Χ. Γ. ν. Ν. Γ., Αρ. Αίτησης: 10/2022i, 4/8/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2022:20 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ Ενώπιον: Δ. Κούσιου, Δ. Αρ. Αίτησης: 10/2022i Μεταξύ: Χ. Γ. Αιτήτριας και Ν. Γ. Καθ' ου η αίτηση. ------------------------------ Μονομερής αίτηση ημερομηνίας 16/03/2022 Ημερομηνία: 04 Αυγούστου 2022 Εμφανίσεις: Για την Αιτήτρια: Γιώργος Φ. Πιττάτζης Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Καθ' ου η αίτηση: κ. Πιέρος Ζαπούνης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο ανήλικος Γ. που γεννήθηκε στις 02/05/2021 είναι τέκνο των διαδίκων και από τη διακοπή της συμβίωσης τους, το Νοέμβριο του 2021, διαμένει μαζί με την μητέρα του. Η Αιτήτρια, με την κυρίως αίτηση της που καταχωρήθηκε στις 10/03/2022, ζητά διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται ο Καθ' ου η αίτηση να συνεισφέρει στη διατροφή του πιο πάνω ανήλικου τέκνου του το ποσό των €450 μηνιαίως. Στις 16/03/2022, η Αιτήτρια καταχώρησε και μονομερή αίτηση με την οποία ζητούσε την ίδια πιο πάνω θεραπεία στο ποσό, όμως, των €400 μηνιαίως. Στη βάση της αίτησης αυτής, η Αιτήτρια πέτυχε στις 22/03/2022, την έκδοση προσωρινού διατάγματος με το οποίο ο Καθ' ου η αίτηση διατάσσεται να της καταβάλλει, από την ημέρα επίδοσης σ' αυτόν του διατάγματος, το ποσό των €250 μηνιαίως, ως η συνεισφορά του για τη διατροφή του πιο πάνω ανήλικου τέκνου του. Ο Καθ' ου η αίτηση ενέστη καταχωρώντας ειδοποίηση ένστασης στις 03/05/2022, εγείροντας 14 λόγους ένστασης. Οι λόγοι αυτοί λαμβανομένων υπόψη όσων απ' αυτούς τελικά προωθήθηκαν, μπορούν να συνοψιστούν, στο ότι απουσιάζουν οι προϋποθέσεις και το κατεπείγον έκδοσης προσωρινού διατάγματος, ότι η Αιτήτρια δεν απεκάλυψε ουσιαστικά γεγονότα που θα επηρέαζαν την κρίση του Δικαστηρίου και δεν προσήλθε με καθαρά χέρια, οι οικονομικές δυνατότητες του Καθ' ου η αίτηση δεν του επιτρέπουν να καταβάλλει το επιδικασθέν ποσό, η αίτηση στηρίζεται σε γεγονότα που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και είναι κακόπιστη και καταχρηστική. Αίτηση και ένσταση έχουν ως πραγματικό υπόβαθρο τις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων. Κατά την ακρόαση της αίτησης, κανένας από τους ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκε επί του περιεχομένου της ενόρκου δηλώσεως του. Οι συνήγοροι των διαδίκων αρκέστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις και η κάθε πλευρά υπεραμύνθηκε των θέσεων της με αναφορά σε νομολογία. Με την ένορκη δήλωση της Αιτήτριας τέθηκαν στο Δικαστήριο τα δεδομένα των εισοδημάτων του Καθ' ου η αίτηση ως «συμβασιούχος στρατιώτης» με απολαβές €1,100 μηνιαίως. Η ίδια είναι χημικός και μέχρι τη γέννηση του ανήλικου, του οποίου ανέλαβε τη φροντίδα, εργαζόταν με απολαβές €1,100 μηνιαίως, καταβάλλει δε, ενοίκιο €330 μηνιαίως. Ο Καθ' ου η αίτηση δεν αντιτάσσει οτιδήποτε σε σχέση με τις δικές του απολαβές, σε σχέση όμως με τις απολαβές της Αιτήτριας αναφέρει ότι αυτή, πέρα από την εργασία της, «κάνει απογευματινά ιδιαίτερα μαθήματα σε μαθητές με επιπλέον εισοδήματα», είναι μέτοχος σε συγκεκριμένες «ξενοδοχειακές μονάδες» που της αποφέρουν μεγάλα εισοδήματα, λαμβάνει «το επίδομα μάνας» και θα λάβει και τα επιδόματα τέκνου και μονογονιού. Οι μηνιαίες ανάγκες του ανήλικου, όπως αυτές καθορίζονται από την Αιτήτρια στην παράγραφο 10 της ένορκης δήλωσής της, είναι οι ακόλουθες: «Αναλογία ενοικίου €165 Έξοδα για τα βρεφικά γάλατα -πανιά και άλλα είδη πρώτης ανάγκης για διατροφή και περιποίηση €280 Ένδυση και υπόδηση €50 Αναλογία ρεύματος €80 Αναλογία νερού €20 Ιατροφαρμακευτικά έξοδα για φάρμακα και εμβόλια €60 Μεταφορικά €40 Διάφορα άλλα έξοδα για παιχνίδια και ψυχαγωγία €50 ________ Σύνολο: €745» Σε σχέση με τις πιο πάνω ανάγκες ο Καθ' ου η αίτηση αναφέρει στην παράγραφο 8 της ένορκης δήλωσης του τα εξής: «
- Αρνούμαι την παράγραφο 10 και τα ποσά που αναφέρει και τα οποία δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα αλλά τα διόγκωσε σε τεράστιο βαθμό. Έχω προσωπική γνώση πριν τη διάσταση μας και ουδέποτε τα έξοδα με τρία άτομα να ήταν ως αναφέρει η Αιτήτρια. Πόσο μάλλον τώρα που είναι δύο άτομα. Επίσης η συνεισφορά μου στις πρώτης ανάγκης για διατροφή και περιποίησης για το ανήλικο τέκνο μας είναι σημαντική, όπως η αγορά πανιών, κρεμών, αλλά και σε παιχνίδια, ένδυσης και υπόδησης. Επίσης το ανήλικο τέκνο μας, τις περισσότερες ώρες βρίσκεται στην κατοικία των γονέων της και δεν δικαιολογούνται τα υπέρογκα ποσά εξόδων που αναφέρει». Περαιτέρω η Αιτήτρια αναφέρει στις παραγράφους 11 - 14 της ένορκης δήλωσης της τα πιο κάτω: «
- Ο Καθ' ου η Αίτηση μετά τη διάσταση δεν συνεισφέρει στα έξοδα του ανήλικου. Μέχρι σήμερα έδωσε μόνα μια φορά ένα πολύ μικρό ποσό και αγόρασε κάποιες φορές γάλατα.
- Εγώ διέθετα οικονομίες από την εργασία μου οι οποίες όμως εξαντλήθηκαν και δυσκολεύομαι να ανταπεξέρθω στα έξοδα συντήρησης και διαβίωσης του ανήλικου τέκνου μου αλλά και τα δικά μου και αιτούμαι την οικονομική στήριξη των γονέων μου για την κάλυψη των αναγκαίων εξόδων.
- Ο Καθ' ου η Αίτηση είναι υπόχρεος να συνεισφέρει στα έξοδα συντήρησης και διαβίωσης του ανήλικου τέκνου μας. Ο Καθ' oυ η Αίτηση αρνείται να συνεισφέρει οποιοδήποτε ποσό. Αδιαφορεί για την υποχρέωση του να βοηθά οικονομικά στην κάλυψη των εξόδων. Είμαι σε αδιέξοδο και δεν μπορώ να ανταπεξέλθω.
- Ο Καθ' ου η Αίτηση διαμένει με τους γονείς του ζει άνετα και τα έξοδα για τη συντήρηση του και τη διατροφή του είναι ελάχιστα». Απάντηση δίδεται από τον Καθ' ου η αίτηση μέσω των παραγράφων 9 και 10 της ένορκης δήλωσής του ως εξής: «
- Αρνούμαι την παράγραφο 11, 12 και
- Μετά από την διάσταση μας, σε εβδομαδιαία βάση συνεισφέρω οικονομικά με διάφορα μεγαλύτερα ποσά στο ανήλικο τέκνο μας από όσα αναφέρει η Αιτήτρια. Επίσης δεν ανάφερε στο Σεβαστό Δικαστήριο ότι τα έσοδα από τη βάφτιση του ανήλικου τέκνου μας, που ανερχόταν στο ποσό των €12000 ή/και ως κοινή συνεισφορά, μετά τη διάσταση μας δεν διεκδίκησα οτιδήποτε και με τη δική μου συγκατάθεση χρησιμοποιείται εξολοκλήρου από την ίδια την Αιτήτρια για την διατροφή και συντήρηση του τέκνου μας. Επίσης η συνεισφορά μου είναι αναλόγως των εισοδημάτων μου και δεδομένα. Παρέλειψε να αναφέρει επίσης στο Δικαστήριο ότι το ψυγείο, οικιακές ηλεκτρικές συσκευές και μέρος του εξοπλισμού του διαμερίσματος αγοράστηκαν από εμένα ή/και από την οικογένεια μου, τα οποία ουδέποτε επιδίωξα να πιάσω αλλά αντιθέτως χρησιμοποιούνται τόσο για την ίδια αλλά και για το ίδιο το ανήλικο τέκνο μας για τη συντήρηση και φροντίδα του.
- Η Αιτήτρια στην παράγραφο 14 αναφέρει ότι δεν έχω οποιεσδήποτε άλλες υποχρεώσεις γεγονός ότι προσπαθεί να παραπλανήσει το δικαστήριο. Έχω μηνιαία δόση €100 σε ασφάλεια ζωής. Πέραν των πιο πάνω έχω και τα προσωπικά μου έξοδα, καύσιμα τα οποία είναι αυξημένα ένεκα της καθημερινής μακρινής απόστασης που κάνω από το Δάλι προς Λιοπέτρι στο χώρο εργασίας μου και αντίστροφα, συντήρηση του αυτοκινήτου μου, διατροφή, ενδυμασία και άλλα τρέχοντα έξοδα συνολικού ποσού των €500 καθώς επίσης και τη συνεισφορά μου στους γονείς μου για ρεύμα, τηλέφωνο, νερό για το ποσό των €
- Επίσης έχω σε μηνιαία βάση ιατρικά έξοδα €100 για συντήρηση της γονιμότητας μου. Ακόμη έχω μηνιαία δόση €200 για αγορά αυτοκινήτου. Πέραν των πιο πάνω, πρόθεση μου είναι να ενοικιάσω διαμέρισμα όπως η Αιτήτρια έχει για να έχω και εγώ τον προσωπικό μου χώρο αλλά και γενικότερα να μπορέσω να φτιάξω τη ζωή μου. Τα εισοδηματικά μου κριτήρια δεν είναι θέμα αποκάλυψης από την Αιτήτρια αλλά από την ευθύνη αποκάλυψης από εμένα του ιδίου και ανάγεται στην προσωπική μου γνώση, τα οποία όσα ανάφερα είναι αληθινά. Με το μισθό μου δε μπορώ να ανταπεξέλθω στο εκδοθέν προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 22/03/2022, διότι το ποσόν των εκ €250.- αποτελεί το ¼ του μηνιαίου μισθού μου, και όσο και αν θέλω να συνεισφέρω χρηματικά στη ανάπτυξη του ανήλικου τέκνου μου, τούτο καθίσταται ιδιαίτερα δύσκολο, αφού ακόμη και χωρίς το διάταγμα διατροφής, με το μηνιαίο μισθό που λαμβάνω, δεν μπορώ ούτε εγώ ο ίδιος να βγάλω τα προς το ζην». Το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60), παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική εξουσία, εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που θέτει το εν λόγω άρθρο, να εκδώσει οποιοδήποτε προστατευτικό ή απαγορευτικό παρεμπίπτον διάταγμα που το Δικαστήριο θα έκρινε δίκαιο και πρόσφορο. Για να δικαιολογείται η έκδοση διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν.14/60 πρέπει να συντρέχουν οι πιο κάτω προϋποθέσεις: α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία στην αγωγή. γ) Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη, σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του διατάγματος. (βλ. μεταξύ άλλων Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 A.A.Δ. 557, Κυτάλα κ.α. v. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 (A) A.A.Δ. 253). Οι προϋποθέσεις πού απαιτεί το άρθρο 32 τον Ν.14/60 και οι οποίες αναφέρθηκαν ανωτέρω, κρίνονται με βάση τα γεγονότα πού τίθενται ενώπιον τον Δικαστηρίου, αλλά και με βάση τις διατάξεις του Νόμου που διέπει το υπό κρίση θέμα, οι οποίες στην εξεταζόμενη περίπτωση είναι τα άρθρα 33
(1)και 37 του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου τον 1990, Ν.216/90. Συγκεκριμένα το άρθρο 33
(1)ορίζει ότι: «Οι γονείς έχουν υποχρέωση να διατρέφουν ανήλικο τέκνο τους από κοινού ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του». Το άρθρο 37 ορίζει ότι: «(α) H διατροφή προσδιορίζεται με βάση τις ανάγκες του δικαιούχου, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής του και τις οικονομικές δυνατότητες που υπάρχουν για διατροφή προσώπου. (β) H διατροφή περιλαμβάνει όλα όσα είναι αναγκαία για τη συντήρηση και ευημερία του δικαιούχου και επιπλέον, ανάλογα με την περίπτωση, τα έξοδα για την εν γένει εκπαίδευση του». Στις πλείστες, αν όχι σ' όλες, τις υποθέσεις που αφορούν ρύθμιση του θέματος διατροφής ανήλικου, όπως επιβεβαιώνεται και από την πρόσφατη νομολογία Δημοσθένους v. Δημοσθένους, Έφ. Αρ. 21/2019, ημερ. 29/06/2020, δεν εγείρεται θέμα απουσίας οποιασδήποτε προϋπόθεσης του άρθρου 32 του Ν.14/60 και τούτο γιατί και οι τρεις είναι εγγενείς με τη φύση της αξίωσης για τους λόγους τους οποίους στη συνέχεια εξηγώ. H διατροφή ανηλίκων, όπως προκύπτει από τα άρθρα 33
(1)και 37 του Ν.216/90, συνιστά νομική υποχρέωση των γονέων, υποχρέωση η οποία ουσιαστικά αποβλέπει στην αντιμετώπιση των αναγκών των ανηλίκων, όπως αυτές καθορίζονται στο άρθρο 37 του Ν.216/90. Συνεπώς από τη στιγμή που ο γονέας, ο οποίος έχει την επιμέλεια του τέκνου, επιδιώκει συνεισφορά από τον άλλο γονέα ο οποίος, εκ του νόμου, είναι υπόχρεος να συνεισφέρει, ο πρώτος έχει, βεβαίως, πολύ καλή βάση αγωγής. Περαιτέρω, έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας, εφόσον o άλλος γονέας είναι το πρόσωπο που εκ του νόμου οφείλει να συμβάλλει ανάλογα με τις δυνάμεις του στη διατροφή του τέκνου. Περαιτέρω, το θέμα διατροφής ανηλίκου είναι άμεσα συνυφασμένο με την καθημερινή διαβίωση και ευημερία του και η μη συνεισφορά του γονέα εύλογου ποσού για τη διατροφή του, επηρεάζει δυσμενώς την καθημερινή διαβίωση και την εν γένει ευημερία του. Επομένως, κρίνω ότι πληρούται και η τρίτη προϋπόθεση. Τα πιο πάνω λεχθέντα, σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60, συναρτώνται άμεσα και με το στοιχείο του κατεπείγοντος που αναμφίβολα δικαιολογούσε την έκδοση του επίδικου διατάγματος κατά παρέκκλιση του θεμελιώδους κανόνα της δικαιοσύνης που απαιτεί ακρόαση και των δύο μερών πριν της άσκηση δικαστικής εξουσίας (Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου,
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 598). Ο ίδιος ο Καθ' ου η αίτηση ουσιαστικά παραδέχεται ότι συντρέχουν όλες οι πιο πάνω προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 προς έκδοση προσωρινού διατάγματος ως και το στοιχείο του κατεπείγοντος εφόσον, όπως αναφέρει στην παράγραφο 9 της ένορκης δήλωσής του, μετά τη διάσταση συνεισφέρει για τη διατροφή του ανήλικου διάφορα ποσά το ύψος των οποίων δεν καθορίζει επακριβώς. Στη γραπτή αγόρευση του συνηγόρου του δε, αναφέρεται ότι ο Καθ' ου η αίτηση «μπορεί να συνεισφέρει στο παρόν στάδιο το ποσό των €150». Το Δικαστήριο κατά το στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε ευρήματα επί της μαρτυρίας, η δε εξέταση της ενώπιον του μαρτυρίας γίνεται με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα ή να διατηρηθεί σε ισχύ εκδοθέν διάταγμα (βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. 263). Περαιτέρω, σε συνήθεις υποθέσεις διατροφής, όπως η παρούσα, ο καθορισμός της συνεισφοράς των γονέων στη διατροφή του παιδιού τους γίνεται στις παραμέτρους του άρθρου 33
(1)του Ν.216/90, οι οποίοι παράμετροι, ήτοι οικονομικές δυνάμεις των γονέων, έξοδα ανηλίκου, είναι πρωτίστως μαθηματικής φύσης παράμετροι. Μάλιστα, σύμφωνα με τη Νομολογία, Μαρκουλίδης ν. Μαρκουλίδης
(1998)
(1)Α.Α.Δ. 1386, το Δικαστήριο, ως προς τα έξοδα διατροφής ανηλίκου, δεν δεσμεύεται από τη μαρτυρία των διαδίκων, αλλά είναι καθήκον του Δικαστηρίου να εντοπίσει το εύλογο των κονδυλίων που απαιτούνται για την ικανοποίηση των αναγκών διατροφής και συντήρησης. Περαιτέρω, σύμφωνα και πάλι με τη Νομολογία, η κοινή πείρα και η πείρα της ζωής είναι παράγοντες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες των συγκεκριμένων ενώπιον του Δικαστηρίου ατόμων. (Βλ. Παναγιώτου ν. Σφικτού
(2001)1 Α.Α.Δ. 625). Θα εξετάσω στη συνέχεια το λόγο που προβάλλει ο Καθ' ου η αίτηση για το καθήκον αποκάλυψης της Αιτήτριας. Έχει πράγματι σημειωθεί στην υπόθεση Στυλιανού v. Στυλιανού
(1992)1 A.A.Δ. 583 ότι ο διάδικος o οποίος επιδιώκει προσωρινή δικαστική προστασία οφείλει να έρχεται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. N ' αποκαλύπτει όλα τα ουσιώδη γεγονότα που βρίσκονται ή που με επιμέλεια θα μπορούσαν να ήσαν στη γνώση του στο Δικαστήριο και τα οποία, ενδεχομένως, ευνοούν τον απόντα διάδικο. Θα πρέπει ακόμα να σημειωθεί πως σε υποθέσεις διατροφής αποτελεί καθήκον και των δύο διαδίκων να προβούν σε πλήρη και αληθινή αποκάλυψη των οικονομικών τους πόρων και δυνατοτήτων (Μαρκουλλίδης v. Μαρκουλλίδη
(1998)1 Α.Α.Δ. 1386). Τα παράπονα του Καθ' ου η αίτηση για μη αποκάλυψη εκ μέρους της Αιτήτριας θίγονται σκόρπια στην ένορκη δήλωσή του. Ούτε και στη γραπτή αγόρευση του δικηγόρου του δεν συγκεκριμενοποιούνται. Παρόλο που ο χειρισμός του όλου θέματος δεν δικαιολογεί την περαιτέρω ενασχόληση μου με τον ισχυρισμό περί εξαπάτησης του Δικαστηρίου, ό,τι μπόρεσα να διακρίνω, όπως η διασύνδεση του όλου θέματος με την οικονομική δυνατότητα της Αιτήτριας και τα έξοδα του ανήλικου, ως επίσης και το ποσό των €12,000 που διατείνεται ο Καθ' ου η αίτηση ότι προήλθε από τη βάφτιση του ανήλικου, δεν αποτελούν ζητήματα που εντάσσονται και μάλιστα επί ποινή ακυρότητας, στο πλαίσιο της μη αποκάλυψης γεγονότων. Τα δύο πρώτα αποτελούν αντικρουόμενους ισχυρισμούς μεταξύ των διαδίκων και το τρίτο είναι άσχετο με την παρούσα διαδικασία. Γενικότερα από το σύνολο των περιστάσεων της αντιδικίας, δε βρίσκω να έχει αποκρύψει ουσιαστικά γεγονότα η Αιτήτρια που εάν ήσαν ενώπιον μου θα ασκούσαν επιρροή στην κρίση μου, ούτε και με οποιοδήποτε τρόπο έχει παραπλανήσει το Δικαστήριο. Περαιτέρω, διαπιστώνω πως η περίπτωση εδώ δεν αφορά απόκρυψη ή παράθεση γεγονότων κατά παραπλανητικό τρόπο, αλλά αντικρουόμενες θέσεις και ισχυρισμούς που θα πρέπει να αφεθούν να εξεταστούν τελεσίδικα, κατά την εκδίκαση της εναρκτήριας αίτησης, μια και η παρούσα διαδικασία δεν προσφέρεται για εξαγωγή ευρημάτων και συμπερασμάτων. Ό,τι απομένει προς σχολιασμό είναι τα αναφερόμενα από τον Καθ' ου η αίτηση στην παράγραφο 10 της ένορκης δήλωσης ως προσωπικές ανάγκες του ιδίου. Κατ' αρχάς αναφέρω ότι ανάλογες με κάποιες απ' αυτές τις ανάγκες που αναφέρει ο Καθ' ου η αίτηση, όπως «διατροφή, ενδυμασία . ρεύμα, τηλέφωνο, νερό» έχει αναμφίβολα και η Αιτήτρια, η οικονομική δυνατότητα της οποίας επηρεάζεται και από το ενοίκιο που καταβάλλει. Κάποιες άλλες, όπως η «μηνιαία δόση €100 σε ασφάλεια ζωής» και «€200 για αγορά αυτοκινήτου» δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη, εφόσον η διατροφή ανηλίκων προηγείται των οποιωνδήποτε υποχρεώσεων τέτοιας φύσης (Αντωνίου v. Αντωνίου
(1969)1 A.Α.Δ. 307, Roberts v. Roberts
(1968)3 All E. R. 479 και Χρ. Χαραλάμπους v. Χ. Χαραλάμπους
(2010)1 Α.Α.Δ. 951). Συνεκτιμώντας το διαθέσιμο υλικό που τέθηκε ενώπιον μου και επαναλαμβάνοντας πως δεν είναι η ώρα για πλήρη αξιολόγηση της μαρτυρίας και κατάληξη σε ευρήματα σε σχέση με τις δυνατότητες των διαδίκων όσο και σε σχέση με τις ανάγκες του ανήλικου, κρίνω ότι η παράταση της ισχύος του επίδικου διατάγματος είναι επιβεβλημένη. Θέλω πριν αφήσω την απόφαση αυτή, να τονίσω ότι ο επακριβής καθορισμός της συνεισφοράς του κάθε διαδίκου στη διατροφή του παιδιού τους αποτελεί θέμα που θα εξεταστεί κατά την εκδίκαση της εναρκτήριας αίτησης, όπου το Δικαστήριο Θα αξιολογήσει το σύνολο της ενώπιον του μαρτυρίας και θα εξάξει τα τελικά του συμπεράσματα. H όποια διαφορά δε, ως προς τη συνεισφορά του κάθε γονέα, είτε πρόκειται για την Αιτήτρια, είτε για τον Καθ' ου η αίτηση, δύναται να θεραπευθεί με την αναδρομικότητα του όποιου τελικού διατάγματος διατροφής ήθελε εκδοθεί. Με βάση όλα τα πιο πάνω, το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 22/03/2022, καθίσταται απόλυτο. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ' ου η αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας της κυρίως αίτησης, οπότε και θα είναι πληρωτέα. (Υπ.) ........... Δ. Κούσιου, Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Ν. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο