L. Δ. ν. Π.Δ., Αρ. Αίτησης:47/2003, 10/2/2022

(4), Δ.40 Θ.8, Δ.57, Δ.59 και Δ.64, στον περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμο (Ν.23/90), στο Άρθρο 30.2 του Συντάγματος και Άρθρο 6 της ΕΣΔΑ και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση περιέχονται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή που συνοδεύει την αίτηση, όπου κύρια επικαλείται, ως λόγο παραμερισμού του διατάγματος ημερομηνίας 11/04/2019, την παράλειψη ή/και καθυστέρηση της Αιτήτριας / Καθ' ης η αίτηση (στη συνέχεια αναφερόμενη ως η Καθ' ης η αίτηση) για την εκτέλεση της απόφασης ημερ. 25/10/2007, χωρίς την παρουσίαση από την ίδια οποιασδήποτε δικαιολογίας. Είναι, επίσης, η θέση του πως με την εξασφάλιση του πιο πάνω διατάγματος ημερ. 11/04/2019, μονομερώς, έχει πληγεί το δικαίωμα του να ακουστεί, ταυτόχρονα όμως δημιουργήθηκε και το δικαίωμα του να καταχωρήσει την υπό εξέταση αίτηση. Η Καθ' ης η αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης στις 10/02/2021, εγείροντας τους ακόλουθους λόγους ένστασης: «

1. Η αίτηση είναι παράτυπη και δεν έχει και/ή δεν αποκαλύπτεται οποιοδήποτε νομικό έρεισμα και/ή δεν στηρίζεται στην ορθή νομική βάση.
2. H ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν υποστηρίζει επαρκώς το Διάταγμα που αξιώνει ο αιτητής.
3. Η έκδοση το διατάγματος ημερ. 11/04/2019 για άδεια εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης ημερ. 25/10/2007 έγινε καθ' όλα νόμιμα και σύμφωνα με τους θεσμούς πολιτικής δικονομίας.
4. Με το διάταγμα ημερ. 11/04/2019 για άδεια εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 25/10/2007 δεν παραβιάζεται κανένα δικαίωμα του αιτητή.
5. Η αίτηση του αιτητή αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας εφ' όσον ο αιτητής επέδειξε αδιαφορία ή/και καθυστέρηση στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης.
6. Η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα παρεμποδίσει την εκτέλεση της απόφασης.
7. Δεν υπάρχουν ιδιαίτεροι λόγοι και/ή συνθήκες για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας.
8. Ο αιτητής εξακολουθεί να μην έχει συμμορφωθεί με τις πρόνοιες του διατάγματος 25/10/
10. Η παρούσα αίτηση είναι προϊόν δεύτερης σκέψης του αιτητή με μόνο σκοπό την πρόκληση καθυστέρησης στην καθ' ης η αίτηση από την ικανοποίηση του διατάγματος ημερ. 25/10/
12. Σε περίπτωση που εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας αυτό θα παρεμποδίσει την εκτέλεση του διατάγματος του Δικαστηρίου και/ή των αγώγιμων δικαιωμάτων της καθ' ης η αίτηση που πηγάζουν από το διάταγμα ημερ. 25/10/
14. Τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα επιφέρει δυσμενή επηρεασμό των δικαιωμάτων και ανεπανόρθωτη ζημιά στην καθ' ης η αίτηση αφού θα εμποδιστεί από την ικανοποίηση του διατάγματος ημερ. 25/10/2007 και κάτι τέτοιο δεν είναι ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις.
15. Δεν είναι εύλογο και/ή προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα στο παρόν στάδιο της διαδικασίας». Οι πιο πάνω λόγοι ένστασης επαναλαμβάνονται και αναπτύσσονται και στην ένορκη δήλωση της Καθ' ης η αίτηση που συνοδεύει την ένσταση. Επιπλέον, στην παράγραφο 4 αυτής, μεταξύ άλλων, αναφέρονται και τα εξής: «.Από την έκδοση της απόφασης μέχρι και πριν την καταχώριση της αίτησης παρακοής ημερομηνίας 23/12/2019, οχλούσα σε τακτά χρονικά διαστήματα τον Καθ' ου η αίτηση για υλοποίηση της απόφασης ή/και διατάγματος ημερομηνίας 25/10/2007, αλλά ο Καθ' ου η αίτηση αρνείτο να συμμορφωθεί με τις πρόνοιες του εν λόγω διατάγματος παρά τις συνεχείς υποσχέσεις του». Αναφορά επίσης γίνεται στην παράγραφο 14 αυτής και στα πιο κάτω: «Ο αιτητής με γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς προσπαθεί να δικαιολογήσει το χρόνο που διέρρευσε μέχρι την καταχώρηση της παρούσας αίτησης. Από ο, τι με πληροφορούν οι δικηγόροι μου και εξ όσων κάλλιον γνωρίζω ο αιτητής εντέχνως προσπαθεί να δικαιολογήσει την καθυστέρηση στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης στην εξάπλωση της πανδημίας covid -
16. Ο αιτητής γενικά και αόριστα ισχυρίζεται ότι μόλις οι δικηγόροι του έλαβαν γνώση για την ανανέωση της απόφασης ημερ. 25/10/2007 ενήργησαν τάχιστα, χωρίς να αναφέρει όμως ακριβή ημερομηνία που έλαβαν γνώση. Προχωρά και αναφέρει στην συνέχεια «όταν οι δικηγόροι μου έλαβαν γνώση . στην παρούσα αίτηση.» και πάλι χωρίς να αναφέρει ποτέ έλαβαν γνώση δηλαδή ακριβή ημερομηνία και σε ποια αίτηση». Κατά την Ακρόαση της Αίτησης κανένας από τους ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκε επί του περιεχομένου της ενόρκου δηλώσεώς του. Οι συνήγοροι των διαδίκων αρκέστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις και η κάθε πλευρά υπεραμύνθηκε των θέσεων της με αναφορά σε νομολογία. Θεωρώ αναγκαίο, στο στάδιο αυτό της απόφασης να παραθέσω πιο κάτω το κείμενο της απόφασης ημερ. 25/10/2007: «Το Δικαστήριο τούτο διά του παρόντος εκ συμφώνου διατάττει και εκδίδει τα πιο κάτω διατάγματα:
17. Διάταγμα, με το οποίο διατάσσεται ο Καθ 'ου η Αίτηση να μεταβιβάσει επ' ονόματι των δύο θυγατέρων του Σ. και Α. ολόκληρο το ½ μερίδιό του επί της κατοικίας στην οδό ΧΧΧΧΧΧ, Λάρνακα, ήτοι ανά ¼ μερίδιο εξ αδιαιρέτου, μέχρι τις 31.10.2010 ή/και ενωρίτερα και ταυτόχρονα με την εξόφληση από τον Καθ 'ου η Αίτηση ολόκληρου του ποσού των εξ αποφάσεως χρεών στις αγωγές με αρ. XXXXX/03 και XXXXX/03, αντίστοιχα, και την άρση τυχόν εμπράγματων βαρών και/ή υποθηκών που βαρύνουν την επίδικη κατοικία και το επίδικο διαμέρισμα.
18. Διάταγμα, με το οποίο διατάσσεται η Αιτήτρια να μεταβιβάσει επ' ονόματι του Καθ' ου η Αίτηση ολόκληρο το ½ μερίδιό της επί του διαμερίσματος με αριθμό 4 στην πολυκατοικία ΧΧΧ στην οδό ΧΧΧΧΧ, Λάρνακα, ταυτόχρονα με τη μεταβίβαση από τον Καθ' ου η Αίτηση ολόκληρου του ½ μεριδίου του στην κατοικία που περιγράφεται στο διάταγμα 1 πιο πάνω, επ' ονόματι των δύο θυγατέρων του από ¼ μερίδιο εξ αδιαιρέτου και ταυτόχρονα με την εξόφληση από τον Καθ 'ου η Αίτηση ολόκληρου του ποσού των εξ αποφάσεως χρεών και την άρση τυχόν εμπράγματων βαρών και/ή υποθηκών που βαρύνουν την επίδικη κατοικία και το επίδικο διαμέρισμα. Η παρακάτω δήλωση των συνηγόρων των διαδίκων σ' ό,τι αφορά το υφιστάμενο διάταγμα διατροφής σημειώνεται ως κανόνας του Δικαστηρίου. «Σαν συμφωνία επί Δικαστηρίω θα θέλαμε να δηλώσουμε ότι ο Καθ' ου η Αίτηση δεν θα καταβάλλει τη μηνιαία διατροφή δυνάμει του σχετικού διατάγματος, ενόσω θα καταβάλλει για τις σπουδές της μεγαλύτερης θυγατέρας του Σ. το ποσό των ΛΚ5,5ΟΟ ετήσια περιλαμβανομένης και της κυβερνητικής χορήγησης και ΛΚ8ΟΟ ετήσια για τα ιδιαίτερα μαθήματα της ανήλικης θυγατέρας του Α. Στο μεταξύ θα καταχωρήσω σχετική αίτηση για ακύρωση του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής». Με τη διευθέτηση αυτήν, επιλύονται οριστικά και αμετάκλητα όλες οι μεταξύ των διαδίκων διαφορές που αφορούν στην αύξηση της περιουσίας που έχουν αποκτήσει πριν από το γάμο με την προοπτική του γάμου και/ή κατά τη διάρκεια του γάμου τους.». Επίσης, να αναφέρω, ότι μετά το διάταγμα ημερομηνίας 11/04/2019, με το οποίο δόθηκε άδεια για εκτέλεση της πιο πάνω απόφασης ημερ. 25/10/2007 και συγκεκριμένα στις 23/12/2019, η Καθ' ης η αίτηση καταχώρησε αίτηση παρακοής εναντίον του Αιτητή εν σχέσει με το διάταγμα 1 ανωτέρω. Στην εν λόγω αίτηση αναφέρεται ότι η απόφαση ημερομηνίας 25/10/2007, επιδόθηκε στον Αιτητή στις 03/09/2019, καθώς και στις 06/12/
19. Ο Αιτητής καταχώρησε ένσταση στην πιο πάνω αίτηση παρακοής στις 08/07/2020, την ίδια δηλαδή ημερομηνία καταχώρησης και της υπό εξέταση αίτησης. Τέλος, αναφέρω ότι αποτελεί κοινό τόπο μεταξύ των διαδίκων ότι ο Αιτητής δεν έχει συμμορφωθεί με την απόφαση ημερ. 25/10/
20. Ο Αιτητής βασίζει κατ' ουσίαν την υπό εξέταση αίτησή του στη Δ.48 Θ.8

(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία προνοεί τα εξής: «

(4)Any person (other than the applicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set aside or varied and the Court or Judge may set aside or vary such order on such terms as may seem just». Στην υπόθεση Έλληνας v. Χριστοδούλου

(1995)1 Α.Α.Δ 438 καθίσταται σαφές ότι η δια κλήσεως διαδικασία για παραμερισμό μονομερώς εκδοθέντος διατάγματος η οποία προβλέπεται στη Δ.48

(4)δεν συναρτάται με το πρόσωπο του Δικαστή ο οποίος είχε προηγουμένως επιληφθεί του ζητήματος. Δικονομικά πρόκειται, ως εξηγείται στην πιο πάνω απόφαση, για δύο ξεχωριστά εγχειρήματα, όπως άλλωστε συμβαίνει και στην περίπτωση, την παγιωμένη από την πρακτική, των μονομερώς εκδοθέντων και ακολούθως επιστρεπτέων συντηρητικών διαταγμάτων. Επομένως και με βάση τα ανωτέρω το γεγονός ότι το επίδικο διάταγμα εκδόθηκε από άλλο Δικαστή δεν αποτελεί εμπόδιο στην εξέταση της παρούσας αίτησης από το Δικαστήριο με την παρούσα σύνθεση. Στην πιο πάνω υπόθεση (Έλληνας) αναλύονται επίσης και οι προεκτάσεις της υπό αναφορά διάταξης, όπου και αναγνωρίζεται ότι παρά το γεγονός ότι η πρόνοια αυτή (Δ.48

(4)) συνιστά την απόληξη στη ρύθμιση που γίνεται με τον Θ.8 της Δ.48 αναφορικά με μονομερείς αιτήσεις, η ευρύτητα του λεκτικού της παραγράφου

(4)του θ.8, δεν συμβιβάζεται με ερμηνεία της διάταξης περιοριζόμενη μόνο στις μονομερείς αιτήσεις που εξειδικεύονται στην παράγραφο

(1)του Θ.8. Προχωρεί δε το Ανώτατο Δικαστήριο και αναφέρει «ότι κατά μείζονα λόγο η δυνατότητα λειτουργίας της παραγράφου

(4)παρέχεται και εκεί όπου διάταγμα εκδόθηκε σε μονομερή αίτηση αναγόμενη έξω από την σφαίρα της παραγράφου

(1)του θ.8» (η έμφαση δική μου). Στη δε υπόθεση Re Τάσου

(2000)1 (Β) Α.Α.Δ. 1372, 1375 ο Κωνσταντινίδης Δ. ξεκάθαρα γενίκευσε τον κανόνα αναφέροντας ότι η δυνατότητα που προσφέρει η Δ.48 Θ.8

(4)για υποβολή αίτησης προς παραμερισμό ή τροποποίησης διαταγής που εκδίδεται ex parte, καλύπτει τις περιπτώσεις κατά τις οποίες είναι δυνατή η έκδοση τέτοιας ex parte διαταγής. (βλ. και Πολιτική Αίτηση 101/2013 Αναφορικά με την αίτηση του Λοΐζου Παπίρη, ημερ. 14/6/2014). Στην απόφαση στην υπόθεση Γιαννάκη Κτωρίδη v. Alpha Bank Πολ. Έφεση 290/2010 ημερ. 19/6/2014 αναφέρεται επίσης με σαφήνεια ότι η Δ.48

(4)αφορά σε κάθε διάταγμα που εκδίδεται ex parte. Στην προκειμένη περίπτωση το διάταγμα για άδεια εκτέλεσης που προσβάλλεται εκδόθηκε στη βάση αίτησης που καταχωρήθηκε στις 05/04/2019, δυνάμει της Δ.40 Θ8. Αναφορικά με τον τρόπο υποβολής αίτησης δυνάμει της Δ.40 Θ. 8, η Δ.48

(1)(κκ) προνοεί ότι αίτηση δυνάμει της Δ.40 Θ. 8 μπορεί να γίνει, όπως και στην περίπτωση που εξετάζεται, μονομερώς (Βλ. και απόφαση Κτωρίδη πιο πάνω). Με βάση τα πιο πάνω, έπεται πως ο Αιτητής νομιμοποιείται στην προώθηση των αιτημάτων του στη βάση της Δ.48

(4). Ο δε λόγος ένστασης που σχετίζεται με το παράτυπο της αίτησης και την απουσία ορθής νομικής βάσης απορρίπτεται». Η σχετική με το όλο θέμα Δ.40 Θ8, ως τροποποιήθηκε και από τον περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικό) (Αρ.1) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2020, προνοεί τα εξής: «

1. Όταν παρέλθουν δώδεκα έτη από την απόφαση ή την ημερομηνία του διατάγματος, ή όταν έχει γίνει οποιαδήποτε αλλαγή στους διαδίκους οι οποίοι δικαιούνται ή υπόκεινται σε εκτέλεση, ο διάδικος ο οποίος ισχυρίζεται ότι δικαιούται σε εκτέλεση μπορεί να υποβάλει αίτηση στο Δικαστήριο ή το Δικαστή για άδεια να εκτελέσει ανάλογα. Και το Δικαστήριο ή ο Δικαστής εάν ικανοποιηθεί ότι ο διάδικος, ο οποίος υποβάλλει την αίτηση αυτή, δικαιούται να εκτελέσει, μπορεί να εκδώσει διάταγμα προς αυτό το σκοπό, ή μπορεί να διατάξει όπως οποιοδήποτε επίδικο θέμα ή ζήτημα αναγκαίο για να αποφασιστούν τα δικαιώματα των διαδίκων εκδικαστεί με οποιοδήποτε από τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να εκδικαστεί οποιοδήποτε ζήτημα σε αγωγή. Και σε κάθε μια από τις περιπτώσεις το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί να επιβάλει τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή διαφορετικά, οι οποίοι θα είναι δίκαιοι». Πριν από τη θέση σε ισχύ του περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικού) (Αρ.1) Διαδικαστικού Κανονισμού του 2020, την 09.09.2011, είχε τεθεί σε ισχύ ο περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποιητικός) (Αρ.1) Διαδικαστικός Κανονισμός του 2011, που είχε μετατρέψει το χρονικό διάστημα εκτελεστότητας μιας δικαστικής απόφασης από τα έξι χρόνια που ήταν ως τότε, στα δέκα χρόνια. Η απόφαση που είχε εκδοθεί στις 25/10/2007, ήταν εκτελεστή, αρχικά μέχρι τις 25/10/2013 και έπειτα μέχρι τις 25/10/
2. Σύμφωνα με καθιερωμένη αρχή δικαίου: "... a judgment creditor is in general entitled to enforce a money judgment which he has lawfully obtained against a judgment debtor by all or any of the means of execution prescribed by the relevant rules of court.", (βλ. Roberts Petroleum v Bernard Kenny Ltd [1982] 1 All ER 685, σελίδα 690, καθώς επίσης, [1983] 1 ALL ER 564, σελίδες 571 έως 572, και Κτωρίδης v. Alpha Bank Cyprus Ltd

(2014)1 Α.Α.Δ. 1173, σελίδα 1178, όπου το πιο πάνω απόσπασμα παρατίθεται). Πρόκειται για δικαίωμα το οποίο έχει κάθε εξ αποφάσεως πιστωτής, όταν ο εξ αποφάσεως χρεώστης παραλείπει να συμμορφωθεί με την εκδοθείσα εναντίον του απόφαση. Το εν λόγω δικαίωμα μπορεί να ασκηθεί μέσα σε χρονική περίοδο δέκα χρόνων (τώρα δώδεκα) από την έκδοση της δικαστικής απόφασης, χωρίς να χρειάζεται σχετική άδεια από το Δικαστήριο. Με την παρέλευση του χρόνου αυτού, τούτο ασκείται κατόπιν εξασφάλισης άδειας από το Δικαστήριο, δυνάμει του Θ. 8 της Δ.40 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Το δικαστήριο παραχωρεί άδεια για λήψη μέτρων εκτέλεσης, ασκώντας προς τούτο διακριτική εξουσία, εφόσον ο εξ αποφάσεως πιστωτής καταδεικνύει, κατ' ελάχιστο, προς ικανοποίησή του, ότι εξακολουθεί να υφίσταται το εξ αποφάσεως χρέος ή οποιοδήποτε μέρος του, ότι δικαιολογημένα δεν έχουν αποδώσει τα μέτρα εκτέλεσης που ο ίδιος τυχόν να έχει λάβει εμπρόθεσμα, ώστε να καθίσταται αναγκαία η λήψη επιπρόσθετων μέτρων και ότι τα προτιθέμενα μέτρα δυνατό να οδηγήσουν στην είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους, προς ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης. Επιπρόσθετα, η αδράνεια εξ αποφάσεως πιστωτή στη λήψη μέτρων εκτέλεσης, προς είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους πρέπει να αιτιολογείται ειδικά, προς ικανοποίηση του δικαστηρίου ότι δικαιολογείται η παραχώρηση της αιτούμενης άδειας μετά την πάροδο δέκα ετών (τώρα δώδεκα). Σε τέτοια περίπτωση, το εν λόγω δικαίωμα αντισταθμίζεται και με τυχόν μεταβολή των συνθηκών του εξ αποφάσεως χρεώστη, ώστε να διασφαλίζεται πως η παραχώρηση της αιτούμενης άδειας δε θα του προκαλέσει οποιοδήποτε δυσμενή επηρεασμό, (βλ. Duer v Frazer [2001] 1 All ER 249, σελίδα 255, The "Good Challenger" [2004] 1 Lloyd's Rep. 67, σελίδες 85 έως 86, και Ανδρέας Τρύφωνος ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ, ECLI:CY:AD:2017:A373, Πολιτική Έφεση Αρ. 206/2012, 16.10.2017). Ερχόμενη τώρα στην υπό εξέταση αίτηση και στο προσβαλλόμενο διάταγμα για άδεια εκτέλεσης ημερ. 11/04/2019, υπενθυμίζω ότι ο Αιτητής προτάσσει ως κύριο λόγο παραμερισμού του, την παράλειψη ή/και καθυστέρηση της Καθ' ης η αίτηση για την εκτέλεση της απόφασης ημερ. 25/10/

1. Η πιο πάνω απόφαση, όπως ήδη έχω αναφέρει ήταν εκτελεστή αρχικά μέχρι τις 25/10/2013 και έπειτα μέχρι τις 25/10/
2. Η Καθ' ης η αίτηση από την έκδοση της απόφασης ημερ. 25/10/2007, δεν έλαβε κανένα απολύτως μέτρο για την εκτέλεσή της, ούτε καν προχώρησε με ανανέωση της. Το πρώτο και μοναδικό μέτρο εκτέλεσης στο οποίο προέβηκε η Καθ' ης η αίτηση ήταν, μετά την εξασφάλιση του προσβαλλόμενου διατάγματος εκτέλεσης, να καταχωρήσει αίτηση παρακοής εναντίον του Αιτητή στις 23/12/2019, αφού προηγουμένως και για πρώτη φορά, επέδωσε την απόφαση ημερ. 25/10/2007 στον Αιτητή στις 03/09/
3. Το μόνο που αναφέρει η Καθ' ης η αίτηση τόσο στην ένορκή δήλωση της που συνοδεύει την ένσταση της, όσο και την αίτησή της ημερ. 05/04/2019, προς έκδοση του προσβαλλόμενου διατάγματος εκτέλεσης, είναι πως αυτή, από την έκδοση της απόφασης, οχλούσε τον Αιτητή σε τακτά χρονικά διαστήματα προς υλοποίηση της απόφασης, αλλά αυτός αρνείτο να συμμορφωθεί. Τα πιο πάνω αναφερθέντα από την Καθ' ης η αίτηση πέραν του ότι δεν συνιστούν μέτρο εκτέλεσης, θα δικαιολογούσαν, αν όντως συνέβαιναν, τη λήψη εμπρόθεσμα μέτρων εκτέλεσης απ' αυτήν. Η αδιαφορία και αδράνεια της Καθ' ης η αίτηση να λάβει οποιαδήποτε μέτρα εκτέλεσης εντεκάμιση περίπου χρόνια μετά την έκδοση της απόφασης, σε συνδυασμό με την καθυστέρηση που παρατηρείται μετά τα δέκα έτη, ήτοι μετά τις 25/10/2017, μέχρι την υποβολή της αίτησης της ημερ. 05/04/2019 προς έκδοση του επίδικου διατάγματος για άδεια εκτέλεσης, δεν έθεταν την υπόθεση σε «ασύνηθες πλαίσιο» ώστε να δικαιολογείται η έκδοση του πιο πάνω διατάγματος ημερομηνίας 11/04/2019, το οποίο, στα πλαίσια αυτά, κρίνω ότι πρέπει να παραμεριστεί. Ένας άλλος λόγος που ενισχύει την πιο πάνω κατάληξη, αφορά το κατά πόσο η Καθ' ης η αίτηση δικαιούται σε εκτέλεση της απόφασης. Τέτοιος λόγος δεν προωθήθηκε από τον Αιτητή, είναι όμως εμφανές από το κείμενο της απόφασης που παρατίθεται πιο πάνω, ότι νομιμοποίησης τυγχάνουν οι θυγατέρες του Αιτητή Σ. και Α. και όχι η Καθ' ης η αίτηση. Τέλος, απορριπτέος κρίνεται και ο λόγος ένστασης για καθυστέρηση του Αιτητή να καταχωρήσει την υπό εξέταση αίτηση. Τα όσα στην παράγραφο 14 της ένορκης δήλωσής της καταγράφονται από την Καθ' ης η αίτηση αποτελούν γενικόλογους και αόριστους ισχυρισμούς μη ικανούς να στοιχειοθετήσουν το συγκεκριμένο λόγο ένστασης. Για τους λόγους που πιο πάνω έχω αναλύσει η αίτηση επιτυγχάνει. Συνακόλουθα εκδίδεται διάταγμα με το οποίο παραμερίζεται το διάταγμα ημερ. 11/04/2019, με το οποίο δόθηκε άδεια για εκτέλεση της απόφασης ημερ. 25/10/2007 Τα έξοδα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή και εναντίον της Καθ' ης η αίτηση. [Υπ.] ........... Δ. Κούσιου, Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΝ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο