζικό ίδρυμα. Ως προς τις δυνάμεις της Αιτήτριας, η θέση του Καθ΄ου η αίτηση είναι ότι η Αιτήτρια λαμβάνει ως μισθό €1.100 μηνιαίως πλέον €100 μηνιαίως ως καύσιμα, πλέον 13ον μισθό. Επισυνάπτει, προς επίρρωση της πιο πάνω θέσης του, τα Τεκμήρια 1 και 2 στην ένορκη του δήλωση. Ως προς τις δικές του δυνάμεις, η θέση του είναι ότι απασχολείται ως αυτοεργοδοτούμενος και κατά το έτος 2018 είχε καθαρά εισοδήματα €10,108, ήτοι €842 μηνιαίως, Τεκμήρια 3 και 4 στην ένορκη του δήλωση. Θέση του αποτελεί επίσης, ο ισχυρισμός του ότι δεν είναι ιδιοκτήτης ακίνητης ιδιοκτησίας, ούτε διατηρεί καταθέσεις σε τραπεζικό ίδρυμα και ούτε διαθέτει διαμερίσματα προς ενοικίαση. Ως προς τα μηνιαία έξοδα της ανήλικης, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι απαιτούνται (α) €350 για διατροφή και βρεφικά είδη, (β) €100 για ένδυση και υπόδηση, (γ) €245 για βρεφοκομικό σταθμό, (δ) €100 μεταφορικά, (ε) €100 εμβόλια και παιδιάτρους, (ζ) €80 για ψυχαγωγία και (η) €50 αναλογία ρεύματος, νερού, κοινοχρήστων-σκυβάλλων, ήτοι σύνολο €1.025 μηνιαίως. Ως προς τα έξοδα, ο Καθ΄ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι: · Για τη διατροφή του παιδιού το ποσό που απαιτείται €200 μηνιαίως, καθότι όταν συζούσαν είναι ο ίδιος που ψώνιζε και ότι μετά τη διάσταση, επωμίζεται και ο ίδιος μέρος των εξόδων του παιδιού. · Ως προς τα μεταφορικά, το ποσό των €100 μηνιαίως είναι υπερβολικό και αδικαιολόγητο, αφής στιγμής το εν λόγω έξοδο καλύπτεται και από τον εργοδότη της. · Υπερβολικό είναι και το ποσό των €100 μηνιαίως ως έξοδα εμβολίων και παιδιάτρου καθότι το παιδί δεν κάνει εμβόλια, ούτε επισκέπτεται τον παιδίατρο, κάθε μήνα. Λόγω δε του ΓΕΣΥ το κόστος αυτό εξανεμίζεται. · Υπερβολικό είναι κατά τον Καθ΄ου η αίτηση και το ποσό των €80 μηνιαίως, ως έξοδο ψυχαγωγίας, αφενός μεν λόγω της μικρής ηλικίας του παιδιού αφετέρου δε ότι το κόστος επίσκεψης σε παιγνιδότοπο είναι €6 με €8, πράγμα που δεν γίνεται πάντοτε. · Ως προς το ποσό των €100 μηνιαίως για ένδυση και υπόδηση του παιδιού, η θέση του Καθ΄ου η αίτηση είναι ότι το ποσό αυτό δεν ξεπερνά τα €50 μηνιαίως. Αποτελεί θέση της Αιτήτριας, ότι η επικοινωνία του Καθ΄ου η αίτηση με το παιδί τους είναι σπάνια και ότι από τη διάστασή τους, ο Καθ΄ου η αίτηση δεν κατέβαλε και αρνείται να καταβάλει οποιοδήποτε ποσό για τη διατροφή του παιδιού τους. Αντίθετη είναι η θέση του Καθ΄ου η αίτηση, ο οποίος ισχυρίζεται ότι καλύπτουν εξ΄ ημισείας τα έξοδα του παιδιού, και προς επίρρωση της πιο πάνω θέσης του, επισυνάπτει τα Τεκμήρια 5 και 6 στην ένορκη του δήλωση. Περαιτέρω, από τη διάστασή τους και μετά το παιδί τους, τις μισές μέρες της εβδομάδας βρίσκεται μαζί του, και επισυνάπτει, προς τούτο, στην ένορκη του δήλωση πίνακα για τους μήνες Μάρτιο, Απρίλιο και Μάιο του 2019 (Τεκμ. 7). Την περίοδο αυτή επιβαρύνεται τα σχετικά έξοδα του παιδιού τους, επισυνάπτει δε ως Τεκμήριο 8, αντίγραφο απόδειξης για το μήνα Απρίλιο του 2019 για το ποσό των €245, για τον Απρίλιο και ομαδικά μαθήματα του παιδιού τους. Ο Καθ΄ου η αίτηση, ισχυρίζεται επίσης ότι έχει χρέος σε τράπεζα, για το οποίο καταβάλλει ως δόση το ποσό των €530,16 μηνιαίως (Τεκμ. 9) και εκτός από τα έξοδα διαβίωσης του, καταβάλλει και τα έξοδα του διαμερίσματος που ανήκει στη μητέρα του και στο οποίο διαμένει, που αφορούν φορολογίες, τέλη σκυβάλων, υδατοπρομήθεια, αποχετευτικά τέλη και ηλεκτρικό ρεύμα. Η ακρόαση της ενδιάμεσης αίτησης διεξήχθηκε με τις γραπτές αγορεύσεις των δικηγόρων των διαδίκων, οι θέσεις των οποίων θα εξετασθούν κατωτέρω. Προβάλλεται από τον Καθ΄ου η αίτηση στην παρούσα αίτηση, ότι (α) Δεν συντρέχει στην αίτηση το στοιχείο του κατεπείγοντος και (β) η Αιτήτρια δεν αποκάλυψε ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα ουσιώδη γεγονότα. Η πιο πάνω θέση του Καθ΄ου η αίτηση παραβλέπει το γεγονός ότι το Δικαστήριο δεν εξέδωσε προσωρινό διάταγμα στη βάση της μονομερούς αίτησης. Αντίθετα το Δικαστήριο, όπως ήδη λέχθηκε, διέταξε την επίδοση της μονομερούς αιτήσεως στον Καθ΄ου η αίτηση. Με την επίδοσή της, η αίτηση απώλεσε τη μονομερή υπόσταση της και απέκτησε την υπόσταση της αίτησης διά κλήσεως. Σύμφωνα πάντα με τη νομολογία στις αιτήσεις διά κλήσεως δεν εφαρμόζονται οι κανόνες της πλήρους αποκάλυψης, (βλ. Κώστας Σμυρνιός
(2000)1 ΑΑΔ 43, Κυριακίδης ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) Λ.τ.δ.
(2011)1 (β) ΑΑΔ 2011, The Royal Bank of Scotland ν. Πλοίο "KALIA"
(2012)1 ΑΑΔ 6). Το ίδιο ισχύει και για το στοιχείο του κατεπείγοντος, άρθρο 9 του Κεφ. 6. Η μετατροπή της μονομερούς αίτησης, με την επίδοσή της, σε αίτηση διά κλήσεως αφαιρεί οποιοδήποτε επιχείρημα περί μη συνδρομής του στοιχείου του κατεπείγοντος. Για να δικαιολογείται η έκδοση διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν.14/60 πρέπει να συντρέχουν οι πιο κάτω προϋποθέσεις: α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία στην αγωγή, και γ) Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη, σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του διατάγματος (βλ. μεταξύ άλλων Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Κυτάλα κ.α. v. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 (Α) Α.Α.Δ. 253). Το Δικαστήριο πρέπει επίσης στο τελικό στάδιο να σταθμίσει το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο το αιτούμενο διάταγμα (Ιπποδρομιακή Αρχή v. Χατζηβασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. 152). Πρόσθετα, στο στάδιο αυτό, το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία με μόνο σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα και δεν αποφασίζει πάνω στα διαφιλονικούμενα θέματα επί των οποίων θα κριθεί η κυρίως αίτηση (Jonitexo Ltd. v. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. 263). Επιπλέον, υπάρχει η υποχρέωση του Αιτητή όταν αιτείται την έκδοση προσωρινού διατάγματος μονομερώς να αποκαλύπτει όλα τα ουσιώδη γεγονότα (βλ. Στυλιανού v. Στυλιανού
(1992)1 (Α) Α.Α.Δ. 583, Σάββα v. Τηλεμάχου
(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2081). Κατά την εξέταση μιας ενδιάμεσης αίτησης, το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάζει την αίτηση αυτή έχοντας υπόψη τις υποδείξεις της νομολογίας. Παραπέμπω στο πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση MILTON INVESTEMENTS COMPANY LTD v. DRYDEN GROUP LTD, Πολ. Έφ. αρ. 424/11, ημερ. 27.3.14, όπου λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνουμε ότι το πρώτο παράπονο δεν ευσταθεί και σ΄ ότι αφορά το δεύτερο, συμφωνούμε με τους εφεσείοντες ότι κατά πάγια νομολογία (Jonitexo (ανωτέρω) και Γρηγόριου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248) το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης καθ΄ ότι αυτό γίνεται κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης. Πρόκειται, να τονίσουμε, για αρχή που πρέπει να τηρείται με ευλάβεια και κατά το ενδιάμεσο αυτό στάδιο, το Δικαστήριο όχι μόνο πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει στα προαναφερθέντα συμπεράσματα, αλλά και να μην αφήνει να αιωρείται η σκιά ότι έχει αποφασίσει την ουσία της υπόθεσης ή κάποια ουσιώδη πτυχή της». Οι προϋποθέσεις που απαιτεί το άρθρο 32 του Ν.14/60 και οι οποίες αναφέρθηκαν ανωτέρω, κρίνονται με βάση τα γεγονότα που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου, αλλά και με βάση τις διατάξεις του Νόμου που διέπει το υπό κρίση θέμα, οι οποίες στην εξεταζόμενη περίπτωση είναι τα άρθρα 33
(1)και 37 του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990, Ν.216/90. Συγκεκριμένα το άρθρο 33
(1)ορίζει ότι: "Οι γονείς έχουν υποχρέωση να διατρέφουν το ανήλικο τέκνο τους από κοινού ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του". Το άρθρο 37 ορίζει ότι: "(α) Η διατροφή προσδιορίζεται με βάση τις ανάγκες του δικαιούχου, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής του και τις οικονομικές δυνατότητες που υπάρχουν για διατροφή προσώπου. (β) Η διατροφή περιλαμβάνει όλα όσα είναι αναγκαία για τη συντήρηση και ευημερία του δικαιούχου και επιπλέον, ανάλογα με την περίπτωση, τα έξοδα για την εν γένει εκπαίδευση του". Η διατροφή ανηλίκων, όπως αυτή ρυθμίζεται από τα άρθρα 33
(1)και 37 του Ν. 216/90, συνιστά νομική υποχρέωση των γονέων. Η υποχρέωση αυτή ουσιαστικά αποβλέπει στην ικανοποίηση των αναγκών των ανηλίκων. Οι ανάγκες αυτές καθορίζονται στο άρθρο 37 του Ν. 216/90, και η ικανοποίηση τους, από τους υπόχρεους γονείς, αποβλέπει στην εξασφάλιση της ευημερίας του ανηλίκου. ΄Ετσι, στη βάση των πιο πάνω, κρίνω ότι στην παρούσα αίτηση υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ότι η Αιτήτρια έχει ορατές πιθανότητες επιτυχίας στην εναρκτήρια αίτηση. Περαιτέρω, το θέμα διατροφής ανηλίκου είναι άμεσα συνυφασμένο με την καθημερινή διαβίωση και ευημερία του ανηλίκου και η μη συνεισφορά του γονέα εύλογου ποσού για τη διατροφή του ανηλίκου είναι κάτι το οποίο αναπόφευκτα επηρεάζει δυσμενώς την καθημερινή διαβίωση και την εν γένει ευημερία του. Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε στην Mitsingas Ltd v. Timberland
(1997)1 ΑΑΔ 1791, «η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά, με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου σε θεραπεία.». Το γεγονός ότι ο Καθ΄ου η αίτηση προσκόμισε αποδείξεις στο Δικαστήριο για την εξ ιδίων κάλυψη εξόδων του παιδιού τους, το ότι η συμφωνία και/ή συναντίληψη τους ως γονέων ήταν η εξ ημισείας κάλυψη των εξόδων του παιδιού τους, θέση η οποία είναι διάχυτη στην ένορκη δήλωση και στη γραπτή του αγόρευση ως προς τις δυνάμεις των διαδίκων, θέση την οποία δεν υιοθετεί το Δικαστήριο, όπως θα εξηγηθεί αναλυτικά σε άλλο σημείο της απόφασης, δεν θέτει εκποδών τη συνδρομή των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Η εθελούσια συνεισφορά ενός γονέα, όπως ο ίδιος επιθυμεί, είτε με χρηματική παροχή, είτε με απευθείας πληρωμή εξόδων του παιδιού, και σε χρόνο, που ο ίδιος καθορίζει, ασφαλώς δεν έχει ούτε μπορεί να έχει εκ των πραγμάτων την διαχρονική δεσμευτικότητα ενός προσωρινού ή τελικού διατάγματος διατροφής. Περαιτέρω, κρίνω ότι στην παρούσα υπόθεση πληρούται και η συνδρομή του δίκαιου και εύλογου της έκδοσης του διατάγματος, αφού πέραν της δεσμευτικής εξασφάλισης της ευημερίας του παιδιού, αποστασιοποιεί το παιδί, στο θέμα της εξασφάλισης της διατροφής του, από τις οποίες δικαστικές εκκρεμότητες των γονέων που εμπλέκουν το παιδί, αφού το θέμα της διατροφής του παιδιού δεν μπορεί να γίνει μοχλός πίεσης για κανένα γονέα. Ως είναι κοινή θέση των διαδίκων υπάρχει μεταξύ τους, δικαστική εκκρεμότητα ως προς το θέμα της ρύθμισης της επικοινωνίας του Καθ΄ου η αίτηση με το παιδί των διαδίκων. Θα προχωρήσω κατωτέρω να εξετάσω την παρούσα αίτηση έχοντας κατά νου τις αρχές και το πνεύμα που διέπουν την εξέταση ενδιάμεσων αιτήσεων. Αναφέρομαι στο πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου στην Μάριος Αποστόλου ν. Ροδούλας Ιωάννου
(2002)1 ΑΑΔ 604: «Εκείνο το οποίο πρέπει ξανά εδώ να υπενθυμισθεί είναι η πραγματική φύση της υπό εξέταση ενδιάμεσης διαδικασίας. Με αυτή δεν κρίνονται τελικά και ουσιαστικά δικαιώματα των διαδίκων έτσι με αυστηρούς κανόνες απόδειξης να αξιολογηθεί η εκατέρωθεν προσκομισθείσα μαρτυρία, να εξαχθούν τελικά ευρήματα και να κατανεμηθούν δικαιώματα και υποχρεώσεις.» Στο πνεύμα των πιο πάνω αρχών της νομολογίας, θα προχωρήσω στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο, να εξετάσω τις παραμέτρους της διατροφής ανηλίκου, (α) ανάγκες του δικαιούχου παιδιού και (β) δυνάμεις των υπόχρεων γονέων. Σε υποθέσεις διατροφής, όπως η παρούσα, ο καθορισμός της συνεισφοράς των γονέων στη διατροφή του παιδιού τους γίνεται στις παραμέτρους του άρθρου 33
(1)του Ν.216/90, οι οποίοι παράμετροι, ήτοι οικονομικές δυνάμεις των γονέων, έξοδα ανηλίκου, είναι καθαρά μαθηματικής φύσης παράμετροι. Μάλιστα, σύμφωνα με τη Νομολογία, Μαρκουλίδης ν. Μαρκουλίδης
(1998)
(1)Α.Α.Δ., το Δικαστήριο, ως προς τα έξοδα διατροφής ανηλίκου, δεν δεσμεύεται από τη μαρτυρία των διαδίκων, αλλά είναι καθήκον του Δικαστηρίου να εντοπίσει το εύλογο των κονδυλίων που απαιτούνται για την ικανοποίηση των αναγκών διατροφής και συντήρησης. Περαιτέρω, σύμφωνα και πάλι με τη Νομολογία, η κοινή πείρα και η πείρα της ζωής είναι παράγοντες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες των συγκεκριμένων ενώπιον του Δικαστηρίου ατόμων. (Βλ. Παναγιώτου ν. Σφικτού
(2001)1 Α.Α.Δ. 625). Έχουν ήδη παρατεθεί ανωτέρω, οι εκατέρωθεν θέσεις των διαδίκων ως προς τα επιμέρους ποσά τα οποία απαιτούνται για την κάλυψη κάθε συγκεκριμένης ανάγκης της ανήλικης, θέσεις οι οποίες λαμβάνονται υπόψη και σταθμίζονται από το Δικαστήριο για τους σκοπούς έκδοσης προσωρινού διατάγματος. Ασφαλώς δεν αναμένεται από το Δικαστήριο, στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο, να προβεί σε αξιολόγηση της εκατέρωθεν μαρτυρίας και σε εξαγωγή ευρημάτων, κάτι το οποίο αποτελεί το αντικείμενο της κυρίας δίκης. Σύμφωνα με τη νομολογία, και οι δύο γονείς, σε υποθέσεις διατροφής ανηλίκων, έχουν την υποχρέωση να προβαίνουν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη των εισοδημάτων τους , (βλ. Μενελάου ν. Μενελάου
(1993)1 ΑΑΔ 38, Δ. Δημητρίου ν. Ε. Περδίου
(2006)1 ΑΑΔ 1418). Με βάση την εκατέρωθεν μαρτυρία, συνάγεται εκ πρώτης όψεως ότι και οι δύο διάδικοι δεν έχουν προβεί σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη των εισοδημάτων τους Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι λαμβάνει μισθό €850 μηνιαίως. Δεν προσκομίζει στην ένορκη της δήλωση οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο από τον εργοδότη της. Αντίθετα, ο Καθ΄ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι ο μισθός της Αιτήτριας είναι €1.100 μηνιαίως ως καθαρός μισθός, πλέον €100 καύσιμα πλέον 13ο μισθό. Σημειώνεται ότι σε σχέση με το μισθό της Αιτήτριας επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωσή του, τα Τεκμήρια 1 και 2, τα οποία προέρχονται από τον εργοδότη της, ο οποίος εργοδότης τυγχάνει να είναι ο σύζυγος της αδελφής του. ΄Ετσι, τα εισοδήματα της, κατά τις αποδείξεις που παρουσίασε ο Καθ΄ου η αίτηση είναι €1.100 + €100 +€91.60= €1,291.60 μηνιαίως. Ο Καθ΄ου η αίτηση, κατ΄ αντίθεση με την Αιτήτρια που θέση της είναι ότι ο μισθός του είναι €2.200 μηνιαίως, ο ίδιος με βάση τη μαρτυρία που παρουσίασε (Τεκμ. 4 και 5), ισχυρίζεται ότι ο μισθός του είναι €842 μηνιαίως. Η πιο πάνω θέση του, αντικρούεται από τη δική του μαρτυρία. Είναι η θέση του ότι καταβάλλει για δάνειο του το ποσό των €530 μηνιαίως (Τεκμ. 9). Καλύπτει το ήμισυ των εξόδων της ανήλικης. Συγκεκριμένα για τον Απρίλη του 2019 κατέβαλε εξ΄ ιδίων για την ανήλικη σύμφωνα πάντα με τη δική του μαρτυρία, €245 για το σταθμό του παιδιού, στις 18.4.19 €45, 3.4.19 €52.80, 2.4.19 €57.50 ήτοι σύνολο €400. Στα πιο πάνω θα πρέπει να προστεθούν και τα έξοδα αυτοσυντήρησης του, για τα οποία δεν κάνει αναφορά στην ένορκη του δήλωση και επιπλέον τα διάφορα τέλη φόρους και έξοδα του διαμερίσματος στο οποίο διαμένει. Είναι προφανές ότι τα απλά μαθηματικά, δεν δικαιώνουν τον Καθ΄ου η αίτηση ως προς τις δυνάμεις του, τις οποίες ο ίδιος επέλεξε να παρουσιάσει στο Δικαστήριο. Προτού καταλήξω κατωτέρω, στον προσωρινό καθορισμό της συνεισφοράς του Καθ΄ου η αίτηση, θα ήθελα να υποδείξω, σε σχέση με το δάνειο του Καθ΄ου η αίτηση, ότι σύμφωνα με την απόφαση Δημητρίου ν. Περδίου, (ανωτέρω), η υποχρέωση για διατροφή ανηλίκου έχει προτεραιότητα έναντι όλων των άλλων υποχρεώσεων των γονέων του. Εκδίδεται προσωρινό διάταγμα με το οποίο διατάσσεται ο Καθ΄ου η αίτηση όπως καταβάλλει στην Αιτήτρια από 13.5.19, την αντίστοιχη ημέρα κάθε επόμενου μηνός το ποσό των €430 μηνιαίως ως η συνεισφορά του για τη διατροφή του ανήλικου τέκνου των διαδίκων Ν.Ν. Το πιο πάνω προσωρινό διάταγμα ισχύει μέχρι περατώσεως της εναρκτήριας αίτησης ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Ως προς τα έξοδα, λαμβάνοντας υπόψη τον τρόπο που επέλεξαν οι διάδικοι να παρουσιάσουν τις θέσεις τους στο Δικαστήριο, όπως έχει ανωτέρω σημειωθεί από το Δικαστήριο, ιδίως σε σχέση με τις δυνάμεις τους όπως επέλεξαν να τις παρουσιάσουν στο Δικαστήριο, κρίνω ορθό και επιβεβλημένο όπως κάθε πλευρά επωμισθεί τα έξοδα της. (Υπ.) ........... Μ. Τσαγγαρίδης, Π. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Τα πλήρη ονόματα των διαδίκων και αναφερομένων προσώπων στην απόφαση του Δικαστηρίου βρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο