Ε. Α. ν. Γ. Δ., Αρ. Αίτησης: 18/19, 6/2/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2020:5 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΤΕΚΝΩΝ Ενώπιον: Δ. Κούσιου, Δ. Αρ. Αίτησης: 18/19 Μεταξύ: Ε. Α. Αιτήτριας - και - Γ. Δ. Καθ' ου η αίτηση ------------------------------ Ενδιάμεση Αίτηση ημερ. 10/04/2019 Ημερομηνία: 6 Φεβρουαρίου 2020 Εμφανίσεις: Για την Αιτήτρια: κ.κ. Γιώργος Φ. Πιττάτζης Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Καθ' ου η αίτηση: κα Αιμιλία Πασή. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι διάδικοι είναι εν διαστάσει σύζυγοι. Από το γάμο τους απέκτησαν δύο παιδιά τον Π. και τον Α., που γεννήθηκαν στις 8/03/2014 και 5/10/2015, αντίστοιχα. Παρόλον ότι η διάσταση στις σχέσεις τους επήλθε τον Αύγουστο του 2018, συνεχίζουν να συγκατοικούν στη συζυγική κατοικία. Με αφορμή την αναφορά της Αιτήτριας στη γραπτή αγόρευση της, ότι ο Καθ' ου η αίτηση δε διαμένει πλέον στη συζυγική κατοικία, η συνήγορος του τελευταίου με δήλωση της που έγινε στις 23/01/2020, επιβεβαιώνει το γεγονός αυτό. Μετά την αποχώρηση του Καθ' ου η αίτηση από τη συζυγική κατοικία, σ' αυτήν συνεχίζουν να διαμένουν η Αιτήτρια μαζί με τα ανήλικα. Η Αιτήτρια με την κυρίως αίτηση της που καταχωρήθηκε στις 10/04/2019, ζητά διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται ο Καθ' ου η αίτηση να συνεισφέρει στη διατροφή των πιο πάνω ανηλίκων τέκνων τους το ποσό των €750 μηνιαίως, €400 για τον Π. και €350 για τον Α. Ταυτόχρονα, η Αιτήτρια καταχώρησε και μονομερή αίτηση με την οποία ζητούσε όπως η συνεισφορά του Καθ' ου η αίτηση καθοριστεί, προσωρινά, στο ποσό των €650 μηνιαίως, €350 για τον Π. και €300 για τον Α. Η αίτηση αυτή, με οδηγίες του Δικαστηρίου επιδόθηκε στον Καθ' ου η αίτηση ο οποίος ενέστη, καταχωρώντας, στις 13/05/2019, ειδοποίηση ένστασης, εγείροντας 18 λόγους ένστασης. Οι λόγοι αυτοί μπορούν να συνοψιστούν στο ότι η αίτηση είναι αβάσιμη, αστήρικτη και ελλειπής. Απουσιάζουν οι προϋποθέσεις και το κατεπείγον για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ότι η Αιτήτρια δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια αλλά με σκοπό να το παραπλανήσει, τα πραγματικά γεγονότα στα οποία βασίζεται η αίτηση δεν δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και/ή αυτά είναι αβάσιμα, ελλειπή, αόριστα και αναληθή, το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, τυχόν έκδοση του θα ζημιώσει τον Καθ' ου η αίτηση και θα θέσει σε κίνδυνο την επιβίωση του, λόγω χαμηλών εισοδημάτων. Η αίτηση έχει ως πραγματικό υπόβαθρο τις ένορκες δηλώσεις της Αιτήτριας, αρχικής και κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου, συμπληρωματικής και ένα τεκμήριο και η ένσταση την ένορκη δήλωση του Καθ' ου η αίτηση και ένα επίσης τεκμήριο. Κατά την ακρόαση της αίτησης κανένας από τους ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκε, οι συνήγοροι των διαδίκων αρκέστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις και η κάθε πλευρά υπεραμύνθηκε των θέσεων της με αναφορά σε νομολογία. Κατά πρώτον, αναφέρω ότι δεν προτίθεμαι να ασχοληθώ εκτενώς με τα κατ' ισχυρισμόν του Καθ' ου η αίτηση ζητήματα της μη αποκάλυψης και ως εκ τούτου παραπλάνησης του Δικαστηρίου εκ μέρους της Αιτήτριας ως και την απουσία του στοιχείου κατεπείγοντος. Δεν διαφεύγουν της προσοχής μου οι αρχές που έχει θέσει η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικά με τα πιο πάνω θέματα. Σύμφωνα μ' αυτές ένας διάδικος που επιζητά την έκδοση ενός διατάγματος μονομερώς υποχρεούται να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα γεγονότα που επενεργούν στην κρίση του [Βλ. Τσερκέζος v. Dragon Tourist Enterprises Ltd
(2009)1 (A) Α.Α.Δ. 734]. Επίσης, για να δικαιολογείται η έκδοση ενός διατάγματος μονομερώς, κατά παρέκκλιση του θεμελιώδους κανόνα της δικαιοσύνης που απαιτεί ακρόαση των δύο μερών πριν την άσκηση δικαστικής εξουσίας, θα πρέπει να συντρέχει και το στοιχείο του κατεπείγοντος [Βλ. Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1 (Β) Α.Α.Δ. 598]. Όμως, οι πιο πάνω αρχές τυγχάνουν αυστηρής εφαρμογής στα πλαίσια εξέτασης μονομερούς αίτησης που δεν είναι η περίπτωση στη συγκεκριμένη υπόθεση όπου, παρόλο που η επίδικη αίτηση είναι μονομερής, η επίδοσή της μετά από οδηγίες του Δικαστηρίου (Βλ. Δ.48 Θ.8
(3)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών), αφαιρεί από αυτήν την υπόσταση της μονομερούς αίτησης και την μετατρέπει σε αίτηση δια κλήσεως [Βλ. Κώστας Σμυρνιός
(2000)1 Α.Α.Δ. 43, Μαρκιτανής v. Μουτζούρη
(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 923, Αυγή Κασπάρη κ.ά. v. Βάσου Ανδρέου
(2004)1 Α.Α.Δ. 784 και Στυλιανού v. Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ. 583]. Έχω αναγνώσει τις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων που συνοδεύουν την αίτηση και ένσταση μαζί με τα επισυναπτόμενα σ' αυτές τεκμήρια. Επιδίωξη μου είναι να μην επιβαρύνω την απόφαση αυτή με γεγονότα και τοποθετήσεις που αναφέρονται σ' αυτές και δεν ενδιαφέρουν. Με την ένορκη δήλωση της μητέρας τέθηκαν στο Δικαστήριο τα δεδομένα των εισοδημάτων της από την εργασία της «σε κατάστημα πώλησης καλλυντικών και άλλων ειδών προσωπικής περιποίησης με μηνιαία εισοδήματα περί τα €1,300» και επιπρόσθετα περί τα €200 μηνιαίως από υπηρεσίες μακιγιάζ που προσφέρει ιδιωτικά. Η Αιτήτρια επίσης έχει παραθέσει και τα δεδομένα των εισοδημάτων του πατέρα τα οποία κατά τον ισχυρισμό της, ξεπερνούν τα €2,400 μηνιαίως. Από την εργασία του ως τεχνικός-ηλεκτρολόγος σε ιδιωτική εταιρεία, έχει μηνιαία εισοδήματα περί τα €1,400 ενώ τα υπόλοιπα συμπληρώνονται από την παροχή υπηρεσιών ηλεκτρολόγου τ' απογεύματα σε τρίτους. Ο πατέρας με τη δική του ένορκη δήλωση παραδέχεται ότι ο μισθός της Αιτήτριας από την εργασία της είναι €1,300, αρνείται όμως ότι τα «έξτρα» εισοδήματα της είναι μόνο €
- Προς τούτο εξηγεί ότι «τα έξτρα εισοδήματα της από το μακιγιάζ ξεπερνούν κατά πολύ τα 200 ευρώ λαμβανομένου υπόψη ότι κάθε μακιγιάζ στοιχίζει 50 Ευρώ και η Αιτήτρια έχει πάρα πολλές πελάτισσες κάθε Σαββατοκυρίακο ενώ το μακιγιάζ για νύφες στοιχίζει 300 Ευρώ και έχει το λιγότερο μία φορά το μήνα νυφικό μακιγιάζ.» Ως προς τις δικές του απολαβές παραδέχεται ότι ο μισθός του από την εργασία του ως τεχνικός ανέρχεται στα €1,400 μηνιαίως, αρνείται όμως ότι παρέχει επιπλέον εργασίες ηλεκτρολόγου τ' απογεύματα σε τρίτους. Με τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση της η Αιτήτρια αντιτάσσει στα πιο πάνω ότι ο Καθ' ου η αίτηση, εν αντιθέσει με την ίδια, δεν αποκάλυψε τα πραγματικά του εισοδήματα. Η ενασχόληση της με το μακιγιάζ αποτελεί προσπάθεια της για έξτρα εισοδήματα, όμως, όπως επί λέξει αναφέρει, «Δεν έχω σταθερά εβδομαδιαία ραντεβού αλλά αυτό εξαρτάται από το τι γάμοι υπάρχουν και πότε. Έχω αναφέρει δε ότι μηνιαίως λαμβάνω €
- διευκρινίζω ότι αυτό είναι αναλογικά ανά μήνα και επεξηγώ ότι υπάρχουν περίοδοι νεκροί όπου μπορεί να μην έχω καθόλου έξτρα εισόδημα όπως η περίοδος δυο μηνών πριν τα Χριστούγεννα ή η περίοδος πριν το Πάσχα, δηλαδή οι μήνες Μάρτης Απρίλης και η περίοδος του Αυγούστου. Καθώς και μήνες που μπορεί να έχω ένα ή δυο μακιγιάζ μόνο.» Συμπληρώνει δε για τον Καθ' ου ότι «κάνει έξτρα εργασία όπως ανακαινίσεις σε ξενοδοχεία στην Πάφο και Αγία Νάπα.» Ως προς τις μηνιαίες ανάγκες για τη διατροφή και συντήρηση των ανηλίκων τέκνων των διαδίκων και ποιες απ' αυτές καλύπτει ο καθένας από τους διαδίκους, η Αιτήτρια αναφέρει στις παρ. 8, 9 και 10 της αρχικής ένορκης δήλωσης της: «
- Με τον Καθ' ου η αίτηση συγκατοικούμε όμως αυτός τον τελευταίο μήνα καλύπτει μόνο τα έξοδα που αφορούν την κατανάλωση νερού και ρεύματος και αρνείται να συνεισφέρει οποιοδήποτε άλλο ποσό για όλα τα έξοδα που αφορούν την συντήρηση των ανήλικων τέκνων μας, με κόπους και στερήσεις τα καλύπτω εγώ.
- Τα έξοδα για τη συντήρηση και διατροφή των ανήλικων τέκνων μας ανέρχονται περί τα €1530 μηνιαίως. Τα έξοδα είναι ως αναφέρονται στην § 9 και ως αναφέρονται ενδεικτικά και κατωτέρω. Έξοδα XXXXX: (α) Διατροφή €200 (β) Ιατρούς/φάρμακα/εμβόλια €50 (γ) Ένδυση/ υπόδηση €100 (δ) Ρεύμα, νερό €50 (ε) Μεταφορικά Έξοδα €70 (ζ) Ψυχαγωγία/παιχνίδια/κοινωνικές υποχρεώσεις €80 (η) Είδη καθαριότητας και άλλα έξοδα €40 ΣΥΝΟΛΟ €590 Έξοδα XXXXXX (α) Διατροφή €200 (β) Ιατρούς/φάρμακα/εμβόλια €70 (γ) Ένδυση/ υπόδηση €100 (δ) Ρεύμα, νερό €50 (ε) Μεταφορικά Έξοδα €70 (ζ) Ψυχαγωγία/παιχνίδια/κοινωνικές υποχρεώσεις €80 (η) Είδη καθαριότητας και άλλα έξοδα €40 ΣΥΝΟΛΟ €610
- Τα ανήλικα επιπρόσθετα πηγαίνουν λόγω της εργασίας μου και του μη σταθερού μου ωραρίου σε παιδική λέσχη και καταβάλλω €330 μηνιαίως, επισυνάπτω σχετικές αποδείξεις ως Τεκμήριο 1.» Στις παραγράφους 4 (1.6 - 1.8) της ένορκης δήλωσης του ο Καθ' ου η αίτηση αντιτείνει σε σχέση με τα πιο πάνω τα εξής: «1.6 Αρνούμαι κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας στην παράγραφο 8 της Ένορκης της Δήλωσης και λέω από την ημέρα της συγκατοίκησης μας με την Αιτήτρια, ακόμα και πριν το γάμο, αλλά και μέχρι και σήμερα που βρισκόμαστε σε διάσταση πληρώνω όλα τα έξοδα του σπιτιού, όπως ρεύμα, νερό, διαδίκτυο, υπεραγορές και γενικά όλα τα λειτουργικά έξοδα του συζυγικού μας οίκου καθώς και όλες τις ανάγκες των παιδιών μας. Η Αιτήτρια τα μόνα έξοδα των ανηλίκων μας που έχει αναλάβει είναι τα έξοδα του σχολείου. 1.7 Αρνούμαι την παράγραφο 9 της Αίτησης και λέω ότι τα έξοδα που αναφέρει η Αιτήτρια είναι υπέρογκα και εξογκωμένα και οι μηνιαίες ανάγκες των παιδιών μας δεν ξεπερνούν το ποσό των €500 μηνιαίως. Η Αιτήτρια ποτέ δεν μαγειρεύει στο σπίτι, τρώνε μόνο στο πατρικό της και στους γονείς μου. Όλα τα έξοδα ένδυσης και υπόδησης καθώς και υπεραγορών, φούρνους, φαρμακεία, ρεύματα, νερά τα πληρώνω εγώ. Επισυνάπτω δέσμη αποδείξεων ως Τεκμήριο 1 με τις οποίες φαίνεται ότι εγώ πληρώνω για όλα τα αναγκαία. Είναι ενδεικτικά μερικές αποδείξεις καθότι δεν τις φύλαγα όλες και είναι όσες μπόρεσα να βρω αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα. 1.8 Δέχομαι την παράγραφο 10 της Ένορκης Δήλωσης της Αιτήτριας. Η Αιτήτρια πληρώνει μόνο το σχολείο των παιδιών μας και τίποτε άλλο.» Με τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση της η Αιτήτρια αντιτάσσει στα πιο πάνω τα εξής: «
- Διαφωνώ ότι τα μηνιαία έξοδα των παιδιών δεν ξεπερνούν τα €500 μηνιαίως. Ενδεικτικά αναφέρω ότι μόνο τα έξοδα της παιδικής Λέσχης ανέρχονται στα €330 μηνιαίως. Επιπρόσθετα αυτών, είναι τα έξοδα διατροφής, ψυχαγωγίας, μεταφορικά και άλλα έξοδα. Δεν συμφωνώ ότι όλα τα έξοδα ένδυσης, υπόδησης, υπεραγορών, φούρνων και φαρμακείων τα πληρώνει ο Καθ' ου η Αίτηση. Ο Καθ' ου η Αίτηση δεν πληρώνει οτιδήποτε. Αναφορικά με τις αποδείξεις που επισύναψε αναφέρω ότι προέτρεξε και έκανε αυτές τις πληρωμές γιατί του είχα πει ότι θα καταθέσω αίτηση διατροφής αφού δεν συμβάλλει στα έξοδα. Στην αρχή με είχε πείσει να έχουμε κοινό δικηγόρο. Στην πορεία όταν δε συμφωνούσα με αυτά που εισηγείτο τον ενημέρωσα ότι θα αποταθώ σε δικηγόρο της επιλογής μου και αρχές Απριλίου τον ενημέρωσα ότι έχω δικαίωμα να καταθέσω αίτηση διατροφής αφού δεν συμβάλλει στην κάλυψη των εξόδων των παιδιών. Γι' αυτό εκείνες τις μέρες έτρεξε να ψωνίσει των παιδιών γεγονός που μου προκάλεσε εντύπωση. Ο Καθ' ου ουδέν ποσό προσφέρει και επιβαρύνομαι εγώ όλα τα έξοδα των ανηλίκων πλην τα έξοδα νερού και ρεύματος. Τα παιδιά μας δε τρώνε στους γονείς μου αλλά εγώ είμαι αυτή που ψωνίζω για να μπορεί η μητέρα μου να μαγειρεύει. Είμαστε σε διάσταση και με τον Καθ' ου έχουμε εφαρμόσει πρόγραμμα επικοινωνίας αν και συγκατοικούμε και αυτός έχει τα ανήλικα υπό τη φροντίδα του μόνο δύο Σαββατοκύριακα το μήνα ενώ τις υπόλοιπες μέρες τα έχω εγώ και καλύπτω όλα τα έξοδα τους.» Ότι χρειάζεται να συμπληρωθεί είναι πως οι διάδικοι δήλωσαν μέσω των συνηγόρων τους πως ότι πιο πάνω πρεσβεύει ο καθένας απ' αυτούς σε σχέση με τη δική του συνεισφορά στα έξοδα διατροφής και συντήρησης των ανηλίκων ισχύουν ακόμη και τώρα που δεν συγκατοικούν. Το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60), παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική εξουσία, εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που θέτει το εν λόγω άρθρο, να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό παρεμπίπτον διάταγμα που το Δικαστήριο θα έκρινε δίκαιο και πρόσφορο. Οι προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν κατά το άρθρο 32 είναι οι πιο κάτω: α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία στην αγωγή, και γ) Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη, σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του διατάγματος (βλ. μεταξύ άλλων Odysseos v. Pieris Estates and other
(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Κυτάλα κ.α. ν. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 (Α) Α.Α.Δ. 253). Το Δικαστήριο πρέπει επίσης στο τελικό στάδιο να σταθμίσει το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο το αιτούμενο διάταγμα (Ιπποδρομιακή Αρχή ν. Χατζηβασίλη
(1989)1 ΑΑΔ 152). Πρόσθετα, στο στάδιο αυτό, το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία, με μόνο σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα και δεν αποφασίζει πάνω στα διαφιλονικούμενα θέματα επί των οποίων θα κριθεί η κυρίως αίτηση (Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 ΑΑΔ 263). Οι προϋποθέσεις που απαιτεί το άρθρο 32 του Ν. 14/60 και οι οποίες αναφέρθηκαν ανωτέρω, κρίνονται με βάση τα γεγονότα που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου, αλλά και με βάση τις διατάξεις του Νόμου που διέπει το υπό κρίση θέμα, οι οποίες στην εξεταζόμενη περίπτωση είναι τα άρθρα 33
(1)και 37 του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990, (Ν. 216/90). Συγκεκριμένα το άρθρο 33
(1)ορίζει ότι: «Οι γονείς έχουν υποχρέωση να διατρέφουν το ανήλικο τέκνο τους από κοινού ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του». Το άρθρο 37 ορίζει ότι: «(α) Η διατροφή προσδιορίζεται με βάση τις ανάγκες του δικαιούχου, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής του και τις οικονομικές δυνατότητες που υπάρχουν για διατροφή προσώπου. (β) Η διατροφή περιλαμβάνει όλα όσα είναι αναγκαία για τη συντήρηση και ευημερία του δικαιούχου και επιπλέον ανάλογα με την περίπτωση, τα έξοδα για την εν γένει εκπαίδευση του». Η διατροφή ανηλίκων, όπως προκύπτει από τα άρθρα 33
(1)και 37 του Ν.216/90, συνιστά νομική υποχρέωση των γονέων, υποχρέωση η οποία ουσιαστικά αποβλέπει στην αντιμετώπιση των αναγκών των ανηλίκων, όπως αυτές εύστοχα καθορίζονται στο άρθρο 37 του Ν. 216/90. Έχω ήδη αναφερθεί στην αιτούμενη θεραπεία της εναρκτήριας αίτησης. Από τη στιγμή που η μητέρα, ως ο ένας γονέας, στρέφεται εναντίον του άλλου γονέα για ρύθμιση του θέματος διατροφής, αναπόδραστα υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. Η Αιτήτρια δε με την οποία, ως είναι παραδεκτό, διαμένουν πλέον τα ανήλικα, έχει ορατή πιθανότητα να επιτύχει, κατά την εκδίκαση της εναρκτήριας αίτησης, διαταγή που να στρέφεται εναντίον του Καθ΄ου η αίτηση και να τον διατάζει να συνεισφέρει στη διατροφή των ανηλίκων. Η πιθανότητα επιτυχίας είναι δεδομένη εκτός αν πρόκειται για άκρως εξαιρετική περίπτωση όπου, ενόψει της απουσίας οποιασδήποτε εισοδηματικής δυνατότητας από μέρους του Καθ΄ου η αίτηση, που δεν είναι εδώ η περίπτωση, αυτός θα απαλλαγεί από την εκ του νόμου υποχρέωσή του. Σε σχέση με τη συνδρομή της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 του Ν.14/1960 είναι αρκετό να λεχθεί πως το θέμα της διατροφής ανηλίκου είναι άμεσα συνυφασμένο με την καθημερινή διαβίωση και ευημερία του και η μη συνεισφορά του γονέα εύλογου ποσού για τη διατροφή του είναι κάτι το οποίο αναπόφευκτα επηρεάζει δυσμενώς την καθημερινή διαβίωση και την εν γένει ευημερία του. Το Δικαστήριο κατά το στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε ευρήματα επί της μαρτυρίας, η δε εξέταση της ενώπιον του μαρτυρίας γίνεται με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα (βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. 263). Έχω υπόψη μου πως δεν είναι η ώρα για πλήρη αξιολόγηση της μαρτυρίας και κατάληξη σε ευρήματα, τόσο σε σχέση με τις δυνατότητες των διαδίκων, όσο και σε σχέση με τις ανάγκες των ανηλίκων. Βοηθητικές όμως για την επίλυση της επίδικης διαφοράς είναι οι εκατέρωθεν παραδοχές των διαδίκων, σε σχέση με τα πιο πάνω θέματα, στις οποίες, υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, θεωρώ ορθό και δίκαιο να βασιστώ. Σε σχέση με τις δυνάμεις της μητέρας είναι παραδεκτό από αυτήν ότι ανέρχονται στα €1,500 μηνιαίως. Οι αντίστοιχες του πατέρα, κατά τη δική του παραδοχή, ανέρχονται στα €1,400 μηνιαίως. Για τις ανάγκες των ανηλίκων ο πατέρας δέχεται το ποσό των €500 μηνιαίως, πλέον το ποσό για τα έξοδα της Λέσχης ύψους €330, ήτοι σύνολο €
- Στη βάση των πιο πάνω, με τις κατάλληλες μαθηματικές πράξεις η αναλογία της μητέρας στη διατροφή των ανηλίκων είναι €430 (στρογγυλός αριθμός) και του πατέρα €400 (στρογγυλός αριθμός). Μετά την αποχώρηση του πατέρα από τη συζυγική κατοικία επιβάλλεται η συνεισφορά του να καθοριστεί σε χρήμα και όχι σε πληρωμή επιμέρους κονδυλίων. Νοείται ότι εναπόκειται στον ίδιο αν θα συνεχίσει να καταβάλλει ή όχι οποιαδήποτε ειδικά κονδύλια όπως π.χ. τους λογαριασμούς κοινής ωφέλειας για τη συζυγική κατοικία, που, ως είναι παραδεκτό, καλύπτει μέχρι τώρα. Σαφώς όμως το γεγονός της πιο πάνω συνεισφοράς του Καθ' ου η αίτηση, ως και το γεγονός ότι οι διάδικοι συγκατοικούσαν αρχικά, σε χρόνο όμως ο οποίος δεν έγινε επακριβώς γνωστός στο Δικαστήριο ο Καθ' ου η αίτηση αποχώρησε από τη συζυγική κατοικία και σ' αυτήν πλέον διαμένουν η Αιτήτρια και τα παιδιά, ως η δήλωση των συνηγόρων τους στο πρακτικό ημερ. 23/01/2020, επηρεάζει την πρόσδοση αναδρομικότητας στο διάταγμα διατροφής και την επιδίκαση εξόδων. Υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης αυτής ως ανωτέρω έχουν εκτεθεί κρίνω δίκαιη την έκδοση προσωρινού διατάγματος ύψους €400 μηνιαίως, θεωρώντας πως το ποσό αυτό εξυπηρετεί τις ανάγκες των ανηλίκων και πληροί την υποχρέωση των γονέων να συνεισφέρουν από κοινού στη διαβίωση τους. Ως προς το χρόνο έναρξης της ισχύος του θεωρώ δίκαιο να καθοριστεί από το μήνα Φεβρουάριο, μήνας ο οποίος έπεται της δήλωσης των συνηγόρων των διαδίκων για μη συγκατοίκηση τους πλέον. Θέλω, πριν αφήσω την απόφαση αυτή, να τονίσω ότι ο επακριβής καθορισμός της συνεισφοράς του κάθε διαδίκου στη διατροφή των παιδιών τους αποτελεί θέμα που θα εξεταστεί κατά την εκδίκαση της εναρκτήριας αίτησης, όπου το Δικαστήριο θα αξιολογήσει το σύνολο της ενώπιον του μαρτυρίας και θα εξάξει τα τελικά του συμπεράσματα. Η όποια διαφορά δε ως προς τη συνεισφορά του κάθε γονέα, είτε πρόκειται για την Αιτήτρια, είτε για τον Καθ' ου η αίτηση δύναται να θεραπευθεί με την αναδρομικότητα του όποιου τελικού διατάγματος διατροφής ήθελε εκδοθεί. Με βάση όλα τα πιο πάνω, εκδίδεται προσωρινό διάταγμα, μέχρι περατώσεως της κυρίως αίτησης ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου, με το οποίο διατάσσεται ο Καθ' ου η αίτηση όπως καταβάλλει στην Αιτήτρια από την 1/02/2020 και την πρώτη ημέρα κάθε επόμενου μήνα το ποσό των €400 μηνιαίως ως η συνεισφορά του για τη διατροφή των ανήλικων τέκνων του Π. €200 και Α. €
- Ως προς τα έξοδα, θεωρώ ότι, υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, η πιο κατάλληλη διαταγή είναι όπως ο κάθε διάδικος επωμισθεί τα δικά του. Δ. Κούσιου, Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΟΤ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο