Θ. Π. ν. Χ. Ο., Αρ. Αίτησης: 66/2020, 17/10/2022

(1)του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου (Ν.216/90), το οποίο προνοεί: «38.-

(1)Αν αφότου εκδόθηκε η απόφαση που προσδιορίζει τη διατροφή μεταβλήθηκαν οι όροι της, το Δικαστήριο μπορεί να τροποποιήσει την απόφαση του ή και να διατάξει τον τερματισμό της διατροφής». Το πιο πάνω άρθρο ερμηνεύθηκε στην υπόθεση Χρ. Χριστοδούλου ν. Α. Χριστοδούλου

(1993)1 Α.Α.Δ. 195, όπου στη σελ. 201 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Ο όρος «αφότου» στο πλαίσιο του Άρθρου 38 του Ν.216/90, δεν αφήνει αμφιβολία ότι μόνο γεγονότα τα οποία ανακύπτουν μετά την εκδίκαση του διατάγματος και τείνουν να διαφοροποιήσουν το πραγματικό βάθρο στο οποίο στηρίχθηκε η απόφαση της οποίας επιδιώκεται η τροποποίηση, μπορεί να στοιχειοθετήσουν τις προϋποθέσεις για αναθεώρηση του εκδοθέντος διατάγματος. Διαφορετικά, δεν παρέχεται δικαιοδοσία σε δικαστήριο να αναθεωρήσει την απόφαση ομοβάθμιου δικαστηρίου». Επίσης, στην απόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου στην Αντρέου ν. Τσίρου, Έφεση αρ.16/2013, ημερομηνίας 21.12.2016, λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Το άρθρο 38, το οποίο είναι προσδιοριστικό της δυνατότητας τροποποίησης υφιστάμενου διατάγματος διατροφής, ερμηνεύθηκε σε αριθμό υποθέσεων όπως τις Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου

(1993)1 Α.Α.Δ 195, Αριστείδου ν. Χρυσάνθου

(1994)1 Α.Α.Δ. 711, Δημητρίου ν. Περδίου

(2005)1 Α.Α.Δ 1418 και άλλες. Η νομολογία έχει καθορίσει ότι μόνο γεγονότα τα οποία ανακύπτουν μετά την έκδοση του αρχικού διατάγματος είναι δυνατό να ληφθούν υπόψη προς αναθεώρηση του υφιστάμενου διατάγματος. Είναι η μεταβολή των όρων που καθιστά την αρχική απόφαση μεταρρυθμιστέα. Αυτό σημαίνει ότι οιοσδήποτε των διαδίκων που υπόκειται στο αρχικό διάταγμα διατροφής, μπορεί να υποβάλει αίτηση για τροποποίηση είτε προς τα άνω, είτε προς τα κάτω, ή, ακόμη και να επιδιώξει εξ ολοκλήρου τερματισμό της διατροφής, (δέστε σχετικά και τα όσα αναφέρονται στα συγγράμματα Ε. Κουνουγέρη-Μανωλεδάκη: Οικογενειακό Δίκαιο, Τόμος ΙΙα, σελ. 144-145, Γιώργου Κουμάντου: Οικογενειακό Δίκαιο, Τόμος ΙΙ, σελ. 123-125 και Βασίλη Βαθρακοκοίλη: Το Νέο Οικογενειακό Δίκαιο, Γ΄ Έκδοση, σελ. 515-518, που ερμηνεύουν το αντίστοιχο άρθρο 1494 του Αστικού Κώδικα). Ο αιτητής έχει βέβαια το βάρος απόδειξης ότι οι όροι του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής έχουν μεταβληθεί ούτως ώστε να είναι αναγκαία η τροποποίηση του». Ό,τι λοιπόν προκύπτει από τα πιο πάνω είναι πως η δυνατότητα του Δικαστηρίου για μεταρρύθμιση της απόφασης που καθόρισε τη διατροφή, προϋποθέτει μεταβολή των όρων της διατροφής. Η μεταβολή δε αυτή, πρέπει να είναι ουσιώδης, δηλαδή σημαντική και όχι συνήθης και να δικογραφείται (Βλέπε Β. Βαθρακοκοίλη, Οικογενειακό Δίκαιο Τόμος Ε΄, Αθήνα 2004, σελίδες 796 και 801). Οι συνθήκες που κατά την εκδοχή του Αιτητή δικαιολογούν την αιτούμενη θεραπεία, περιστρέφονται ουσιαστικά γύρω από τρεις θεματικούς άξονες. Ο πρώτος αφορά τις δυνάμεις του, περιλαμβανομένων και ειδικών παραγόντων που επηρεάζουν αυτές, ο δεύτερος τις ανάγκες της ανήλικης και ο τρίτος τις δυνάμεις της Καθ' ης η αίτηση, περιλαμβανομένων και των επιδομάτων μονογονιού και τέκνου που αυτή λαμβάνει. Επικαλείται μείωση των δύο πρώτων και αύξηση του τρίτου. Αναφέρεται ο Αιτητής στην εισοδηματική του ικανότητα η οποία μειώθηκε. Αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι ο Αιτητής στις 07/05/2019, ενεπλάκη σε τροχαίο δυστύχημα. Συνεπεία του πιο πάνω δυστυχήματος ισχυρίζεται ο Αιτητής ότι απώλεσε τον προηγούμενο του μισθό ύψους €1,600 μηνιαίως και ότι, μετά από την έγκριση αίτησης του για σύνταξη ανικανότητας από το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων σε ποσοστό 85%, από τις 09/11/2019, μοναδικό του εισόδημα είναι η σύνταξη αυτή ύψους €957,75 το μήνα (ΤΕΚ. 7). Η Καθ' ης η αίτηση δεν αντέκρουσε καθ' οιονδήποτε τρόπο τους ισχυρισμούς του Αιτητή περί απώλειας του προηγούμενου μισθού του ύψους €1,600 μηνιαίως ούτε και το ότι η σύνταξη που λαμβάνει ανέρχεται στα €957, 75 το μήνα. Ότι, όμως, αμφισβητήθηκε από την Καθ' ης η αίτηση με την υπεράσπισή της, είναι πως το πιο πάνω ποσό δεν αποτελεί το μοναδικό εισόδημα του Αιτητή, καθότι αυτός εργάζεται και/ή είναι ιδιοκτήτης συγκεκριμένης επιχείρησης ψησταριάς / εστιατορίου. Ο Καθ' ου η αίτηση ενώ αρνείται δικογραφικά τον πιο πάνω ισχυρισμό της Καθ' ης η αίτηση χαρακτηρίζοντας τον, στην απάντησή του στην υπεράσπιση, ως ψευδή ανυπόστατο και παραπλανητικό, αναιρώντας τη θέση του αυτή, τον πραγματεύεται διαφορετικά κατά τη μαρτυρία του. Στο θέμα αυτό θα επανέλθω αργότερα. Προβάλλει ο Αιτητής, ως παράγοντα που επηρεάζει τις δυνάμεις του την απόκτηση νέου παιδιού με τη νυν σύζυγό του. Σημασία για το γεγονός αυτό αποκτά η ημερομηνία γέννησης του παιδιού αυτού, ώστε να διαπιστωθεί κατά πόσον αυτό γεννήθηκε πριν ή μετά την έκδοση του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής ημερομηνίας 26/01/

1. Η ημερομηνία λοιπόν αυτή, της γέννησης δηλαδή του πιο πάνω παιδιού, δεν έγινε γνωστή στο Δικαστήριο, ούτε από τον Αιτητή, ούτε και από την Καθ' ης η αίτηση η οποία παραδέχεται την ύπαρξη του. Ό,τι γίνεται γνωστό στο Δικαστήριο από τον Αιτητή είναι η ηλικία του παιδιού αυτού. Στην εναρκτήρια αίτηση ημερομηνίας 20/05/2020, αναφέρεται ότι το παιδί αυτό είναι ηλικίας 2½ ετών, η ίδια ηλικία αναφέρεται και στο ΤΕΚ 11, ημερομηνίας 09/08/2019, ενώ στην ένορκη γραπτή μαρτυρία του Αιτητή ημερομηνίας 22/10/2021 και στη γραπτή αγόρευση της συνηγόρου του η οποία παραδόθηκε στις 15/04/2022, αναφέρεται ότι το παιδί είναι 3½ ετών. Οι πρώτες δύο πιο πάνω αναφορές φέρουν το παιδί να έχει γεννηθεί πριν από την έκδοση του υφιστάμενου διατάγματος ημερομηνίας 26/01/2018 και οι άλλες δύο μετά. Ό,τι από τις πιο πάνω αναφορές, σύμφωνα με τη νομολογία, μπορεί να ληφθεί υπόψη είναι, κύρια, η δικογραφημένη θέση του Αιτητή ότι στο χρόνο καταχώρισης της εναρκτήριας αίτησης, στις 20/05/2020, το παιδί ήταν ηλικίας 2½ ετών, γεγονός που το φέρει να έχει γεννηθεί πριν από την έκδοση του υφιστάμενου διατάγματος ημερομηνίας 26/01/2018, εξ' ου και δεν μπορεί η ύπαρξη του να θεωρηθεί ως αλλαγή των συνθηκών σύμφωνα με το άρθρο 38 του Ν. 216/
2. Η σύγχυση που προκλήθηκε σε σχέση με το πιο πάνω θέμα, μπορούσε εύκολα να αποφευχθεί με την παρουσίαση ως τεκμηρίου του πιστοποιητικού γέννησης του παιδιού ή έστω την αναφορά της ημερομηνίας γέννησης του από τον Αιτητή. Στα πλαίσια αυτά επισημαίνω πως το πιστοποιητικό γέννησης του εν λόγω παιδιού, αν και αποτελεί έγγραφο που περιλαμβάνεται στον κατάλογο εγγράφων που αποκάλυψε ο Αιτητής με την ένορκη δήλωση του ημερομηνίας 08/06/2021, δεν παρουσιάζεται απ' αυτόν κατά τη δίκη. Άλλος παράγοντας που κατά τον Αιτητή επηρεάζει τις δυνάμεις του είναι τα μηνιαία του έξοδα, τα οποία έχουν αυξηθεί και έχουν ως ακολούθως: «Τρόφιμα οικογένειας €500 Φυσιοθεραπείες €300 Ενοίκιο €350 Ρεύμα - Νερό €100 Τηλέφωνο €30 Μεταφορικά έξοδα οικογένειας €250 Κοινωνικές υποχρεώσεις - καθημερινά έξοδα €130 Δημοτικά τέλη - Φόροι ακίνητης ιδιοκτησίας €100 ......... Σύνολο: €1,760» Από τις πιο πάνω ανάγκες ξεχωρίζω μόνο το κονδύλι που αναφέρεται στις φυσιοθεραπείες. Για το εν λόγω κονδύλι, δέχομαι τον ισχυρισμό του Αιτητή ότι πρόκειται για ανάγκη που προέκυψε, λόγω της κατάστασης της υγείας του, μετά από το δυστύχημα ημερομηνίας 07/05/
3. Αποτελεί ισχυρισμό του Αιτητή, όπως επί λέξει αναφέρει στην παράγραφο 9 της ένορκης μαρτυρίας του που καταχωρήθηκε στις 22/10/2021, ότι «. στα πλαίσια αποκατάστασης πρέπει να πραγματοποιώ συχνές εντατικές φυσιοθεραπείες, ώστε να γίνει η ζωή μου όσο πιο φυσιολογική γίνεται. Η κάθε φυσιοθεραπεία κοστίζει €25 - €30 και σύμφωνα με τη συμβουλή του ιατρού πρέπει να γίνεται τέσσερις φορές την εβδομάδα τουλάχιστον. Επισυνάπτω σχετικές αποδείξεις ως Τεκμήριο 12». Τα ερωτήματα που τίθενται σε σχέση με το κονδύλι αυτό είναι, κατ' αρχάς, το κατά πόσο υφίσταται κατά τον κρίσιμο χρόνο της καταχώρισης της εναρκτήριας αίτησης στις 20/05/2020 και αν ναι, για πόσο χρόνο διατηρείται μετά την καταχώρισή της ή και αν πρόκειται για μόνιμη ανάγκη. Ό,τι από τις αποδείξεις (ΤΕΚ. 12) καταδεικνύεται είναι πως το κονδύλι αυτό υφίσταται μεν κατά το χρόνο καταχώρισης της εναρκτήριας αίτησης, είναι άγνωστο, όμως, αν διατηρείται και πόσο χρόνο μετά την καταχώρισή της. Από τις πέντε αποδείξεις του Τεκμηρίου 12, μόνο μία, αυτή με ημερομηνία 30/03/2021, αναφέρεται σε φυσιοθεραπείες που έγιναν μετά την καταχώριση της εναρκτήριας αίτησης. Οι φυσιοθεραπείες αυτές έγιναν την περίοδο από τις 07/01/2021 μέχρι και τις 30/03/2021, 24 συνεδρίες στο σύνολο, με συνολικό κόστος €720 (24Χ30). Οι υπόλοιπες αποδείξεις αναφέρονται σε φυσιοθεραπείες που έγιναν το 2019 μόνο, ενώ κενό παρουσιάζεται κατά το έτος
4. Για την απόδειξη ημερομηνίας 30/03/2021, επισημαίνω τη θέση του Αιτητή που αναφέρεται στην παράγραφο 24 της ένορκης μαρτυρίας του αναφορικά με τη μείωση των εξόδων της ανήλικης, μεταξύ άλλων και για το ότι το κονδύλι για την ιατροφαρμακευτική της περίθαλψη δεν υφίσταται πλέον, λόγω ΓΕΣΥ, θέση που σαφώς επηρεάζει και τη δική του ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ειδικότερα τις φυσιοθεραπείες περί ων ο λόγος πιο πάνω. Εν πάση περιπτώσει από μόνο του το γεγονός της διενέργειας αριθμού φυσιοθεραπειών στον κρίσιμο χρόνο δεν αποτελεί, υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, μεταβολή που μπορεί να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα του Βαθροκοκοίλη, πιο πάνω, στη σελίδα 796 «Η μεταβολή, η οποία πρέπει να είναι ουσιώδης, δηλαδή σημαντική και όχι συνήθης, πρέπει να έχει διάρκεια και σταθερότητα και να μην πρόκειται για προσωρινού χαρακτήρα διακυμάνσεις των εσόδων και δαπανών.» Σε σχέση με τα υπόλοιπα έξοδα του Αιτητή ή/και της νέας του οικογένειας, κατ' αρχάς, ελλείπει δικογραφικά το στοιχείο της μεταβολής τους. Ποια ήταν δηλαδή αυτά πριν από την έκδοση του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής και πώς αυτά διαμορφώθηκαν μετά την έκδοση του. Γενικότερα, όμως, σε υποθέσεις όπως η παρούσα κατά την οποία το υφιστάμενο διάταγμα εκδόθηκε εκ συμφώνου, η αναθεώρηση του δεν είναι επιτρεπτή εφόσον το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στα γεγονότα που έχουν οδηγήσει στην έκδοση του και δεν είναι καταγεγραμμένα οπουδήποτε (Κ. Ξ. v. Ε.Κ., Εφ. Αρ. 24/2017, ημερ. 05/03/2020). Μέσα στα ίδια πλαίσια, καμμιά αξία δεν προσλαμβάνει ούτε και ο ισχυρισμός του Αιτητή περί μείωσης των απολαβών της νυν συζύγου του. Έχοντας ενδιατρίψει και απορρίψει όλους τους παράγοντες που κατά τον Αιτητή επηρεάζουν τις δυνάμεις του, επιστρέφω στον ένα και μοναδικό που παραμένει σχετικά μ' αυτές, τη μείωση δηλαδή των απολαβών του. Αποτελεί κοινό τόπο μεταξύ των διαδίκων ότι το επάγγελμα του Αιτητή είναι μάγειρας και ότι η αναπηρία του συνίσταται, κύρια, όπως ο ίδιος επί λέξει αναφέρει, στο ότι «ακρωτηριάστηκε ο αριστερός δείκτης και ο μεσαίος του αριστερού χεριού μου και η παλάμη μου φέρει σοβαρές μόνιμες βλάβες». Όπως ήδη ανέφερα, ο Αιτητής αναιρώντας τη δικογραφημένη θέση του ότι «ουδεμία σχέση έχει με την αναφερόμενη - εννοείται από την Καθ' ης η αίτηση - ψησταριά / εστιατόριο» κατά τη μαρτυρία του παραδέχεται ότι εργάζεται σε συγκεκριμένη ψησταριά «υπό καθεστώς μερικής απασχόλησης μια ώρα κάθε μέρα» (παράγραφος 6.17 της ένορκης μαρτυρίας του) αφήνοντας να νοηθεί με βάση το ΤΕΚ. 10, στο οποίο αναφέρεται, ότι η απασχόληση του αυτή ξεκίνησε τον 1/
5. Τον διαψεύδει όμως, το ΤΕΚ. 5 στη μαρτυρία του, όπως και το ΤΕΚ. 3 στη μαρτυρία της πεθεράς του, που τον φέρουν να έχει αναλάβει τη συγκεκριμένη εργασία από την 01/06/
6. Υπενθυμίζω ότι η απάντησή του στην υπεράσπιση, όπου αρνείται ότι έχει οποιαδήποτε σχέση με την εν λόγω ψησταριά, καταχωρήθηκε στις 15/12/
7. Η πιο πάνω ψησταριά λειτουργεί ως εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με επωνυμία που παραπέμπει στο όνομα της συζύγου του Αιτητή. Σ' αυτήν εργάζονται τόσο ο Αιτητής όσο και η σύζυγός του. Συστάθηκε με έξοδα των γονέων και/ή της μητέρας της συζύγου του είναι ο ισχυρισμός τόσο του Αιτητή όσο και της πεθεράς του. Περαιτέρω, είναι ισχυρισμός και των δύο, ότι η επιχείρηση αυτή κατά την περίοδο από τις 09/05/2020, ημέρα σύστασης της, μέχρι τις 30/06/2021, παρουσιάζει ζημιές ύψους €13,770.46, εφόσον ο κύκλος εργασιών της ήταν €119,760.38 και τα έξοδα €133,530.
8. Η σύζυγος του Αιτητή κατέχει το 100% των μετοχών της εν λόγω εταιρείας και «είναι η μοναδική διευθυντής και γραμματέας της», ενώ, ο τελευταίος, «δεν κατέχει οποιοδήποτε αξίωμα στην εταιρεία ή διοικητική θέση» (παράγραφοι 6.14 και 6.15 της ένορκης μαρτυρίας του Αιτητή και παράγραφος 4 της ένορκης μαρτυρίας της πεθεράς του μαζί με το ΤΕΚ. 3). Σημειώνω, για όση αξία μπορεί να έχει, πως η ημερομηνία σύστασης της εταιρείας 09/05/2020, προηγείται της ημερομηνίας καταχώρισης της εναρκτήριας αίτησης στις 20/05/
9. Ο Αιτητής δεν αναφέρει το ύψος του μηνιαίου μισθού του από την πιο πάνω απασχόληση. Από τα ΤΕΚ. 5 και 10 που προσκόμισε, τις αναλυτικές καταστάσεις αποδοχών ασφαλισμένου στο συγκεκριμένο εργοδότη από τις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων, για τα έτη 2020 και 2021, οι αποδοχές του παρουσιάζονται ως εξής: 6/20 €155 7/20 €155 8/20 €125 9/20 €130 και από 10/20 μέχρι και 7/21 €150 ...... Σύνολο 2,065 Αντίθετα με ότι πράττει για τον εαυτό του, για τη σύζυγό του, που επίσης εργάζεται στην πιο πάνω εταιρεία, προσκόμισε βεβαίωση του Λογιστή της εν λόγω εταιρείας ημερομηνίας 24/05/2021, όπου αναφέρεται ότι «ο μηνιαίος μισθός της ανέρχεται στα €500». (ΤΕΚ. 9). Στο ίδιο τεκμήριο 9, περιλαμβάνονται και αναλυτικές καταστάσεις αποδοχών ασφαλισμένου κατά εργοδότη από τις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων, για τα έτη 2018, 2019 και 2020 που αφορούν τη σύζυγο του και από τις οποίες καταδεικνύονται τα πιο κάτω. Για ολόκληρο το έτος 2018, το σύνολο των αποδοχών της σε δύο εργοδότες, διαδοχικά, ήταν €12,967, δηλαδή, κατά μέσο όρο €1,080 μηνιαίως. Για το έτος 2019, το σύνολο των απολαβών της, στο δεύτερο πιο πάνω εργοδότη ήταν €11,935, δηλαδή, κατά μέσο όρο €994 μηνιαίως. Για το έτος 2020, στον ίδιο πιο πάνω εργοδότη, για τους μήνες Ιανουάριο και Φεβρουάριο, €1,085 μηνιαίως. Παρουσιάζεται κενό για του μήνες Μάρτιο, Απρίλιο και Μάιο του ίδιου έτους και από τον Ιούνιο του 2020, αρχίζει η εργοδότηση της στη δική της εταιρεία με αποδοχές ως ακολούθως: 6/20 €561 7/20 €561 8/20 €497 9/20 €561 και από 10/20 μέχρι και 12/20 €500 Οι αποδοχές των €500 μηνιαίως συνεχίζονται στον ίδιο εργοδότη και το 2021 από τον Ιανουάριο μέχρι και τον Ιούλιο του ίδιου έτους, συμποσούνται δε, στο συνολικό ποσό των €7,
10. Είναι κατάλληλο θεωρώ το στάδιο αυτό να παραθέσω τη θέση του Αιτητή για την εργοδότηση και/ή τις απολαβές της συζύγου του, όπως αυτή εκτίθεται στην εναρκτήρια αίτηση ημερομηνίας 20/05/2020 και επαναλαμβάνεται στη μαρτυρία του. Αναφέρει, λοιπόν, ο Αιτητής στην παράγραφο 7 της εναρκτήριας αίτησης τα εξής: «Η νυν σύζυγος του Αιτητή εργάζεται στην κουζίνα «ΧΧΧ» και λαμβάνει το ποσό των €1,000 μηνιαίως. Πριν την έκδοση του επίδικου διατάγματος η σύζυγος του Αιτητή ελάμβανε το ποσό των €1,200 μηνιαίως, εντούτοις απώλεσε την εργασία της». Ό,τι από τα πιο πάνω προκύπτει, είναι πως ο ισχυρισμός του Αιτητή περί απολαβών της συζύγου του ύψους €1,200 μηνιαίως, πριν από την έκδοση του επίδικου διατάγματος, δεν υποστηρίζεται από αποδεικτικά στοιχεία. Τα όσα προσκόμισε ο Αιτητής, σε σχέση με το θέμα αυτό, αφορούν την περίοδο από την έκδοση του επίδικου διατάγματος ημερομηνίας 26/01/2018 και μετά. Ο Αιτητής, επίσης, αναφέρεται σε εργοδότηση και αποδοχές της συζύγου του ύψους €1,000 μηνιαίως κατά το χρόνο καταχώρισης της εναρκτήριας αίτησης στις 20/05/2020, ενώ κατά τον ίδιο χρόνο τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε παρουσιάζουν κενό. Ούτε εργοδότης, ούτε και αποδοχές υπάρχουν δηλωμένες στις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων για τους μήνες από Μάρτιο μέχρι και Μάιο του
11. Επανέρχομαι στο θέμα των απολαβών του Αιτητή και της συζύγου του από την εργοδότηση τους στην ψησταριά που αναφέρεται πιο πάνω. Για σκοπούς σύγκρισης με το περιεχόμενο του ΤΕΚ. 3 στη μαρτυρία της πεθεράς του Αιτητή, βρίσκω, με βάση τα πιο πάνω εκτιθέμενα, ότι οι αποδοχές του Αιτητή, όπως δηλώνονται στις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων, την περίοδο από τον Ιούνιο του 2020 μέχρι και τον Ιούνιο του 2021, ανέρχονται συνολικά στα €1,915 (€2,065 - €150). Οι αποδοχές της συζύγου του την ίδια περίοδο, ανέρχονται συνολικά στα €6,680 (€7,180 - €500). Προστιθέμενα και τα δύο αυτά ποσά, δίνουν αποτέλεσμα €8,595 (€1,915 + €6,680). Το ΤΕΚ. 3 στη μαρτυρία της πεθεράς του Αιτητή φέρει τον τίτλο «Profit And Loss Account For Period: (05/2020 - 06/2021) - (01/05/2020 - 30/06/2021)». Προφανώς ετοιμάστηκε από το Λογιστή της εταιρείας και κατατέθηκε προς απόδειξη του ισχυρισμού ότι η εταιρεία αυτή παρουσιάζει, κατά την περίοδο που αναφέρεται, ζημιές ύψους €13.770,
12. Στο τεκμήριο όμως αυτό, παρουσιάζονται κατά σειρά αναγραφής τους και πολλά άλλα σημαντικά στοιχεία, τα οποία παραθέτω πιο κάτω: «OTHER INCOME Government Fund €9,482.34 ...................... EXPENSES ...................... Directors Salary €4,500.00 Salaries and Wages €7,565.66 Employer's Contributions €2,387.23 Gesy Contribution €430,66 ......................». Θα έπρεπε, στην υπόθεση αυτή, η επιλογή του Αιτητή να παρουσιάσει τις αποδοχές του ιδίου και της συζύγου του, κατά την περίοδο από 01/05/2020 - 30/06/2021, στο συνολικό ποσό των €8,595, να συσχετισθεί με το εν λόγω τεκμήριο και να αναλυθεί. Δεν έχω ούτε λογιστικές γνώσεις, ούτε και μπορώ να λειτουργήσω ως εμπειρογνώμονας επί του θέματος. Ακόμα, δεν γνωρίζω αν οι εργοδοτούμενοι στην εν λόγω εταιρεία είναι μόνο ο Αιτητής και η σύζυγος του, ούτε και γιατί το ποσό των €8,595 δεν παρουσιάζεται αυτούσιο στους εν λόγω λογαριασμούς και αντ' αυτού στο στοιχείο Salaries and Wages το ποσό που παρουσιάζεται είναι μόνο €7.565,
13. Ένα ποσό που ξεχωρίζω είναι τα €4,500.00 Directors Salary, που σίγουρα αναλογούν στη σύζυγο του Αιτητή, η οποία δηλώνεται ως η μοναδική διευθυντής της εταιρείας. Το ποσό των €9,482.34 Government Fund, δεν γνωρίζω περί τίνος πρόκειται. Αν πρόκειται, όμως, για την Κυβερνητική στήριξη της επιχείρησης ή των εργαζομένων, λόγω κορωνοϊού, κάτι που επικαλείται ο Αιτητής ως αρνητικό παράγοντα για το ύψος των εσόδων της ψησταριάς, το δεύτερο, σαφώς, επηρεάζει και το ύψους του δικού του μισθού. Με βάση τα πιο πάνω αλλά και το γενικότερο χειρισμό της υπόθεσής του, καταλήγω, ότι ο Αιτητής όχι μόνο δεν αποκάλυψε το ύψος των απολαβών του από την εργασία του, αλλά και απέτυχε να αποδείξει, στο βαθμό που απαιτείται και με θετικό τρόπο, ότι η εισοδηματική του ικανότητα, λαμβανομένης υπόψη της σύνταξης ανικανότητας που λαμβάνει και του μισθού του, έχει μειωθεί. Σειρά παίρνει ο ισχυρισμός του Αιτητή για μείωση των αναγκών της ανήλικης. Σε σχέση με το θέμα αυτό, δεν είμαι διατεθειμένη να ενδιατρίψω επί μακρόν, σ' αντίθεση με την εκτεταμένη ενασχόληση στην οποία οι διάδικοι, κυρίως η Καθ' ης η αίτηση, έχουν προβεί. Και τούτο γιατί οι ισχυρισμοί εκατέρωθεν, δεν αρμόζουν σε διαδικασία τροποποίησης διατροφής, όπου το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στα γεγονότα που έχουν οδηγήσει στην έκδοση του υφιστάμενου διατάγματος του οποίου η αναθεώρηση δεν είναι επιτρεπτή, ιδίως στην περίπτωση που αυτό, όπως εδώ, εκδίδεται εκ συμφώνου και δεν είναι καταγεγραμμένα οπουδήποτε τα γεγονότα που έχουν οδηγήσει σε τούτο (Κ.Ξ. v. Ε.Κ. πιο πάνω). Πρόκειται για ισχυρισμούς των διαδίκων που αφορούν τα σημερινά έξοδα της ανήλικης. Σύμφωνα με τον Αιτητή αυτά ανέρχονται στο ποσό των €260 το μήνα, με επισημάνσεις, για μείωση ή/και εξάλειψη του κονδυλίου για την ιατροφαρμακευτική της περίθαλψη, λόγω ΓΕΣΥ, μείωση του κονδυλίου της διατροφής της, καθότι μένει περισσότερες ώρες μαζί του από ό,τι πριν από την έκδοση του επίδικου διατάγματος και του κονδυλίου για την ένδυση και υπόδησή της, καθότι η ανάπτυξη της πλέον «δεν είναι τόσο ραγδαία εν σχέσει με μικρότερες ηλικίες». Από την άλλη, η Καθ' ης η αίτηση υποστηρίζει ότι τα σημερινά έξοδα της ανήλικης ανέρχονται στο ποσό των €840 μηνιαίως. Ό,τι στην ουσία ζητείται από το Δικαστήριο να πράξει, είναι ο επαναπροσδιορισμός του αρχικού διατάγματος διατροφής, πράγμα ανεπίτρεπτο (Άντρη Αντρέου v. Ιωάννη Τσίρου πιο πάνω). Είναι η μεταβολή των όρων που καθιστά την αρχική απόφαση μεταρρυθμιστέα και όχι οι όροι αυτοί καθαυτοί, όπως παρουσιάζονται σήμερα. Ούτε και οι επισημάνσεις που γίνονται από τον Αιτητή δεν έχουν τη δυναμική της μεταρρύθμισης, καθότι αφενός τίθενται γενικά και αόριστα, χωρίς σύγκριση του πριν και του μετά την έκδοση του επίδικου διατάγματος και αφετέρου παραγνωρίζουν τη γενικότερη αρχή, ότι τα έξοδα διατροφής δεν είναι σταθερά και υφίστανται διακυμάνσεις (Μαρκουλλίδη v. Μαρκουλλίδη

(1998)1 Α.Α.Δ. 1386). Ό,τι απομένει να εξεταστεί, είναι οι δυνάμεις της Καθ' ης η αίτηση και τα επιδόματα που αυτή λαμβάνει. Ως προς τα τελευταία, τα επιδόματα δηλαδή, η παραδοχή της Καθ' ης η αίτηση ότι τα λαμβάνει δεν αρκεί. Και εδώ ο Αιτητής θα έπρεπε να έχει κάνει αναφορά στο χρόνο που άρχισε η Καθ' ης η αίτηση να τα λαμβάνει. Πουθενά δεν γίνεται αναφορά στο κατά πόσο ο χρόνος αυτός έπεται της έκδοσης του υφιστάμενου διατάγματος. Η λογική θέτει το χρόνο αυτό να είναι πριν από την έκδοση του υφιστάμενου διατάγματος ημερομηνίας 26/01/2018, μιας και το αρχικό διάταγμα διατροφής χρονολογείται από το

1. Ως προς τις απολαβές της Καθ' ης η αίτηση, ο Αιτητής στην εναρκτήρια του αίτηση ισχυρίζεται, με αναφορά στην εργοδότηση της σε συγκεκριμένο τηλεοπτικό κανάλι, ότι λαμβάνει «μηνιαίο εισόδημα πέραν των €1,100, πλέον 13ο μισθό, πλέον ωφελήματα» και ότι «με την πάροδο των χρόνων εργασίας σημειώνεται αύξηση στον μισθό της Καθ' ης η αίτηση η οποία ασκεί εδώ και αρκετά χρόνια τα συγκεκριμένα καθήκοντα». Στα πιο πάνω η Καθ' ης η αίτηση, με την υπεράσπισή της, αντιτάσσει ότι από το Δεκέμβριο του 2019 μέχρι και την 01/06/2020 ήταν άνεργη, ενώ από την 01/06/2020, εργάζεται ως ελεύθερη επαγγελματίας και συγκεκριμένα ως σύμβουλος σωματικής άσκησης, με μισθό €800 μηνιαίως. Με την απάντηση του ο Αιτητής εμμένει στην αρχική του θέση και καλεί την Καθ' ης η αίτηση σ' απόδειξη των ισχυρισμών της. Η αντεξέταση της Καθ' ης η αίτηση επί του συγκεκριμένου μόνο θέματος, κατέδειξε πως η αποχώρηση της από την προηγούμενη της εργασία, έγινε κατόπιν δικής της επιλογής, για τους λόγους που η ίδια ανάφερε και με την προοπτική για άμεση ενασχόλησή της, στη συνέχεια, με τη νέα της εργασία, για την οποία προετοιμάστηκε. Είναι πασιφανές από τα δικόγραφα και μόνο, ότι η εισοδηματική ικανότητα της Καθ' ης η αίτηση ανέρχεται στα €1,100 μηνιαίως πλέον 13ο μισθό. Τούτο αποδεικνύεται και από το ΤΕΚ. Η που κατατέθηκε, με πρωτοβουλία του Αιτητή, κατά την αντεξέταση της. Το εν λόγω τεκμήριο αποτελεί τον ασφαλιστικό λογαριασμό της Αιτήτριας από τις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων, επί σειρά ετών, περιλαμβανομένων και των ετών από το 2018 μέχρι το
2. Αυτή την ικανότητα διατηρεί η Καθ' ης η αίτηση ακόμα και μετά την αποχώρησή της από την πρώτη της εργασία (Μενελάου v. Μενελάου

(1993)1 Α.Α.Δ. 381, Ιωάννου v. Ιωάννου

(1993)1 Α.Α.Δ. 900 και Δημητρίου v. Περδίου

(2005)1 Α.Α.Δ. 1418). Η προσπάθεια της συνηγόρου του Αιτητή, μέσω του κόστους των διαφόρων υπηρεσιών που προσφέρει ως σύμβουλος σωματικής άσκησης, να καταδείξει ότι από τη νέα της εργασία κερδίζει περισσότερα δεν ευόδωσε. Έφερε, μάλλον, το αντίθετο αποτέλεσμα. Ότι δηλαδή το υπαρκτό της εισόδημα από τη νέα της εργασία είναι μικρότερο αυτού από την προηγούμενη της εργασία, ήτοι των €1,100 μηνιαίως πλέον 13ο μισθό. Αυτό καταδεικνύεται και από το ΤΕΚ. Η με αναφορά στις ασφαλιστικές της αποδοχές για τα έτη 2020 και 2021. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Καθ' ης η αίτηση και εναντίον του Αιτητή, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Δ. Κούσιου, Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΝ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο