Ε.Α. ν. Ι.Δ., Αρ. Αίτησης: 14/2021, 29/4/2022

(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Τσιολάκκη και άλλοι ν. Στυλιανίδη

(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 782, Πουργουρίδη ν. Μέζου

(1994)1 Α.Α.Δ. 201, Κυτάλα κ.ά. ν. Χρυσάνθου κ.ά.

(1996)1 (Α) Α.Α.Δ. 253, M & Ch Mitsingas Tr. Ltd κ.ά. ν. Timberland Co.

(1997)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1791), Σάββα v. Τηλεμάχου

(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2081 και Reckendorfer v. Reckendorfer

(2004)1 A.A.Δ. 1132] Το Δικαστήριο πρέπει επίσης στο τελικό στάδιο να σταθμίσει το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο το αιτούμενο διάταγμα [Ιπποδρομιακή Αρχή ν. Χατζηβασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. 152]. Πρόσθετα, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει πάνω στα διαφιλονικούμενα θέματα πάνω στα οποία θα κριθεί η κυρίως αίτηση, [Βλ. Jonitexo Ltd. v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263]. Στις περιπτώσεις μονομερών αιτήσεων πρέπει επίσης να καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος. Το άρθρο 14 του περί Ρυθμίσεως των Περιουσιακών Σχέσεων των Συζύγων Νόμου του 1991 (Ν.232/91), όπως τροποποιήθηκε, προνοεί τα εξής: «14.

(1)Σε περίπτωση που ο γάμος λυθεί ή ακυρωθεί, ή σε περίπτωση διάστασης των συζύγων, και η περιουσία του ενός συζύγου έχει αυξηθεί, ο άλλος σύζυγος, εφόσον συνέβαλε με οποιοδήποτε τρόπο στην αύξηση αυτή, δικαιούται να εγείρει αγωγή στο Δικαστήριο και να απαιτήσει την απόδοση του μέρους της αύξησης το οποίο προέρχεται από τη δική του συμβολή.

(2)Η συνεισφορά του ενός συζύγου στην αύξηση της περιουσίας του άλλου τεκμαίρεται ότι ανέρχεται στο ένα τρίτο της αύξησης, εκτός αν αποδειχθεί μεγαλύτερη ή μικρότερη συνεισφορά.

(3)Στην αύξηση της περιουσίας των συζύγων δεν υπολογίζεται ότι αυτοί απέκτησαν: (α) Από δωρεά, κληρονομιά, κληροδοσία ή άλλη χαριστική αιτία». Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Ν.232/91: «′περιουσία′ σημαίνει την κινητή και ακίνητη ιδιοκτησία η οποία αποκτήθηκε πριν από το γάμο με την προοπτική του γάμου ή οποτεδήποτε μετά τη σύναψη του γάμου από οποιοδήποτε από τους συζύγους». «΄συνεισφορά΄ σημαίνει την οποιαδήποτε μορφής συνεισφορά των συζύγων στην απόκτηση ή την δημιουργία περιουσίας και περιλαμβάνει τη φροντίδα της οικογενειακής εστίας και των μελών της οικογένειας». Το άρθρο 14Γ

(1)του Ν.232/91 δίδει την εξουσία στο Δικαστήριο να εκδίδει διάταγμα με το οποίο να παρεμποδίζεται ο Καθ' ου η αίτηση να διαθέσει, αποξενώσει ή επιβαρύνει την περιουσία του ή μέρος της. Σύμφωνα με το άρθρο 14Γ

(4), το Δικαστήριο δύναται σε επείγουσες περιπτώσεις να εκδίδει προσωρινό διάταγμα δυνάμει του εδαφίου

(1)με την ίδια διαδικασία που ακολουθείται για την έκδοση προσωρινού συντηρητικού διατάγματος, δυνάμει του άρθρου 4 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Στην απόφαση Α. Ορφανίδης ν. Ν. Ορφανίδη

(1998)1 Α.Α.Δ. 179, ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Πικής, τόνισε τα πιο κάτω αναφορικά με τον τρόπο επίλυσης των περιουσιακών διαφορών συζύγων: (σελ.187, 189): «.αφετηρία για την επίλυση διαφορών αυτής της φύσης αποτελεί η διαπίστωση των περιουσιακών στοιχείων των συζύγων κατά το χρόνο του γάμου. Σε δεύτερο στάδιο, έρχεται η διαπίστωση της αύξησης, (αν υπάρχει), και σε τρίτο η προέλευση της αύξησης και η συνάρτησή της με τη συνεισφορά του ετέρου των συζύγων στην πραγμάτωσή της. .................................. Η συνεισφορά αποτελεί, βάσει του άρθρο 14, όπως και στο Αγγλικό δίκαιο το κυρίαρχο στοχείο στον καθορισμό της αναλογίας του μεριδίου του μη εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη. Αντίθετα όμως, από το Αγγλικό δίκαιο, εφόσον δεν αποκαλύπτεται με τρόπο θετικό το ύψος της συνεισφοράς στην αύξηση της περιουσίας, καθιερώνεται τεκμήριο για την έκταση της ίσο με το ένα τρίτο. ..................................................... Η αύξηση της περιουσίας είναι στοιχείο σχετικό. Συναρτάται, αφενός, με την αξία της περιουσίας και αφετέρου, με τις οικονομικές υποχρεώσεις του ιδιοκτήτη. Το αντικείμενο του μερισμού είναι η αύξηση της περιουσίας, όχι αυτή τούτη η περιουσία. Βέβαια, στο βαθμό που η αύξηση συσχετίζεται με συγκεκριμένο ακίνητο, και ο έτερος των συζύγων δικαιούται μεριδίου στην αύξηση, μπορεί να διαταχθεί η εγγραφή του ως ιδιοκτήτη για το αναλογούν σ' αυτόν μερίδιο (ποσοστό) ιδιοκτησίας. Βέβαια, στο βαθμό που η αύξηση συσχετίζεται με συγκεκριμένο ακίνητο, και ο έτερος των συζύγων δικαιούται μεριδίου στην αύξηση, μπορεί να διαταχθεί η εγγραφή του ως ιδιοκτήτη για το αναλογούν σ' αυτόν μερίδιο (ποσοστό) ιδιοκτησίας ...................................... Το πρώτο που πρέπει να τυγχάνει εξακρίβωσης είναι η αύξηση της περιουσίας του συζύγου ώστε να διαπιστωθεί το αντικείμενο του πιθανού διαμοιρασμού. ......Το δεύτερο θέμα που εξετάζεται είναι κατά πόσο ο έτερος των συζύγων συνεισέφερε στην αύξηση, άμεσα ή έμμεσα, και το τρίτο, ο καθορισμός του ύψους της συνεισφοράς». Κατά πρώτον, αναφέρω ότι δεν προτίθεμαι να ασχοληθώ εκτενώς με το κατ' ισχυρισμόν του Καθ' ου η αίτηση ζήτημα της απουσίας του στοιχείου του κατεπείγοντος. Δεν διαφεύγει της προσοχής μου η αρχή που έχει θέσει η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικά με το πιο πάνω θέμα. Ότι δηλαδή για να δικαιολογείται η έκδοση ενός διατάγματος μονομερώς, κατά παρέκκλιση του θεμελιώδους κανόνα της δικαιοσύνης που απαιτεί ακρόαση των δύο μερών πριν την άσκηση δικαστικής εξουσίας, θα πρέπει να συντρέχει και το στοιχείο του κατεπείγοντος [Βλ. Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου

(1998)1 (Β) Α.Α.Δ. 598]. Όμως, η πιο πάνω αρχή τυγχάνει αυστηρής εφαρμογής στα πλαίσια εξέτασης μονομερούς αίτησης που δεν είναι η περίπτωση στη συγκεκριμένη υπόθεση όπου, παρόλο που η επίδικη αίτηση είναι μονομερής, η επίδοσή της μετά από οδηγίες του Δικαστηρίου (Βλ. Δ.48 Θ.8

(3)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών), αφαιρεί από αυτήν την υπόσταση της μονομερούς αίτησης και την μετατρέπει σε αίτηση δια κλήσεως [Βλ. Κώστας Σμυρνιός

(2000)1 Α.Α.Δ. 43, Μαρκιτανής v. Μουτζούρη

(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 923, Αυγή Κασπάρη κ.ά. v. Βάσου Ανδρέου

(2004)1 Α.Α.Δ. 784 και Στυλιανού v. Στυλιανού

(1992)1 Α.Α.Δ. 583]. Από τις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων προκύπτουν ως παραδεκτά γεγονότα ότι αυτοί τέλεσαν γάμο στις 28/06/

1. Από το γάμο τους απέκτησαν δύο παιδιά και η διάσταση στις σχέσεις τους επήλθε το
2. Ακόμα ότι η επίδικη κατοικία ανεγέρθηκε επί «προσφυγικού οικοπέδου» την παραχώρηση του οποίου αιτήθηκε ο Καθ' ου η αίτηση μετά από τον αρραβώνα των διαδίκων. Το εν λόγω οικόπεδο είναι εγγεγραμμένο επ' ονόματι του Καθ' ου η αίτηση. Παραδεκτό, επίσης, είναι και το γεγονός ότι επί του εν λόγω ακινήτου οι διάδικοι ανήγειραν κατά τη διάρκεια του γάμου τους τη συζυγική τους κατοικία. Διαφωνούν οι διάδικοι ως προς την αξία του επίδικου ακινήτου κατά το χρόνο της διάστασης η οποία, κατά την Αιτήτρια, είναι €80.000 και κατά τον Καθ' ου η αίτηση, €25.
3. Διαφωνούν, επίσης, ως προς το κόστος ανέγερσης της συζυγικής κατοικίας και τη συνεισφορά του καθενός. Παραθέτω πιο κάτω αυτούσιες τις τοποθετήσεις των διαδίκων. Η Αιτήτρια στις παραγράφους 7 μέχρι 11 και 14 της ένορκης δήλωσής της αναφέρει: «
4. Το κόστος της κατοικίας ανήλθε περί τις €231.000 και τα χρήματα που χρησιμοποιήθηκαν για την ανέγερση ήτο και από ουσιώδη συνεισφορά μου.
5. Είναι η θέση μου ότι για την ανέγερση της κατοικίας δαπανήθηκαν τα ακόλουθα ποσά: (α) περί τις €104.000 προήλθαν από γάμο και αρραβώνες (β) περί τις €49.000 προήλθαν από τους γονείς της Αιτήτριας (γ) περί τις €10.000 προήλθαν από τους γονείς του Καθ' ου η Αίτηση (δ) περί τις €22.000 προσφυγική βοήθεια
6. H συνεισφορά μου επί των ανωτέρω ποσών είναι τουλάχιστον ύψους περί τις €112.
8. Για την ολοκλήρωση και αποπεράτωση της κατοικίας εξασφαλίσαμε δάνειο και από τραπεζικό ίδρυμα ή και οργανισμό ύψους περί τις €50.
9. H πληρωμή των δόσεων κατά τη διάρκεια της συμβίωσης ήτο και από συνεισφορά μου. Το υπόλοιπο του δανείου κατά το χρόνο της διάστασης ήτο περί τις €40.
11. Πέραν της φροντίδας της κατοικίας και των ανήλικων τέκνων μας και του Αιτητή, εργαζόμουν και συνείσφερα επιπρόσθετα στην κάλυψη των εξόδων της οικογένειας και των δόσεων του δανείου. ...................................
12. Δικαιούμαι ..... το ½ μερίδιο του ακινήτου επί του οποίου ανεγέρθη η συζυγική κατοικία ή και ποσό €167.500 που είναι το ½ της αξίας της περιουσίας που αποκτήθηκε μετά το γάμο. Η αξία της περιουσίας που αποκτήθηκε και είναι επ' ονόματι του Καθ' ου η Αίτηση κατά το χρόνο της διάστασης ήτο περί τις €330.000». Ο Καθ' ου η αίτησηστις παραγράφους 5 μέχρι 7 και 9 της ένορκης δήλωσής του, αντιτάσσει σε σχέση με τα πιο πάνω τα εξής: «
13. Αρνούμαι το περιεχόμενο της παραγράφου 6,7 και 8 ................................. Διαφωνώ ότι δαπανήθηκε το ποσό των ευρώ 231.000 χιλιάδες για ανέγερση της οικίας και επιφυλάσσομαι να παρουσιάσω μαρτυρία κατά την ακρόαση της κυρίως Αίτησης Περιουσιακών Διαφορών. Ειδικότερα για την παράγραφο 8 της Ένορκης Δήλωσης της Αιτήτριας: -Για το ποσό των Ευρώ 104.000 χιλιάδες συμφωνώ ότι προήλθαν από τον Γάμο μας και Αρραβώνες πλην όμως θα πρέπει να αφαιρεθεί το ποσό των ευρώ 6.000 που δαπανήθηκε στην Ταϊλάνδη στα πλαίσια του ταξιδιού του μέλιτος. -Αρνούμαι ότι δόθηκαν 49.000 από τους γονείς της Αιτήτριας και καλείται σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών της. - Αρνούμαι ότι δόθησαν μόνο 10.000 ευρώ από τους γονείς μου και επιφυλάσσομαι να παρουσιάσω μαρτυρία κατά την Εκδίκαση της κυρίως Αίτησης Περιουσιακών Διαφορών.
14. H παράγραφος 9 δεν είναι παραδεκτή και καλείται η Αιτήτρια σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών της.
15. Οι παράγραφοι 10 και 11 είναι παραδεκτές με την παρατήρηση ότι υπήρξε αμοιβαία συνεισφορά. ..................................
16. Αρνούμαι την παράγραφο 14 και τις εκεί αξιώσεις της Αιτήτριας ως υπερβολικές και εκτός πραγματικότητας και καλείται σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών της». Με βάση τα πιο πάνω και έχοντας υπόψη το εδάφιο 1 του άρθρου 14 του Ν232/91 που δίνει τη δυνατότητα στον ένα σύζυγο να εγείρει αγωγή στο Δικαστήριο και να απαιτήσει την απόδοση του μέρους της αύξησης το οποίο προέρχεται από τη δική του συμβολή ως και το εδάφιο

(2)του άρθρου 14 του ίδιου πιο πάνω Νόμου που προνοεί ότι η συνεισφορά του ενός συζύγου στην αύξηση της περιουσίας του άλλου τεκμαίρεται ότι ανέρχεται στο ένα τρίτο της αύξησης, εκτός αν αποδειχθεί μεγαλύτερη ή μικρότερη συνεισφορά, καταλήγω ότι και σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση υπάρχει και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της Αιτήτριας στην κυρίως αίτηση. Θεωρώ κατάλληλο το σημείο αυτό για να σχολιάσω τις θέσεις του Καθ' ου η αίτηση οι οποίες περιλαμβάνονται στους λόγους ένστασης Α, Γ και Δ, που αποτελούν και τους μόνους λόγους ένστασης που έχουν αναπτυχθεί στη γραπτή αγόρευση των συνηγόρων του. Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι η διάσταση στις σχέσεις των διαδίκων επήλθε το 2018. Το γεγονός αυτό από μόνο του σηματοδοτεί την επέλευση του χρονικού σημείου όπου γεννιέται η αξίωση για επίλυση των περιουσιακών διαφορών σύμφωνα με το άρθρο 14

(1)του Ν. 232/91, εφόσον πληρούνται και οι υπόλοιπες προϋποθέσεις που το άρθρο αυτό ορίζει. Όπως προκύπτει από τη λεκτική διατύπωση του πιο πάνω άρθρου, με τη χρησιμοποίηση του διαζευκτικού ή «Σε περίπτωση που ο γάμος λυθεί ή ακυρωθεί, ή σε περίπτωση διάστασης των συζύγων .» η αξίωση συμμετοχής στην αύξηση της περιουσίας του ετέρου συζύγου γεννιέται και στην περίπτωση διάστασης των συζύγων, γεγονός παραδεκτό στην περίπτωση που εξετάζεται. Εκ του περισσού αλλά και προς ισχυροποίηση της πιο πάνω κρίσης σχετικά είναι και τα όσα, σύμφωνα με το Ελληνικό Οικογενειακό Δίκαιο, ισχύουν για τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων, σε αξιώσεις όπως αυτή που εξετάζεται στην παρούσα περίπτωση. Σύμφωνα με το ως άνω δίκαιο, το κρίσιμο χρονικό σημείο που γεννιέται η αξίωση, κατά το άρθρο 1400 του Αστικού Κώδικα, είναι η λύση ή η ακύρωση του γάμου ή η συμπλήρωση τριετούς διάστασης των συζύγων. Για το θέμα που μας απασχολεί, στο σύγγραμμα του Βασίλη Αντ. Βαθρακοκοίλη, Οικογενειακό Δίκαιο, Τόμος Ε', κάτω από τον τίτλο «Ασφαλιστικά μέτρα», σελ 340-342, αναφέρονται τα εξής: «Η αξίωση συμμετοχής στα αποκτήματα μπορεί να προστατευτεί με τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων. H δυνατότητα λήψης αυτών είναι αναμφισβήτητη, αφού υπάρχει ασφαλιστέο δικαίωμα. Για τη λήψη όμως αυτών πρέπει να συντρέχει η, κατά τη γενική διάταξη του άρθρ. 682 ΚΠολΔ, προϋπόθεση του επικείμενου κινδύνου, δηλαδή της ματαίωσης της αξίωσης από τον υπόχρεο σύζυγο. Ερευνητέο είναι αν, εκτός από την άνω προϋπόθεση, προσαπαιτείται και η προηγούμενη άσκησή της, από την AK 1400, αγωγής ή και μιας από τις άλλες αγωγές της AK 1402. Σε σχέση με τις αγωγές της AK 1402, την άσκηση των οποίων (μιας έστω απ' αυτές), θέτει ο νόμος ως προϋπόθεση για την παροχή ασφάλειας, δηλαδή για την προστασία της αξίωσης συμμετοχής στα αποκτήματα, πρέπει να γίνει δεκτό ότι ο νομοθέτης τις συνδέει με μια άλλη αυτοτελή, ανεξάρτητη ενοχική αξίωση (παροχή ασφάλειας), η οποία δεν συναρτάται με την αξίωση συμμετοχής στα αποκτήματα, αλλά αποτελεί μόνο ένα μέσο προστασίας της τελευταίας αξίωσης. H προϋπόθεση συνεπώς που θέτει η διάταξη της AK 1402 δεν αφορά στην αξίωση συμμετοχής στα αποκτήματα. Επομένως δεν ορίζε­ται από τον νόμο η προϋπόθεση άσκησης οποιασδήποτε αγωγής ακόμη και αυτής της AK 1400 για τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων προστασίας της ανωτέρω αξίωσης. H παραδοχή αντίθετης άποψης δε γίνεται κα­τανοητή με τούς κανόνες της λογικής, αφού η AK 1400 στοχεύει στην προστασία της αξίωσης συμμετοχής στα αποκτήματα και συνεπώς δε χωρεί επιχείρημα περιορισμού στην προστασία αυτή, οποία συνιστά ο αποκλεισμός των ασφαλιστικών μέτρων. Εφόσον συντρέχει η προϋπό­θεση του επικείμενου κινδύνου ματαίωσης της αξίωσης, που καθιστά πιθανή την έναρξη διαγνωστικής δίκης, είναι δυνατή η λήψη ασφαλι­στικών μέτρων για την άνω αξίωση. Εφόσον μάλιστα με τα ασφαλι­στικά μέτρα προστατεύονται και τα δικαιώματα προσδοκίας και στην προκείμενη περίπτωση τέτοιο δικαίωμα δημιουργείται από το χρο­νικό σημείο επαύξησης της περιουσίας του ενός συζύγου με συμβολή του άλλου πρέπει να γίνει δεκτό ότι η λήψη των ασφαλιστικών μέτρων χωρεί και πριν από τη διάσταση των συζύγων για την προστασία της προσδοκίας της αξίωσης συμμετοχής στα αποκτήματα που υφίσταται. Συνεπώς, αν μετά την τέλεση του γάμου επέλθει επαύξηση της περιουσίας του ενός συζύγου με συμβολή του άλλου οπότε γεννιέται δικαίωμα προσδοκίας του τελευταίου, μπορεί αυτός, αν διαφαίνεται ρήξη στις σχέσεις τους ή πρόθεση απαλλοτριωτικών πράξεων περιουσιακών στοι­χείων, να ζητήσει τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων. Έτσι μόνο διασφαλί­ζεται η αξίωση συμμετοχής στα αποκτήματα, αλλιώς, αν αποκλειστεί η δυνατότητα λήψης των ασφαλιστικών μέτρων, ο κακόπιστος σύζυγος εύκολα μπορεί να ματαιώσει ή να καταστήσει χρονοβόρο την ικανοποίηση της αξίωσης του άλλου συζύγου». Πέραν των πιο πάνω, όλα τα αμφισβητούμενα ζητήματα και κύρια αυτά που αφορούν την αξία του επίδικου ακινήτου, το κόστος ανέγερσης, εντός αυτού, της συζυγικής κατοικίας και τη συνεισφορά του καθενός από τους διαδίκους, αποτελούν θέματα που θα απασχολήσουν το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Σχετικά στην απόφαση Ντάγκλας ν. Ντάγκλας

(2004)1 (Α) 629 λέχθηκαν τα εξής (σελ. 633): «Σημαντικό μέρος της έφεσης (αφορά κυρίως τους λόγους έφεσης 2 και 5) συναρτάται προς την ουσία της κυρίως υπόθεσης. Το Οικογενειακό Δικαστήριο, λέγεται, δεν έλαβε υπ΄ όψη του ότι υπήρχε αμφισβήτηση γεγονότων σχετικά με την απόκτηση των εν λόγω περιουσιακών στοιχείων και ότι το κύριο μέρος της περιουσίας του Εφεσείοντα, επί της οποίας εγείρει απαίτηση η Εφεσίβλητη, απεκτήθη από κληρονομική περιουσία του Εφεσείοντα ή εδημιουργήθη πριν από το γάμο. Η επιχειρηματολογία που αναπτύσσεται προς υποστήριξη των εισηγήσεων αυτών απευθύνεται λοιπόν περισσότερο προς την ουσία της υπόθεσης παρά προς τα διέποντα ενδιάμεσα διατάγματα. Το Οικογενειακό Δικαστήριο δεν παραγνώρισε τη διαφορά που υπήρχε μεταξύ των διαδίκων και, αναφερόμενο με ορθή πληροφόρηση και αντίληψη στη νομολογία, αντίκρισε το θέμα υπό το φως των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 σε συνάρτηση με τη βάση της απαίτησης της Εφεσίβλητης δυνάμει του άρθρου 14 του Ν. 232/91 για να καταλήξει ότι, για σκοπούς της αίτησης, και σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και οριακή πιθανότητα επιτυχίας υπήρχε, τοσούτο μάλιστα εν όψει της τεκμαιρόμενης στο άρθρο 14

(2)συνεισφοράς της Εφεσίβλητης (η οποία εργάζετο αλλά και φρόντιζε την οικογένεια καθ΄ όλη τη διάρκεια του γάμου) κατά το ένα τρίτο ως προς την επίδικη περιουσία που αποκτήθηκε μετά το γάμο. Ορθά όμως απέφυγε να υπεισέλθει σε κρίση επί των εκατέρωθεν εκδοχών ως προς τη συνεισφορά εκάστου συζύγου, υποδεικνύοντας ότι η διαφωνία των διαδίκων, ιδιαίτερα για συνεισφορά της Εφεσίβλητης πέραν του ενός τρίτου: 'αφορούσε γεγονότα πάνω στα οποία θα περιστραφεί τελικά το αποτέλεσμα της αγωγής και τα οποία άπτονται των δικαιωμάτων των μερών και κατ' επέκταση το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα αναζητηθεί η επίλυση της βρίσκεται έξω από τα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας'». Στρέφομαι τώρα να εξετάσω το κατά πόσο συντρέχει και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, δηλαδή δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η Αιτήτρια αναφέρει στην παράγραφο 16 της ένορκης δήλωσής της τα εξής: «

1. Έχω πληροφορίες δε ότι ο Καθ' ου προβαίνει σε ενέργειες για να αποξενώσει την κατοικία που ανεγείραμε στο τεμάχιο που ευρίσκεται ή και είναι επ' ονόματι του ή και που είναι δικαιούχος να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης. Υπάρχει δε κίνδυνος με την επίδοση της ανωτέρω Αίτησης να το πράξει καθότι είναι η μοναδική περιουσία η οποία είναι εγγεγραμμένη επ' ονόματι του προκειμένου να μην ικανοποιηθούν οι αξιώσεις μου». Ο Καθ' ου η αίτηση στην παράγραφο 11 της ένορκης δήλωσής του αντιτείνει τα πιο κάτω: «
2. Αρνούμαι την παράγραφο 16 ότι προβαίνω σε ενέργειες αποξένωσης της κατοικίας ως ανυπόστατους που δεν στηρίζονται σε οποιαδήποτε πραγματικά γεγονότα ή μαρτυρία». Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Phasarias C. (Automotive Centre) Ltd ν. Σκυροποϊία "Λεωνίκ" Λτδ,

(2001)1(Β) Α.Α.Δ., 785, 789-790: «Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγόμενου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. (Βλ. Lakatamitis (ανωτέρω) στη σελ. 525). Έχουμε υπόψη την Κυριάκος Παναγιώτου ν. Σταυρινή Κολλάτου, Πολιτική Έφεση 10274 ημερομηνίας 10.9.99. Εκεί έγινε αναφορά σε πρόθεση αποξένωσης αλλά αυτή ήταν η μαρτυρία που υπήρχε και δεν απασχόλησε τέτοιο θέμα. Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοίζου Π. στην Ζεμενίδης (ανωτέρω) εκδίδεται το διάταγμα "ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μη μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων". Τα ίδια και στην Τσιολάκκη και άλλη (ανωτέρω). Όπως αναφέρεται στην απόφαση του Πική Δ., όπως ήταν τότε, στη σελ. 785, εκείνο που απαιτείται είναι "η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος». Σε προσωρινά διατάγματα, απαγορευτικά της αποξένωσης ή επιβάρυνσης ακινήτου, δεν είναι αναγκαία η προσαγωγή μαρτυρίας για πρόθεση των εναγόμενων για αποξένωση, αλλά εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που θα εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος (Κιτρομηλίδου v. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ

(2005)1 Α.Α.Δ. 1165 και Αποστόλου κ.α. v. Ιωάννου κ.α.

(2012)1 (Α) Α.Α.Δ. 604). Με βάση τα πιο πάνω, κρίνω ότι τηρείται και το τρίτο κριτήριο διότι η αποξένωση της επίδικης περιουσίας θα εξοστράκιζε την οποιαδήποτε πιθανή θεραπεία. Στην κατάληξη μου αυτή συνηγορεί και το γεγονός πως με βάση το Ν.232/91, άρθρα 14 και 14Ε, το δικαίωμα αξίωσης συμμετοχής σε περιουσία δεν περιορίζεται σε αξίωση χρηματικής φύσης, αλλά περιλαμβάνει και αξίωση συμμετοχής σε περιουσία, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να εκδίδεται και διάταγμα για μεταβίβαση στην Αιτήτρια περιουσίας του Καθ' ου η αίτηση που συνιστά αντικείμενο της διαδικασίας. Τυχόν αποξένωση της περιουσίας θα εξοστράκιζε την εξουσία αυτή του Δικαστηρίου. Η πιο πάνω κατάληξη μου ενισχύεται και από τη νομολογία, σύμφωνα με την οποία παράγοντες άλλοι από το χρηματικό παράγοντα της αποζημίωσης μπορούν να επενεργήσουν θετικά υπέρ της Αιτήτριας, είτε κάτω από το πλαίσιο εξέτασης του τρίτου κριτηρίου, είτε κάτω από το πρίσμα της εξέτασης του ισοζυγίου της ευχέρειας το οποίο και κρίνεται ότι στην παρούσα περίπτωση θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της Αιτήτριας, η αξίωση της οποίας, ως αναφέρεται στην αίτηση της, δεν είναι μόνο ενοχική (Phasarias , Mitsingas, Κιτρομηλίδου και Αποστόλου πιο πάνω, Κυρίσαββα κ.ά ν. Κύζη,

(2001)1 (Β) ΑΑΔ 1245, Poltana v. Mexana

(2001)1 (B) AAΔ.1301, και Σκουτέλλα ν. Σκουτέλλα, ΔΟΔ Εφ. Αρ.43/2012, 24.3.17). Με βάση όλα τα πιο πάνω, η αίτηση επιτυγχάνει. Συνακόλουθα εκδίδεται προσωρινό διάταγμα ως το Α της αίτησης. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ' ου η αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας της κυρίως αίτησης, οπότε και θα είναι πληρωτέα. (Υπ.) ........... Δ. Κούσιου, Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Ν. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο