Μ.Μ.Χ ν. Γ.Ν., Αρ. Αίτησης:184/2020, 8/12/2021

(2)της Διαταγής ορίζει πως αυτή «διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39». Αναφερόμενος σε ένορκες δηλώσεις, ο θεσμός εννοεί αυτές που καταχωρούνται εξ αρχής μαζί με την ενδιάμεση αίτηση και την ένσταση καθώς και αυτές που καταχωρούνται στη συνέχεια ως συμπληρωματικές των αρχικών εφόσον δοθεί σχετική άδεια από το Δικαστήριο. Ο ίδιος θεσμός ορίζει πως «το Δικαστήριο ή Δικαστής, μετά από αίτηση η προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώριση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων». [δείτε τη Δ.48 Θ.4

(2)]. Από το γράμμα της Δ.48 Θ.4

(2)προκύπτει πως η δυνατότητα καταχώρισης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης δεν είναι δεδομένη ούτε και αυτόματη. «Το κατά πόσο θα επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρίσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση σε μια αίτηση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει . στη διακριτική ευχέρεια του . Δικαστηρίου». [βλ. Αναφορικά με την Αίτηση του Φιλόκυπρου Ματθαίου κ.α.

(2008)1 (Α) Α.Α.Δ. 510]. Όμως, για να ασκηθεί η διακριτική εξουσία υπέρ του αιτήματος για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης θα πρέπει ο διάδικος που υποβάλλει το αίτημα να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι συντρέχει καλός λόγος για κάτι τέτοιο. Ο καλός λόγος συνυφαίνεται με τη σημασία που έχει η προτεινόμενη επιπρόσθετη μαρτυρία για την εκδίκαση της εκάστοτε ενδιάμεσης αίτησης, με την ευχέρεια παρουσίασης της μαρτυρίας αυτής διά των αρχικών ενόρκων δηλώσεων, καθώς και με την ανάγκη αντίκρουσης μαρτυρίας του αντίδικου. Στην απόφαση Μαρία Κόκκινου v. Κυριάκου Κυριάκου, Έφ. Αρ. 29/2014, ημερομηνίας 3/11/2016, το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο παραμέρισε την ενδιάμεση απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, με την οποία παραχωρήθηκε άδεια στον εφεσίβλητο για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, γεγονός που οδήγησε και στην ακύρωση του οριστικοποιηθέντος προσωρινού διατάγματος, αναφέροντας τα εξής: «Σε διαδικασίες, . για προσωρινά διατάγματα, σπάνια είναι που θα προκύψει ανάγκη η οποία να εκφράζεται σε καλό λόγο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος. Και αυτό γιατί στις διαδικασίες αυτές το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται ουσιαστικά σε εξέταση της συνδρομής των νομοθετικών προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων. .................................. «Καλός λόγος» προϋποθέτει την ύπαρξη κάποιας ανάγκης με απώτερο σκοπό την επίλυση των επίδικων ζητημάτων της ενδιάμεσης διαδικασίας και την ορθή απονομή της δικαιοσύνης». Κατά το άρθρο 33

(1)του Περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990 (Ν.216/90), η διατροφή ανηλίκων τέκνων χαρακτηρίζεται ως κοινή υποχρέωση των γονέων τους [Μαρκουλίδη ν. Μαρκουλλίδη

(1998)1 Α.ΑΙΔ. 1386]. Πρόκειται για επιμερισμό της υποχρέωσης των γονέων έναντι της διατροφής τέκνου. Περαιτέρω, το άρθρο 37 του ίδιου πιο πάνω Νόμου, ρυθμίζει με το εδάφιο

(1)το μέτρο της διατροφής και με το εδάφιο

(2)το περιεχόμενο της. Το μέτρο της διατροφής προσδιορίζεται με βάση τις ανάγκες του δικαιούχου, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής του και τις οικονομικές δυνατότητες που υπάρχουν για τη διατροφή προσώπου. Η διατροφή περιλαμβάνει όλα όσα είναι αναγκαία για τη συντήρηση και ευημερία του δικαιούχου και επιπλέον, ανάλογα με την περίπτωση, τα έξοδα για την εν γένει εκπαίδευση του. Σε συνήθεις υποθέσεις διατροφής, όπως η παρούσα, ο καθορισμός της συνεισφοράς των γονέων στη διατροφή του ανήλικου παιδιού τους γίνεται, σύμφωνα με τις πρόνοιες των πιο πάνω άρθρων, στη βάση των οικονομικών δυνάμεων των γονέων και τα έξοδα συντήρησης του ανήλικου, που συνιστούν παραμέτρους μαθηματικής φύσεως κυρίως. Μάλιστα, σύμφωνα με τη Νομολογία (Μαρκουλίδη, πιο πάνω), το Δικαστήριο, ως προς τα έξοδα διατροφής ανηλίκου, δεν δεσμεύεται από τη μαρτυρία των διαδίκων, αλλά είναι καθήκον του να εντοπίσει το εύλογο των κονδυλίων που απαιτούνται για την ικανοποίηση των αναγκών διατροφής και συντήρησης του. Περαιτέρω, σύμφωνα και πάλι με τη Νομολογία, η κοινή πείρα και η πείρα της ζωής είναι παράγοντες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες των συγκεκριμένων ενώπιον του Δικαστηρίου ατόμων. (Βλ. Παναγιώτου ν. Σφικτού

(2001)1 ΑΑΔ 625). Στην προκειμένη περίπτωση, κύριος σκοπός για τον οποίον η Αιτήτρια ζητά άδεια να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση είναι για να αντικρούσει τους ισχυρισμούς του Καθ΄ ου η αίτηση όπως φαίνονται στην ένορκη δήλωση του που συνοδεύει την ένστασή του. Είναι θεμελιωμένο ότι είναι ανεπιθύμητο, στο στάδιο εκδίκασης αίτησης για παρεμπίπτον διάταγμα, το Δικαστήριο να αποφαίνεται ως προς τα επίδικα θέματα, τα οποία θα αποτελέσουν το αντικείμενο αντιδικίας κατά την ακρόαση της κυρίως αίτησης. Στην θεμελιακή απόφαση Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263, έχει υποδειχθεί, ότι το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο δικαιολογείται η έκδοση ή διατήρηση του προσωρινού διατάγματος και δεν προβαίνει σε ευρήματα αξιοπιστίας ή ευρήματα ως προς τα ουσιώδη επίδικα θέματα. Τα γεγονότα που αναφέρονται από την Αιτήτρια στην ένορκη δήλωση της που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση, αλλά και τα όσα στην προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση διαφαίνονται, άπτονται, ως επί το πλείστον, θεμάτων τα οποία μόνο στα πλαίσια της κυρίως αίτησης μπορούν να εξεταστούν και αποφασιστούν. Μέσα στα πλαίσια αυτά εμπίπτουν τα όσα σχετικά με τις πιο πάνω παραμέτρους καθορισμού της συνεισφοράς των γονέων στη διατροφή του ανήλικου παιδιού τους έχουν αναφερθεί πιο πάνω και συγκεκριμένα, τις οικονομικές δυνάμεις των γονέων κα τα έξοδα συντήρησης του ανήλικου. Ως προς το πρώτο, την εισοδηματική ικανότητα του Καθ' ου η αίτηση δηλαδή, παρέλκει, για τον πιο πάνω εκτεθέντα λόγο, η ανάγκη σχολιασμού εκ μέρους της Αιτήτριας των όσων αυτός αναφέρει στις παραγράφους 11 και 23.4 της ένορκης δήλωσης του που συνοδεύει την ένσταση, καθόσον μάλιστα ο Καθ' ου η αίτηση αναφέρει στην παράγραφο 23.4 πιο πάνω ότι τα εισοδήματα του για το έτος 2019 ανέρχονται στις €29.000. Για τον ίδιο πιο πάνω λόγο αχρείαστος καθίσταται και ο σχολιασμός εκ μέρους της Αιτήτριας, μέσω της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης της, των ισχυρισμών του Καθ' ου η αίτηση στην παράγραφο 18 της ένορκης δήλωσης του για τις παροτρύνσεις του προς την Αιτήτρια να εργαστεί, ενώ είναι παραδεκτό ότι κατά την καταχώριση της αίτησής της ημερομηνίας 1/12/2020, αλλά και καθ' οιονδήποτε προηγούμενο κρίσιμο χρόνο, η Αιτήτρια δεν εργαζόταν. Το ίδιο ισχύει και για τον ισχυρισμό του Καθ' ου η αίτηση στην παράγραφο 19 της ένορκης δήλωσης του ότι η Αιτήτρια «διαθέτει ακίνητη περιουσία μεγάλης αξίας στην Ελλάδα», για την οποία, όμως, δεν γίνεται αναφορά κατά πόσο είναι προσοδοφόρα. Στα ίδια πλαίσια σε τίποτε δε βοηθούν οι τοποθετήσεις της Αιτήτριας σε σχέση με τα αναφερόμενα από τον Καθ' ου η αίτηση στις παραγράφους 20 και 21 της ένορκης δήλωσής του, όπου σχολιάζονται από αυτόν τα έξοδα συντήρησης και διατροφής του ανήλικου, όπως αυτά καθορίζονται από την Αιτήτρια στην αίτησή της και καθορίζονται τα ίδια έξοδα από τον Καθ' ου η αίτηση, αντίστοιχα. Πέραν των πιο πάνω, ως άσχετα με τα επίδικα θέματα, τα οποία δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγο για έγκριση του αιτήματος, είναι τα όσα με την προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωσή της προσπαθεί να σχολιάσει ή/και εισάξει η Αιτήτρια και αφορούν τα εξής: · Τις συνθήκες κάτω από τις οποίες προγραμματίστηκε και τελέσθηκε ο γάμος των διαδίκων (παράγραφοι 8.1 έως 8.5 της ένορκης δήλωσης του Καθ' ου η αίτηση που συνοδεύει την ένσταση). · Τα ταξίδια που πήγαν κατά τη διάρκεια του γάμου τους οι διάδικοι (παράγραφοι 13 και 13.1 έως 13.6 της ένορκης δήλωσης του Καθ' ου η αίτηση που συνοδεύει την ένσταση). · Η συμπεριφορά που καταλογίζει στην Αιτήτρια ο Καθ' ου η αίτηση σε σχέση με την επικοινωνία του με το ανήλικο τέκνο του (παράγραφοι 17 και 17.1 έως 17.3 της ένορκης δήλωσης του Καθ' ου η αίτηση που συνοδεύει την ένσταση). · Τα όσα αναφέρονται στην παράγραφο 19 της ένορκης δήλωσης του Καθ' ου η αίτηση που συνοδεύει την ένσταση σε σχέση με την «οικονομική επιφάνεια των γονέων» της Αιτήτριας. · Το περιεχόμενο της παραγράφου 24.6 της ένορκης δήλωσης του Καθ' ου η αίτηση που συνοδεύει την ένσταση, με κύριο θέμα αυτό της βοήθειας που μπορεί να παρέχει στην Αιτήτρια η μητέρα της, ερχόμενη από την Ελλάδα στην Κύπρο, με τον Καθ' ου η αίτηση να υποστηρίζει, για τους λόγους που εξηγεί ότι μπορεί να γίνει, ενώ κατά την Αιτήτρια, για τους λόγους που η ίδια εξηγεί, αυτό είναι αδύνατο. · Τα όσα αναφέρονται στην παράγραφο 25 της ένορκης δήλωσης του Καθ' ου η αίτηση που συνοδεύει την ένσταση, όπου γίνεται αναφορά σε άλλες διαδικασίες που εκκρεμούν μεταξύ των διαδίκων, με την προσθήκη ισχυρισμών εκ μέρους της Αιτήτριας, μέσω της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης της, για το κατά πόσο ετίθετο ή όχι θέμα επιστροφής της στη γενέτειρα πόλη της στην Ελλάδα. Με βάση όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι η προϋπόθεση του καλού λόγου για έγκριση της υπό εξέταση αίτησης δεν ικανοποιείται στην προκειμένη περίπτωση. Ό,τι λοιπόν ακολουθεί είναι πως η τύχη του προσωρινού διατάγματος θα κριθεί με συνεκτίμηση των δύο ενόρκων δηλώσεων των γονέων «τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39». Για τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση ημερομηνίας 12/04/2021, για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, απορρίπτεται. Τα έξοδα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του Καθ' ου η αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας, θα καταβληθούν δε, στο τέλος της διαδικασίας. [Υπ.] ........... Δ. Κούσιου, Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΝ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο