Κ. Ι. ν. Μ. Θ., Αρ. Αίτησης: 144/2018, 12/7/2021

(1995)1 ΑΑΔ 168, στη σελίδα 176 «...η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου να επιληφθεί επίδικου θέματος, κρίνεται με αναφορά στο χρόνο που εγείρεται το ζήτημα ενώπιον του Δικαστηρίου». Η αδιαμφισβήτητη συνεπώς ενηλικίωση του τέκνου των διαδίκων Ε. στις 03/02/2021, δεν επηρεάζει την εξέταση της αίτηση και της ανταπαίτησης που καταχωρήθηκαν στις 07/08/2018 και 05/11/2018, αντίστοιχα. Αίτηση και ανταπαίτηση είναι απότοκες του εκ συμφώνου εκδοθέντος διατάγματος, στην Αίτηση Διατροφής με αριθμό 212/2013(Στη συνέχεια αναφερόμενο ως το υφιστάμενο διάταγμα διατροφής). Πρόκειται για διάταγμα με το οποίο τροποποιήθηκε το προηγούμενο διάταγμα ημερομηνίας 20/02/2007, στην Αίτηση Διατροφής με αριθμό 138/2006 και με το οποίο το ποσό της μηνιαίας διατροφής επανήλθε από την 01/12/2014, στο ίδιο ύψος όπως και προηγουμένως, ήτοι €220 το μήνα. Με το προηγούμενο διάταγμα ημερομηνίας 20/02/2007, το ποσό της μηνιαίας διατροφής καθοριζόταν στις £130, από 20/02/2007 (TEK 2). Στο ίδιο πιο πάνω διάταγμα ημερομηνίας 25/11/2014 περιέχεται ως Κανόνας του Δικαστηρίου και η πιο κάτω δήλωση των συνηγόρων των διαδίκων: «Η Καθ' ης η αίτηση θα διεκδικήσει την αύξηση του 10% από το Νοέμβριο του 2018 και μετά». Αφού συμπληρώθηκαν τα δικόγραφα, ακολουθώντας τη Δ.30 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, μαρτυρία προσέφεραν μόνο οι ίδιοι οι διάδικοι και στη συνέχεια, η διαδικασία ολοκληρώθηκε με γραπτές αγορεύσεις των δικηγόρων τους. Η εξουσία του Οικογενειακού Δικαστηρίου να τροποποιεί προηγούμενη απόφαση ομοβάθμιου δικαστηρίου στηρίζεται στο άρθρο 38 του ίδιου πιο πάνω Νόμου το οποίο προβλέπει: «38.

(1)Αν αφότου εκδόθηκε η απόφαση που προσδιορίζει τη διατροφή μεταβλήθηκαν οι όροι της, το Δικαστήριο μπορεί να τροποποιήσει την απόφαση του ή και να διατάξει τον τερματισμό της διατροφής.

(2)Ανεξάρτητα από τις διατάξεις του εδαφίου

(1), το ύψος του ποσού της διατροφής αυξάνεται αυτόματα κατά δέκα τοις εκατόν (10%) ανά περίοδο εικοσιτεσσάρων μηνών: Νοείται ότι, το Δικαστήριο μπορεί, κατόπιν αίτησης του υπόχρεου διατροφής, να διατάξει όπως μη ισχύσει η αυτόματη αύξηση και/ή το ύψος αυτής περιοριστεί. Σε περίπτωση υποβολής τέτοιας αίτησης, αναστέλλεται η υποχρέωση καταβολής οποιουδήποτε ποσού αύξησης: Νοείται περαιτέρω ότι, η απόφαση του Δικαστηρίου δυνάμει του παρόντος εδαφίου εκδίδεται εντός τριών μηνών από την καταχώρηση της αίτησης και δυνατόν να έχει αναδρομική εφαρμογή από την ημερομηνία κατά την οποία η αυτόματη αύξηση θα είχε εφαρμογή δυνάμει του παρόντος εδαφίου.» Το πιο πάνω άρθρο ερμηνεύθηκε στην υπόθεση Χρ. Χριστοδούλου ν. Α. Χριστοδούλου

(1993)1 Α.Α.Δ. 195, όπου στη σελ. 201 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Ο όρος «αφότου» στο πλαίσιο του Άρθρου 38 του Ν.216/90, δεν αφήνει αμφιβολία ότι μόνο γεγονότα τα οποία ανακύπτουν μετά την εκδίκαση του διατάγματος και τείνουν να διαφοροποιήσουν το πραγματικό βάθρο στο οποίο στηρίχθηκε η απόφαση της οποίας επιδιώκεται η τροποποίηση, μπορεί να στοιχειοθετήσουν τις προϋποθέσεις για αναθεώρηση του εκδοθέντος διατάγματος. Διαφορετικά, δεν παρέχεται δικαιοδοσία σε δικαστήριο να αναθεωρήσει την απόφαση ομοβάθμιου δικαστηρίου». Επίσης, στην πρόσφατη απόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου στην Αντρέου ν. Τσίρου, Έφεση αρ.16/2013, ημερομηνίας 21.12.2016, λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Το άρθρο 38, το οποίο είναι προσδιοριστικό της δυνατότητας τροποποίησης υφιστάμενου διατάγματος διατροφής, ερμηνεύθηκε σε αριθμό υποθέσεων όπως τις Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου

(1993)1 Α.Α.Δ 195, Αριστείδου ν. Χρυσάνθου

(1994)1 Α.Α.Δ. 711, Δημητρίου ν. Περδίου

(2005)1 Α.Α.Δ 1418 και άλλες. Η νομολογία έχει καθορίσει ότι μόνο γεγονότα τα οποία ανακύπτουν μετά την έκδοση του αρχικού διατάγματος είναι δυνατό να ληφθούν υπόψη προς αναθεώρηση του υφιστάμενου διατάγματος. Είναι η μεταβολή των όρων που καθιστά την αρχική απόφαση μεταρρυθμιστέα. Αυτό σημαίνει ότι οιοσδήποτε των διαδίκων που υπόκειται στο αρχικό διάταγμα διατροφής, μπορεί να υποβάλει αίτηση για τροποποίηση είτε προς τα άνω, είτε προς τα κάτω, ή, ακόμη και να επιδιώξει εξ ολοκλήρου τερματισμό της διατροφής, (δέστε σχετικά και τα όσα αναφέρονται στα συγγράμματα Ε. Κουνουγέρη-Μανωλεδάκη: Οικογενειακό Δίκαιο, Τόμος ΙΙα, σελ. 144-145, Γιώργου Κουμάντου: Οικογενειακό Δίκαιο, Τόμος ΙΙ, σελ. 123-125 και Βασίλη Βαθρακοκοίλη: Το Νέο Οικογενειακό Δίκαιο, Γ΄ Έκδοση, σελ. 515-518, που ερμηνεύουν το αντίστοιχο άρθρο 1494 του Αστικού Κώδικα). Ο αιτητής έχει βέβαια το βάρος απόδειξης ότι οι όροι του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής έχουν μεταβληθεί ούτως ώστε να είναι αναγκαία η τροποποίηση του». Ότι λοιπόν προκύπτει από τα πιο πάνω είναι πως η δυνατότητα του Δικαστηρίου για μεταρρύθμιση της απόφασης που καθόρισε τη διατροφή, προϋποθέτει μεταβολή των όρων της διατροφής. Η μεταβολή δε αυτή, πρέπει να είναι ουσιώδης, δηλαδή σημαντική και όχι συνήθης και να δικογραφείται (Βλέπε Β. Βαθρακοκοίλη, Οικογενειακό Δίκαιο Τόμος Ε΄, Αθήνα 2004, σελίδες 796 και 801) Η Αιτήτρια/Καθ' ης η αίτηση στην ανταπαίτηση(στη συνέχεια αναφερόμενη ως η Αιτήτρια), με την αίτηση της ζητά την τροποποίηση του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής με αύξηση του ποσού της διατροφής από τα €220 στα €500 το μήνα. Σπεύδω ευθύς εξ αρχής να αναφέρω ότι με βάση την αίτηση, όπως είναι διατυπωμένη, το Δικαστήριο δεν μπορεί να αναλάβει δικαιοδοσία για τροποποίηση του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής. Και εξηγώ. Καμμιά αξία δεν έχουν οι αναφορές της Αιτήτριας για τα εισοδήματα €2.000 μηνιαίως και τις προσωπικές συνθήκες του Καθ' ου η αίτηση/Αιτητή στην ανταπαίτηση(στη συνέχεια αναφερόμενος ως ο Καθ' ου η αίτηση) για το ότι δεν επιβαρύνεται με ενοίκιο εφόσον διαμένει σε ιδιόκτητη κατοικία και «αλλάζει συχνά ακριβά αυτοκίνητα 'διαφημίζοντας' έτσι την καλή οικονομική του κατάσταση». Ο λόγος γι' αυτό είναι η μη αναφορά στην αίτηση αλλά και στη μαρτυρία της Αιτήτριας της μεταβολής των όρων αυτών, πως ήταν δηλαδή κατά την έκδοση του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής και πως διαμορφώθηκαν κατά την καταχώρηση της αίτησης. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και για τα δικά της ανάλογα δεδομένα, ότι δηλαδή λόγω νόσου από την οποία πάσχει εργάζεται part time με μισθό, κατά την καταχώρηση της αίτησης, €400 μηνιαίως και κατά την εξέταση της, €500 μηνιαίως (Αναφορά σε μισθό €500 μηνιαίως γίνεται στην αγόρευση των συνηγόρων της). Οι ανάγκες συντήρησης και διατροφής του Ε. καθορίζονται στην παράγραφο 5 της αίτηση ως ακολούθως: «1) Διατροφή €150,00 2) Ένδυση - Υπόδηση €70,00 3) Ρεύμα - νερό - τηλέφωνο €100,00 4) Ψυχαγωγία - Κοιν. Υποχρεώσεις €50,00 5) Ιατρική Περίθαλψη - Φάρμακα €50,00 6) Καθημερινά έξοδα €100,00 7) Μεταφορικά €120,00 8) Ιδιαίτερα μαθήματα Αγγλικών €60,00 9) Ιδιαίτερα Μαθήματα Μαθηματικών €70,00 10) Χοροί €35,00 11) Μαθήματα εκμάθησης Μπουζούκι €70,00 12) Εξετάσεις στο μάθημα εκμάθησης μπουζουκιού (αναλογία) €16,60 13) Μαθήματα Φωνητικής €70,00 Σύνολο: .............. €961,60» Και ως προς αυτές ελλείπει δικογραφικά το στοιχείο της μεταβολής τους. Ποιο ήταν δηλαδή πριν και μετά την έκδοση του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής το περιεχόμενο της διατροφής. Οι ανάγκες δηλαδή για τη συντήρηση του Ε. που καλύπτονταν από αυτήν και πως αυτές διαφοροποιήθηκαν μετά. Τι προστέθηκε, τι αφαιρέθηκε, τι διαφοροποιήθηκε προς τα πάνω ή προς τα κάτω και το ανάλογο κόστος τους. Η γενική αναφορά στο δικόγραφο της αίτησης ότι «τα έξοδα του ανήλικου - τότε - τέκνου των διαδίκων από την έκδοση του προηγούμενου διατάγματος μέχρι σήμερα έχουν αυξηθεί κατά πολύ...» δεν σώζει την κατάσταση, ούτε και ανοίγει το δρόμο για εξειδίκευση της μεταβολής με τη μαρτυρία. Παρ' όλα ταύτα, θα αναφερθώ σε κάποιες από τις μεταβολές στις ανάγκες του Ε. που εισηγείται στη μαρτυρία της η Αιτήτρια, οι οποίες δυνητικά θα μπορούσαν να αποδειχθούν από αυτήν, αν βέβαια είχαν δικογραφηθεί ορθά, για να καταδείξω ότι ακόμα και μ' αυτές το Δικαστήριο δεν μπορεί να αναλάβει δικαιοδοσία. Πρόκειται κυρίως για τις εξωσχολικές δραστηριότητες του Ε. υπό στοιχεία 8-13 πιο πάνω: «8) Ιδιαίτερα μαθήματα Αγγλικών» Γίνονται τα μαθήματα αυτά και πριν από την έκδοση του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής και δεν υπάρχει εισήγηση για μεταβολή στο κόστος τους. «9) Ιδιαίτερα μαθήματα Μαθηματικών» Πρόκειται για μαθήματα που κατ' ισχυρισμόν της Αιτήτριας άρχισαν μετά την έκδοση του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής. Παρ' όλο που το κόστος τους ορίζεται στην αίτηση να είναι €70,00, κατά το ΤΕΚ 4 που προσκόμισε η Αιτήτρια, το κόστος τους καθορίζεται το 2018-2019 στα €50 το μήνα και το 2019-2020 στα €70 το μήνα. Λαμβανομένου υπόψη ότι τέτοιου είδους μαθήματα γίνονται 9 μήνες το χρόνο, το κόστος διαφοροποιείται στα €37,50 και €52,50 αντίστοιχα. «10) Χοροί» Και εδώ υπάρχει εισήγηση για αύξηση του κόστους. Πλήρωνε λέει η Αιτήτρια πριν €35 και τώρα €

1. Για το ποσό των €35 δεν έχει προσκομίσει απόδειξη πληρωμής. Ότι έχει προσκομίσει είναι μια σελίδα μόνο από την Έκθεση Υπεράσπισης της ημερομηνίας 09/01/2014 στην Αίτηση Διατροφής 212/2013(ΤΕΚ 9), όπου γίνεται αναφορά στο ύψος του εν λόγω εξόδου. Για το ποσό των €80, η Αιτήτρια προσκόμισε απόδειξη του ομίλου στον οποίο γίνονται «οι χοροί»(ΤΕΚ 7). Σ' αυτήν όμως γίνεται αναφορά ότι το εισπραχθέν ποσό των €80 αποτελεί υπόλοιπο. Για ότι σημασία μπορεί να έχει αναφέρω ότι και αυτό το έξοδο επηρεάζεται προς τα κάτω, ανάλογα με το πόσους μήνες το χρόνο διδάσκονται «οι χοροί», στοιχείο άγνωστο στο Δικαστήριο. «11) Μαθήματα εκμάθησης Μπουζούκι €70,00 12) Εξετάσεις στο μάθημα εκμάθησης μπουζουκιού (αναλογία) €16,60 13) Μαθήματα Φωνητικής €70,00» Κατά παραδοχή της Αιτήτριας, τα πιο πάνω κονδύλια υπήρχαν και πριν από την έκδοση του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής. Επικαλείται όμως την αύξηση του κόστους τους αναφέροντας στην παράγραφο 8.4 της μαρτυρίας της τα εξής: «Για την εκμάθηση μουσικού οργάνου πριν την έκδοση του επίδικου διατάγματος πληρώνετο το ποσό των €65,00 μηνιαίως το οποίο σήμερα αυξήθηκε σε €130 μηνιαίως. Το ίδιο συνέβη και με τα μηνιαία δίδακτρα φωνητικής για τα οποία πριν την έκδοση του επίδικου διατάγματος πληρώνετο το ποσό των €60,00 το οποίο σήμερα αυξήθηκε σε €
2. Έχω στην κατοχή μου και επισυνάπτω ως Τεκμήριο 5 βεβαίωση από το ωδείο ... αναφορικά με τα μηνιαία δίδακτρα. Σημειώνω επίσης ότι ο Ε. παρακάθεται σε εξετάσεις κάθε χρόνο ώστε να προχωρήσει επίπεδο εκμάθησης, για τις οποίες κάθε χρόνο πληρώνεται το ποσό των €
3. Επισυνάπτω επίσης βεβαίωση από την σχολή ... στην οποία ο Ε. παρακολουθεί μαθήματα φωνητικής, αναφορικά με τα μηνιαία δίδακτρα, ως Τεκμήριο 6». Ότι σχολιάζεται είναι πως για το κόστος των πιο πάνω, πριν από την έκδοση του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής, ότι προσκομίζει η Αιτήτρια, για να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς της, είναι και πάλι μια σελίδα μόνο από την Έκθεση Υπεράσπισης της ημερομηνίας 09/01/2014, στην Αίτηση Διατροφής 212/2013(ΤΕΚ 9), όπου αναφέρονται ως έξοδα «για ιδιαίτερα μαθήματα μουσικού οργάνου» και «φωνητικών», €65 και €60 μηνιαίως, αντίστοιχα. Αναλογία καθορίζεται για το κονδύλι 12 πιο πάνω, ενώ τέτοια αναλογία, συνήθως υφίσταται και για τα δύο άλλα κονδύλια 11 και 13 πιο πάνω, ανάλογα με τους μήνες του χρόνου που παραδίδονται τα πιο πάνω μαθήματα. Τέλος, ανατρέχοντας στα ΤΕΚ 5-6, διαπιστώνονται τα εξής: ΤΕΚ 5: Αποτελεί βεβαίωση ημερομηνίας 13/09/2019, σύμφωνα με την οποία «τα μαθήματα μπουζουκιού, θεωρίας και Σολφέζ» στοιχίζουν για το έτος 2018-2019 €110 το μήνα. Για το έτος 2019-2020, τα πιο πάνω μαθήματα μετατρέπονται σε «μπουζουκιού, Αρμονίας, Σολφέζ και Οργανογνωσίας με σκοπό την απόκτηση πτυχίου στο μπουζούκι» και στοιχίζουν €130 το μήνα. Καμμιά αναφορά δεν γίνεται στην πιο πάνω βεβαίωση σε εξετάσεις και στο κόστος αυτών, ούτε και γίνεται γνωστό κατά πόσο τούτο περιλαμβάνεται στο πιο πάνω μηνιαίο κόστος ή όχι. ΤΕΚ 6: Πρόκειται για βεβαίωση χωρίς ημερομηνία, όπου αναφέρεται ότι το κόστος για τα μαθήματα φωνητικής ανέρχεται στα €80 το μήνα με τη διευκρίνιση ότι «κάθε χρόνο αναλόγως του επιπέδου που παρακάθεται σε εξετάσεις φωνητικής ο μαθητής μας, το συγκεκριμένο ποσόν αυξάνεται». Και εδώ παραμένει άγνωστο κατά πόσο το κόστος των εξετάσεων περιλαμβάνεται ή όχι στο ποσό των εκάστοτε διδάκτρων. Ότι περαιτέρω σε σχέση με τα κονδύλια 1-7 εισηγείται και αναλύει η Αιτήτρια στη μαρτυρία της είναι γενικά η μεταβολή τους και ειδικότερα η αύξηση τους λόγω της ηλικίας του Ε. Θα ήταν παράλειψη μου να μην επισημάνω τη μη ενασχόληση της Αιτήτριας στη μαρτυρία της με το κονδύλι 5 πιο πάνω, «Ιατρική Περίθαλψη - Φάρμακα». Επίσης, παράλειψη μου θα ήταν να μην αναφερθώ στην ειδική ενασχόληση της Αιτήτριας στη μαρτυρία της με το κονδύλι 7 πιο πάνω «μεταφορικά», το κόστος του οποίου δικαιολογεί με την απόσταση που έχει το ωδείο για τα μαθήματα φωνητικής από το σπίτι, χωρίς να γίνεται σύγκριση της απόστασης αυτής με ότι προηγούμενα ίσχυε, εφόσον τα μαθήματα φωνητικής δεν είναι νέα και την απόσταση που καλύπτεται για τα μαθήματα μαθηματικών που προστέθηκαν. Επίσης την ειδική ενασχόληση της Αιτήτριας για το κόστος αγοράς επ' ονόματι της μητέρας της και τη χρήση από τον Ε. κινητού τηλεφώνου, ύψους €42 μηνιαίως. Άλλο γεγονός που χρήζει αναφοράς, είναι η παράλειψη της Αιτήτριας να αναφερθεί στη μαρτυρία της ημερομηνίας 28/11/2019 στην απόκτηση νέου παιδιού από την ίδια, που γεννήθηκε στις 23/10/
4. Αναφορά στη γέννηση του γίνεται μόνο στη γραπτή αγόρευση των συνηγόρων της με την συμπλήρωση ότι λόγω της απόκτησης του «είναι φανερό ότι οι οικονομικές υποχρεώσεις της Αιτήτριας αυξήθηκαν κατά κόρο μετά την έκδοση του επίδικου διατάγματος». Αποδέχομαι μόνο το «φανερό», όχι όμως και το μπορετό, εκ του λόγου αυτού, να μεταρρυθμιστεί το υφιστάμενο διάταγμα διατροφής. Ο λόγος είναι διπλός. Κατά πρώτο, δεν αναφέρεται από την Αιτήτρια στη μαρτυρία της. Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με την απλή αναφορά του, ως ένα γεγονός, στην αγόρευση των συνηγόρων της, χωρίς άλλες λεπτομέρειες και δη τα έξοδα συντήρησης του νέου παιδιού. Οι πιο πάνω μεταβολές τις οποίες εισηγείται η Αιτήτρια μαζί με τις επισημάνσεις που γίνονται γι' αυτές, δεν είναι ουσιώδεις και σημαντικές ώστε να οδηγούσαν, αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά, στη μεταρρύθμιση του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής. Πρόκειται για αυτές τις συνήθεις μεταβολές που ο νομοθέτης εν τη σοφία του, θεωρώντας προφανώς αδιαμφισβήτητο το γεγονός πως οι ανάγκες των ανήλικων αυξάνονται με την πάροδο του χρόνου, εισήξε με το εδάφιο 2 του Ν.216/90 την «αυτόματη αύξηση» της διατροφής, όπως επικράτησε να αναφέρεται. Επί τούτου δε, η Αιτήτρια δεν μπορεί με τις ενέργειες της να επιδοκιμάζει και την ίδια ώρα να αποδοκιμάζει τις πρόνοιες της πιο πάνω διάταξης. Δεν μπορεί δηλαδή από μόνη της να δεσμεύεται με τον Κανόνα του Δικαστηρίου που αναφέρεται στο υφιστάμενο διάταγμα διατροφής, ότι δεν θα διεκδικήσει την αύξηση του 10% μέχρι το Νοέμβριο του 2018, δέσμευση την οποία και πάλι από μόνη της, φαίνεται να τήρησε, εφόσον σύμφωνα με την πληροφόρηση που προέρχεται από τον Καθ' ου η αίτηση το ποσό της διατροφής κατά την ακρόαση της αίτησης ανέρχεται στα €250 το μήνα(ΤΕΚ 3) και από την άλλη, πριν από τη λήξη της πιο πάνω δέσμευσης, ήτοι στις 07/08/2018, να καταχωρεί την επίδικη αίτηση ζητώντας την αύξηση του ποσού της διατροφής. Ότι γενικότερα και ανεπίτρεπτα προσπάθησε να προωθήσει η Αιτήτρια, ακολουθώντας την πιο πάνω αναφερόμενη πορεία, είναι η αναθεώρηση του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής, με βάση τα δεδομένα που εισηγείται, ωσάν να επρόκειτο για την έκδοση αρχικού διατάγματος διατροφής και όχι τροποποίηση υφιστάμενου διατάγματος διατροφής. Και τούτο, αποκρύπτοντας επιμελώς από το Δικαστήριο το ύψος των επιδομάτων που λαμβάνει, μονογονεϊκού και επιδόματος τέκνου, στα οποία, κατ' όνομα μόνο, γίνεται αναφορά στη γραπτή αγόρευση των συνηγόρων της. Δεν θα ήταν λάθος εάν χαρακτήριζε κανείς την ανταπαίτηση ως αντίβαρο στην αίτηση και ως ενέργεια αντιπερισπασμού. Μ' αυτήν, ο Καθ' ου η αίτηση/Αιτητής στην ανταπαίτηση ζητά: «Απόφαση και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου που να αναστέλλει την αύξηση του 10% την οποία σύμφωνα με το Διάταγμα ημερ. 25/11/2014 θα διεκδικούσε η Αιτήτρια από τον Νοέμβριο του 2018 και μετά, ώστε να εξακολουθεί ο Καθ' ου η αίτηση να καταβάλλει το ποσό των €220 ως η συνεισφορά για τη διατροφή του ανήλικου τέκνου του». Όμως και στην ανταπαίτηση, για τους ίδιους λόγους όπως και στην αίτηση, ακολουθείται η ίδια μοιραία πορεία. Κι εδώ, καμμιά αξία δεν έχουν οι αναφορές του Καθ' ου η αίτηση για εισοδήματα της Αιτήτριας πέραν των €1,000 μηνιαίως, από την εργασία της σε επιχείρηση διανομής γαλακτοκομικών προϊόντων και ως αισθητικού, καθώς και το ότι μένει σε οικία την οποία της παραχώρησε η μητέρα της. Και πάλι ο λόγος γι' αυτό είναι η μη αναφορά στην ανταπαίτηση αλλά και στη μαρτυρία του Καθ' ου η αίτηση της μεταβολής των όρων αυτών. Πως ήταν δηλαδή κατά την έκδοση του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής και πως διαμορφώθηκαν κατά την καταχώρηση της ανταπαίτησης. Ως προς τα έξοδα του ανήλικου Ε. η μόνη αναφορά που γίνεται είναι ότι αυτά ως προσδιορίζονται από την Αιτήτρια «είναι υπερβολικά και/ή διογκωμένα». Τέλος, ως προς τα δικά του εισοδήματα και τις προσωπικές και οικογενειακές του συνθήκες που τα επηρεάζουν και πάλι ότι παρατηρείται είναι η μη εξειδίκευση της μεταβολής που έχουν υποστεί. Είναι οικοδόμος στο επάγγελμα. Όμως λόγω σοβαρού τραυματισμού του σε τροχαίο δυστύχημα στις 23/08/2003 κρίθηκε αρχικά ικανός για ήπια χειρωνακτική εργασία(ΤΕΚ 5 Πιστοποιητικό από τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας ημερομηνίας 13/07/2011), στη συνέχεια ως μόνιμα ανίκανος για εργασία ως οικοδόμος(ΤΕΚ 6 Πιστοποιητικό από τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας ημερομηνίας 22/09/2015) και τέλος, ως ανίκανος για την ίδια εργασία μέχρι τις 30/05/2018(ΤΕΚ 6 Πιστοποιητικό από τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας ημερομηνίας 09/05/2018). Το 2006, μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες, εργοδοτήθηκε στον οικοδομικό τομέα και συγκεκριμένα από τον προηγούμενο εργοδότη του για την εκτέλεση ήπιας χειρωνακτικής εργασίας. Στη συνέχεια, λόγω της ύφεσης που παρατηρήθηκε στον οικοδομικό τομέα, απολύθηκε και είναι άνεργος από τις 02/09/2011(ΤΕΚ 8). Επρόκειτο μάλιστα να χειρουργηθεί στις 20/07/2020 λόγω οξείας χολοκυστίτιδας(ΤΕΚ 7). Ως οικογένεια λαμβάνουν από το κράτος τα εξής: · Ο ίδιος δημόσιο βοήθημα ύψους €670 μηνιαίως(ΤΕΚ 12) · Η σύζυγος του επίδομα €279,17(ΤΕΚ 14) για τα δύο παιδιά τους, που ας σημειωθεί γεννήθηκαν στις 24/11/2008 και 30/12/2010(ΤΕΚ 9), δηλαδή πριν από την έκδοση του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής και · €800 που λαμβάνει το ένα από τα δύο παιδιά τους, λόγω προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει(ΤΕΚ 10, 11, 13) Από όλα τα πιο πάνω, ότι προσλαμβάνει ειδική σημασία είναι ο ισχυρισμός του Καθ' ου η αίτηση ότι από τις 02/09/2011 γράφτηκε και εξακολουθεί να είναι μέχρι σήμερα άνεργος. Ότι παρατηρείται όμως είναι πως άνεργος ήταν και όταν συμφωνούσε στην έκδοση του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής. Μάλιστα ότι άλλαξε από τότε και αναφέρεται από τον ίδιο είναι πως από τις 30/05/2018, είναι ικανός για εργασία. Η ανεργία του Καθ' ου η αίτηση, δεν μπορεί από μόνη της να λειτουργήσει υπέρ της έγκρισης της ανταπαίτησης του. Ο Αιτητής, από τις 30/05/2018, είναι ικανός για εργασία, είτε με απασχόληση στον τομέα που δραστηριοποιείτο προηγουμένως ή σε άλλη εργασία που θα επιλέξει για κάλυψη, μεταξύ άλλων και της εκ του νόμου υποχρέωσης του για συνεισφορά του στη διατροφή του τέκνου του Ε. (Άρθρα 33 και 38 του Ν216/90). Η αρχή που καλύπτει το θέμα είναι ότι σημασία δεν έχουν οι απολαβές από την εργασία αλλά η εισοδηματική ικανότητα του υπόχρεου γονέα [Μενελάου ν. Μενελάου

(1993)1 ΑΑΔ 381, Ιωάννου ν. Ιωάννου

(1993)1 ΑΑΔ 900 και Δημητρίου ν. Περδίου

(2005)1 ΑΑΔ 1418]. Ήταν θαρρώ γνωστή η πιο πάνω εξέλιξη στον Καθ' ου η αίτηση όταν μέσω των συνηγόρων του, κατά την έκδοση του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής, έγινε Κανόνας του Δικαστηρίου η δήλωση για έναρξη της αύξησης του 10% από το Νοέμβριο του 2018 και μετά. Θα έπρεπε έγκαιρα να προνοήσει ώστε να είναι συνεπής με τη δήλωση του και όχι με την ανταπαίτηση του, που καταχωρήθηκε στις 05/11/2018 να ζητά την αναστολή της αύξησης του 10%. Και αυτός με τη σειρά του δεν μπορεί να επιδοκιμάζει και την ίδια ώρα να αποδοκιμάζει το ίδιο γεγονός προς όφελος του. Συνακόλουθα των πιο πάνω, η αίτηση και η ανταπαίτηση απορρίπτονται. Κάθε πλευρά να επωμιστεί τα έξοδα της, τόσο στην αίτηση όσο και στην ανταπαίτηση. (Υπ.) ........... Δ. Κούσιου, Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΟΤ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο