Μ.Ι. ν. Κ.Π., Αρ. Αίτησης: 62/17, 13/3/2020

(1)και 37 του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου, Ν. 216/90. Οι παράμετροι αυτοί είναι, με βάση τα άρθρα αυτά: (

1. i)οι ανάγκες του δικαιούχου ανηλίκου και (
2. ii)οι δυνάμεις των υπόχρεων γονέων. Έτσι, για παράδειγμα, οι ισχυρισμοί των διαδίκων για τους λόγους κατάρρευσης του γάμου τους και την προκληθείσα διάστασή τους, θα αγνοηθούν ως άσχετοι με τα επίδικα θέματα. Θα προχωρήσω, κατωτέρω, στην αξιολόγηση της ενώπιον μου μαρτυρίας, στη βάση των παραμέτρων του νόμου, άρθρα 33

(1)και 37 του Ν. 216/90. Συγκεκριμένα το άρθρο 33

(1)ορίζει ότι: "Οι γονείς έχουν υποχρέωση να διατρέφουν το ανήλικο τέκνο τους από κοινού ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του". Το άρθρο 37 ορίζει ότι: "(α)Η διατροφή προσδιορίζεται με βάση τις ανάγκες του δικαιούχου, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής του και τις οικονομικές δυνατότητες που υπάρχουν για διατροφή προσώπου. (β)Η διατροφή περιλαμβάνει όλα όσα είναι αναγκαία για τη συντήρηση και ευημερία του δικαιούχου και επιπλέον, ανάλογα με την περίπτωση, τα έξοδα για την εν γένει εκπαίδευση του". Σύμφωνα με τη νομολογία του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου, το μέτρο με το οποίο θα καθοριστεί η διατροφή δεν μπορεί να αποτιμάται με απόλυτους αριθμούς, ούτε αναμένεται η απόδειξη των κονδυλίων με περισσή αυστηρότητα, ενώ η κοινή λογική και η πείρα της ζωής είναι παράγοντες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες των συγκεκριμένων ενώπιον του Δικαστηρίου ατόμων. Επίσης, το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει το εύλογο των κονδυλίων που απαιτούνται για τη διατροφή και συντήρηση του δικαιούχου (βλ. Μαρκουλίδης ν. Μαρκουλίδη κ.ά.

(1989)1 ΑΑΔ 1386, Παναγιώτου ν. Σφικτού

(2001)1 ΑΑΔ 625, Χαραλάμπους ν. Χαραλάμπους

(2010)1 (Β) ΑΑΔ 951). Στην απόφαση του Δ.Ο.Δ. στην υπόθεση Κορελλίδης ν. Κορελλίδη

(2012)1 ΑΑΔ 1975, λέχθηκε ότι «το δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο να υπεισέρχεται σε λεπτομέρειες που να οδηγούν σε υπολογισμό με σεντ, αλλά θα πρέπει να σταθμίζει τις ανάγκες και να καταλήγει σε συμπεράσματα που θα επαναφέρουν, ή δυνατό, τα ανήλικα παιδιά σε μία πλησιέστερη κατάσταση, όπως θα ήταν εάν οι γονείς τους ζούσαν μαζί». Θα προχωρήσω, κατωτέρω, να εξετάσω τις ανάγκες των δικαιούχων διατροφής και συντήρησης παιδιών με βάση τις πιο πάνω κατευθυντήριες γραμμές της νομολογίας και της θεωρίας του Οικογενειακού Δικαίου. Προτού πράξω τούτο, θα πρέπει να εξετασθεί ένα θέμα το οποίο εγείρει ο Καθ΄ου η αίτηση. Συγκεκριμένα, αποτελεί εισήγηση του Καθ΄ου η αίτηση, με έρεισμα τις αποφάσεις του Δ.Ο.Δ. στις υποθέσεις Χαραλάμπους ν. Χαραλάμπους (ανωτέρω) και Παπαντωνίου ν. Παπαντωνίου

(2011)2 ΑΑΔ 1875 ότι δεν πρέπει να υπολογισθούν στο εξοδολόγιο των παιδιών τα έξοδα που αφορούν, το ενοίκιο και την κατανάλωση νερού, ρεύματος και τηλεφώνου. Το πιο πάνω, αποτέλεσε εκ νέου θέμα εξέτασης σε πρόσφατη απόφαση του Δ.Ο.Δ. στην ΄Εφεση αρ. 37/15, Λ.Λ. και Ι.S., ημερ. 4.9.18, όπου στις 4 και 5 λέχθηκαν τα πιο κάτω: "Έχουμε εξετάσει την πρωτόδικη απόφαση υπό το πρίσμα της εκατέρωθεν επιχειρηματολογίας και καταλήξαμε ότι το παράπονο του εφεσείοντα για τη συμπερίληψη των δύο επιδίκων κονδυλίων στη διατροφή του ανηλίκου δεν ευσταθεί. Σύμφωνα με το άρθρο 37

(2)[2] του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990 (Ν.216/90όπως τροποποιήθηκε) η διατροφή περιλαμβάνει όλα τα αναγκαία για τη συντήρηση και ευημερία του δικαιούχου και δεν μπορεί παρά στα «αναγκαία» να εμπίπτει και η στέγαση του. Το πρόβλημα που εγείρεται στην παρούσα εντοπίζεται στη θέση του ευπαιδεύτου πρωτόδικου Δικαστή ότι δεν θα «ακολουθήσει το λόγο της Παπαντωνίου», αντιλαμβανόμενος προφανώς ότι η εν λόγω αυθεντία εισήγαγε (γενική) νομική αρχή ότι «η καταβολή ενοικίου από τον γονέα με τον οποίο διαμένει το τέκνο δεν αποτελεί μέρος της διατροφής». Προσεκτική όμως μελέτη της υπό αναφορά απόφασης αποκαλύπτει ότι δεν καθιερώνει τέτοια αρχή. Και αυτό εφόσον αναγνωρίζει ότι «το ενοίκιο ως καταναλωτικό έξοδο» είναι δυνατό να συνυπολογιστεί στη διατροφή στην περίπτωση που «. θα βαρυνόταν ο έχων τη φύλαξη του ανηλίκου, πρόσθετα από αυτό της ανάγκης στέγασης του ιδίου.». Δηλαδή - όπως το αντιλαμβανόμαστε - το ενοίκιο που καταβάλλει ο έχων τη φύλαξη του ανηλίκου γονέας δεν αποτελεί μέρος της διατροφής, μόνο στην περίπτωση που αυτός δεν επιβαρύνεται επιπρόσθετα των εξόδων της δικής του στέγασης και με έξοδα στέγασης του ανηλίκου. Η παρούσα όμως περίπτωση δεν είναι τέτοια. Οι ανάγκες στέγασης της εφεσίβλητης θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν με ενοικίαση μικρότερου διαμερίσματος, με μικρότερο ενοίκιο, ενώ η ύπαρξη και του ανηλίκου απαιτούσαν ενοικίαση μεγαλύτερου διαμερίσματος με ανάλογη αύξηση όλων των εξόδων." Θα ήθελα, συμπληρωματικά προς την πιο πάνω ορθή και ξεκάθαρη θέση της απόφασης στη Λ.Λ. και I.S. (ανωτέρω), την οποία και ακολουθώ, να αναφέρω τα πιο κάτω: Το άρθρο 37(α) και (β) του Ν. 216/90, είναι ειλημμένο από το αντίστοιχο άρθρο Α.Κ. 1493 του Ελληνικού Οικογενειακού Δικαίου. Επομένως, ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 37(α), (β), του Ν. 216/90, είναι δυνατή η άντληση καθοδήγησης από τα συγγράμματα των Ελλήνων Πανεπιστημιακών. Συγκεκριμένα, παραπέμπω στη Μανωλεδάκη «ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ» , Τόμος ΙΙ, όπου στη σελ. 138 αναφέρονται: «

1. Το περιεχόμενο και το μέτρο (έκταση) της υποχρέωσης α. Η ανάλογη ή πλήρης διατροφή ΑΚ 1493: Μέτρο και περιεχόμενο της διατροφής. Το μέτρο διατροφής προσδιορίζεται με βάση τις ανάγκες του δικαιούχου, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής του (ανάλογη διατροφή). Η διατροφή περιλαμβάνει όλα όσα είναι αναγκαία για τη συντήρηση του δικαιούχου και επιπλέον τα έξοδα για την ανατροφή, καθώς και την επαγγελματική και την εν γένει εκπαίδευσή του. Όπως προκύπτει και από τον ορισμό της, η διατροφή αποσκοπεί στην ικανοποίηση των άμεσων βιοτικών αναγκών του προσώπου· το περιεχόμενο, επομένως, της διατροφής αναφέρεται ακριβώς στον κύκλο των αναγκών που καλύπτονται μ΄ αυτήν, ενώ ως μέτρο ή έκταση της διατροφής εννοούμε το βαθμό ή το επίπεδο στο οποίο ικανοποιούνται αυτές οι ανάγκες. Σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο της διατροφής, το άρθρο 1493 εδ. 2 ορίζει ότι η διατροφή περιλαμβάνει όλα όσα είναι αναγκαία για τη συντήρηση του δικαιούχου και επιπλέον τα έξοδα της ανατροφής, καθώς και της επαγγελματικής και της εν γένει εκπαίδευσής του. Με τη διατροφή καλύπτονται συνεπώς ανάγκες όπως η τροφή, η κατοικία, η θέρμανση, ο φωτισμός, η ύδρευση, το ντύσιμο, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, η ψυχαγωγία, η παρακολούθηση κοινωνικών εκδηλώσεων, ο παραθερισμός.» Σχετική παραπομπή γίνεται επίσης στον Απόστολο Σ. Γεωργιάδη «ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ» όπου στη σελίδα 652 αναφέρονται τα πιο κάτω: «V. Έκταση αξίωσης διατροφής
2. Ανάγκες του δικαιούχου Η διατροφή περιλαμβάνει όλα όσα είναι αναγκαία για τη συντήρηση του δικαιούχου και επιπλέον τα έξοδα για την ανατροφή, καθώς και την επαγγελματική και την εν γένει εκπαίδευσή του (πλήρης διατροφή: ΑΚ 1493 εδ. β΄). Στο περιεχόμενο της διατροφής περιλαμβάνονται ειδικότερα βιοτικές ανάγκες του δικαιούχου που είτε υφίστανται πραγματικά κατά το χρόνο συζήτησης της αγωγής είτε μπορούν με βεβαιότητα να προβλεφθούν μελλοντικά. Η διατροφή λοιπόν περιλαμβάνει κάθε αναγκαία βιοτική δαπάνη: τροφή, στέγη, ένδυση, θέρμανση, φωτισμό, λοιπά λειτουργικά έξοδα της οικίας διαμονής, ψυχαγωγία, μόρφωση (π.χ. αγορά βιβλίων), διαπαιδαγώγηση, νοσηλεία και δαπάνες ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, παραθέριση, συγκοινωνία και επικοινωνία. Ιδίως περιλαμβάνονται δαπάνες θεωρητικής, επαγγελματικής ή τεχνικής μόρφωσης, ακόμη και μεταπτυχιακής. Προϋπόθεση όμως είναι οι επικαλούμενες σπουδές να συνδυάζονται με αντίστοιχες επιδόσεις του δικαιούχου, δηλαδή με την ικανότητά του να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ορισμένου βαθμού και επιπέδου σπουδών.» Στο σύγγραμμα των καθηγητών Γεωργιάδη-Σταθόπουλου, «ΑΣΤΙΚΟΣ ΚΩΔΙΞ», Τόμος VII στη σελίδα 762, αναφέρονται τα πιο κάτω: «VII. Ειδικότερο, η ανάλογη διατροφή ανηλίκου δικαιούχου Όταν ο δικαιούχος είναι ανήλικος οι ανάγκες του, όπως προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής του, καθορίζονται καταρχήν από το επίπεδο ζωής των γονέων του, αν αυτοί είναι υπόχρεοι διατροφής του. Όπως και για τους ενήλικους στις ανάγκες διατροφής του ανήλικου περιλαμβάνονται έξοδα για τροφή, για στέγαση (στέγη, φωτισμό, θέρμανση), ένδυση, νοσηλεία και φάρμακα, ψυχαγωγία, συγκοινωνία. Επιπλέον όμως ο ανήλικος μπορεί να αξιώσει τα έξοδα για τη γενική του εκπαίδευση και για την επαγγελματική του εκπαίδευση.» Η ίδια προσέγγιση, ακολουθείται και από τον Εφέτη Βαθρακοκοίλη στο σύγγραμμα του «ΤΟ ΝΕΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ» Γ΄ Έκδοση όπου η σχετική ανάλυση είναι στις σελίδες 512 έως
3. Θα προχωρήσω κατωτέρω να εξετάσω τα έξοδα των παιδιών έχοντας υπόψη τις πιο πάνω παρατεθείσες αρχές της νομολογίας και τα λέχθεντα από το Δ.Ο.Δ. στην υπόθεση Μαρκουλλίδης (ανωτέρω), όπου τα έξοδα του ανηλίκου δεν έχουν αμφισβητηθεί, ακόμα και εκεί που δεν υπάρχει αντίθετη μαρτυρία το Δικαστήριο οφείλει να ασχοληθεί με το εύλογο των κονδυλίων. Ως προς το ενοίκιο, για το οποίο το ύψος είναι €330 μηνιαίως, η Αιτήτρια αξιώνει €110 μηνιαίως για κάθε παιδί, ήτοι σύνολο €
4. Διαφωνώ με τον τρόπο προσέγγισης της Αιτήτριας. Κρίνω ότι η ορθή προσέγγιση, εφόσον με το ενοίκιο καλύπτεται τόσο η ανάγκη στέγασης της Αιτήτριας όσο και των παιδιών, είναι ορθό όπως το ήμισυ του ποσού πιστωθεί για την κάλυψη της στεγαστικής ανάγκης των παιδιών, ήτοι ποσό €165 μηνιαίως. Ως προς το έξοδο που αφορά το ηλεκτρικό ρεύμα, νερό και τηλέφωνο, το συνολικό ποσό των €200 μηνιαίως για τα δύο παιδιά είναι εκ των πραγμάτων υπερβαλλόντως υψηλό. Κρίνω, ότι το ποσό των €90 μηνιαίως είναι εύλογο για την κάλυψη της συγκεκριμένης ανάγκης. Ως προς τη διατροφή των δύο παιδιών η Αιτήτρια αιτείται συνολικά το ποσό των €220 μηνιαίως. Όπως εύστοχα παρατηρούν οι Σταθόπουλος-Γεωργιάδη στο πιο πάνω σύγγραμμα στη σελ. 761 «Μαζί με την τροφή συμπεριλαμβάνονται τα έξοδα του δικαιούχου για την προσωπική του συντήρηση (π.χ. απορρυπαντικά, κομμωτήριο, κουρείο, βασικά καλλυντικά για τις γυναίκες).» Στη βάση των πιο πάνω, θεωρώ ότι το ποσό των €220 μηνιαίως, που αξιώνει η Αιτήτρια για τη διατροφή των παιδιών, είναι εντός του ευλόγου. Εύλογο, κρίνω επίσης, και το ποσό των €70 μηνιαίως που αξιώνει η Αιτήτρια για την κάλυψη της ανάγκης ένδυσης και υπόδησης των παιδιών, όπως επίσης και το ποσό των €50 μηνιαίως για τη ψυχαγωγία των παιδιών. Ως προς την ιατροφαρμακευτική κάλυψη των παιδιών, η θέση της Αιτήτριας ότι απαιτείται συνολικά το ποσό των €100 μηνιαίως είναι εκτός πραγματικότητας, στην απουσία μάλιστα οποιασδήποτε μαρτυρίας ότι τα παιδιά αντιμετωπίζουν οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας για το οποίο απαιτείται συγκεκριμένη θεραπευτική αγωγή και αντίστοιχη, προς τούτο, δαπάνη. Σημειώνεται ότι με την εφαρμογή του ΓΕ.Σ.Υ. η σχετική δαπάνη έχει περιορισθεί αισθητά. Έτσι υπό τα πιο πάνω δεδομένα, κρίνω ότι ένα ποσό της τάξης των €35 μηνιαίως είναι εύλογο για την κάλυψη της συγκεκριμένης ανάγκης. Ως προς τα μεταφορικά έξοδα όπου η Αιτήτρια αξιώνει το ποσό των €100 μηνιαίως, θεωρώ ότι η ανάγκη αυτή μπορεί να καλυφθεί με ένα ποσό της τάξης των €75 μηνιαίως. Ως προς την Ασφάλεια Ζωής των παιδιών, η Αιτήτρια αξιώνει το ποσό των €105 μηνιαίως. Έχει ήδη παρατεθεί σε άλλο σημείο της απόφασής μου, το σχετικό απόσπασμα από το σύγγραμμα της Μανωλεδάκη. Ότι προκύπτει από το πιο πάνω απόσπασμα είναι ότι η διατροφή αποσκοπεί στην ικανοποίηση των άμεσων βιοτικών αναγκών του παιδιού και περιλαμβάνει όλα όσα είναι αναγκαία για τη συντήρηση του δικαιούχου. Υπό το φως των πιο πάνω, δεν θεωρώ ότι το έξοδο που αφορά την ασφάλεια ζωής των παιδιών, συνιστά άμεση βιοτική ανάγκη των παιδιών, πολύ δε περισσότερο στην απουσία οποιασδήποτε μαρτυρίας η οποία εκ των πραγμάτων, να διασυνδέει την ασφάλεια ζωής των παιδιών με άμεση βιοτική ανάγκη των. Έτσι, δεν επιδικάζω οποιοδήποτε ποσό ως προς το έξοδο που αφορά την ασφάλεια ζωής των παιδιών. Για την εκπαίδευση της ανήλικης Α. η Αιτήτρια αξιώνει το ποσό των €110 μηνιαίως. Για το συγκεκριμένο θέμα οφείλω ως Δικαστήριο, να εκφράσω τη δυσφορία μου, γιατί ενώ εκ των πραγμάτων εγέρθηκε το θέμα, ότι σήμερα το έξοδο αυτό δεν υφίσταται, λόγω του ότι η ως άνω ανήλικη φοιτά πλέον σε δημοτικό σχολείο, κανείς εκ των διαδίκων δεν διαφώτισε το Δικαστήριο. Το Δικαστήριο όμως για σκοπούς ορθής απονομής της δικαιοσύνης αλλά και για αποφυγή οποιασδήποτε ταλαιπωρίας των διαδίκων για λήψη δικαστικών μέτρων, για μεταρρύθμιση της απόφασης λόγω μεταβολής των συνθηκών, (βλ. άρθρο 38 του Ν. 216/90) θα επιχειρήσει να καθορίσει το χρόνο αυτό, με βάση την ηλικία του παιδιού, την πείρα της ζωής και της γνώσης και εμπειρίας που έχει αποκτήσει από τον χειρισμό τέτοιων υποθέσεων. Η Α. Γεννήθηκε την 11.11.2013 και επομένως τον Σεπτέμβρη του έτους 2019 φοίτησε σε Δημοτικό Σχολείο. Έτσι, για την περίοδο από την καταχώρηση της αιτήσεως, μέχρι και την 31.8.19 τα συνολικά έξοδα διατροφής των παιδιών είναι €815 μηνιαίως. Για την περίοδο από 1.9.2019 και μετά, είναι €705 μηνιαίως. Θα ασχοληθώ κατωτέρω με το θέμα των δυνάμεων των διαδίκων. Σύμφωνα με τη νομολογία του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου, οι γονείς έχουν και οι δύο την υποχρέωση όπως προβούν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη των εισοδημάτων τους. Σχετικά παραπέμπω παραπέμπω στην υπόθεση Δημητρίου v. Περδίου,

(2005)1 (Β) ΑΑΔ 1418 όπου λέχθηκαν τα πιο κάτω: "Όπως έχει η σχετική νομοθετική διάταξη (βλ. άρθρο 33

(1)του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990, Ν.216/90)η υποχρέωση για διατροφή των ανηλίκων τέκνων μίας οικογένειας ανήκει και στους δύο γονείς, ανάλογα με την οικονομική κατάσταση του καθενός. Έχουν και οι δύο υποχρέωση όπως προβαίνουν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη των πραγματικών τους εισοδημάτων και όχι μόνο των εξόδων τους. Στην υπόθεση Ette v. Ette

(1965)1 All E.R. 341, 346 έχει λεχθεί ότι όταν ο Καθ΄ ού η αίτηση δεν προβαίνει ο ίδιος σε ειλικρινή και πλήρη αποκάλυψη σχετικά με την οικονομική του κατάσταση, τότε το Δικαστήριο μπορεί, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση του επαγγέλματος του και το τι κερδίζουν άλλοι στο ίδιο το επάγγελμα, να υπολογίσει ότι ο Καθ΄ ού η αίτηση έχει ψηλότερα, απ΄ ότι ισχυρίζεται, εισοδήματα. Η αρχή αυτή συνάδει και με τον κανόνα ότι εκεί που κάποιος έχει την αποκλειστική γνώση γεγονότων, οφείλει να τα αποδείξει (βλ. Tarapoulouzis v. District Officer

(1962)C.L.R. 91 και Μαρκουλίδης v. Μαρκουλίδης κ.α.

(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1386, 1390). Επομένως σε υποθέσεις διατροφής των ανηλίκων τέκνων μιας οικογένειας, η οικονομική δυνατότητα του καθενός από τους γονείς δεν είναι θέμα που θα πρέπει να αποδεικνύεται από τον Αιτητή ή την Αιτήτρια, ανάλογα με την περίπτωση, αλλά θέμα αληθινής αποκάλυψης από τους ίδιους τους γονείς, των αντιστοίχων εισοδημάτων τους. Το δε δικαστήριο, προβαίνει σε πλήρη έρευνα αυτών των στοιχείων. Περαιτέρω αναφέρουμε ότι από σχετική νομολογία φαίνεται ότι το δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη όχι μόνο τα πραγματικά εισοδήματα αλλά και την ικανότητα του Καθ΄ ού η αίτηση να κερδίζει (his potential earning capacity). (Βλ. Klucinsky v. Klucinsky

(1953)1 All E.R. 683 και McEwan v. McEwan

(1972)2 All E.R. 708)". Ως προς το θέμα πληρωμής δόσεων δανείων, θα ήθελα να τονίσω, ευθύς εξαρχής, ότι σύμφωνα με τη νομολογία του Δ.Ο.Δ. δεν εκπίπτουν από τις δυνάμεις των υποχρέων γονέων καθότι η διατροφή αποτελεί πρωταρχική υποχρέωση των γονέων και προηγείται των οιονδήποτε άλλων υποχρεώσεων τους (βλ. Δημητρίου ν. Περδίου (ανωτέρω), Χαραλάμπους ν. Χαραλάμπους (ανωτέρω). Η όλη μαρτυρία που προσέφεραν οι διάδικοι ενώπιον του Δικαστηρίου, σχετικά με τις δυνάμεις τους, θα αξιολογηθεί σύμφωνα με τις αρχές της νομολογίας. Κατά πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι αρχές του δικονομικού δικαίου περιορίζουν τα επίδικα θέματα σε εκείνα τα οποία προσδιορίζονται από τη δικογραφία· δηλαδή την απαίτηση, την υπεράσπιση και την απάντηση, όπου υπάρχει. Ο επακριβής προσδιορισμός των επίδικων θεμάτων συναρτάται άμεσα με το αντιπαραθετικό σύστημα της δίκης που ισχύει στο δικαϊικό μας σύστημα και απόρροια της φυσικής δικαιοσύνης που επιβάλλει τη διασφάλιση του δικαιώματος διαδίκου για ουσιαστική ευκαιρία απάντησης στις θέσεις και ισχυρισμούς του αντιδίκου του. Ούτε η διεύρυνση από το πρωτόδικο δικαστήριο θεμάτων άλλων από τα επίδικα θέματα δεν επιφέρει τη διεύρυνση των επιδίκων θεμάτων, τα οποία προσδιορίζονται από τις έγγραφες προτάσεις. Γενικά, το δικαστήριο οφείλει να αγνοήσει μαρτυρία εκτός δικογράφων, η οποία παρείσφρησε στη δίκη, έστω και χωρίς ένσταση (βλ. Γ. Παπαγεωργίου ν. Λ. Κλάππα

(1991)1 ΑΑΔ, 24, Γ. Παφίτη κ.ά. ν. Π. Κουκουρή κ.ά.

(1992)1 ΑΑΔ, 1154, Ε. Βραχίμη ν. Π. Κουλουμπρή

(1992)1 ΑΑΔ 836, Μ. Παπακόκκινου κ.ά. ν. Μ. Θεοδοσίου

(1991)1 ΑΑΔ 379, Ερμογένης Χριστοδούλου ν. Γ. Περικλέους

(1998)1 ΑΑΔ 1122). Ότι οι αγορεύσεις των δικηγόρων των διαδίκων, όπως είναι πάγια νομολογημένο, δεν αποτελούν μέσο προσαγωγής μαρτυρίας ή διεύρυνσης των επίδικων θεμάτων (βλ. Μισιρλής ν. Κυπριακής Δημοκρατίας

(1995)3 ΑΑΔ 379, Κοινότης Λυσού ν. Κυπριακής Δημοκρατίας

(3)ΑΑΔ 537). Έτσι, οι δυνάμεις των διαδίκων, θα αξιολογηθούν σύμφωνα με τις δικογραφημένες θέσεις τους, οι οποίες προωθήθηκαν με τις ένορκες τους δηλώσεις. Η μαρτυρία των διαδίκων, η οποία αναφέρεται στις διάφορες αυξομειώσεις των εισοδημάτων τους θα αγνοηθεί ως μη δικογραφημένη. Εξέταση τέτοιας μαρτυρίας από το Δικαστήριο, προϋπόθετε τροποποίηση των δικογράφων, πράγμα που δεν έγινε από τους διαδίκους. Η Αιτήτρια, ισχυρίζεται ότι τα εισοδήματα της είναι €970 μηνιαίως. Όμως αυτό δεν είναι, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, το μόνο εισόδημα της. Η Αιτήτρια δικαιούται και το επίδομα μονογονιού το οποίο είναι, σύμφωνα με τη δικαστική γνώση του Δικαστηρίου από τον καθημερινό χειρισμό πολλών παρόμοιων υποθέσεων, €180 μηνιαίως για κάθε τέκνου, ήτοι €360 μηνιαίως για τα δύο παιδιά, όπως επίσης και το επίδομα τέκνο €1.025 ετησίως, ήτοι €85 μηνιαίως. Το γεγονός ότι η σχετική αίτηση της Αιτήτριας δεν έχει ακόμη εγκριθεί, δεν διαφοροποιεί τα πράγματα, εφόσον το ποσό το οποίο δικαιούται θα της δοθεί εφάπαξ και αναδρομικά από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης. Η Αιτήρια, ισχυρίζεται ότι ο Καθ΄ου η αίτηση από την εργασία του λαμβάνει το ποσό των €1.200-€1.500 (ανάλογα με τη βάρδια) επίσης ως κινηματογραφιστής €75 ανά αγώνα ποδοσφαίρου και από κινηματογράφιση βαπτίσεων €200 ανά βάπτιση. Έτσι ο μέσος όρος των μηνιαίων εισοδημάτων του είναι €1.600. Ο Καθ΄ου η αίτηση, αντίθετα, ισχυρίζεται ότι λαμβάνει €1.150 μηνιαίως και ανάλογα με τις βάρδιες έως και €1.200 μηνιαίως. Από τις κινηματογραφήσεις αγώνων λαμβάνει το ποσό των €70 μόνο την περίοδο που υπάρχουν ποδοσφαιρικοί αγώνες και τότε πηγαίνει τουλάχιστον 3 φορές το μήνα και μόνο Σαββατοκυριάκα. Απορρίπτει δε ως παραπλανητικό τον ισχυρισμό περί κινηματογράφισης βαπτίσεων. Με βάση τη μαρτυρία που έχω ενώπιον μου και συγκεκριμένα τα payslip τα οποία επισύναψε ο Καθ΄ου η αίτηση στην ένορκη του δήλωση, κρίνω ότι ο Καθ΄ου η αίτηση είναι σε θέση να πραγματοποιεί ένα εισόδημα της τάξης των €1.200 μηνιαίως από την εργασία του. Ως προς το εισόδημα του, το οποίο προέρχεται από την κινηματογράφηση ποδοσφαιρικών αγώνων ο Καθ΄ου η αίτηση επισύναψε στην ένορκη του δήλωση ως Τεκμήριο 3, αριθμό τιμολογίων τα οποία είναι χωρίς ημερομηνία και τα οποία αναγράφουν διάφορα ποσά. Υπό τις περιστάσεις κρίνω ότι ο Καθ΄ου η αίτηση έχει τη δυνατότητα να προσπορίζεται ένα ποσό της τάξης των €280 μηνιαίως. Σε σχέση με τον ισχυρισμό της Αιτήτριας για εισόδημα του Καθ΄ου η αίτηση από τις κινηματογραφήσεις βαπτίσεων, ενόψει της άρνησης του Καθ΄ου η αίτηση αλλά και της μη ύπαρξης αντεξέτασης του, δεν μπορώ να καταλήξω σε εύρημα ότι ο Καθ΄ου η αίτηση, επί του προκειμένου, παρέβηκε το καθήκον για ειλικρινή αποκάλυψη. Στη βάση των δυνάμεων των διαδίκων και των εξόδων των παιδιών, όπως αυτά διαπιστώθηκαν ανωτέρω, θα προχωρήσω κατωτέρω στον καθορισμό της συνεισφοράς του Καθ΄ου η αίτηση. Για το σκοπό αυτό, λαμβάνω υπόψη ότι τα παιδιά διαμένουν με τη μητέρα από την οποία φροντίζονται όπως και το γεγονός της επικοινωνίας του Καθ΄ου η αίτηση με τα παιδιά του. Έτσι, για την περίοδο από της καταχωρήσεως της εναρκτήριας αίτησης, ήτοι 20.4.2017, μέχρι και την 31.8.2019, όπου τα έξοδα των παιδιών είναι €815 μηνιαίως, καθορίζω τη συνεισφορά του Καθ΄ου η αίτηση στα €415 μηνιαίως. Για την περίοδο από 1.9.2019 και εντεύθεν, όπου τα έξοδα των παιδιών είναι €705 μηνιαίως, καθορίζω τη συνεισφορά του Καθ΄ου η αίτηση στα €360 μηνιαίως. Συνακόλουθα, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσεται ο Καθ΄ου η αίτηση όπως καταβάλλει στην Αιτήτρια: i. Από 20.4.2017 και κάθε αντίστοιχη ημέρα κάθε επόμενου μήνα το ποσό των €415 μηνιαίως και ii. Από 1.9.2019 και κάθε αντίστοιχη ημέρα κάθε επόμενου μήνα το ποσό των €360 μηνιαίως Ως η συνεισφορά του για τη διατροφή και συντήρηση των ανήλικων τέκνων των διαδίκων Ε. και Α. Οποιαδήποτε ποσά έχουν καταβληθεί από τον Καθ΄ου η αίτηση, να αφαιρεθούν από τις παρελθούσες οφειλές του. Τα έξοδα, εκτός όπου υπάρχει αντίθετη διαταγή, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ΄ου η αίτηση. (Υπ.) ........... Μ. Τσαγγαρίδης, Π. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Τα πλήρη ονόματα των διαδίκων και αναφερομένων προσώπων στην απόφαση του Δικαστηρίου βρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο