Θ. Α. ν. E. A. V., Αρ. Αιτήσεως: 5/19, 31/1/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2020:3 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΧΡΗΣΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ Ενώπιον: Μ. Τσαγγαρίδη, Π. Αρ. Αιτήσεως: 5/19 Μεταξύ: Θ. Α. Αιτητής και E. A. V. Καθ' ης η αίτηση Μονομερής αίτηση ημερ. 18.7.2019 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 31 Ιανουαρίου, 2020 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτητή: κα Χατζηστυλλή για Ε. Βραχίμη & Σία Για Καθ΄ης η αίτηση: κ. Σ. Σταυρινίδης με κ. Π. Χατζηπαναγιώτου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Αιτητής, στις 18.7.19, καταχώρησε εναρκτήρια αίτηση με την οποία αιτείται: «Α. Διάταγμα που να παραχωρεί στον Αιτητή από την έκδοση του διατάγματος την αποκλειστική χρήση της συζυγικής στέγης των διαδίκων που βρίσκεται στην Π.Ζ., Σ., Τ.Τ. , Α. Β. Περαιτέρω ή άλλη θεραπεία. Γ. Εξοδα.» Μέσα στα πλαίσια της πιο πάνω εναρκτήριας αίτησης, καταχώρησε την ίδια μέρα και μονομερή αίτηση με την οποία αιτείται τις πιο κάτω θεραπείες: «Α. Προσωρινό Διάταγμα του Δικαστηρίου που να παραχωρεί στον αιτητή την αποκλειστική χρήση της συζυγικής κατοικίας των διαδίκων που βρίσκεται στην οδό Π.Ζ, Σ., Τ.Τ., Α. η οποία αποτελεί τη συζυγική στέγη των διαδίκων μέχρι να εκδικαστεί η κυρίως αίτηση με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο. Β. Προσωρινό Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάζει την καθ΄ης η αίτηση να εγκαταλείψει την ειρημμένη συζυγική κατοικία των διαδίκων αμέσως μόλις της επιδοθεί το σχετικό διάταγμα μέχρι να εκδικαστεί η κυρίως αίτηση με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Γ. Προσωρινό Διάταγμα του Δικαστηρίου σύμφωνα με το οποίο να εμποδίζεται η καθ΄ης η αίτηση, από την έκδοση του διατάγματος, από του να εισέρχεται στην πιο πάνω συζυγική κατοικία και/ή να παρενοχλεί και/ή εμποδίζει με οποιοδήποτε τρόπο τον αιτητή από την ελεύθερη και ανενόχλητη χρήση της ειρημμένης κατοικίας μέχρι να εκδικαστεί η κυρίως αίτηση με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο. Δ. Περαιτέρω ή άλλη θεραπεία.» Το Δικαστήριο, επιλαμβανόμενο της μονομερούς αίτησης, εξέδωσε στις 18.7.19 προσωρινό διάταγμα με το οποίο παραχώρησε στον Αιτητή την αποκλειστική χρήση της συζυγικής κατοικίας των διαδίκων η οποία βρίσκεται στην οδό Π.Ζ. στο χωριό Σ., της επαρχίας Αμμοχώστου και η οποία κατοικία αποτελεί τη συζυγική στέγη των διαδίκων. Η Καθ΄ης η αίτηση, στις 5.8.19 καταχώρησε ένσταση. Οι λόγοι της ένστασης είναι: «α) Δεν συντρέχουν οι λόγοι έκδοσης προσωρινού διατάγματος. β) Ο Αιτητής δεν προσέρχεται με καθαρά χέρια και ή προσπαθεί να παραπλανήσει το Δικαστήριο. γ) Τα γεγονότα τα οποία παρουσιάζει προς υποστήριξη της αίτησής του είναι ψευδή. δ) Ο Αιτητής δεν έχει αποκαλύψει όλα τα ουσιαστικά γεγονότα τα οποία μπορούν να βαρύνουν την κρίση του Δικαστηρίου. ε) Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60.» Τόσο η αίτηση όσο και η ένσταση συνοδεύονται, αντίστοιχα, από τις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων. Αποτελούν παραδεκτά γεγονότα ότι οι διάδικοι είναι σύζυγοι. Τέλεσαν θρησκευτικό γάμο στις 23.8.08 και πολιτικό γάμο στις 2.2.
- Από το γάμο τους απέκτησαν μία θυγατέρα τη Μ. η οποία γεννήθηκε στις 27.2.
- Οι διάδικοι βρίσκονται σε διάσταση από τον Οκτώβριο του
- Ο Αιτητής, ισχυρίζεται στην ένορκη του δήλωση, ότι εργάζεται σε μηχανουργείο που διατηρεί με τον πατέρα του με εισοδήματα €1.500 μηνιαίως. Το σύνολο των εισοδημάτων του τα διαθέτει για την αποπληρωμή του στεγαστικού δανείου για την ανέγερση της συζυγικής οικίας και για την κάλυψη των αναγκών της οικογένειας. Η Καθ΄ης η αίτηση εργαζόταν περιστασιακά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες σε ξενοδοχεία της περιοχής Αμμοχώστου ως μασέρ και κατά το 2018 είχε ενοικιάσει Spa σε ξενοδοχείο της Α.Ν. Καθόλη τη διάρκεια του γάμου της, η Καθ΄ης η αίτηση δαπανούσε τα εισοδήματα της για τις προσωπικές της ανάγκες και δεν συνεισέφερε στις οικογενειακές ανάγκες. Περαιτέρω, η Καθ΄ης η αίτηση αγόρασε διαμέρισμα στη Γεωργία το οποίο ενοικιάζει και λαμβάνει εισόδημα και διατηρεί καταθέσεις σε τράπεζα ύψους €17.000, Τεκμήριο Α. Τα προβλήματα στην έγγαμη συμβίωση τους επιδεινώθηκαν από τη γέννηση του παιδιού τους όταν μερικούς μήνες από τη γέννηση εγκατέλειψε τη συζυγική οικία και πήγε στη Λεμεσό όπου είχε συνάντηση με άγνωστο άντρα. Έκτοτε, χάθηκε η εμπιστοσύνη μεταξύ τους και τον εξύβριζε συνεχώς με φράσεις που ο Αιτητής αναφέρει στην ένορκη του δήλωση και περαιτέρω προκαλούσε η ίδια συνεχώς εντάσεις και καβγάδες. επίσης, η Καθ΄ης η αίτηση αδιαφορούσε για οτιδήποτε αφορούσε το παιδί τους και για μεγάλα χρονικά διαστήματα, ειδικά κατά τους χειμερινούς μήνες, έφευγε από το σπίτι το Σάββατο και ερχόταν την Τετάρτη με τη δικαιολογία ότι η ζωή ήταν βαρετή και διασκέδαζε στη Λεμεσό και κάποιες φορές επικαλείτο ότι είχε σεμινάριο. Από μηνύματα που είχε δει στο κινητό της Καθ΄ης η αίτηση, αποζητούσε τη συντροφιά διάφορων ανδρών, στους οποίους έστελλε φωτογραφίες της σε άσεμνες πόζες. Περαιτέρω, η Καθ΄ης η αίτηση κατά διαστήματα απουσίαζε στο εξωτερικό επικαλούμενη σεμινάρια, εγκαταλείποντας την ανήλικη κόρη τους στη φροντίδα του. Το αποκορύφωμα ήταν η απουσία της για 40 συνεχόμενες ημέρες στην Ινδία όπου είχε ελάχιστη επικοινωνία με το παιδί τους. Προκαλούσε καθημερινά καβγάδες, λόγω του διαφορετικού τρόπου και αντιμετώπισης των καθημερινών τους προβλημάτων, περιλαμβανομένων και του θέματος των ασθενειών και της θεραπείας του παιδιού τους, αφού η ίδια, πέραν των ενδεικνυόμενων από τους γιατρούς θεραπείες, εφαρμόζει δήθεν μεθόδους «αγιουβέρδα» με αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές την επιδείνωση της υγείας του παιδιού τους. Επιβάλλει, περαιτέρω, η Καθ΄ης η αίτηση, δικούς της κανόνες διατροφής. Επικαλείται ότι είναι ερευνήτρια «ταρώ» και ανάλογα με το τι έλεγαν τα «ταρώ» έπρεπε να καθορίζεται και η οικογενειακή τους ζωή. Σήμερα, η Καθ΄ης η αίτηση παρόλο που δεν εργάζεται κατ΄ επιλογή της, δεν την απασχολούν οι υποχρεώσεις της ως μητέρα, σύζυγος και οικοκυρά, αλλά θεωρεί τα πιο πάνω ως δικές του υποχρεώσεις και πολλές φορές αργά το βράδυ μετά την εργασία του θα πρέπει να καθαρίσει, να συγυρίσει και να σιδερώσει. Η Καθ΄ης η αίτηση αρνείται τα πρωινά να ξυπνήσει για να βοηθήσει στην ετοιμασία της κόρης της και δεν την ενδιαφέρουν οι κανόνες και τα πρέπει που απασχολούν τον ίδιο. Χαρακτηρίζει την ίδια ως άτομο οξύθυμο, με βίαιες αντιδράσεις, με εμμονές στα χρήματα και συνεχώς απαιτεί χρήματα για τις δικές της ανάγκες. Δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε επικοινωνία για συζήτηση για κανένα θέμα μαζί της και τον ταπεινώνει και τον προσβάλλει συνεχώς με φράσεις οι οποίες αναφέρονται από τον Αιτητή στην ένορκη του δήλωση. Την Τρίτη, 2.7.19, η ώρα 8 το βράδυ που επέστρεψε από την εργασία του στο σπίτι, η Καθ΄ης η αίτηση ξεκίνησε να φωνάζει και να τον κλωτσά χωρίς λόγο, ενώ το παιδί ήταν στο δωμάτιο του και το παιδί αντιλαμβανόταν τι συνέβαινε. Αμέσως έφυγε από το σπίτι και επισκέφθηκε τον Αστυνομικό Σταθμό Δ. όπου τον παρέπεμψαν για εξέταση στον νοσοκομείο Π. Προχώρησε σε καταγγελία εναντίον της Καθ΄ης η αίτηση για επίθεση, Τεκμήριο Β. Μετά το πιο πάνω περιστατικό, τις επόμενες μέρες πήγαινε αργά στο σπίτι για να αποφύγει τις συγκρούσεις. Την Κυριακή, 7.7.19, όταν και πάλι επέστρεψε στο σπίτι από την εργασία του, η Καθ΄ης η αίτηση στις 10 το πρωί ξεκίνησε να του φωνάζει και να του ζητά χρήματα. Όταν αρνήθηκε, άρχισε να τον κτυπά με τη σφουγγαρίστρα στην παρουσία της κόρης τους. Έφυγε από το σπίτι, επισκέφθηκε τον Αστυνομικό Σταθμό Δ., όπου και προέβηκε σε καταγγελία, Τεκμήριο Γ. Επέστρεψε αργά στο σπίτι για να αποφύγει την περαιτέρω ένταση και συγκρούσεις. Τη Δευτέρα, 8.7.19, επέστρεψε στο σπίτι από την εργασία του, η δε Καθ΄ης η αίτηση η οποία απουσίαζε, επέστρεψε η ώρα 9 το βράδυ. Καθώς ήταν έξω στη βεράντα και πότιζε τα λουλούδια, η Καθ΄ης η αίτηση χωρίς αιτία πήρε το λουρί του σκύλου και άρχισε να τον κτυπά με ένταση σε όλο του το σώμα. Ουσιαστικά τον μαστίγωνε. Ηταν αδύνατο να αντιδράσει και να αμυνθεί και το επεισόδιο έγινε όταν το παιδί ήταν στο σπίτι. Έφυγε αμέσως από το σπίτι, επισκέφθηκε τον Αστυνομικό Σταθμό Δ., όπου τον παρέπεμψαν για εξέταση στο νοσοκομείο Π. όπου ο επί καθήκοντι γιατρός τον εξέτασε και διαπίστωσε κακώσεις. Προχώρησε σε καταγγελία εναντίον της Καθ΄ης η αίτηση για επίθεση με σωματική βλάβη (Τεκμήρια Δ, Ε, Στ.). Η όλη συμπεριφορά της Καθ΄ης η αίτηση, καθιστά αδύνατο για τον ίδιο να ζήσει μέσα στο σπίτι του. Η δε συμπεριφορά της απειλεί, τόσο την ευημερία του παιδιού όσο και τη δική του σωματική ακεραιότητα. Η όλη συμβίωση με την Καθ΄ης η αίτηση λόγω της συμπεριφοράς της και της συνεχούς ψυχολογικής έντασης που δημιουργεί, έχει καταστίσει τη συμβίωση μαζί της αφόρητη και άκρως επικίνδυνη για τη σωματική και ψυχική του υγεία και ακεραιότητα. Παρά τις πιο πάνω καταγγελίες στις οποίες προέβηκε εναντίον της Καθ΄ης η αίτηση, αυτή συνεχίζει να είναι βίαια, νευρική, απότομη και θρασύς. Του επιτίθεται, τον ταπεινώνει και του μιλά χυδαία χωρίς κανένα σεβασμό. Ακόμα τον χλευάζει και τον απειλεί μπροστά στο παιδί τους. Η Καθ΄ης η αίτηση είναι άτομο το οποίο έχει εισοδήματα και οικονομική άνεση να ενοικιάσει διαμέρισμα αφού έχει εισοδήματα, αλλά μπορεί και να εργαστεί. Τον Μάιο του 2019 και συγκεκριμένα από τις 4.5.19 μέχρι τις 14.5.19, η Καθ΄ης η αίτηση έλειπε μια βδομάδα διακοπές στη Ρωσία και είχε επικοινωνία με το παιδί της μόνο τις δύο πρώτες ημέρες. Στις 20.2.19, απέστειλε προς τον οικείο Μητροπολίτη γνωστοποίηση για την πρόθεση του για λύση του γάμου του, σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία, Τεκμήριο Ζ. Η Καθ΄ης η αίτηση, στην ένορκη της δήλωση, ισχυρίζεται ότι ο Αιτητής απέκρυψε από το Δικαστήριο με σκοπό να το παραπλανήσει το γεγονός ότι στη συζυγική οικία διαμένει η ίδια με το παιδί τους και ότι ο ίδιος κοιμάται σε studio με ξεχωριστό δωμάτιο, δίπλα από στεγασμένο γκαράζ που δημιουργήθηκε με σκοπό να φιλοξενούν τους γονείς της, Τεκμήριο
- Ισχυρίζεται ότι τα εισοδήματα του Αιτητή είναι πέραν των €2.000 και ότι ο ίδιος στην παρούσα φάση καλύπτει τα έξοδα, λόγω του ότι η ίδια δεν έχει δουλειά και φροντίζει το σπίτι και το παιδί τους. Αποτελεί θέση της Καθ΄ης η αίτηση, ότι ουδέποτε δαπανούσε χρήματα για τις προσωπικές της ανάγκες, αλλά για τις ανάγκες όλης της οικογένειας και χαρακτηρίζει ως τραγικό ψέμα τον ισχυρισμό του Αιτητή ότι αγόρασε διαμέρισμα στη Γεωργία. Γίνονταν σκέψεις για αγορά τέτοιου διαμερίσματος, πλην όμως ουδέποτε οι σκέψεις αυτές υλοποιήθηκαν. Ο τραπεζικός λογαριασμός που έχει, δημιουργήθηκε από συχνές αποταμιεύσεις που έκαμνε κατά καιρούς, γιατί ο Αιτητής δεν της έδινε ποτέ χρήματα για να ταξιδέψει να δει τους δικούς της ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο εκτός των εξόδων για ψώνια για υπεραγορά και φρόντιζε να αποταμιεύει για να αισθάνεται ασφάλεια. Ο λογαριασμός αυτός δεν έχει το υπόλοιπο που ισχυρίζεται ο Αιτητής, γιατί από την ημερομηνία της διάστασης, αναγκάζεται να ξοδεύει χρήματα από το λογαριασμό αυτό, διότι ο Αιτητής δεν τους έδινε καθόλου χρήματα, πέραν των χρημάτων τα οποία ήδη ανάφερε. Η Καθ΄ης η αίτηση ανέφερε στην ένορκο δήλωσή της, ότι ουδέποτε εγκατέλειψε τη συζυγική οικία και τα τελευταία πέντε χρόνια ο Αιτητής την είχε εντελώς παραμελημένη, την αγνοούσε ως γυναίκα και δεν της έδινε καθόλου σημασία. Είχε πάει για ένα απλό καφέ με ένα άντρα που τη φλέρταρε στη Λεμεσό, ήταν ένα απλό παραστράτημα που έγινε σε μία άσχημη περίοδο της ζωής της που η ίδια ένιωθε άσχημα ως γυναίκα και ο σύζυγος της δεν της έδινε σημασία. Τη συνάντηση η ίδια την παραδέκτηκε στον Αιτητή, αντιλαμβανόμενη το λάθος της. Από τότε άρχισαν τα βασανιστήρια της. Παρακολουθούσε τα τηλεφωνήματα της, της ανάφερε καθημερινά ότι είχε φίλους και έπαθε εμμονές και έβλεπε συνέχεια πράγματα που δεν συνέβαιναν. Η σχέση τους κλονίστηκε, λόγω των αρρωστημένων εμμονών του Αιτητή. Ηταν ο ίδιος που την ύβριζε, απειλώντας την με χαρακτηρισμούς τους οποίους αναφέρει και την έδιωχνε καθημερινά από το σπίτι. Τον τελευταίο χρόνο υπέστη ψυχολογική ζημιά λόγω της ψυχολογικής και λεκτικής βίας που υφίστατο καθημερινά. Αναγκάστηκε να συμβουλευτεί ψυχολόγους, δικηγόρο, πήγαν δύο φορές μαζί σε ιερείς, σύμβουλο γάμου, ώστε να σταματήσει τη ψυχολογική βία, χωρίς αποτέλεσμα. Επί ένα χρόνο πήγαινε συνεχώς στον Αστυνομικό Σταθμό Δ. ζητώντας προστασία και στήριξη, γιατί φοβόταν λόγω της ψυχολογικής βίας που της ασκούσε και το μίσος που έτρεφε για την ίδια, ότι θα τη σκότωνε κάποια μέρα. Ουδέποτε προέβηκε σε επίσημη καταγγελία εναντίου του γιατί τον φοβόταν και έλπιζε ότι θα αλλάξει. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι ουδέποτε αδιαφορούσε για το παιδί τους και από τη μέρα της γέννησης του το έχει συνεχώς υπό τη φύλαξη και φροντίδα της. Χαρακτηρίζει ως ψέματα τους ισχυρισμούς του Αιτητή ότι για μεγάλα χρονικά διαστήματα έφευγε Σάββατο και επέστρεφε Τετάρτη. Αυτό γινόταν μόνο όταν είχε να παρακολουθήσει σεμινάρια στη Λεμεσό και πήγαινε με τις προτροπές του Αιτητή, ο οποίος ήταν πάντοτε αρνητικός να την ακολουθήσει και δεν ήθελε να περνούν πότε χρόνο μαζί. Χαρακτηρίζει, περαιτέρω, ως ψέματα τους ισχυρισμούς ότι αποζητούσε τη συντροφιά διαφόρων αντρών και τους έστελλε άσεμνες φωτογραφίες. Ισχυρίζεται ότι οι μοναδικές άσεμνές φωτογραφίες που έχει στο κινητό της ήταν αυτές που ο ίδιος ο Αιτητής της ζητούσε να του αποστείλει στο κινητό του. Όσον αφορά τα ταξίδια της για σεμινάρια στο εξωτερικό, αυτά ήταν πάντοτε με τη συγκατάθεση και προτροπή του και ουδέποτε εγκατέλειψε το παιδί τους. Σε σχέση με το ταξίδι των 40 ημερών στην Ινδία, αυτό έγινε για την απόκτηση ενός διπλώματος και πραγματοποιήθηκε με την παρότρυνση και συναπόφαση του Αιτητή και είχε καθημερινή επικοινωνία με τον ίδιο και το παιδί τους και μέσω τηλεφώνου αλλά και μέσω skype. Χαρακτηρίζει ως ψέματα τους ισχυρισμούς του Αιτητή, ότι δεν ενδιαφέρεται για το παιδί τους και ότι έχουν καθημερινά καβγάδες. Όπως, επίσης, χαρακτηρίζει ως ψέματα τη δήθεν φιλοσοφία της για τις ασθένειες του παιδιού τους και την εφαρμογή των μεθόδων «αγιουβέρδα». Προσέχει την κόρη τους, ώστε να τρέφεται υγιεινά, αποφεύγοντας τα γλυκά, τις λιχουδιές και το έτοιμο φαγητό. Αυτή τη στιγμή δεν εργάζεται, όχι κατόπιν επιλογής της αλλά για να φροντίζει το παιδί τους, το οποίο δεν μπορεί να το φροντίζει κάποιος άλλος. Χαρακτηρίζει ως ψέματα τους ισχυρισμούς του Αιτητή ότι είναι ο ίδιος που καθαρίζει, σιδερώνει και φροντίζει το παιδί τους. Το μόνο που κάνει ο Αιτητής για το παιδί τους είναι το καθημερινό διάβασμα, εάν και εφόσον χρειαστεί και παίρνει την ανήλικη στο σχολείο στο δρόμο του για τη δουλειά. Λόγω του ότι ο Αιτητής είναι οξύθυμος, πανικοβάλει το παιδί όταν το βοηθά για τα μαθήματά του φωνάζοντας της και λέγοντας της ότι δεν ξέρει τίποτε. Περαιτέρω, η Καθ΄ης η αίτηση, στην ένορκη της δήλωση, χαρακτηρίζει ως αναληθές το περιστατικό που συνέβη στις 2.7.19, ισχυριζόμενη ότι είχε ένα καβγά, γιατί του ζήτησε χρήματα για την κατασκήνωση του παιδιού αλλά ουδέποτε τον κλώτσησε, ούτε του φώναξε. Περαιτέρω, χαρακτηρίζει ως ψέματα τους ισχυρισμούς του Αιτητή για το επεισόδιο το οποίο επεσυνέβη την Κυριακή 7.7.19, ισχυριζόμενη ότι ουδέποτε συνέβηκε τέτοιο περιστατικό. Σε σχέση με το περιστατικό ημερομηνίας 8.7.19, η Καθ΄ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι εκείνο το βράδυ είχαν ένα καβγά μεταξύ τους, γιατί ο Αιτητής της φώναζε πότε θα φύγει από το σπίτι και η ίδια του απαντούσε ότι δεν έχουν να πάνε πουθενά. Τότε, ο Αιτητής έγινε έξαλλος και την έσπρωξε και στην προσπάθεια της να αμυνθεί, τον έσπρωξε στο στήθος. Επειδή όμως ο Αιτητής την κρατούσε δυνατά από το χέρι και πονούσε και δεν μπορούσε να ξεφύγει, τον έσφιξε από το μπράτσο προκειμένου να τον πονέσει και να της αφήσει το χέρι της. Όλα ήταν στην προσπάθεια της να αμυνθεί. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι και η ίδια έχει κάνει σχετικές καταγγελίες και υπάρχουν τέτοιες καταγγελίες και ιατρική γνωμάτευση για τις οποίες η δικηγόρος της, ζήτησε από τις 20.7.19 και οι οποίες δεν τις έχουν ακόμη παραδοθεί (Τεκμ. 2). Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι με την κόρη της έχει καθημερινή επικοινωνία και την ώρα που το παιδί θα ξυπνήσει μέχρι την ώρα που θα πάμε μαζί για ύπνο είναι συνεχώς μαζί της και το παιδί είναι πολύ συνδεδεμένο με την ίδια και τυχόν απομάκρυνση της από τον συζυγικό οίκο θα φέρει ανεπανόρθωτη ζημιά στο παιδί. Δεν δημιουργεί οποιαδήποτε ένταση στο σπίτι και ουδέποτε απομακρύνθηκε από το παιδί της. Ισχυρίζεται ότι δεν έχει την οικονομική άνεση να ενοικιάσει διαμέρισμα. Έχει ένα μικρό ποσό το οποίο χρησιμοποιεί από τη μέρα της διάστασης για τα έξοδα της και ότι τον τελευταίο 1 ½ χρόνο έχει πληρώσει πολλά χρήματα για τη ψυχολογική της υποστήριξη. Περαιτέρω, ο Αιτητής εργάζεται καθημερινά και δεν υπάρχει κάποιο άτομο για να αναλάβει τη φύλαξη του παιδιού τους. Δεν μπορεί να απομακρυνθεί από το συζυγικό οίκο και δεν υπάρχει λόγος, αφού ο Αιτητής διαμένει σε ξεχωριστό μέρος . Όσες μέρες έλειψε από το σπίτι τους, οι οποίες είναι μετρημένες, ήταν σε γνώση του Αιτητή και γινόταν πάντοτε με τη συγκατάθεση του και είχε καθημερινή επικοινωνία με το παιδί τους. Θεωρεί ότι ο Αιτητής παραπλανεί το Δικαστήριο για να πετύχει την έκδοση του διατάγματος και ότι ο Αιτητής αν ένιωθε ότι πραγματικά απειλείται από την ίδια, θα μετακόμιζε στο πατρικό του σπίτι στη Σ. όπου υπάρχει χώρος για να διαμένει. Η ακρόαση της ενδιάμεσης αίτησης διεξήχθηκε με τις γραπτές αγορεύσεις των δικηγόρων των διαδίκων, οι θέσεις των οποίων θα απαντηθούν κατωτέρω. Σύμφωνα με τη νομολογία του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου και συγκεκριμένα στην απόφαση ΕΛΕΝΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΑΔΟΥ v. MARTIN COWARD,
(2013)1 ΑΑΔ 78, το θέμα του κατεπείγοντος σε συνάρτηση με τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 και δη τον κίνδυνο μη ικανοποίησης ενδεχόμενης απόφασης, είναι δύο πράγματα ξεχωριστά: Ούτε αποφασίζεται πρώτα αν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 ικανοποιούνται και έπειτα αν συντρέχει το κατεπείγον. Το κατεπείγον εξετάζεται πρώτο, εφ΄ όσον αφορά δικαιοδοτικό όρο, και ανεξάρτητα από την ικανοποίηση των ουσιαστικών προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν. 14/1960. Επίσης, τονίσθηκε από τη νομολογία, ότι στοιχείο του κατεπείγοντος ή οποιασδήποτε άλλης περίστασης, αποτελεί όρο για την ύπαρξη εξουσίας προς έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος μετά από μονομερή αίτηση και ότι συνιστά λόγο ακύρωσης τέτοιου διατάγματος η έλλειψη υπόβαθρου καταδεικνύοντας το κατεπείγον, (βλ. In Re Stavros Hotels Apartments Ltd
(1994)1 Α.Α.Δ. 836, M. & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co of USA
(1997)1 Α.Α.Δ. 1791 και Έλενας Αμβροσιάδου, ανωτέρω,). Στην παρούσα υπόθεση, συντρέχει όχι μόνο το στοιχείο του κατεπείγοντος αλλά και οι ιδιαίτερες περιστάσεις οι οποίες προβλέπονται από το άρθρο 9 του Κεφ. 6. Τούτο, διότι το γεγονός και μόνο, το οποίο επεσυνέβη στις 8.7.19 και περιγράφεται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή, παρ. 16, συνιστά ένα εξαιρετικό γεγονός το οποίο συνίσταται στη χρήση βίας από την Καθ΄ης η αίτηση, η οποία βία είχε ως αποτέλεσμα την πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης. Ό,τι αποδίδει στην Καθ΄ης η αίτηση ο Αιτητής, ήταν ότι τον κτύπησε με ένταση και οργή, σε όλο του το σώμα, χρησιμοποιώντας το λουρί του σκύλου και ότι ουσιαστικά τον μαστίγωσε. Τα τεκμήρια Δ, Ε και Στ στην ένορκη του δήλωση τα οποία συνιστούν, βεβαίωση της αστυνομίας, ιατρικό πιστοποιητικό και φωτογραφίες του Αιτητή, στα πλαίσια πάντοτε εξέτασης προσωρινού διατάγματος, εκ πρώτης όψεως καταδεικνύουν, τόσο το βάσιμο του ισχυρισμού του Αιτητή ότι είναι θύμα βίαιης επίθεσης και συμπεριφοράς από την Καθ΄ης η αίτηση, αλλά περαιτέρω χαρακτηρίζουν, εκ πρώτης όψεως, τον βίαιο χαρακτήρα της, αφού οι έγχρωμες φωτογραφίες της απεικόνισης των τραυμάτων που υπέστη ο Αιτητής, αναμφίβολα βεβαιώνουν κάτι τέτοιο. Καταδεικνύουν περαιτέρω, όπως θα εξηγηθεί αναλυκότερα σε άλλο σημείο της παρούσας υπόθεσης, ότι η συμβίωση των διαδίκων στον ίδιο χώρο, δηλαδή στη συζυγική κατοικία, είναι εκ των πραγμάτων αδύνατη και εγκυμονεί επικίνδυνες καταστάσεις. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο στη βάση μόνο αυτού του γεγονότος το οποίο επεσυνέβη στις 8.7.19, είναι ικανοποιημένο ότι συντρέχει το στοιχείο του κατεπείγοντος ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις. Θα ήθελα να σημειώσω ότι το γεγονός της ισχυριζόμενης άμυνας της Καθ΄ης η αίτηση, όπως αυτή περιγράφεται στην παρ. 16 της ένορκης της δήλωσης, δεν αναιρεί ούτε το βίαιο της ενέργειας της, αλλά ούτε και δικαιολογεί τον τρόπο πρόκλησης των τραυμάτων του Αιτητή και την έκτασή τους, τα οποία εν πάσει περιπτώσει και δεν αμφισβητεί. Εγείρεται από την Καθ΄ης η αίτηση ότι στην μονομερή αίτηση του Αιτητή, δεν συμπεριλαμβάνεται στη νομική βάση της αίτησης η Δ.39 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και κατά συνέπεια, η παράλειψη αυτή πλήττει την εγκυρότητα του εν λόγω Δικονομικού μέτρου, ήτοι της μονομερούς αιτήσεως. Αν και ο πιο πάνω λόγος είναι απορριπτέος και μόνο εκ του γεγονότος ότι δεν εγείρεται τέτοιος λόγος στους λόγους ένστασης της Καθ΄ης η αίτηση, προχωρώ κατωτέρω να αναφέρω ότι, κατά τ ην κρίση μου, η αναφορά στη νομική βάση της μονομερούς αίτησης των άρθρων 17(Ι) του Ν. 23/90, του άρθρου 32 του Ν. 14/60 και της Δ.48 θ. 1-3 και 9, συνιστά πλήρη παράθεση του ουσιαστικού και δικονομικού δικαίου που διέπει τις ενδιάμεσες αιτήσεις. Ενδεχόμενα, η αναφορά της Δ.39 στη νομική βάση της αίτησης, να έχει σημασία, στις περιπτώσεις εκείνες όπου η ένορκη δήλωση του ομνύοντα, δεν συμμορφώνεται με τις πρόνοιες της Δ.39 και ο ομνύοντας εξηγεί τους λόγους της μη συμμόρφωσης του, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει στην παρούσα υπόθεση. Για να δικαιολογείται η άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου για να εκδώσει διάταγμα αποκλειστικής χρήσης, σύμφωνα με το άρθρο 17
(1)του Ν. 23/90, πρέπει να συντρέχει διαζευκτικά μία από τις πιο κάτω προϋποθέσεις: i. Να υπάρχει διακοπή της συμβίωσης ή ii. Αποστολή γνωστοποίησης στον οικείο Επίσκοπο ή iii. Καταχώρηση αγωγής διαζυγίου. Στην παρούσα περίπτωση είναι προφανές ότι πληρούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις του Νόμου, εφόσον οι διάδικοι βρίσκονται σε διάσταση και περαιτέρω έχει δοθεί η απαραίτητη γνωστοποίηση στον οικείο Επίσκοπο. Με βάση τα γεγονότα, όπως αυτά έχουν τεθεί ενώπιον μου με τις ένορκες δηλώσεις των δικηγόρων των διαδίκων, προκύπτει ως κοινή θέση των διαδίκων, ότι έχει επέλθει διάσταση στην έγγαμη τους σχέση και ότι ο γάμος τους έχει καταρρεύσει ανεπανόρθωτα. Όπως χαρακτηριστικά έχει λεχθεί στην απόφαση του Δ.Ο.Δ., Πηχίδης ν. Πηχίδης,
(1997)1 ΑΑΔ 1612, η λέξη «συμβίωσης» στο άρθρο 17
(1)του Ν. 23/90 έχει την έννοια της γενικά αποδεκτής συλλειτουργίας του έγγαμου ζεύγους σε όλες τις εκφάνσεις της σχέσης και δεν συνδέεται με τη συγκατοίκηση ή μη του ζεύγους. Επικαλείται η Καθ΄ης η αίτηση, ως λόγο ακύρωσης του προσωρινού διατάγματος, ότι ο Αιτητής απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα από το Δικαστήριο, τέτοια των οποίων προφανώς η γνώση των δεν θα οδηγούσε το Δικαστήριο στην έκδοση του διατάγματος μονομερώς. Θα ήθελα εκ προοιμίου να τονίσω, ότι η μεταξύ των διαδίκων, στα πλαίσια ενδιάμεσης αίτησης, διαφορετική εκδοχή γεγονότων ή η γενική άρνηση γεγονότων δεν συνιστά, εκ πρώτης όψεως, παραβίαση του καθήκοντος του Αιτητή ή της Αιτήτριας, ανάλογα με την περίπτωση, για πλήρη αποκάλυψη ή/και παραπλάνηση του Δικαστηρίου. Το πρώτο γεγονός το οποίο επικαλείται η Καθ΄ης η αίτηση, είναι ότι ο Αιτητής στην ένορκη του δήλωση, σε σχέση με το γεγονός το οποίο επεσυνέβη στις 9.7.19 και για το οποίο το Δικαστήριο έκαμε ήδη λόγο ανωτέρω, απέκρυψε από το Δικαστήριο, ότι της επιτέθηκε και την τραυμάτισε και ότι ο τραυματισμός του Αιτητή, οφείλεται στην προσπάθεια της, να προστατεύσει το εαυτό της από αυτή την επίθεση. Θα ήθελα να σημειώσω ότι, παρόλο που το θέμα έχει απαντηθεί ανωτέρω, το γεγονός και μόνο όπως το ισχυρίζεται η Καθ΄ης η αίτηση, ότι δηλαδή βρισκόταν υπό καθεστώς άμυνας, επουδενεί λόγο δικαιολογούσε την άσκηση βίας εκ μέρους της, δηλαδή το μαστίγωμα ουσιαστικά του Αιτητή, με τη χρήση του λουριού του σκύλου τους και ακόμα πολύ περισσότερο, την έκταση των τραυμάτων τα οποία υπέστη ο Αιτητής. Τα πιο πάνω γεγονότα, εκ πρώτης όψεως, βεβαιώνουν τον Αιτητή, περί του οξύθυμου, εκρηκτικού και βίαιου χαρακτήρα της. Ότι ο Αιτητής, από τον Οκτώβριο του 2018 που βρίσκεται σε διάσταση απέκρυψε από το Δικαστήριο το γεγονός, σύμφωνα με τον ισχυρισμό της, ότι η ανήλικη κόρη των διαδίκων και η ίδια η Καθ΄ης η αίτηση, διαμένουν στο συζυγικό οίκο και ότι ο Αιτητής διέμενε σε διπλανό στούντιο, όπως το αποκαλεί, και ότι δεν ΄ήταν κάτω από την ίδια στέγη. Η Καθ΄ης η αίτηση έχει επισυνάψει φωτογραφίες του τι κατά την άποψη της, είναι αυτό το επικαλούμενο στούντιο. Πρώτα απ΄ όλα, θα ήθελα να παρατηρήσω ότι δεν συνιστά ξεχωριστό, με βάση τις φωτογραφίες, οικοδόμημα από τη συζυγική οικία, αλλά αντίθετα αποτελεί μέρος της συζυγικής οικίας. Ούτε υπάρχει μαρτυρία, ότι το αποκαλούμενο ως στούντιο, προσφέρει πλήρη διαμονή στον ένοικό του, υπό την έννοια ότι έχει ξεχωριστό μπάνιο, κουζίνα, υπνοδωμάτιο και γενικά όλα όσα είναι αναγκαία για τη διαμονή ενός ανθρώπου σε ένα οικοδόμημα. Εν πάσει περιπτώσει, οι διάδικοι βρίσκονται σε διάσταση από τον Οκτώβριο του 2018 και το γεγονός της ύπαρξης του στούντιο, όπως το αποκαλεί η Καθ΄ης η αίτηση, δεν αποτέλεσε εμπόδιο για την αποτροπή των εντάσεων στην έγγαμη τους σχέση, αλλά πολύ περισσότερο και για την πρόκληση σωματικής βλάβης στον Αιτητή. Αντίθετα, οι αλληλοκατηγορίες και χαρακτηρισμοί, όπως εκτοξεύονται εκατέρωθεν από τους διαδίκους, με βάση το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων τους, καθιστούν εκ των πραγμάτων αδύνατη τη διαμονή και ομαλή συλλειτουργία των διαδίκων στον συζυγικό οίκο, ιδίως δε αν ληφθεί υπόψη ότι τα όσα λαμβάνουν χώρα μεταξύ των διαδίκων, γίνονταν στην παρουσία ή στην αντίληψη του παιδιού τους, κάτι το οποίο ασφαλώς εκ των πραγμάτων είναι ενάντια στο συμφέρον του. Θα προχωρήσω κατωτέρω να εξετάσω κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32 του Ν. 14/60. Σημειώνω ότι, κατά την εξέταση μιας ενδιάμεσης αίτησης, το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάζει την αίτηση αυτή έχοντας υπόψη τις υποδείξεις της νομολογίας. Παραπέμπω στο πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση MILTON INVESTEMENTS COMPANY LTD v. DRYDEN GROUP LTD, Πολ. Έφ. αρ. 424/11, ημερ. 27.3.14, όπου λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνουμε ότι το πρώτο παράπονο δεν ευσταθεί και σ΄ ότι αφορά το δεύτερο, συμφωνούμε με τους εφεσείοντες ότι κατά πάγια νομολογία (Jonitexo (ανωτέρω) και Γρηγόριου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248) το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης καθ΄ ότι αυτό γίνεται κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης. Πρόκειται, να τονίσουμε, για αρχή που πρέπει να τηρείται με ευλάβεια και κατά το ενδιάμεσο αυτό στάδιο, το Δικαστήριο όχι μόνο πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει στα προαναφερθέντα συμπεράσματα, αλλά και να μην αφήνει να αιωρείται η σκιά ότι έχει αποφασίσει την ουσία της υπόθεσης ή κάποια ουσιώδη πτυχή της». Είναι παραδεκτό γεγονός, ότι οι διάδικοι βρίσκονται σε διάσταση από τον Οκτώβριο του 2018 και ότι ο γάμος τους έχει καταρρεύσει ανεπανόρθωτα. Τα όσα διαδραματίζονται εντός του συζυγικού οίκου, όπως τα ισχυρίζεται ο κάθε διάδικος, αλλά και το ανύπαρκτο και έως εχθρικό κλίμα που υπάρχει στις μεταξύ τους σχέσεις, εκτός του ότι καθιστούν αδύνατη την συνύπαρξη και την ομαλή συλλειτουργία της οικογένειας κάτω από κοινή στέγη, εμπλέκουν και το ανήλικο παιδί των διαδίκων στην όλη αντιπαράθεση των γονιών του, αφού πλείστα από τα γεγονότα, όπως τα επικαλείται και εξιστορεί ο κάθε διάδικος, συμβαίνουν στην παρουσία του παιδιού τους ή εμπίπτουν στην αντίληψη του, πράγμα το οποίο αναμφίβολα επηρεάζει το καλώς νοούμενο συμφέρον του. Περαιτέρω, η όλη προβληματική σχέση των διαδίκων, εμπλέκει και θέμα άσκησης σωματικής βίας του Αιτητή από την Καθ΄ης η αίτηση, όπως ήδη εκτεταμένα έγινε αναφορά ανωτέρω. Όλα τα πιο πάνω κατά την κρίση μου, είναι ικανά γεγονότα για την πλήρωση των δύο πρώτων προϋποθέσεων του ΄Αρθρου 32 του Ν. 14/60. Σε ότι αφορά την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το ενδιάμεσο διάταγμα, παραπέμπω στην απόφαση M & Ch. Mitsingas Tr. Ltd κ.ά. v. Timberland Co.
(1997)1Γ Α.Α.Δ. 1791, όπου τονίστηκαν τα πιο κάτω (σελ. 1799): «Όπως επισημαίνεται στην Papastratis v. Petrides
(1979)1 CLR 231, 240, την οποία το πρωτόδικο Δικαστήριο επικαλείται στην απόφαση του, το κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεση διατάγματος είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά, με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου σε θεραπεία». Η παρούσα υπόθεση αφορά στην ουσία της, οικογενειακής φύσης υπόθεση και λόγω αυτού του χαρακτήρα της, η πιο πάνω νομολογιακή αρχή η οποία αφορά πρωτίστως αστικής φύσεως υποθέσεις, συμπληρώνεται και εξειδικεύεται από το πιο κάτω απόσπασμα της απόφασης Κατσουρίδης v. Κατσουρίδη
(1997)1 Α.Α.Δ. 415, όπου στη σελίδα 420 αναφέρονται: «Ο πρωτόδικος δικαστής παράθεσε στο μέρος της απόφασης του, όπου εξετάζει τα νομικά κριτήρια βάσει των οποίων εκδίδεται ενδιάμεσο προσωρινό διάταγμα, τη νομολογία μας που υιοθετεί ουσιαστικά τις αρχές του Κοινοδικαίου. Πολύ ορθά επισημαίνει όμως και τη διαφορά που ενυπάρχει σ΄ ένα τέτοιο διάταγμα λόγω του χώρου που καλύπτει, αυτού δηλαδή των συζυγικών-οικογενειακών σχέσεων. Έχουμε την άποψη πως η πιο πάνω σοβαρή διαφορά καλόν είναι να λειτουργεί στη σκέψη του δικαστή του Οικογενειακού Δικαστηρίου». Στην ίδια απόφαση Κατσουρίδης (ανωτέρω), έχει γίνει μία πολύ σημαντική αναφορά σε σχέση με τη φύση των οικογενειακών σχέσεων ως η παρούσα αίτηση και σε συνάρτηση πάντοτε με τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου όπως αυτή διαλαμβάνεται στο άρθρο 32 του Ν. 14/
- Παρατίθεται κατωτέρω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα: «Οι οικογενειακές διαφορές κατά κανόνα συνάπτονται προς λεπτές πτυχές των ανθρωπίνων σχέσεων, και, συνήθως, εμπλέκουν και το όλως ευαίσθητο ζήτημα της ευημερίας ανηλίκων. Αυτά, όπως και τα ιδιαίτερα κριτήρια με γνώμονα τα οποία, όπως ορίζει κατά περίπτωση ο ουσιαστικός νόμος, παρέχεται η τελική θεραπεία, κατ΄ ανάγκην αποτιμούνται». Η πιο πάνω αναφορά στην Κατσουρίδης, συμπληρώνεται με τα πιο κάτω: «Οι πληγωμένες σχέσεις και τα τραυματισθέντα συναισθήματα των διαδίκων και των ανηλίκων δεν αποτιμούνται σε χρήμα και δεν αποκαθίστανται μεταγενέστερα». Στη βάση της πιο πάνω απόφασης, λαμβάνοντας υπόψη ότι όπως ήδη έχει λεχθεί, ο γάμος των διαδίκων έχει υποστεί ανεπανόρθωτο κλονισμό, ότι η συμβίωση των διαδίκων στον ίδιο οικογενειακό χώρο είναι εκ των πραγμάτων αδύνατη, ότι ο Αιτητής έχει ήδη υποστεί χρήση βίας με πρόκληση σωματικής βλάβης από την Καθ΄ης η αίτηση, ότι οι μεταξύ τους αντιδικίες λαμβάνουν χώρα στην παρουσία ή στην αντίληψη του παιδιού τους, ότι η συμβίωση των διαδίκων κάτω από κοινή στέγη αποβαίνει βλαπτική τόσο για τον Αιτητή όσο και για το ανήλικο παιδί τους, πράγμα το οποίο, σύμφωνα με την υπόθεση Κατσουρίδη (ανωτέρω), εντάσσει την όλη υπόθεση στο ίδιο το λεκτικό που χρησιμοποιεί η απόφαση Κατσουρίδη, ότι δηλαδή «Οι πληγωμένες σχέσεις και τα τραυματισθέντα συναισθήματα των διαδίκων και των ανηλίκων δεν αποτιμούνται σε χρήμα και δεν αποκαθίστανται μεταγενέστερα». Στη βάση όλων των πιο πάνω, καθίσταται αντιληπτό ότι στην παρούσα υπόθεση συντρέχει και η τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Ν. 14/
- Εξετάζοντας, περαιτέρω, κατά πόσο είναι δίκαιη και εύλογη η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, η κατάληξη του Δικαστηρίου είναι ότι και η προϋπόθεση αυτή ικανοποιείται, για τους λόγους που θα εξηγηθούν κατωτέρω. Ο Αιτητής επικαλείται στην ένορκη του δήλωση ότι είναι αδύνατη η μετακίνηση του αλλού, αφού το όλο εισόδημα του δαπανείται με την πληρωμή του στεγαστικού δανείου για την ανέγερση του συζυγικού οίκου, τους λογαριασμούς που αφορούν τη συζυγική οικία και την κάλυψη των οικογενειακών αναγκών και της ανήλικης θυγατέρας τους. Η Καθ΄ης η αίτηση, ισχυρίζεται ότι δεν έχει την οικονομική άνεση να ενοικιάσει διαμέρισμα, επικαλούμενη την ανεργία της. Θεωρώ ότι η Καθ΄ης η αίτηση αναμφίβολα έχει την ικανότητα να εργαστεί. Περαιτέρω, σημειώνω ότι ο Αιτητής στην ένορκη του δήλωση και συγκεκριμένα στην παρ. 6, ισχυρίζεται ότι η Καθ΄ης η αίτηση, επισυνάπτοντας προς τούτο Τεκμήριο Α, κατάσταση τραπεζικού λογαριασμού, στις 10.9.18, είχε αποταμιεύσει το ποσό της τάξης των €16.969,
- Σημειώνεται ότι η απάντηση της Καθ΄ης η αίτηση σε αυτό τον ισχυρισμό του Αιτητή, κρίνεται από αοριστία και γενικότητα, αφού απλώς ισχυρίζεται ότι ο λογαριασμός αυτός, σήμερα, δεν έχει το υπόλοιπο που αναφέρει ο Αιτητής. Θα ήταν πολύ απλό για την Καθ΄ης η αίτηση, ως η δικαιούχος του τραπεζικού λογαριασμού, να επισυνάψει στην ένορκη της δήλωση ένα έγγραφο του εν λόγω τραπεζικού λογαριασμού για το πραγματικό υπόλοιπο του λογαριασμού. Σύμφωνα με το άρθρο 17
(1)του Ν. 23/90, η παραχώρηση στον ένα σύζυγο του δικαιώματος αποκλειστικής χρήσης του συζυγικού οίκου είναι αποσυνδεδεμένο από το κριτήριο του ποιος σύζυγος είναι ο κύριος του ακινήτου. Τούτο έχει την έννοια ότι το Δικαστήριο έχει το δικαίωμα παραχώρησης της χρήσης και στον μη κύριο του ακινήτου, σύζυγο. Η οποιαδήποτε συνεισφορά του συζύγου, στην απόκτηση του συζυγικού οίκου αποτελεί το αντικείμενο των περιουσιακών διαφορών των συζύγων και η όποια αξίωση της Καθ΄ης η αίτηση για συνεισφορά της εντάσσεται στο πιο πάνω πλαίσιο, άρθρο 14 του Ν. 232/91. Παραμένει όμως, ως πραγματικό παραδεκτό γεγονός, ότι ο συζυγικός οίκος αποτελεί κυριότητα του Αιτητή. Σύμφωνα με τη νομολογία, η αξίωση του άρθρου 17
(1)του Ν.23/90 γεννιέται με την διακοπή της συμβίωσης και αποσβένεται με τη λύση του γάμου. (βλ. Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(1996)1 Α.Α.Δ. 280 και Γ. Κωνσταντίνου ν. Γ. Χ. Κωνσταντίνου
(2004)1 ΑΑΔ
- Είναι μέσα σ΄ αυτό το αυστηρά καθοριζόμενο χρονικό διάστημα που παρέχεται η εν λόγω θεραπεία. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, μετά τη λύση του γάμου των διαδίκων, ο συζυγικός οίκος θα παραμείνει νομικά, με ότι αυτό συνεπάγεται, στην ιδιοκτησία του Αιτητή και επομένως δικαίωμα για νόμιμη κατοχή και χρήση του συζυγικού οίκου θα έχει ο Αιτητής, με την Καθ΄ης η αίτηση να διατηρεί ενοχική αξίωση για απόδοση της συνεισφοράς της, αν υπάρχει, στη βάση του αγώγιμου δικαιώματος που δημιουργεί το Άρθρο 14 του περί των Περιουσιακών Σχέσεων των Συζύγων Νόμου, Ν. 232/
- Εγείρεται από την Καθ΄ης η αίτηση, το επιχείρημα ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να απορρίψει την αίτηση και κατά προέκταση να ακυρώσει το προσωρινό διάταγμα, διότι η ενδιάμεση θεραπεία την οποία επιζητεί ο Αιτητής, είναι ταυτόσημη με την θεραπεία της εναρκτήριας αίτησης. Αν και το θέμα αυτό, δεν τίθεται ως λόγος ένστασης από την Καθ΄ης η αίτηση, εν τούτοις, για να μην μείνει αναπάντητο, αναφέρω τα πιο κάτω, σε απάντηση. Το πιο πάνω θέμα, έτυχε νομολογιακής εξέτασης στην υπόθεση Penderhill Holdings Ltd κ.α. ν. Ambramchyk κ.α., Έφεση αρ. 319/11, ημερ. 13.1.14, όπου τονίσθηκε ότι το ζήτημα παροχής ταυτοσήμων θεραπειών με την αγωγή δεν αποκλείεται και ότι το ανεπιθύμητο δεν μπορεί να εξισωθεί με απαγόρευση. Παραθέτω κατωτέρω το σχετικό απόσπασμα: «Όπως παρατηρεί ορθώς και το πρωτόδικο Δικαστήριο, με παραπομπή στην Parico Aluminium Designs v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.,
(2002)1 ΑΑΔ 2015 και Κουνούνα ν. F & A Simonos Ltd
(2002)1 AAΔ 1361, το ζήτημα παροχής ταυτόσημων θεραπειών με την αγωγή, δεν αποκλείεται. Το ζήτημα πάντοτε εξετάζεται ως προς τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και αποτελεί ζήτημα ειδικών περιστάσεων. Επίσης είναι ορθό ότι δεν χορηγείται ουσιαστική θεραπεία από το ενδιάμεσο αυτό στάδιο, και κάτω από τον μανδύα της αίτησης για προσωρινό μέτρο (Michael v. Brevinos
(1969)1 CLR
- Το ανεπιθύμητο όμως δεν εξισούται με απαγόρευση. Δεν υπάρχει άκαμπτος κανόνας αποκλεισμού της θεραπείας ενδιαμέσως, αν αυτή ορθά και δίκαια ζητείται, επειδή και η αγωγή ουσιαστικά επιδιώκει το ίδιο πράγμα. Κατ΄ αρχάς η ενδιάμεση θεραπεία παραμένει ενδιάμεση και αναθεωρήσιμη ανά πάσα στιγμή αν θεωρηθεί ότι οι περιστάσεις έχουν διαφοροποιηθεί προς τροποποίηση ή ακόμη και ακύρωση του εκδοθέντος διατάγματος. Πρόσθετα, ενώ το εκδοθέν διάταγμα παραχωρείται ως λύση επείγουσας και παρεμπίπτουσας μορφής, οι ίδιες οι θεραπείες που ζητούνται με το κλητήριο, εάν επιτύχουν, χορηγούνται τελεσίδικα και στο διηνεκές. (Zena Company Ltd. v. Demenian Catering Ltd, Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 304/2008, ημερ. 21.10.2011). Εξαρτάται πάντοτε από την κρίση του Δικαστηρίου, αναλόγως των περιστάσεων (Parico Aluminium Designs v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α. (ανωτέρω)). Επισημαίνεται ότι η εξουσία στο Δικαστήριο, να χορηγήσει το δικαίωμα στον ένα σύζυγο να χρησιμοποιεί την οικογενειακή στέγη κατ΄ αποκλεισμό του άλλου συζύγου, παρέχεται από το άρθρο 17(Ι) του Ν. 23/
- Αυτή η θεραπεία είναι και η μόνη θεραπεία η οποία παρέχεται σε σύζυγο από το άρθρο αυτό. Είναι επομένως, όχι μόνο αυτονόητο, αλλά και αναπόφευκτο το ταυτόσημο της θεραπείας της εναρκτήριας αίτησης με αυτή του ενδιάμεσου σταδίου. Όπως έχει ήδη αναφερθεί στην παρούσα απόφαση, τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης είναι τέτοια που ως εκ της φύσεως και της σοβαρότητας τους, (άσκηση βίας με πραγματική σωματική βλάβη, και γενικότερα βίας στην οικογένεια), καθιστούν την παροχή της ενδιάμεσης θεραπείας, ως δίκαιη και πρόσφορη υπό τις περιστάσεις. Τελειώνοντας, επισημαίνεται ότι ακόμη και η τελική θεραπεία η οποία παρέχεται μέσα στα πλαίσια της εναρκτήριας αίτησης, (αγωγής), έχει και αυτή προσωρινό χαρακτήρα, αφού όπως ήδη αναφέρθηκε, το όποιο διάταγμα αποκλειστικής χρήσης, παύει να ισχύει με τη λύση του γάμου, (Βλ. Χριστοδούλου και Κωνσταντίνου, ανωτέρω). Λαμβάνοντας όλα τα πιο πάνω υπόψη, θεωρώ ότι η συνέχιση του εν λόγω διατάγματος όχι μόνο είναι δίκαιη και εύλογη, αλλά συνιστά και αναπόφευκτη ενέργεια για το Δικαστήριο στη βάση όλων των πιο πάνω γεγονότων και παρατηρήσεων του Δικαστηρίου, τα οποία συνθέτουν την έγγαμη ζωή των διαδίκων στην οποία αναμφίβολα εμπλέκεται και το παιδί τους. Σημειώνω και λαμβάνω υπόψη ότι και ο Αιτητής-πατέρας είναι και αυτός σε θέση να εξασφαλίσει το καλώς νοούμενο συμφέρον του παιδιού, αφού με βάση της ίδιες τις παραδοχές της, εξασφαλίζει τη διατροφή και συντήρηση του παιδιού, τα θέματα υγείας της και τις εκπαιδευτικές της ανάγκες. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, το προσωρινό διάταγμα αποκλειστικής χρήσης ημερ. 18.7.2019 καθίσταται απόλυτο. Ως προς τα έξοδα, η φύση της υπόθεσης είναι τέτοια, ώστε να συνεπάγεται για το ένα μέρος, διαμονή του εκτός του συζυγικού οίκου, πράγμα που υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης δεν θα ήταν δίκαιο να γινόταν οποιαδήποτε άλλη διαταγή στο στάδιο αυτό από τη διαταγή, τα έξοδα να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της εναρκτήριας αίτησης. (Υπ.) ............. Μ. Τσαγγαρίδης, Π. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Τα πλήρη ονόματα των διαδίκων και αναφερομένων προσώπων στην απόφαση του Δικαστηρίου βρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο