Π. Χ. ν. Π. Ε., Αρ. Αίτησης: 25/19, 12/6/2019

(1)Διάταγμα του σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να ρυθμίζεται προσωρινά η επικοινωνία του Aιτητή με τα δύο ανήλικα τέκνα του Γ.Χ. και Ε.Χ. ως ακολούθως:

1. Κατά ετήσια χρονική βάση ως ακολούθως: (α) Κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή από τις 14:00 μέχρι τις 20:00 έκαστη μέρα κατά τους χειμερινούς μήνες και από τις 14:00 μέχρι τις 21:30 κατά τους θερινούς μήνες. Για σκοπούς του διατάγματος οι θερινοί μήνες ξεκινούν από την 1η Απριλίου μέχρι και την 31η Οκτωβρίου εκάστου έτους. (β) Κάθε Κυριακή από τις 09:00 μέχρι τις 15:00 κατά τους χειμερινούς μήνες και από τις 09:00 μέχρι τις 19:30 κατά τους θερινούς μήνες. (γ) Κάθε δεύτερη και τέταρτη εβδομάδα του μήνα το Σάββατο από τις 14:00 μέχρι τις 14:00 της Κυριακής με διανυχτέρευση κατά τους χειμερινούς μήνες και από τις 14:00 μέχρι τις 21:30 κατά τους θερινούς μήνες.» Το Δικαστήριο επιλαμβανόμενο της μονομερούς αίτησης, διέταξε την επίδοση της στην Καθ΄ης η αίτηση για να ακουσθεί. Η Καθ΄ης η αίτηση, στις 15.5.19 καταχώρησε ένσταση. Οι λόγοι της ένστασης είναι: «
2. Τα γεγονότα που στηρίζουν την αίτηση δεν δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων θεραπειών.
3. Ο Αιτητής δεν προσήλθε με καθαρά χέρια ενώπιον του δικαστηρίου.
4. Ο Αιτητής υποβάλλει διφορούμενες θέσεις.» Τόσο η Αίτηση όσο και η ένσταση, υποστηρίζονται, αντίστοιχα, από τις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων. Δεν κρίνω αναγκαία, για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης, την περιληπτική έστω αναφορά στη μαρτυρία αυτή. Αναφορά θα γίνεται όπου κρίνεται αναγκαία, χωρίς τούτο να εκλαμβάνεται ότι το Δικαστήριο δεν λαμβάνει υπόψη το σύνολο της μαρτυρίας. Η ακρόαση της ενδιάμεσης αίτησης διεξήχθηκε με τις γραπτές αγορεύσεις των δικηγόρων των διαδίκων. Η Καθ΄ης η αίτηση προβάλλει ως λόγο ένστασης της, ότι ο Αιτητής δεν προσήλθε με καθαρά χέρια ενώπιον του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο, όπως ήδη έχει αναφερθεί, επιλαμβανόμενο της μονομερούς αιτήσεως, δεν εξέδωσε προσωρινό διάταγμα. Αντίθετα, διέταξε την επίδοση της στην Καθ΄ης η αίτηση. Το γεγονός αυτό, σύμφωνα με τη νομολογία, μετατρέπει την μονομερή αίτηση διά κλήσεως (βλ. Κώστας Σμυρνιός

(2000)1 ΑΑΔ 43, Μαρκιτανή ν. Μουτζούρη

(2000)1 ΑΑΔ 923). Περαιτέρω, με την μετατροπή της μονομερούς αιτήσεως σε αίτηση διά κλήσεως, δεν τυγχάνει εφαρμογής ο κανόνας που επιβάλλει υποχρέωση στον Αιτητή για αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων (βλ. The Royal Bank of Scotland v. Πλοίου "Kalia", Αγ. Ναυτοδικείου 14/11, 12.1.2002 και Κυριακίδης ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ

(2011)1 (Β) ΑΑΔ 816). Το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική εξουσία, εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που θέτει το εν λόγω άρθρο, να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό παρεμπίπτον διάταγμα που το Δικαστήριο θα έκρινε δίκαιο και πρόσφορο. Οι προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν κατά το άρθρο 32 είναι οι πιο κάτω: α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία. γ) Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη, σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του διατάγματος (βλ. μεταξύ άλλων Odysseos v. Pieris Estates and others

(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Κυτάλα κ.α. ν. Χρυσάνθου κ.α.

(1996)1 (Α) Α.Α.Δ. 253). Το Δικαστήριο πρέπει επίσης στο τελικό στάδιο να σταθμίσει το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο το αιτούμενο διάταγμα (Ιπποδρομιακή Αρχή ν. Χατζηβασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. 152). Πρόσθετα, στο στάδιο αυτό, το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία, με μόνο σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα και δεν αποφασίζει πάνω στα διαφιλονικούμενα θέματα επί των οποίων θα κριθεί η κυρίως αίτηση (Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 A.A.Δ. 263). Επιπλέον, υπάρχει η υποχρέωση του Αιτητή όταν αιτείται την έκδοση προσωρινού διατάγματος μονομερώς να αποκαλύπτει όλα τα ουσιώδη γεγονότα (βλ. Στυλιανού ν. Στυλιανού

(1992)1 (Α) Α.Α.Δ. 583, Σάββα ν. Τηλεμάχου

(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2081). Επίσης, οι οποιεσδήποτε διαπιστώσεις στις οποίες προβαίνει το Δικαστήριο, γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος. Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εκδικασθεί η ουσία της (Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beograska Banka D.D.

(1999)1 (A) A.Α.Δ. 225, 236). Οι προϋποθέσεις που απαιτεί το άρθρο 32 του Ν. 14/60 και οι οποίες αναφέρθηκαν ανωτέρω, κρίνονται με βάση τα γεγονότα που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου, αλλά και με βάση τις διατάξεις του Νόμου που διέπει το υπό κρίση θέμα, οι οποίες στην εξεταζόμενη περίπτωση είναι το άρθρο 17 του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990, Ν. 216/90, οι πρόνοιες του οποίου άρθρου έχουν ως κατωτέρω: «17.

1. Ο γονέας με τον οποίο δε διαμένει το τέκνο διατηρεί το δικαίωμα της προσωπικής επικοινωνίας μ΄ αυτό.
2. Σε περίπτωση διαφωνίας όσο αφορά την άσκηση του δικαιώματος, προσωπικής επικοινωνίας, αποφασίζει το Δικαστήριο.
3. Στην απόφαση του το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη και εφαρμόζει κατ΄ αναλογία τις πρόνοιες του άρθρου 6.» Είναι σαφές, κατά την άποψη μου, ότι στην παρούσα υπόθεση συντρέχουν και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/
4. Ο Αιτητής, έχει, ως πατέρας των ανηλίκων, κατοχυρωμένο εκ του νόμου δικαίωμα επικοινωνίας. Υπάρχει διαφωνία των διαδίκων, ως προς την άσκηση του δικαιώματος αυτού. Στο στάδιο αυτό, κατά το οποίο το Δικαστήριο δεν αξιολογεί μαρτυρία για σκοπούς εξαγωγής συμπερασμάτων, δεν μπορεί, εκ προοιμίου, να αποκλειστεί παντελώς από το Δικαστήριο η άσκηση του δικαιώματος αυτού. Δεν πρέπει να υπάρχει σύγχυση ως προς αυτή ταύτη την ύπαρξη του δικαιώματος επικοινωνίας και της ρύθμισης της άσκησης του, χρονική διάρκεια, τόπος επικοινωνίας, τρόπος επικοινωνίας, περιορισμοί τρίτων κλπ. Είναι, κατά την άποψη μου, δύο διαφορετικά θέματα. Περαιτέρω, ως προς την Τρίτη προϋπόθεση, όπως έχει λεχθεί στην Mitsingas Ltd v. Timberland

(1997)1 ΑΑΔ791: «Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά, με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου σε θεραπεία.» Το θέμα της ρύθμισης του δικαιώματος επικοινωνίας του πατέρα, θα πρέπει να εξεταστεί με γνώμονα το συμφέρον του παιδιού, όπως το ίδιο το ΄Αρθρο 6 του Ν. 216/90 απαιτεί, αλλά και του θέματος αν ο Αιτητής όντως διαμένει ή όχι εκτός του συζυγικού οίκου. Τούτο διότι προφανώς αν ο Αιτητής διαμένει εντός του συζυγικού οίκου, τότε σύμφωνα με το άρθρο 17

(1)του Ν. 216/90, δεν νομιμοποιείται στο αίτημα του, εφόσον σύμφωνα με το άρθρο αυτό, το δικαίωμα επικοινωνίας παραχωρείται από το νόμο, στον γονέα με τον οποίο δεν διαμένει το τέκνο. Σύμφωνα με τη νομολογία του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου, οι υποθέσεις γονικής μέριμνας έχουν χαρακτήρα εξεταστικό, δεν ενέχουν το στοιχείο αντιπαράθεσης μεταξύ των γονέων και ο τελικός σκοπός των διαδικασιών αυτών είναι η προστασία και η εξυπηρέτηση της ευημερίας και του συμφέροντος του ανηλίκου (βλ. Ιακωβίδης ν. Ιακωβίδου

(2001)ΑΑΔ 1108, Ιωαννίδη κ.ά. ν. Ιωαννίδου

(2002)1(Γ) ΑΑΔ 1446, Στυλιανού ν. Στυλιανού

(1993)1 ΑΑΔ 130, Διευθύντρια Κοινωνικής Ευημερίας ν. Ντούμα κ.ά.

(2001)1(Γ) ΑΑΔ 1911, Σοφοκλέους ν. Τσεσμενόγλου

(2006)1(Β) ΑΑΔ 1153). Προτού προχωρήσω στην εξέταση της υπό κρίση αίτησης, θεωρώ αναγκαίο να παραπέμψω στα πιο κάτω αποσπάσματα, από τη βιβλιογραφία και τη νομολογία, τα οποία είναι άκρως διαφωτιστικά ως προς τη φύση, τη λειτουργία και τον σκοπό του δικαιώματος επικοινωνίας. Η πρώτη παραπομπή, γίνεται στο βιβλίο της Μανωλεδάκη, Οικογενειακό Δίκαιο, Τόμος ΙΙ, Έκδοση Δ΄, σελίδες 327-328, όπου αναφέρονται τα πιο κάτω: «Ο κύριος σκοπός του δικαιώματος επικοινωνίας είναι η ικανοποίηση του αισθήματος της αγάπης μεταξύ του γονέα και του παιδιού και η αποφυγή της αποξένωσης τους· κατά δεύτερο λόγο όμως με το δικαίωμα επικοινωνίας πετυχαίνεται στην πράξη και κάποιος έλεγχος του γονέα με τον οποίο μένει ο ανήλικος από μέρους του άλλου γονέα». «Σύμφωνα με το άρθρο 1520 § 3 οι ειδικότερες λεπτομέρειες του δικαιώματος επικοινωνίας ρυθμίζονται κάθε φορά από το δικαστήριο, το οποίο, συνεπώς, αποφασίζει για το χρόνο (συχνότητα και χρονική διάρκεια) και τον τόπο της επικοινωνίας ή για το είδος της». Η δεύτερη παραπομπή γίνεται στην πρόσφατη απόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου, στην υπόθεση Αθηνά Ξενίδου και Ευαγόρα Οικονομίδη, Έφεση αρ. 28/14, 7/4/2015, όπου αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «Στην Στυλιανού v. Στυλιανού

(1993)1 ΑΑΔ 131, λέχθηκαν τ΄ ακόλουθα σχετικά με τα ζητήματα που εξετάζονται στην παρούσα αίτηση: 'Όπως αναγνωρίστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην R. v. U.K

(1987)Times, 9thJuly (Series A Judgments and Decisions Vol. 121), η πρόσβαση του γονέα στο τέκνο αποτελεί πτυχή του δικαιώματος του ανθρώπου για οικογενειακή ζωή που κατοχυρώνεται από το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. (Βλ. επίσης Ν. 39/62). Στην Κύπρο το δικαίωμα αυτό επίσης διασφαλίζεται από τις πρόνοιες του Άρθρου 15 του Συντάγματος. Όπως εξηγείται όμως στην υπόθεση REKD (Aminor)

(1988)1 All E.R. 577 (H.L) το δικαίωμα μπορεί να περιοριστεί εφόσον δεν ασκείται προς όφελος του σκοπού για τον οποίο παρέχεται, που δεν είναι άλλος από την συμβολή στην ευημερία του τέκνου». Περαιτέρω, παραπομπή γίνεται και στο πιο κάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Βαθρακοκοίλη «Το Νέο Οικογενειακό Δίκαιο» Γ΄ ΄Εκδοση, 1994, σελίδα 612: «Σκοπός επικοινωνίας: Σκοπός του δικαιώματος αυτού είναι η διατήρηση του ψυχικού δεσμού μεταξύ γονέα και τέκνου και η δυνατότητα του άλλου γονέα άμεσης γνώσης για την ανάπτυξη της προσωπικότητας, της πνευματικής ανάπτυξης και γενικά της παρακολούθησης της όλης κατάστασης του τέκνου. ................... Η επικοινωνία γονέα-τέκνου στοχεύει στη διατήρηση των δεσμών ανάμεσα στα δύο μέρη, στη ψυχοσωματική ανάταση του τέκνου, στην απάμβλυνση των συνεπειών της ανώμαλης εξέλιξης της έγγαμης συμβίωσης, είναι τρόπος έκφρασης αισθημάτων συμπάθειας, αγάπης, ενδιαφέροντος, στοργής στο τέκνο και το συμφέρον του τέκνου, είναι η απόλαυση όλων των ηθικών πλεονεκτημάτων και αξιών απ΄ αυτήν την επικοινωνία.» Στη σελίδα 614: «Τρόπος επικοινωνίας: Στο περιεχόμενο του περιλαμβάνεται και η με αλληλογραφία, επικοινωνία αλλά όχι με την έννοια του μόνου τρόπου επικοινωνίας. Η επικοινωνία μπορεί να γίνεται και με την παρουσία τρίτου προσώπου, συγγενούς ή οργάνου εταιριών προστασίας ανηλίκων ή άλλων από το κράτος αναγνωρισμένων ιδρυμάτων, εφόσον όμως συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι που αφορούν το συμφέρον του τέκνου.» Η θέση του Αιτητή, ως προς το αν διαμένει ή όχι στο συζυγικό οίκο είναι, ας μου επιτραπεί η έκφραση θολή. Θα παραθέσω αυτούσια, πιο κάτω, σχετική μαρτυρία από την ένορκη του δήλωση, για να καταδειχθεί τι εννοώ. "

1. Περαιτέρω, αξίζει να σημειώσω ότι η Καθ΄ης η αίτηση κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα επιδίδεται σε διάφορες συμπεριφορές και προκαλεί ακόμη και περιστατικά βίας προκειμένου να με αποτρέψει να βλέπω τα παιδιά μου. Περί τις αρχές Μαρτίου 2019 και ενώ επρόκειτο να παραδώσω την ανήλικη θυγατέρα μου στην Καθ΄ης η αίτηση μετά από ολιγόωρη επικοινωνία μου μαζί της, η Καθ΄ης η αίτηση μαζί με μία εκ των αδερφών της μου επιτέθηκαν σωματικά και λεκτικά μπροστά στα έντρομα μάτια της ανήλικης και μάλιστα μου προκάλεσαν σωματική βλάβη, περιστατικό το οποίο μάλιστα κατήγγειλα στην αστυνομία. Η Καθ΄ης η αίτηση είναι ικανή να πράξει οτιδήποτε προκειμένου να επιτύχει το στόχο της που δεν είναι άλλος από τη διακοπή των σχέσεων μου με τα παιδιά μου, γι΄ αυτό και αναμένων ότι στο άμεσο μέλλον θα έρθω αντιμέτωπος με πολύ πιο ακραίες συμπεριφορές της Καθ΄ης η αίτηση.
2. Κατά το τρέχουν χρονικό διάστημα διαμένω διακριτικά στο συζυγικό οίκο και προσπαθώ μέσα από την παρουσία μου εκεί για το καλό των παιδιών μου και για την επικοινωνία μου μαζί τους να μην προκαλούνται εντάσεις και προστριβές, παρά το γεγονός ότι προκαλούμε συνεχώς από την Καθ΄ης η αίτηση και το ευρύτερο οικογενειακό της περιβάλλον. Δυστυχώς όμως, αυτή η συμπεριφορά μου τυγχάνει εκμετάλλευσης από την Καθ΄ης η αίτηση με αποτέλεσμα τις τελευταίες μέρες όποτε βρίσκομαι στο χώρο του συζυγικού οίκου, η Καθ΄ης η αίτηση απομακρύνει τα παιδιά με διάφορες δικαιολογίες για να μην έχουν επικοινωνία μαζί μου. Περαιτέρω, αναφέρω ότι διατηρώ κατάλληλους χώρους στο πατρικό μου σπίτι για να έχω διαρκή επικοινωνία με τα παιδιά μου. Ουσιαστικά δηλαδή, αν και διαμένω στο ίδιο σπίτι με τα παιδιά μου, η Καθ΄ης η αίτηση φροντίζει τις ώρες που βρίσκομαι εκεί για να δω και να επικοινωνήσω με τα παιδιά μου αυτά να λείπουν χωρίς ωστόσο να έχουν οποιαδήποτε δραστηριότητα κατ΄ εκείνη την ώρα.» Αντίθετα, η θέση της Καθ΄ης η αίτηση, είναι σαφής. Συγκεκριμένα, στην παράγραφο 9 και 11 της ένορκης της δήλωσης αναφέρει: «
3. Ο Αιτητής έφυγε από τη συζυγική οικία μετά το Δεκέμβρη του
4. Ερχόταν και κοιμόταν μια φορά την εβδομάδα στη συζυγική οικία μέχρι τον Φεβρουάριο του 2019 που κατέθεσα την αίτηση διατροφής. Μετά την κατάθεση της αίτησης διατροφής δεν κοιμάται πλέον στο σπίτι αλλά έρχεται μόνο για να βλέπει τα παιδιά ή όταν λείπω και ανάβει τα φώτα, ανοίγει βρύσες και ντουλάπια και γενικά δημιουργεί αναστάτωση. Στην ένσταση που κατέθεσε στην αίτηση διατροφής προβάλλει διφορούμενους ισχυρισμούς για το θέμα διαμονής του στο σπίτι. Επισυνάπτεται Τεκμήριο 3 η αίτηση που κατέθεσα και η ένσταση που κατέθεσε ο Αιτητής. Διαβάζοντας την ΄Ενορκη Δήλωση του Αιτητή στην παρούσα που στηρίζει την ένσταση του και την ένσταση στην αίτηση διατροφής πολύ εύκολα εντοπίζει το Δικαστήριο ότι οι θέσεις του είναι διφορούμενες και διαφορετικές μεταξύ τους.
5. Αναφορικά με το που διαμένει ο Αιτητής μετά που έφυγε από το σπίτι αυτός διέμενε στους γονείς του. Πρόσφατα ενημερώθηκα ότι έχει δημιουργήσει νέα σχέση και διαμένει στο σπίτι της φιλενάδας του που είναι περιβάλλον άγνωστο για τα ανήλικα τέκνα μας.» Θα προχωρήσω κατωτέρω να εξετάσω το θέμα της διαμονής έχοντας πάντα κατά νου τις νομολογιακές αρχές. Καθοδηγητικό, ως προς την εξέταση ενδιάμεσων αιτήσεων, είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου στην Μάριος Αποστόλου ν. Ροδούλας Ιωάννου

(2002)1 ΑΑΔ 604: «Εκείνο το οποίο πρέπει ξανά εδώ να υπενθυμισθεί είναι η πραγματική φύση της υπό εξέταση ενδιάμεσης διαδικασίας. Με αυτή δεν κρίνονται τελικά και ουσιαστικά δικαιώματα των διαδίκων έτσι με αυστηρούς κανόνες απόδειξης να αξιολογηθεί η εκατέρωθεν προσκομισθείσα μαρτυρία, να εξαχθούν τελικά ευρήματα και να κατανεμηθούν δικαιώματα και υποχρεώσεις.» Χωρίς να καταλήγω σε συμπέρασμα, θεωρώ ότι ο Αιτητής δεν έχει πραγματική διαμονή εντός του συζυγικού οίκου. Η αόριστη αναφορά του σε διακριτική παρουσία του εντός του συζυγικού οίκου, δεν υποδηλώνει βεβαίως, μόνιμη, συνεχή και διαρκή παρουσία του στο συζυγικό οίκο, όπως συμβαίνει με τους γονείς που δεν βρίσκονται σε διάσταση. Η αναφορά του σε αόριστη διακριτική παρουσία του, μάλλον συνδέεται με την τύχη άλλων αιτήσεων που εκκρεμούν μεταξύ των διαδίκων, παρά με τις πραγματικότητες που υπάρχουν στη ζωή και την οικογένεια των διαδίκων. Στη βάση όλων των πιο πάνω διαπιστώσεων το Δικαστήριο θα προχωρήσει κατωτέρω στην προσωρινή ρύθμιση του δικαιώματος του Αιτητή, ως ακολούθως: Εκδίδεται προσωρινό διάταγμα, μέχρι περατώσεως της εναρκτήριας αίτησης ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου με το οποίο ρυθμίζεται η άσκηση του δικαιώματος επικοινωνίας του Αιτητή με τα ανήλικα τέκνα των διαδίκων Γ. και Ε. ως ακολούθως; (

1. i)Την πρώτη, τρίτη και πέμπτη εβδομάδα κάθε μήνα (αν υπάρχει) κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή, από η ώρα 17:30 μέχρι η ώρα 19:30. (
2. ii)Τη δεύτερη και τέταρτη εβδομάδα κάθε μήνα, κάθε Τρίτη και Πέμπτη από η ώρα 17:30 μέχρι η ώρα 19:30 και Σάββατο από η ώρα 11:30 μέχρι η ώρα 17:30. Ο Αιτητής διατάσσεται όπως παραλαμβάνει από την Καθ΄ης η αίτηση στον τόπο διαμονής της τα ως άνω ανήλικα τέκνα του και όπως τα επιστρέφει στην Καθ΄ης η αίτηση στον τόπο διαμονής της τις πιο πάνω ημέρες και ώρες επικοινωνίας. Η Καθ΄ης η αίτηση διατάσσεται όπως παραδίδει στον Αιτητή στον τόπο διαμονής της τα ως άνω ανήλικα τέκνα της και όπως τα παραλαμβάνει από τον Αιτητή στον τόπο διαμονής της κατά τις πιο πάνω ημέρες και ώρες επικοινωνίας. Προτού αφήσω την απόφαση μου, κρίνω απόλυτα αναγκαίο, με βάση τα όσα έθεσαν ενώπιον μου με τη μαρτυρία τους οι διάδικοι, να τους τονίσω τα πιο κάτω. Η σωστή εκπλήρωση του γονεϊκού τους καθήκοντος τους επιβάλλει να αφήσουν έξω από τη διελκυστίνδα των όποιων διαφορών τους, τα παιδιά τους. Αυτό επιβάλλει και η Ηθική των πραγμάτων. Ο Σεβασμός προς το δημιούργημα τους, τα παιδιά τους, αποτελεί γι΄ αυτούς μονόδρομο. Σε αντίθετη περίπτωση είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσουν ζημιά στην ομαλή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών τους. Ζημιά, η οποία με βάση την πείρα του παρόντος Δικαστηρίου, σε πολλές περιπτώσεις είναι ανεπανόρθωτη. Λέξεις όπως χειραγώγηση, αποξένωση των παιδιών, εκδίκηση μέσω των παιδιών, πρέπει να μένουν εκτός του λεξικού του κάθε γονέα, ο οποίος πραγματικά αγαπά και νοιάζεται για τα παιδιά του. Ως προς τα έξοδα, αυτά να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της εναρκτήριας αίτησης. (Υπ.) ......... Μ. Τσαγγαρίδης, Π. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Τα πλήρη ονόματα των διαδίκων και αναφερομένων προσώπων στην απόφαση του Δικαστηρίου βρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο