Γ. Β. ν. Π. Ρ., Αρ. Αίτησης: 17/18, 31/10/2019

(1)και 37 του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου, Ν. 216/90. Οι παραμέτροι αυτοί, με βάση τα άρθρα αυτά, είναι: (

1. i)οι ανάγκες του δικαιούχου και (
2. ii)οι δυνάμεις των υπόχρεων γονέων. ΄Ετσι, για παράδειγμα, οι ισχυρισμοί των διαδίκων για τους λόγους κατάρρευσης του γάμου τους, θα αγνοηθούν, ως άσχετοι με τα επίδικα θέματα. (β) Περαιτέρω, κατά πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι αρχές του δικονομικού δικαίου περιορίζουν τα επίδικα θέματα σε εκείνα τα οποία προσδιορίζονται από τη δικογραφία· δηλαδή την απαίτηση, την υπεράσπιση και την απάντηση, όπου υπάρχει. Ο επακριβής προσδιορισμός των επίδικων θεμάτων συναρτάται άμεσα με το αντιπαραθετικό σύστημα της δίκης που ισχύει στο δικαϊικό μας σύστημα και απόρροια της φυσικής δικαιοσύνης που επιβάλλει τη διασφάλιση του δικαιώματος διαδίκου για ουσιαστική ευκαιρία απάντησης στις θέσεις και ισχυρισμούς του αντιδίκου του. Ούτε η διεύρυνση από το πρωτόδικο δικαστήριο θεμάτων άλλων από τα επίδικα θέματα δεν επιφέρει τη διεύρυνση των επιδίκων θεμάτων, τα οποία προσδιορίζονται από τις έγγραφες προτάσεις. Γενικά, το δικαστήριο οφείλει να αγνοήσει μαρτυρία εκτός δικογράφων, η οποία παρείσφρησε στη δίκη, έστω και χωρίς ένσταση (βλ. Γ. Παπαγεωργίου ν. Λ. Κλάππα

(1991)1 ΑΑΔ, 24, Γ. Παφίτη κ.ά. ν. Π. Κουκουρή κ.ά.

(1992)1 ΑΑΔ, 1154, Ε. Βραχίμη ν. Π. Κουλουμπρή

(1992)1 ΑΑΔ 836, Μ. Παπακόκκινου κ.ά. ν. Μ. Θεοδοσίου

(1991)1 ΑΑΔ 379, Ερμογένης Χριστοδούλου ν. Γ. Περικλέους

(1998)1 ΑΑΔ 1122). (iii) Ότι οι αγορεύσεις των δικηγόρων των διαδίκων, όπως είναι πάγια νομολογημένο, δεν αποτελούν μέσο προσαγωγής μαρτυρίας ή διεύρυνσης των επίδικων θεμάτων (βλ. Μισιρλής ν. Κυπριακής Δημοκρατίας

(1995)3 ΑΑΔ 379, Κοινότης Λυσού ν. Κυπριακής Δημοκρατίας

(3)ΑΑΔ 537). Στη βάση των πιο πάνω νομολογιακών αρχών, κρίνω ότι δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη ο ισχυρισμός της Καθ΄ης η αίτηση που διατυπώνεται στη γραπτή της αγόρευσης ότι ο υιός των διαδίκων Σ. «εδώ και ενάμιση χρόνο εργάζεται ως βοηθός ηλεκτρολόγου μηχανικού και συντηρεί τον εαυτό του μόνος του, λαμβάνοντας μηνιαίο μισθό, γύρω στα €400 παράλληλα με τη φοίτηση του στην Τεχνική Σχολή». Θα προχωρήσω, κατωτέρω, στην αξιολόγηση της ενώπιον μου μαρτυρίας, στη βάση των παραμέτρων του νόμου, άρθρα 33

(1)και 37 του Ν. 216/90. Συγκεκριμένα το άρθρο 33

(1)ορίζει ότι: "Οι γονείς έχουν υποχρέωση να διατρέφουν το ανήλικο τέκνο τους από κοινού ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του". Το άρθρο 37 ορίζει ότι: "(α) Η διατροφή προσδιορίζεται με βάση τις ανάγκες του δικαιούχου, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής του και τις οικονομικές δυνατότητες που υπάρχουν για διατροφή προσώπου. (β) Η διατροφή περιλαμβάνει όλα όσα είναι αναγκαία για τη συντήρηση και ευημερία του δικαιούχου και επιπλέον, ανάλογα με την περίπτωση, τα έξοδα για την εν γένει εκπαίδευση του". Σύμφωνα με τη νομολογία του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου, το μέτρο με το οποίο θα καθοριστεί η διατροφή δεν μπορεί να αποτιμάται με απόλυτους αριθμούς, ούτε αναμένεται η απόδειξη των κονδυλίων με περισσή αυστηρότητα, ενώ η κοινή λογική και η πείρα της ζωής είναι παράγοντες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες των συγκεκριμένων ενώπιον του Δικαστηρίου ατόμων. Επίσης, το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει το εύλογο των κονδυλίων που απαιτούνται για τη διατροφή και συντήρηση του δικαιούχου (βλ. Μαρκουλίδης ν. Μαρκουλίδης κ.ά.

(1989)1 ΑΑΔ 1386, Παναγιώτου ν. Σφικτού

(2001)1 ΑΑΔ 625, Χαραλάμπους ν. Χαραλάμπους

(2010)1 (Β) ΑΑΔ 951). Στην απόφαση του Δ.Ο.Δ. στην υπόθεση Κορελλίδης ν. Κορελλίδη

(2012)1 ΑΑΔ 1975, λέχθηκε ότι «το δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο να υπεισέρχεται σε λεπτομέρειες που να οδηγούν σε υπολογισμό με σεντ, αλλά θα πρέπει να σταθμίζει τις ανάγκες και να καταλήγει σε συμπεράσματα που θα επαναφέρουν, ή δυνατό, τα ανήλικα παιδιά σε μία πλησιέστερη κατάσταση, όπως θα ήταν εάν οι γονείς τους ζούσαν μαζί». Ως προς το τι συνιστούν ανάγκες του δικαιούχου, παραπέμπω στον Απόστολο Σ. Γεωργιάδη «ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ» όπου στη σελ. 652, αναφέρονται τα πιο κάτω: «1. Ανάγκες του δικαιούχου Η διατροφή περιλαμβάνει όλα όσα είναι αναγκαία για τη συντήρηση του δικαιούχου και επιπλέον τα έξοδα για την ανατροφή, καθώς και την επαγγελματική και την εν γένει εκπαίδευση του (πλήρης διατροφή: ΑΚ 1493 εδ. β΄). Στο περιεχόμενο της διατροφής περιλαμβάνονται ειδικότερα βιοτικές ανάγκες του δικαιούχου που είτε υφίστανται πραγματικά κατά τον χρόνο συζήτησης της αγωγής είτε μπορούν με βεβαιότητα να προβλεφθούν μελλοντικά. Η διατροφή λοιπόν περιλαμβάνει κάθε αναγκαία βιοτική δαπάνη: τροφή, στέγη, ένδυση, θέρμανση, φωτισμό, λοιπά λειτουργικά έξοδα της οικίας διαμονής, ψυχαγωγία, μόρφωση (π.χ. αγορά βιβλίων), διαπαιδαγώγηση, νοσηλεία και δαπάνες ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, παραθέριση, συγκοινωνία και επικοινωνία. Ιδίως περιλαμβάνονται δαπάνες θεωρητικής, επαγγελματικής ή τεχνικής μόρφωσης, ακόμη και μεταπτυχιακής.» Θα προχωρήσω κατωτέρω να εξετάσω, στη βάση των πιο πάνω νομολογιακών αρχών και του Νόμου, το θέμα που αφορά τα έξοδα των παιδιών. Με βάση τη δικογραφημένη θέση του Αιτητή και τη μαρτυρία του, τα έξοδα διατροφής και συντήρησης των παιδιών είναι της τάξης των €3.350 μηνιαίως. Λόγω δε αυτών των εξόδων, ως είναι η θέση του Αιτητή, αναγκάστηκε να μετακινηθεί μαζί με τα παιδιά τους, από τον πρώην συζυγικό οίκο, στην οικία της μητέρας του, έτσι ώστε να έχει τη βοήθεια της στα τρέχοντα και αυξανόμενα έξοδα των παιδιών τους. Συγκεκριμένα τα έξοδα των παιδιών τους, όπως τα ισχυρίζεται ο Αιτητής, έχουν ως ακολούθως: «Α) ΄Εξοδα σίτισης €800 Β) Ρεύμα €250 Γ) Ρουχισμός €400 Δ) Παπούτσια €200 Ε) Καθαριότητα (Βοηθός) €600 Η) Χαρτζιλίκι/Ψυχαγωγία €400 Θ) Διακίνηση €200 Ι) Δραστηριότητες/φροντιστήρια €300 ΣΥΝΟΛΟ €3.350» Προτού προχωρήσω, κατωτέρω, στον καθορισμό του εύλογου ποσού το οποίο, απαιτείται για την κάλυψη της κάθε συγκεκριμένης ανάγκης των παιδιών, μία πρώτη αντικειμενική ματιά στα έξοδα των παιδιών, όπως τα ισχυρίζεται ανωτέρω ο Αιτητής, αναδεικνύει την έκδηλη υπερβολή τους. Στον προσδιορισμό του ευλόγου ποσού λαμβάνω υπόψη, εκτός από την κοινή λογική και την πείρα της ζωής, την ηλικία των παιδιών, όπως και τις συνθήκες της ζωής των παιδιών, και ειδικότερα το γεγονός ότι τα παιδιά των διαδίκων διαμένουν μαζί με τον Αιτητή, μαζί με τους γονείς του Αιτητή στην οικία των γονέων του. (α) Ως προς τα έξοδα διατροφής (σίτισης) των παιδιών, θεωρώ ότι ένα ποσό της τάξης των €320 μηνιαίως είναι εύλογο ποσό για την κάλυψη της συγκεκριμένης ανάγκης. (β) Ως προς το ρεύμα, κρίνω ότι στη συγκεκριμένη υπόθεση, τυγχάνουν εφαρμογής, τα λεχθέντα στην απόφαση του Δ.Ο.Δ. Irina Bondarenko Παπαντωνίου ν. Χαράλαμπου Παπαντωνίου

(2011)1 ΑΑΔ 1875: «Δεν είναι δυνατή .. Η αναζήτηση ποσού που αφορά αποκλειστικά και μόνο τον οικογενειακό προϋπολογισμό σε ότι αφορά τα επιμέρους κονδύλια του νερού, του ηλεκτρισμού και του τηλεφώνου . Ο επιμερισμός τέτοιων κονδυλίων θα ήταν δυνατό μόνο εάν ο ανήλικος είχε επ΄ ονόματι του (που δεν είναι εφικτό) λογαριασμό για τηλέφωνο, internet κλπ.». (γ) Για ρουχισμό και παπούτσια ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι απαιτείται, το ποσό των €600 μηνιαίως. Ο ισχυρισμός αυτός είναι εκτός πραγματικότητας. Κρίνω ότι ένα ποσό της τάξης των €180 μηνιαίως είναι λογικό ποσό για την κάλυψη αυτής της ανάγκης (δ) Υπερβολικό κρίνεται και το ποσό των €200 μηνιαίως που απαιτείται για την ιατροφαρμακευτική κάλυψη των παιδιών. Καμία μαρτυρία δόθηκε από τον Αιτητή ότι τα παιδιά των διαδίκων ή κάποιο ή κάποια απ΄ αυτά αντιμετωπίζουν συγκεκριμένο πρόβλημα υγείας. ΄Ετσι, λαμβανομένου υπόψη τα όποια ωφελήματα μπορούν να έχουν, στον τομέα της υγείας τα παιδιά τους, ως παιδιά πολύτεκνων γονέων, αλλά και την εφαρμογή του ΓΕΣΥ, κρίνω ότι ένα ποσό της τάξης των €50 μηνιαίως, είναι ικανοποιητικό για την κάλυψη της συγκεκριμένης ανάγκης. (ε) Για την ανάγκης καθαριότητας (Βοηθός), όπως την κατονομάζει ο Αιτητής, δεν πρόκειται να επιδικάσω οποιοδήποτε ποσό. Ουδεμία μαρτυρία τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι ο Αιτητής εργοδοτεί άτομο για το θέμα αυτό. Η θέση αυτή επιπλέον βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τη δικογραφημένη θέση και τη μαρτυρία του, ότι μετακόμισε μαζί με τα παιδιά στο σπίτι της μητέρας του, για να έχει τη βοήθεια της. (ζ) Ως προς το έξοδο χαρτζιλίκι-ψυχαγωγία, κρίνω υπερβολικό το ποσό των €400 μηνιαίως που αιτείται ο Αιτητής και κρίνω ότι ένα ποσό της τάξης των €190 μηνιαίως είναι εύλογο για την κάλυψη της ανάγκης αυτής. (η) Υπερβολικό, κρίνω, επίσης και το ποσό των €200 μηνιαίως για τη διακίνηση των παιδιών, και καθορίζω το εύλογο ποσό για την κάλυψη της συγκεκριμένης ανάγκης, στο ποσό των €100 μηνιαίως. (θ) Ως προς τις δραστηριότητες/φροντιστήρια, €300 μηνιαίως, προκύπτει από τη μαρτυρία ότι η μόνη δραστηριότητα που γίνεται είναι αυτό του χορού, €60 μηνιαίως. Έτσι, το συνολικό ποσό το οποίο απαιτείται για τη διατροφή και συντήρηση των παιδιών, είναι της τάξης των €900 μηνιαίως. Θα προχωρήσω κατωτέρω να εξετάσω το θέμα των δυνάμεων των διαδίκων. Σύμφωνα με τη νομολογία του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου, οι γονείς έχουν και οι δύο την υποχρέωση όπως προβούν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη των εισοδημάτων τους. Σχετικά παραπέμπω παραπέμπω στην υπόθεση Δημητρίου v. Περδίου,

(2005)1 (Β) ΑΑΔ 1418 όπου λέχθηκαν τα πιο κάτω: "Όπως έχει η σχετική νομοθετική διάταξη (βλ. άρθρο 33

(1)του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990, Ν.216/90)η υποχρέωση για διατροφή των ανηλίκων τέκνων μίας οικογένειας ανήκει και στους δύο γονείς, ανάλογα με την οικονομική κατάσταση του καθενός. Έχουν και οι δύο υποχρέωση όπως προβαίνουν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη των πραγματικών τους εισοδημάτων και όχι μόνο των εξόδων τους. Στην υπόθεση Ette v. Ette

(1965)1 All E.R. 341, 346 έχει λεχθεί ότι όταν ο Καθ΄ ού η αίτηση δεν προβαίνει ο ίδιος σε ειλικρινή και πλήρη αποκάλυψη σχετικά με την οικονομική του κατάσταση, τότε το Δικαστήριο μπορεί, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση του επαγγέλματος του και το τι κερδίζουν άλλοι στο ίδιο το επάγγελμα, να υπολογίσει ότι ο Καθ΄ ού η αίτηση έχει ψηλότερα, απ΄ ότι ισχυρίζεται, εισοδήματα. Η αρχή αυτή συνάδει και με τον κανόνα ότι εκεί που κάποιος έχει την αποκλειστική γνώση γεγονότων, οφείλει να τα αποδείξει (βλ. Tarapoulouzis v. District Officer

(1962)C.L.R. 91 και Μαρκουλίδης v. Μαρκουλίδης κ.α.

(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1386, 1390). Επομένως σε υποθέσεις διατροφής των ανηλίκων τέκνων μιας οικογένειας, η οικονομική δυνατότητα του καθενός από τους γονείς δεν είναι θέμα που θα πρέπει να αποδεικνύεται από τον Αιτητή ή την Αιτήτρια, ανάλογα με την περίπτωση, αλλά θέμα αληθινής αποκάλυψης από τους ίδιους τους γονείς, των αντιστοίχων εισοδημάτων τους. Το δε δικαστήριο, προβαίνει σε πλήρη έρευνα αυτών των στοιχείων. Περαιτέρω αναφέρουμε ότι από σχετική νομολογία φαίνεται ότι το δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη όχι μόνο τα πραγματικά εισοδήματα αλλά και την ικανότητα του Καθ΄ ού η αίτηση να κερδίζει (his potential earning capacity). (Βλ. Klucinsky v. Klucinsky

(1953)1 All E.R. 683 και McEwan v. McEwan

(1972)2 All E.R. 708)". Οι θέσεις των διαδίκων ως προς τις δυνάμεις τους έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι έχει μηνιαίο εισόδημα €1.300 και επίδομα €500 μηνιαίως. Όπως ο ίδιος ισχυρίστηκε, δεν γνωρίζει τα εισοδήματα της Καθ΄ ης η αίτηση. Παράλληλα έχει δόση δανείου €700 μηνιαίως. Ως προς τη δόση δανείου, θα ήθελα να τονίσω, ευθύς εξαρχής, ότι σύμφωνα με τη νομολογία του Δ.Ο.Δ. αυτά δεν εκπίπτουν από τις δυνάμεις του καθότι η διατροφή αποτελεί πρωταρχική υποχρέωση των γονέων και προηγείται των οιονδήποτε άλλων υποχρεώσεων τους (βλ. Δημητρίου ν. Περδίου

(2005)1 ΑΑΔ 1418, Χαραλάμπους ν. Χαραλάμπους

(2010)1 ΑΑΔ 951). Η Καθ΄ ης η αίτηση, διατείνεται ότι ο Αιτητής, πέραν του μισθού του, και του επιδόματος των €500, έχει και άλλα εισοδήματα όπως €2.000 από έξτρα εργασία του ως ηλεκτρολόγος, έχει το επίδομα μονογονιού, όπως και την ενοικιαστική αξία του συζυγικού οίκου, €500 μηνιαίως. Καταγράφω πιο πάνω τις θέσεις των διαδίκων, χωρίς να θεωρώ αναγκαίο τον περαιτέρω σχολιασμό τους, για τους λόγους που θα καταστούν εμφανείς, αμέσως κατωτέρω. Ότι προβάλλει ως άμυνα της η Καθ΄ ης η αίτηση, είναι την αδυναμία της να καταβάλει, λόγω του εισοδήματος της και των συνθηκών της ζωής της, δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου, οποιοδήποτε ποσό. Προβάλλει, αυτό που στο Ελληνικό Οικογενειακό Δίκαιο είναι γνωστό ως ένσταση διακινδύνευσης ίδιας διατροφής, αν δηλαδή με την καταβολή διατροφής από τον υπόχρεο γονέα επέρχεται ως άμεση συνέπεια η διακινδύνευση της διατροφής του υπόχρεου γονέα και όχι η πλήρης απορία του, (βλ. σχετικά, Βαθρακοκοίλης, Το Νέο Οικογενειακό Δίκαιο, σε. 491, 492, Ε. Κουνουγέρη-Μανωλεδάκη, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ, Τόμος ΙΙ, σελ. 124, Γεωργιάδη-Σταθόπουλου, ΑΣΤΙΚΟΣ ΚΩΔΙΞ, Τόμος VII, σελ. 717-718). Η ένσταση της διακινδύνευσης της ίδιας διατροφής έχει αναγνωρισθεί και από τη νομολογία μας. Αναφέρομαι στην απόφαση του Δ.Ο.Δ. στην Ανδρέας Χατζιήκος ν. Μαρία Χριστοδούλου,

(1)ΑΑΔ

1. Το Δ.Ο.Δ. στην απόφαση αυτή, δέχθηκε ότι ο υπόχρεος γονέας με εισόδημα €580 μηνιαίως, καθίστατο λόγω του εισοδήματος του σε κατάσταση αδυναμίας συνεισφοράς διατροφής. Συγκεκριμένα, το Δ.Ο.Δ. στην απόφαση αυτή ανέφερε τα πιο κάτω: «Η διαπίστωση ότι η εφεσίβλητη δεν μπορεί να συνεισφέρει αφού το εισόδημα της μόλις επαρκεί, (αν επαρκεί) για την κάλυψη της δικής της διατροφής σαφώς εκπηγάζει από την πείρα της καθημερινής ζωής της κοινωνίας των ανθρώπων αυτού του τόπου μέλος της οποίας είναι και ο δικαστής ..» Αποτελεί αναντίλεκτη μαρτυρία ότι η Καθ΄ ης η αίτηση από την εργασία της έχει μισθό €870 μηνιαίως (βλ. παράγραφο 23 της ένορκης δήλωσής της και Δέσμη 4, βεβαίωση εργοδότη, ημερ. 10.9.19). Αποτελεί επίσης αναντίλεκτη μαρτυρία της Καθ΄ ης η αίτηση ότι έχει έξοδα ενοικίου €240 μηνιαίως, πλέον €10 μηνιαίως, κοινόχρηστα. Αποτελεί θέση της Καθ΄ης η αίτηση ότι έχει έξοδα διακίνησης €400 μηνιαίως για σκοπούς άσκησης του δικαιώματος επικοινωνίας της, δηλαδή να μεταβαίνει από Λεμεσό στην Αγία Νάπα κάθε Τετάρτη και κάθε δεύτερη Κυριακή για να βλέπει τα παιδιά τους. Το ποσό των €400 μηνιαίως κρίνεται υπερβολικό. Για σκοπούς εξέτασης της ένστασης διακινδύνευσης ιδίας διατροφής, θεωρώ ότι το πολύ χαμηλό ποσό €100 μηνιαίως είναι επαρκές για τη διακίνηση της, για το σκοπό αυτό. Έτσι, το καθαρό εισόδημα της είναι €870 - €240 - €10 - €100= €520 μηνιαίως, ποσό το οποίο σύμφωνα με την Χατζιήκος (ανωτέρω) δεν επαρκεί για την αυτοσυντήρησή της. Θα προχωρήσω κατωτέρω, με μια άλλη προσέγγιση, για να καταδείξω ότι η Καθ΄ης η αίτηση είναι όντως σε κατάσταση αδυναμίας συνεισφοράς στη διατροφή των παιδιών, λόγω του ότι διακινδυνεύεται η δική της αυτοσυντήρηση και αυτοδιατροφή. Τα μηνιαία έξοδα των παιδιών των διαδίκων είναι €900 μηνιαίως. Τα εισοδήματα του Αιτητή, δέχομαι, για σκοπούς παραδείγματος, ότι είναι €1.800 μηνιαίως. Τα εισοδήματα της Καθ΄η΄ς η αίτηση είναι €870 μηνιαίως. Σύνολο δυνάμεων των γονέων: €1.800 + €870= €2.670 μηνιαίως. Συνεισφορά Καθ΄ης η αίτηση: €900 (έξοδα παιδιών) Χ €870 (δυνάμεις Καθ΄ης η αίτηση) = €293 μηνιαίως €2.670 (σύνολο δυνάμεων γονέων) ΄Ετσι η πραγματική εικόνα της Καθ΄ης η αίτηση διαμορφώνεται ως ακολούθως: €870 μισθός - €293 (συνεισφορά) - €250 (ενοίκιο-κοινόχρηστα) = €
2. Το ποσό των €327 μηνιαίως, αναμφίβολα δεν επαρκεί για την δική της αυτοσυντήρηση. Η Καθ΄ης η αίτηση, ήδη ασκεί επικοινωνία με τα παιδιά της, συμβάλλοντας έτσι στην ομαλή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών της. Παράλληλα, από την ενώπιον μου μαρτυρία, προκύπτει ότι υπόκειται και σε υλική δαπάνη, στα πλαίσια της επικοινωνίας της με τα παιδιά της, ανάλογη με τις εκάστοτε συνθήκες της. Η συνέχιση αυτής της κατάστασης πραγμάτων ασφαλώς και είναι προς το συμφέρον των παιδιών. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η εναρκτήρια αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της Καθ΄ης η αίτηση και εναντίον του Αιτητή. (Υπ.) ........... Μ. Τσαγγαρίδης, Π. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Τα πλήρη ονόματα των διαδίκων και αναφερομένων προσώπων στην απόφαση του Δικαστηρίου βρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο