Μ.Κ. ν. Χ.Π., Αρ. Αίτησης: 352/18, 27/7/2020

(1)του Νόμου 14/60 και ότι εκτός εάν εκδοθεί το Διάταγμα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο λαμβάνοντας υπόψη την ίδια την φύση της αίτησης.

1. Δεν είναι δίκαιο και/ή εύλογο να εκδοθούν τα αιτούμενα προσωρινά διατάγματα.
2. Η Αιτήτρια παρέλειψε να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου με την μονομερή της αίτηση ουσιαστικά γεγονότα και/ή απέκρυψε (mislead) ουσιαστικά γεγονότα και/ή παρέλειψε να προβεί σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των γεγονότων που αφορούν στην παρούσα διαδικασία αφού απέκρυψε από το Δικαστήριο ουσιαστικά γεγονότα που δυνατό να επηρεάσουν την κρίση του Δικαστηρίου και/ή η Αιτήτρια παραπλάνησε το Δικαστήριο με αναληθείς και/ή αβάσιμους ισχυρισμούς.
3. Η Αιτήτρια δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια (clean hands) για να δικαιούται την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων ενάντια στον Καθ' ού η Αίτηση και μάλιστα με μονομερή αίτηση, προτείνοντας και/ή προωθώντας μια επίπλαστη εκδοχή γεγονότων και/ή δεν προέβη σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη των γεγονότων (full and frank disclosure of all material facts) και/ή αποσιωπώντας έτερα γεγονότα σημαντικά της μόρφωσης του δικανικού συλλογισμού του Δικαστηρίου και/ή δεν έθεσε υπόψη του Δικαστηρίου πάντα τα κρίσιμα νομικά και/ή πραγματικά περιστατικά και/ή οι ενέργειες της Αιτήτριας διαπνέονται από κακοπιστία και/ή κακοβουλία και την χρήση των μέσων δικαίου κατά τρόπο καταχρηστικό.
4. Η Αιτήτρια επιδιώκει με τους ισχυρισμούς της να παραπλανήσει το Δικαστήριο.
5. Με την υπό εκδίκαση αίτηση η Αιτήτρια επιδιώκει να προδικάσει το αποτέλεσμα της κυρίως αίτησης.
6. Η Αιτήτρια επιδιώκει με τις παράνομες ενέργειές της, τη φυσική απομόνωση της ανήλικης και τη ψυχολογική αποξένωσή της από τον Καθ'ού η Αίτηση, συμπεριφορά την οποία θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να καταδικάσει το Δικαστήριο.
7. Τυχόν έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων δεν θα εξυπηρετήσει το καλώς νοούμενο συμφέρον της ανήλικης, αλλά αντίθετα ακριβώς το αντίθετο αφού θα επιφέρει τεράστιες και ανεπανόρθωτες ζημίες στη ψυχοσωματική υγεία της ανήλικης.
8. Το συμφέρον της ανήλικης επιβάλλει να διαμένει η ανήλικη με τον Καθ'ού η Αίτηση και/ή να έχει καθημερινή επαφή με τον Καθ'ού η Αίτηση γεγονός το οποίο θα συμβάλει στην ομαλή σωματική και ψυχική της ανάπτυξη και ευημερία.
9. Τα εν λόγω ενδιάμεσα επιζητούμενα Διατάγματα επηρεάζουν αδιαμφισβήτητα τα Συνταγματικά και Ανθρώπινα Δικαιώματα του Καθ' ού η Αίτηση.
10. Η Αιτήτρια καμία απολύτως θετική μαρτυρία δεν προβάλλει που να ικανοποιεί το κριτήριο του κατεπείγοντος αλλά ούτε έδειξε ιδιάζουσες περιστάσεις για την έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων και μάλιστα με μονομερή αίτηση και επιπρόσθετα υπάρχουν γεγονότα τα οποία απορρίπτουν την ύπαρξη του επικαλούμενου κατεπείγοντος.
11. Δεν υπάρχει, ούτε αποδεικνύεται από την ενώπιον του Δικαστηρίου σχετική μαρτυρία, οποιοσδήποτε κίνδυνος να μην απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα εναντίον του Καθ΄ ου η Αίτηση.
12. Η ένορκη δήλωση της Αιτήτριας, που υποστηρίζει την αίτησή της, αποτελείται από αόριστους και ασαφείς ισχυρισμούς, τους οποίους η Αιτήτρια οφείλει να τεκμηριώσει και/ή να τους αποδείξει με την ένορκή της δήλωση.
13. Τυχόν έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων που επιζητεί η Αιτήτρια, θα αλλάξει ουσιωδώς την κατάσταση πραγμάτων (status quo), η οποία δεν θα δύναται να επανέλθει άμα τη κρίση του Δικαστηρίου υπέρ του Καθ'ού η Αίτηση, κατά την εκδίκαση της Αίτησης.
14. Η Αιτήτρια δεν είναι το καταλληλότερο πρόσωπο για να αναλάβει τη φύλαξη και/ή τη φροντίδα (ή επιμέλεια του προσώπου) του ανήλικου τέκνου, αλλά καταλληλότερο πρόσωπο είναι ο Καθ' ου η αίτηση.
15. Η πραγματική πρόθεση της Αιτήτριας είναι η χρήση μέσων δικαίου κατά τρόπο καταχρηστικό της διαδικασίας (manipulation of the procedure) και/ή η Αίτηση καθ' αυτή είναι επιπόλαιη και ενοχλητική (frivolous and vexatious) και/ή χρησιμοποιείται ως μέτρο άσκησης πίεσης.
16. Η Αιτήτρια προωθεί την παρούσα δικαστική διαδικασία καταχρηστικά (abuse of process) και/ή η Αίτηση είναι κακόπιστη και/ή κακόβουλη (mala fides) και/ή προωθείται για αλλότριους και/ή αθέμιτους σκοπούς και/ή εμφορείται από αλλότρια ελατήρια στοχεύοντας στην άσκηση πίεσης στον Καθ΄ ου η Αίτηση και/ή προωθείται παράλληλα με την κυρίως Αίτηση.'' Την ένσταση συνοδεύει ένορκη δήλωση του Καθ'ου η αίτηση στην οποία ούτε λίγο ούτε πολύ, πλην όμως με μεγαλύτερη λεπτομέρεια και επιχειρηματολογία, επαναλαμβάνει τους πιο πάνω λόγους ένστασης. Στην ένορκη του δήλωση αρνείται κατηγορηματικά τα όσα του καταλογίζει η Αιτήτρια, προβάλλοντας ταυτόχρονα έντονους προβληματισμούς για την καταλληλόλητα της Αιτήτριας, υποστηρίζοντας μεταξύ άλλων ότι είναι άτομο ψυχικά ασθενές. Η ακρόαση της ενδιάμεσης αίτησης, διεξήχθη με τις γραπτές αγορεύσεις των διαδίκων, χωρίς να υπάρξει αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Μελέτησα την εξεταζόμενη αίτηση και την ένσταση, το περιεχόμενο των αντίστοιχων ένορκων δηλώσεων (και των συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων που καταχωρήθηκαν εκατέρωθεν- βλέπε ανωτέρω) καθώς και τα όσα υποστήριξαν με τις αγορεύσεις τους, οι δικηγόροι των διαδίκων. Νομική πτυχή Εν προκειμένω αντικείμενο της παρούσας αίτησης, είναι η διατήρηση ή μη σε ισχύ ή η τυχόν τροποποίηση του προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 21/12/
17. Για να δικαιολογείται η έκδοση προσωρινού διατάγματος στη βάση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, ως έχει τροποποιηθεί, θα πρέπει να συνυπάρχουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση στην ακρόαση της εναρκτήριας αίτησης. β) Η ύπαρξη πιθανότητας ο Αιτητής να δικαιούται θεραπεία ή να έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. (γ)Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Οι προϋποθέσεις αυτές έχουν κατ' επανάληψη εξεταστεί στις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Odysseos v. Pieris Estates Ltd

(1982)1 CLR 557, The Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 CLR 263), Κυτάλα κ.ά. ν. Χρυσάνθου κ.ά.

(1996)1 ΑΑΔ 253, Μ & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.α. ν. The Timberland Co

(1997)1 AAΔ 1791). Το Δικαστήριο πρέπει επίσης στο τελικό στάδιο να σταθμίσει το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο το αιτούμενο διάταγμα (Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Χατζηβασίλη

(1989)1 ΑΑΔ 152). Πρόσθετα, στο στάδιο αυτό, το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία, με μόνο σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα και δεν αποφασίζει πάνω στα διαφιλονικούμενα θέματα επί των οποίων θα κριθεί η κυρίως αίτηση (Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 ΑΑΔ 263). Επιπλέον, υπάρχει η υποχρέωση του Αιτητή όταν αιτείται την έκδοση προσωρινού διατάγματος μονομερώς, να αποκαλύπτει όλα τα ουσιώδη γεγονότα (βλ. Στυλιανού v. Στυλιανού

(1992)1(Α) ΑΑΔ 583, Σάββα v. Τηλεμάχου

(2001)1(Γ) ΑΑΔ 2081). Η δυνατότητα τροποποίησης διατάγματος που αφορά στην γονική μέριμνα ανηλίκου ρυθμίζεται από το άρθρο 20 του Ν. 216/90 (Περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμο) το οποίο προνοεί: ''

1. Αν από τότε που εκδόθηκε δικαστική απόφαση σχετικά με τη γονική μέριμνα μεταβλήθηκαν οι συνθήκες, το Δικαστήριο μπορεί ύστερα από αίτηση του ενός ή και των δύο γονέων ή του Διευθυντή να προσαρμόσει την απόφαση του στις νέες συνθήκες ανακαλώντας ή τροποποιώντας την.'' Με την ως άνω διάταξη, εισάγεται απόκλιση από τη δεσμευτική ενέργεια και κατ' ακολουθίαν τη σταθερότητα των δικαστικών αποφάσεων προς το σκοπό διασφάλισης του συμφέροντος του τέκνου, λόγω μεταβολής των συνθηκών που επήλθαν μετά την απόφαση. Καθιερώνεται υποχρέωση του δικαστηρίου ανάκλησης ή μεταρρύθμισης αποφάσεων σχετικών με τη γονική μέριμνα, όλων των εκφάνσεών της, στο μέτρο που περιέχουν ρυθμιστικές διατάξεις για μελλοντικό χρόνο, σε περίπτωση μεταβολής των συνθηκών υπό τις οποίες εκδόθηκε η απόφαση και το συμφέρον του τέκνου επιτάσσει προσαρμογή της απόφασης στις νέες συνθήκες. Επίδικο θέμα, της παρούσας διαδικασίας, είναι η εκ νέου ρύθμιση από το Δικαστήριο των θεμάτων γονικής μέριμνας της ανήλικης Α. σύμφωνα με τη θέση της Αιτήτριας ότι έχουν μεταβληθεί τα γεγονότα και/ή οι συνθήκες επί των οποίων εκδόθηκε το υφιστάμενο διάταγμα. Κρίνω ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση στην ακρόαση της εναρκτήριας αίτησης και ότι η Αιτήτρια έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας, ένεκα της εξουσίας του Δικαστηρίου να αποφασίζει, σε περίπτωση που τα δεδομένα βάσει των οποίων εκδόθηκε το διάταγμα έχουν διαφοροποιηθεί σε τέτοιο βαθμό που κρίνεται επάναγκες όπως ρυθμιστούν με νέο διάταγμα, με γνώμονα το συμφέρον του τέκνου. Όπως προκύπτει από τις ένορκες δηλώσεις της Αιτήτριας, υπάρχει επιχειρηματολογία προς υποστήριξη της θέσης της. Αυτή αντικρούεται από τον Καθ΄ου η αίτηση. Όμως, το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν θα υπεισέλθει στην εξέταση του θέματος ποια από τις δύο θέσεις είναι ορθή, εφόσον και οι δύο είναι, εκ πρώτης όψεως, δυνητικά υποστηρίξιμες. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να ελέγξει την ορθότητά τους σε αυτό το στάδιο και με αυτή τη διαδικασία, καθότι σε τέτοιες αιτήσεις πρέπει να αποφεύγει να προβαίνει σε ευρήματα επί των αμφισβητούμενων γεγονότων και της αξιοπιστίας των διαδίκων και να επιλέγει αντικρουόμενες εκδοχές των διαδίκων. Παρέμεινε προς εξέταση η τρίτη προϋπόθεση. Για τους λόγους που θα εξηγήσω κατωτέρω θεωρώ ότι δεν πληρείται η Τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/
2. Η τρίτη προϋπόθεση δεν πρέπει να συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς στις υποθέσεις των πολιτικών Δικαστηρίων, πόσο μάλλον στις υποθέσεις των οικογενειακών διαφορών όπως η παρούσα. Στην απόφαση Κατσουρίδης -ν- Κατσουρίδη

(1997)1 Α.Α.Δ. 415 αναφέρθηκαν τα εξής: «Ο εφεσείων δεν αμφισβήτησε ούτε την τρίτη προϋπόθεση από τις προϋποθέσεις της επιφύλαξης στο άρθρο 32

(1). Το πρωτόδικο Δικαστήριο αναφέρθηκε στο σύγγραμμα του David Bean,Injunctions, 5η έκδοση σελ. 149 ως προς τη δυνατότητα του Δικαστηρίου για άμεση παρέμβαση με παρεμπίπτον διάταγμα στις περιπτώσεις οικογενειακών διαφορών που απολήγουν σε πράξεις βίας ή που επηρεάζουν την ευημερία ανηλίκων για να καταλήξει πως «οι πληγωμένες σχέσεις και τα τραυματισθέντα συναισθήματα των διαδίκων και των ανηλίκων δεν αποτιμούνται σε χρήμα και δεν αποκαθίστανται μεταγενέστερα.» Το συμφέρον του τέκνου ορίζεται ως πρωταρχικός οδηγός της δικαστικής κρίσης. Σύμφωνα με το άρθρο 6 του Νόμου 216/90, κάθε απόφαση του Δικαστηρίου σχετικά με την άσκηση της γονικής μέριμνας πρέπει ν΄ αποβλέπει στο συμφέρον του τέκνου. Το συμφέρον του τέκνου πρωτίστως υπαγορεύει, τη διατήρηση ζωντανής της σχέσης και με τους δυο γονείς, αφού αυτό αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη της προσωπικότητας του. Είναι για αυτό το λόγο άλλωστε, που το Δικαστήριο, όταν ρυθμίζει ζητήματα γονικής μέριμνας και του τρόπου άσκησης της, πρέπει πάντοτε να αποφασίζει με γνώμονα το συμφέρον του ανήλικου, εξετάζοντας τα δεδομένα και τις τρέχουσες συνθήκες, της συγκεκριμένης περίπτωσης. Εν προκειμένω, η Αιτήτρια με την κυρίως αίτηση της επιζητεί επί της ουσίας όπως η ίδια είναι ο αποκλειστικός φορέας της γονικής μέριμνας της ανήλικης και γενικότερα με την υπό εξέταση αίτηση, επιζητεί τον τερματισμό του υφιστάμενου διατάγματος σε σχέση με τον Καθ'ου η αίτηση με τέτοιο τρόπο ώστε η ανήλικη να τεθεί κάτω από την αποκλειστική φροντίδα της. Είναι σημαντικό να σημειώσω ότι το υφιστάμενο διάταγμα γονικής μέριμνας το οποίο ειρήσθω εν παρόδω εκδόθηκε εκ συμφώνου, ρύθμιζε όπως η γονική μέριμνα της ανήλικης Α. ασκείται από κοινού από τους δυο γονείς και ως τόπος διαμονής της Α. καθορίζεται ο εκάστοτε τόπος διαμονής των διαδίκων, όπου επί της ουσίας η ανήλικη το μισό χρόνο ήταν με την Αιτήτρια και τον άλλο μισό με τον Καθ'ου η αίτηση. Στη βάση των πιο πάνω ισχυρισμών, η Αιτήτρια εξασφάλισε μονομερώς διάταγμα ως η αιτούμενη θεραπεία Β ανωτέρω. Αναμφίβολα πρόκειται για ένα πολύ δραστικό διάταγμα. Εξετάζοντας το σύνολο των δεδομένων που έχουν τεθεί ενώπιον μου, θεωρώ ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για να διατηρηθεί σε ισχύ το εκδοθέν διάταγμα. Στη βάση δε του μαρτυρικού υλικού κρίνω ότι περαιτέρω διαιώνιση αυτής της κατάστασης θα επηρεάσει ανεπανόρθωτα τη σχέση του Καθ'ου η αίτηση με τη θυγατέρα του, και ενδεχομένως οδηγήσει σε καταστροφικά και μη αναστρέψιμα αποτελέσματα. Τυχόν περαιτέρω αποκλεισμός του Καθ'ου η αίτηση και αποστέρηση της επαφής με τη θυγατέρα του θα οδηγούσε σε παράλογα αποτελέσματα και θα έπληττε το συμφέρον της ανήλικης. Η νέκρωση του δεσμού του γονέα με το τέκνο του, είναι δυνατόν να οδηγήσει σε ανεπανόρθωτη ζημία πρωτίστως στο ίδιο το παιδί, αλλά και στην οικογένεια γενικότερα. Τονίζω ότι δεν θα καταλήξω σε ευρήματα στο παρόν στάδιο, θεωρώ όμως σημαντικό να επισημάνω τα εξής: · Για τα περιστατικά βίας στα οποία αναφέρεται η Αιτήτρια και στα οποία στήριξε την αίτηση της και ειδικότερα στις παραγράφους 9,13,15,17 και 18 της ένορκης δήλωσης ημερομηνίας 21/12/18 ανέφερε ότι κατά τις ημερομηνίες 10/10/18 και 19/11/18 (παράγραφοι 13 και 17 της Ε/Δ της) παραλάμβανε την ανήλικη από το σχολείο με εμφανή σημάδια κακοποίησης, επισήμανε δε ότι από το σχολείο της ανάφεραν ότι έτσι την είχε παραδώσει ο πατέρας της στο σχολείο. Μετά από επιστολή του Καθ'ου η αίτηση ημερ. 28/12/2018 προς το Διευθυντή Δημοτικής Εκπαίδευσης (Τεκ. 32 στην Έ/Δ του ημερ. 09/01/2019) και επιστολή του ημερομηνίας 27/2/19 προς το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού (Τεκ. 1 στην Σ-Έ/Δ του ημερ. 23/09/2019), μεταξύ άλλων ζήτησε όπως διερευνηθούν οι 6 αναφορές κακοποίησης του παιδιού στο σπίτι του. Ως τεκμήριο 2 της συμπληρωματικής του ένορκης δήλωσης ημερομηνίας 23/9/19 επισύναψε αντίγραφο επιστολής από το υπουργείο παιδείας ημερομηνίας 4/3/19 στην οποία αναφέρεται ότι «μέσα από τη διερεύνηση και τις δηλώσεις όλων των εμπλεκομένων εκπαιδευτικών, διαπιστώθηκε ότι το σχολείο δεν παρατήρησε εμφανή σημάδια κακοποίησης του παιδιού σε καμία από τις υπό διερεύνηση καταγγελίες». · Σε σχέση με την καταγγελία της Αιτήτριας για σεξουαλική παρενόχληση της ανήλικης από τον Καθ'ου η αίτηση που ενεργοποίησε ουσιαστικά την καταχώριση της υπό εξέταση αίτησης, ο Καθ'ου η αίτηση στη Συμπληρωματική του ένορκη δήλωση ημερομηνίας ημερ. 03/03/2020 επισυνάπτει ως Τεκμήριο 2 επιστολή ημερ. 26/06/2019 από την Αστυνομία δια της οποίας απαντούσαν στην επιστολή των δικηγόρων του Καθ'ού η Αίτηση ημερ. 24/01/2019, και στην οποία επιστολή αναφερόταν ότι «Ο φάκελος της υπόθεσης διαβιβάσθηκε στην Νομική Υπηρεσία για μελέτη και οδηγίες ως προς τον παραπέρα χειρισμό της υπόθεσής. Μετά από μελέτη της υπόθεσής αποφασίστηκε ότι, δεν στοιχειοθετείται οποιοδήποτε ποινικό αδίκημα»(Σχετικό είναι και το τεκμήριο 2 στη συμπληρωματική ένορκη του δήλωση ημερ. 23/9/19). · Είναι σημαντικό να τονίσω ότι ο Καθ'ου η αίτηση στην ένορκη του δήλωση προς αντίκρουση των ισχυρισμών της Αιτήτριας ως προς τη θέση της ότι είναι εντελώς ακατάλληλο πρόσωπο να έχει τη φύλαξη της ανήλικης, ότι παραμελεί την ανήλικη και δεν περνά ποιοτικό χρόνο μαζί της, παρέθεσε σωρεία από φωτογραφίες του ίδιου και της ανήλικης σε διάφορες δραστηριότητες και εξόδους (τεκμήρια 5 και 6) και από διάφορες άλλες στιγμές του με την Α. (τεκμήριο 9)[ Τεκμήρια 5-10 και 15].Σε ότι έχει να κάνει με την εμπλοκή του και το ενδιαφέρον του σε θέματα εκπαίδευσης της ανήλικης (τεκμήριο 11). Ως τεκμήριο 7 επισύναψε δέσμη εγγράφων από ηλεκτρονικά εισιτήρια του Καθ'ου η αίτηση με την ανήλικη, και δέσμη φωτογραφιών από αυτά τα ταξίδια. Τα ταξίδια έλαβαν χώρα μετά την έκδοση του τελικού διατάγματος. · Η Αιτήτρια τόνισε ότι ο Καθ'ου η αίτηση δεν ασχολείται με ζητήματα που έχουν να κάνουν με την εκπαίδευση της ανήλικης και ότι ξεκίνησε να δεικνύει ενδιαφέρον για αυτά τα ζητήματα και να παρευρίσκεται στις σχολικές εκδηλώσεις της ανήλικης μετά την καταχώριση της υπό εξέτασης αίτησης στις 21/12/18. Στο Τεκμηρίου 11 (Ε/Δ του Καθ'ου η αίτηση ημερ. 9/1/2019), επισυνάπτονται έγγραφα που αφορούν σε ζητήματα που το σχολείο επιζητεί τη συγκατάθεση και/ή άδεια των γονέων, τα οποία φέρουν ημερομηνίες Φεβρουαρίου, Μαρτίου, Μαΐου, Σεπτεμβρίου, Οκτωβρίου, Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου του 2018, ημερομηνίες πολύ πριν από την καταχώριση της Αίτησης της Αιτήτριας. · Στον ισχυρισμό της Αιτήτριας ότι ο Καθ'ού η Αίτηση αρνείται να έχει οποιαδήποτε συνεργασία μαζί της για θέματα που αφορούν στην ανήλικη, ο Καθ'ου η αίτηση επισύναψε τα Τεκμήρια 12 και 13 (πρόκειται για γραπτές βεβαιώσεις που κατά καιρούς ετοίμαζαν οι διάδικοι διευθετώντας εκ συμφώνου διαφορετική ρύθμιση από αυτή που το διάταγμα προνοεί) στα οποία εμφαίνεται ότι σε αρκετές περιπτώσεις, οι διάδικοι προέβαιναν από κοινού σε διαφορετική ρύθμιση από αυτή που προνοούσε το διάταγμα. · Παρέμεινε αναντίλεκτος ο ισχυρισμός του Καθ'ου η αιτηση ότι η ανήλικη διέμενε μαζί του στις 13/10/18 και ως εκ τούτου δεν θα μπορούσε να είχε εκμυστηρευθεί στην Αιτήτρια ότι ο Καθ'ου η αίτηση την κτύπησε. Με τη μαρτυρία που έχει παραθέσει ο Καθ'ου η αίτηση, χωρίς επ'ουδενί να αποφασίζω ως προς την ορθότητα, βασιμότητα και δυναμική της, κρίνω ότι επαρκεί για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας σε βαθμό που θέτει ουσιωδώς εν αμφιβόλω την εικόνα που προσπάθησε να παρουσιάσει η Αιτήτρια, ως προς τις σχέσεις του με τη θυγατέρα του και γενικότερα την ικανότητα του ως πατέρα, αλλά και ως πρόσωπο που πρέπει να επιδεικνύει ενδιαφέρον για την ευημερία του τέκνου του. Ανεξάρτητα και παρά την κατάληξη του Δικαστηρίου ότι δεν πληρείται η Τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60, κρίνω ότι εν πάση περιπτώσει, το ισοζύγιο της ευχέρειας δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι κλίνει υπέρ της Αιτήτριας στην παρούσα υπόθεση. Παραπέμπω και στο Σύγγραμμα των κ.κ. Γιώργου Ερωτοκρίτου και Πέτρου Αρτέμη «Διατάγματα», Έκδ. 2016, όπου στις στη σελ. 145 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Αποφασίζοντας κατά πόσον είναι «δίκαιον ή πρόσφορον» να εκδοθεί ένα διάταγμα, το δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει όλους τους σχετικούς παράγοντες και να αποδώσει σ' αυτούς την πρέπουσα βαρύτητα. Η βαρύτητα κάθε παράγοντα δεν είναι πάντα η ίδια και εξαρτάται από τα ιδιαίτερα περιστατικά κάθε υπόθεσης. Γι' αυτό και η διακριτική εξουσία του δικαστηρίου έχει τόση μεγάλη, και πολλές φορές καθοριστική, σημασία. Ως γενική αρχή το δικαστήριο, κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, λαμβάνει πρωτίστως υπόψη (i) τις ανάγκες της δικαιοσύνης σε συνδυασμό με τα ιδιαίτερα γεγονότα της υπόθεσης και (ii) κατά πόσο θα πρέπει να διατηρηθεί η κατάσταση που επικρατούσε πριν ο εναγόμενος αρχίσει τη δραστηριότητα του (status quo ante). Πέραν τούτου, δεν είναι δυνατή η εκ των προτέρων απαρίθμηση των παραγόντων οι οποίοι ενδεχομένως θα έχουν επίδραση στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου. Ορισμένοι παράγοντες μπορεί να αποδειχθεί ότι έχουν μεγαλύτερη σημασία από άλλους. Μπορεί ένας παράγοντας να αποδειχθεί ο πιο σημαντικός από όλους. Γι' αυτό και κανένας παράγοντας δεν μπορεί να αγνοείται ή να υποτιμάται» Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Χρίστος Ευστρατίου ν. Dicran Ouzounian and Company Limited, Πολ. Έφεση 292/2010, απόφαση ημερ. 20.1.14: «Τέλος, κρίνουμε ότι δεν ευσταθεί και ο τρίτος λόγος έφεσης και σχετικά είναι αρκετό να υπενθυμίσουμε ότι το ισοζύγιο των πιθανών επιπτώσεων (balance of convenience) έχει στο επίκεντρο του τον κίνδυνο αδικίας που θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφαση που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο είναι λανθασμένη. Ο κίνδυνος αυτός εναποθέτει στο Δικαστήριο το καθήκον όπως, κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, ισοζυγίζει τα ενώπιον του στοιχεία και υιοθετεί εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται να ενέχει τους λιγότερους κίνδυνους αδικίας (βλ. Bacardi & Co. Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1(B) A.A.Δ. 788, η οποία υιοθέτησε τα λεχθέντα από το Δικαστή Hoffman στην Films Rover International Ltd v. Cannon Film Sales Ltd [1987] 1 W.L.R. 670).» Τα δεδομένα που έχουν τεθεί ενώπιον μου συγκλίνουν προς την ακύρωση του διατάγματος, γιατί ακριβώς η ζημιά που θα προκληθεί στην ανήλικη και τα προβλήματα που τυχόν προκύψουν από τη στέρηση αυτής της επαφής, είναι δυσανάλογα των προβλημάτων που θα προκύψουν αν το διάταγμα παραμείνει σε ισχύ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αν στερείς από ένα γονέα το παιδί του, αυτό μόνο αρνητικές επιπτώσεις μπορεί να έχει στη ψυχική και εν γένει υγεία του παιδιού. Ο κανόνας είναι ότι τα παιδιά πρέπει να είναι με τους γονείς τους, αυτό μπορεί κατ'εξαίρεση να ανατραπεί σε περιπτώσεις που η συμπεριφορά του γονέα θέτει σε κίνδυνο την ευημερία του τέκνου. Εκείνο που παρουσίασε η Αιτήτρια ως βασικό λόγο για να εκδοθεί το διάταγμα είναι ο ισχυρισμός και ακολούθως η καταγγελία για σεξουαλική παρενόχληση της ανήλικης από τον πατέρα της, τα οποία έτυχαν διερεύνησης. Η υπόθεση αρχειοθετήθηκε χωρίς να προκύψει κάτι. Δεν αποφαίνομαι αν υπήρξε βία ή σεξουαλική παρενόχληση, αυτό είναι θέμα που θα με απασχολήσει στην κυρίως διαδικασία. Σημαντική είναι και η αναφορά της Αιτήτριας στην παράγραφο 21 της ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της αίτησης της ημερ. 21/12/18 την οποία παραθέτω αυτούσια ''ενόσω γίvεται η αξιoλόγηση και με δεδoμέvη τηv καθαρή πρόθεση τoυ πατέρα vα επηρεάσει τηv ανήλικη ώστε vα μηv συvεργαστεί και vα αvαιρέσει αυτά πoυ κατάγγειλε, είvαι σημαvτικό vα σταματήσει η ελεύθερη επικoιvωvία μαζί τoυ. Διαφoρετικά δεv θα μπoρέσει vα γίvει η αξιoλόγηση ώστε vα διαπιστωθεί αv όvτως πράγματι o πατέρας της τηv κακoπoιεί συστηματικά.'' Συνεπώς εξέλιπαν τα όσα δικαιολογούσαν τη διατήρηση της ισχύος του ενδιάμεσου διατάγματος που πέτυχε η Αιτήτρια, αφού δεν υπάρχει πια το αναγκαίο πραγματικό υπόβαθρο, ώστε να δικαιολογείται η εξακολούθηση της κατάστασης που δημιουργήθηκε. Δεν αφήνει αδιάφορο το Δικαστήριο το γεγονός ότι σε σχέση με την καταγγελία που έκανε η Αιτήτρια στην Αστυνομία στις 5/11/18 για κατ'ισχυρισμόν ψυχολογική και σωματική βία που δέχεται η ανήλικη από τον πατέρα της καταχωρήθηκε ποινική υπόθεση (τεκ. Ζ στη Συμπληρωματική Ε/Δ της Αιτήτριας ημερ. 27/2/20) εναντίον του τελευταίου. Ωστόσο αυτό είναι θέμα που θα με απασχολήσει στην κυρίως διαδικασία, το δε μεγάλο διάστημα που μεσολάβησε από τότε, ακόμη και στην περίπτωση που υπήρξε βία (κάτι για το οποίο δεν αποφαίνομαι στο παρόν στάδιο),είναι αρκετό για να του δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία. Επισημαίνω περαιτέρω ότι πρόκειται για μια ποινική υπόθεση για την οποία δεν έχουν δοθεί εξηγήσεις, προκειμένου να έχει γνώση το Δικαστήριο προς το τι αποδίδεται στον κατηγορούμενο ότι έπραξε ή αν πρόκειται για μια ή περισσότερες περιπτώσεις. Δεν πρέπει επίσης να λησμονείται το τεκμήριο της αθωότητας το οποίο βρίσκεται σε ισχύ μέχρις ότου αυτό ανατραπεί. Το συμφέρον του τέκνου αποτελεί το σκοπό και την ουσία της γονικής μέριμνας. Είναι το σταθερό σημείο αναφοράς για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να ασκείται η γονική μέριμνα. Η εξειδίκευση της αόριστης αυτής έννοιας γίνεται με γνώμονα την προστασία της προσωπικότητας του παιδιού και την εξασφάλιση της απρόσκοπτης ανάπτυξης της, ζητούμενο που δεν μπορεί να διασφαλιστεί στην περίπτωση που το διάταγμα καταστεί απόλυτο. Όπως αναφέρθηκε στην απόφαση Κκουφού ν. Κκουφού

(1997)1 ΑΑΔ 1588, 1593: «Η διαμόρφωση κρίσης πάνω σε θέματα γονικής μέριμνας είναι έργο λεπτό και σύνθετο. Δεν είναι εγχείρημα που στοχεύει στην απόδοση ευθυνών ή στην επιβολή κύρωσης για μεμπτή συμπεριφορά. Γνώμονας είναι το συμφέρον του ανηλίκου και κατά την εκτίμησή του προσλαμβάνει σημασία το σύνολο των κριτηρίων». Στην υπόθεση Στυλιανού ν. Στυλιανού

(1993)1 ΑΑΔ 131, αναφέρεται το εξής: «Όπως αναγνωρίστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην R. v. U.K.

(1987)Times,9th July (Series A Judgments and Decisions Vol. 121), η πρόσβαση του γονέα στο τέκνο αποτελεί πτυχή του δικαιώματος του ανθρώπου για οικογενειακή ζωή που κατοχυρώνεται από το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. (Βλ. επίσης Ν. 39/62). Στην Κύπρο το δικαίωμα αυτό επίσης διασφαλίζεται από τις πρόνοιες του Άρθρου 15 του Συντάγματος. Όπως εξηγείται όμως στην υπόθεση Re KD (A minor)

(1988)1 All E.R. 577 (H.L) το δικαίωμα μπορεί να περιοριστεί εφόσον δεν ασκείται προς όφελος του σκοπού για τον οποίο παρέχεται, που δεν είναι άλλος από την συμβολή στην ευημερία του τέκνου». Θέλω να επισημάνω ότι οι αντικρουόμενοι ισχυρισμοί των διαδίκων θα αποφασιστούν από το Δικαστήριο στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας της εναρκτήριας αίτησης (στο βαθμό που αυτές θα τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου), με αξιολόγηση της μαρτυρίας που θα προσαχθεί, λειτουργώντας εξεταστικά (βλ. Ε. Στυλιανού ν. Β. Στυλιανού

(1993)1 ΑΑΔ 130), έχοντας την κοινωνική έκθεση Λειτουργού Ευημερίας (βλ. Φ. Δαμιανού ν. Ε. Δαμιανού

(1989)1 ΑΑΔ 29) και αξιολογώντας βεβαίως τη γνώμη του ανηλίκου (βλ. Ε. Στυλιανού ν. Β. Στυλιανού (ανωτέρω) και άρθρο 6

(3)του Νόμου). Τα παραπάνω επαναλαμβάνω, τα παραθέτω έχοντας κατά νου τη βασική αρχή της νομολογίας, ότι δεν είναι η ώρα για λεπτομερή αξιολόγηση της μαρτυρίας και εξαγωγή ευρημάτων (βλ. ανωτέρω Jonitexo Ltd v. Adidas ). Αυτό θα γίνει κατά την εκδίκαση της εναρκτήριας αίτησης υπό το φως και της έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας και με συνυπολογισμό της απόψεως και του ίδιου του ανήλικου. Τονίζω δε, ότι οι οποιεσδήποτε διαπιστώσεις στις οποίες προβαίνει το Δικαστήριο, γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της οριστικοποίησης ή μη του προσωρινού διατάγματος. Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εκδικασθεί η ουσία της (Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beograska Banka D.D.

(1999)1 (A) Α.Α.Δ. 225, 236). Συνακόλουθα το διάταγμα ημερομηνίας 21/12/18 ακυρώνεται. Τα έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ του Καθ'ου η αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας , θα καταβληθούν δε στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) .......................... Μ. Χ. Κάιζερ, Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο