Ε.Β. ν. Χ.Κ., Αρ. Αίτησης: 15/22(i), 20/9/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:ODLAR:2022:22 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΓΟΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ Ενώπιον: Δ. Κούσιου, Δ. Αρ. Αίτησης: 15/22(
- i)Μεταξύ: Ε.Β. Αιτήτριας -και- Χ.Κ. Καθ' ου η αίτηση ------------------------------ Μονομερής Αίτηση ημερομηνίας 12/07/2022 Ημερομηνία: 20 Σεπτεμβρίου 2022 Εμφανίσεις: Για την Αιτήτρια: κ.κ. Γιώργος Φ. Πιττάτζης Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Καθ' ου η αίτηση: κ. Ν. Νικολάου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι διάδικοι είναι εν διαστάσει σύζυγοι. Από το γάμο τους απέκτησαν δύο παιδιά τη Ν. και τη Γ. που γεννήθηκαν στις 31/3/2019 και 20/08/2020, αντίστοιχα. Οι ανήλικες διαμένουν με τη μητέρα τους και έχουν επικοινωνία με τον πατέρα τους. Με αίτηση και ανταπαίτηση, οι διάδικοι επιδιώκουν τη ρύθμιση της γονικής μέριμνας των πιο πάνω ανήλικων τέκνων τους. Η αίτηση καταχωρήθηκε στις 15/03/2022 και η υπεράσπιση κι' ανταπαίτηση στις 05/09/2022. Δεν έχει καταχωρηθεί ακόμα απάντηση στην υπεράσπιση και υπεράσπιση στην ανταπαίτηση. Μέσα στα πλαίσια της εναρκτήριας αίτησής της, η Αιτήτρια απευθύνθηκε προς το Δικαστήριο με τρεις μονομερείς αιτήσεις της ζητώντας την παροχή προσωρινής δικαστικής προστασίας. Με την πρώτη πιο πάνω αίτηση της που καταχωρήθηκε στις 12/05/2022, η Αιτήτρια ζητά: «Α. Ενδιάμεσο προσωρινό διάταγμα αναθέτον την αποκλειστική φύλαξη και φροντίδα των ανήλικων τέκνων των διαδίκων Ν. και Γ. στην Αιτήτρια Β. Ενδιάμεσο προσωρινό διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στον Καθ' ου η Αίτηση να απομακρύνει τα ανήλικα τέκνα των διαδίκων από τον τόπο διαμονής τους και ή από το σχολείο τους χωρίς τη συγκατάθεση της Αιτήτριας». Με τη δεύτερη πιο πάνω αίτησή της που καταχωρήθηκε στις 25/05/2022 η Αιτήτρια ζητά: «Α. Ενδιάμεσο προσωρινό διάταγμα καθορίζον ως τόπο διαμονής των ανήλικων τέκνων των διαδίκων Ν. και Γ. τον εκάστοτε τόπο διαμονής της Αιτήτριας. Β. Ενδιάμεσο προσωρινό διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στον Καθ' ου η Αίτηση να απομακρύνει τα ανήλικα τέκνα των διαδίκων από τον τόπο διαμονής τους και ή από το σχολείο τους χωρίς τη συγκατάθεση της Αιτήτριας». Με οδηγίες του Δικαστηρίου, υπό άλλη σύνθεση, οι πιο πάνω αιτήσεις επιδόθηκαν στον Καθ' ου η αίτηση ο οποίος καταχώρησε ενστάσεις και είναι ορισμένες για ακρόαση στις 22/09/2022 και 11/10/2022, αντίστοιχα. Αντικείμενο της παρούσας απόφασης, είναι η διατήρηση ή μη σε ισχύ ή η τυχόν τροποποίηση του προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 13/07/2022, το οποίο εκδόθηκε στα πλαίσια της τρίτης πιο πάνω αίτησης της Αιτήτριας ημερομηνίας 12/07/2022. Με το διάταγμα αυτό «απαγορεύεται στον Καθ' ου η αίτηση να απομακρύνει τα ανήλικα τέκνα των διαδίκων από τον παιδικό σταθμό που φοιτούν . πριν από την ώρα ολοκλήρωσης της φοίτησής τους ήτοι πριν τις 13:30μ.μ. μέχρι την εξασφάλιση προσωρινού διατάγματος επικοινωνίας του Καθ' ου η αίτηση ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου». Ο Καθ' ου η αίτηση ενέστη, καταχωρώντας ειδοποίηση ένστασης στις 20/07/2022, εγείροντας 13 λόγους ένστασης στους οποίους θα αναφερθώ στη συνέχεια. Η αίτηση έχει ως πραγματικό υπόβαθρο την ένορκη δήλωση της Αιτήτριας και πέντε τεκμήρια και η ένσταση την ένορκη δήλωση του Καθ' ου η αίτηση και τρία τεκμήρια. Κατά την ακρόαση της αίτησης κανένας από τους ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκε επί του περιεχομένου της ενόρκου δηλώσεώς του. Οι συνήγοροι των διαδίκων αρκέστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις και η κάθε πλευρά υπεραμύνθηκε των θέσεων της με αναφορά σε νομολογία. Από το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων προκύπτει ως κύριο σημείο τριβής μεταξύ των διαδίκων η επικοινωνία, που ως είναι παραδεκτό, διατηρεί ο πατέρας με τις ανήλικες. Διαφωνούν οι διάδικοι ως προς όλα τα στοιχεία του δικαιώματος αυτού. Το χρονικό καθορισμό του γενικά και ειδικότερα αν θα περιέχει και διανυκτερεύσεις, τον τόπο παραλαβής και παράδοσης των παιδιών ως και τα άτομα πέραν των διαδίκων που μπορούν να παραλαμβάνουν τα παιδιά εκ μέρους τους. Τα επεισόδια, οι διαφωνίες, οι αντεγκλήσεις και οι διαπληκτισμοί μεταξύ των διαδίκων, πολλοί και αδιάκοποι. Ενίοτε τους οδηγούν για καταγγελίες ή παράπονα στην Αστυνομία και το γραφείο Ευημερίας και ενίοτε ενώπιον του Δικαστηρίου προς επίλυσή τους. Αφού υπομνήσω το γεγονός ότι ο πατέρας, ως φορέας του συγκεκριμένου δικαιώματος, δεν έχει ζητήσει ακόμα από το Δικαστήριο τη ρύθμιση του, ό,τι απομένει να αναφερθεί για το ζήτημα αυτό, είναι πως η υπό εξέταση αίτηση δεν αφορά στην επίλυση του. Ό,τι η υπό εξέταση αίτηση αφορά, αποτελεί προέκταση του θέματος επικοινωνίας πατέρα - παιδιών και ειδικότερα τον τόπο και τα τεκτενόμενα κατά την παραλαβή ή και παράδοση τους, από και στον παιδικό σταθμό όπου φοιτούν, στην έναρξη κυρίως αλλά και ενίοτε στη λήξη της επικοινωνίας του μ' αυτά. Ό,τι περαιτέρω διαφοροποιεί την υπό εξέταση αίτηση από τις άλλες δύο μονομερείς αιτήσεις που καταχώρησε η Αιτήτρια και ειδικότερα το αιτητικό Β αυτών, εις τρόπον ώστε να κρίνεται αβάσιμος ο σχετικός λόγος ένστασης που έχει εγερθεί περί καταχρηστικής προώθησης του ιδίου ζητήματος και στις τρεις πιο πάνω αιτήσεις σε συνάρτηση με τη διαδικασία που ακολουθήθηκε, κατά την εξέτασή τους, την επίδοση δηλαδή των δύο πρώτων με οδηγίες του Δικαστηρίου και την έκδοση του υπό κρίση προσωρινού διατάγματος στην τρίτη, είναι το εξής. Σύμφωνα με τα γεγονότα που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας που στηρίζει την τρίτη πιο πάνω αίτηση, τα οποία, ως γεγονότα και μόνο, δεν αμφισβητούνται από τον Καθ' ου η αίτηση, στο χρόνο καταχώρησης της υπό εξέταση αίτησης τα ανήλικα δεν φοιτούν σε παιδικό σταθμό. Αρχικά τα ανήλικα με κοινή απόφαση των γονέων τους φοιτούν στον παιδικό σταθμό Α. Στη συνέχεια η μητέρα, επικαλούμενη προβλήματα που δημιουργούσε ο πατέρας κατά την παραλαβή τους ή και κατά την παράδοση τους στον εν λόγω σταθμό, με μονομερή απόφασή της τα εγγράφει σε άλλο παιδικό σταθμό. Δεν τίθεται θέμα απόφανσης για το κατά πόσο όντως δημιουργούνταν τα πιο πάνω προβλήματα, όπως ισχυρίζεται η μητέρα, σε συσχετισμό με τις περί αντιθέτου θέσεις του πατέρα μια και κατά την ενδιάμεση αυτή διαδικασία το Δικαστήριο δεν αξιολογεί λεπτομερώς τη μαρτυρία και δεν καταλήγει σε ευρήματα (Jonitexo Ltd v. Adidas,
(1984)1 C.L.R. 263). Ούτε και το Δικαστήριο επικροτεί καθ' οιονδήποτε τρόπο τη μονομερή απόφαση της μητέρας να εγγράψει τα παιδιά σε άλλο παιδικό σταθμό κατά παράβαση του κανόνα της από κοινού άσκησης της γονικής μέριμνας των παιδιών με τον πατέρα κατά παράβαση του άρθρου 5
(1)α του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990 (Ν. 216/90). Στη συνέχεια, η επίσκεψη του Καθ' ου η αίτηση για παραλαβή των παιδιών από το νέο παιδικό σταθμό όπου φοιτούν, είχε ως αποτέλεσμα τη διακοπή της φοίτησής τους από τη Διευθύντρια του εν λόγω σταθμού. Και γι' αυτό το γεγονός οι εκατέρωθεν αντικρουόμενοι ισχυρισμοί των διαδίκων, για τον ίδιο πιο πάνω αναφερθέντα λόγο δεν αποκτούν οποιαδήποτε σημασία. Αντίθετα, σημασία υπέχει το γεγονός ότι από τις 11/07/2022, τα παιδιά δεν φοιτούν σε κανένα σταθμό. Στη συνέχεια η μητέρα και πάλι μονομερώς επιχειρεί την επανεγγραφή των παιδιών στον παιδικό σταθμό Α όπου προηγούμενα φοιτούσαν. Στην προσπάθεια της αυτή βρίσκεται αντιμέτωπη με συγκεκριμένη απαίτηση του Διευθυντή του εν λόγω σταθμού, όπως αυτός την αναφέρει σε σχετική βεβαίωση ημερομηνίας 12/07/2022, (ΤΕΚ.5) στην αίτηση, της οποίας το περιεχόμενο παρατίθεται αυτούσιο πιο κάτω: «α) Τα ανήλικα Ν. και Γ. φοιτούσαν στον ανωτέρω σταθμό. β) Μετά την διάσταση των γονέων των ανηλίκων ... τα ανήλικα φοιτούσαν μέχρι 23/06/2022 στον ανώτερο «Παιδικό Σταθμό». γ) Ένεκα προβλημάτων που προέκυψαν επειδή δεν υπάρχει διάταγμα επικοινωνίας και δεν μπορώ να απαγορεύσω στον πατέρα να πιάσει τα μωρά του οποτεδήποτε επιθυμεί ανέφερα στην μητέρα των ανηλίκων . ότι χωρίς διάταγμα δικαστηρίου δεν μπορώ να αποδεχτώ την επανεγγραφή των παιδιών στο σχολείο. δ) O λόγος που απαιτείται η εξασφάλιση διατάγματος είναι για να μην υπάρξουν επεισόδια και εντάσεις καθώς και για σκοπούς προστασίας και ασφάλειας των ανηλίκων που φοιτούν στο σχολείο». Το διάταγμα ημερομηνίας 13/07/2022, αποτέλεσε τη διέξοδο στο αδιέξοδο που δημιουργήθηκε, με αποτέλεσμα την επανεγγραφή των ανηλίκων στον παιδικό σταθμό, όπου αρχικά και με κοινή απόφαση των γονέων τους φοιτούσαν. Σύμφωνα με το άρθρο 5
(1)(α) του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990 (Ν. 216/90), η γονική μέριμνα είναι καθήκον και δικαίωμα των γονέων, οι οποίοι το ασκούν από κοινού. Σύμφωνα με το άρθρο 7 του Ν. 216/90, αν οι γονείς διαφωνούν κατά την άσκηση της γονικής μέριμνας και το συμφέρον του τέκνου επιβάλλει να ληφθεί απόφαση, αποφασίζει το Δικαστήριο, έπειτα από αίτηση οποιουδήποτε από τους γονείς. Σύμφωνα με το άρθρο 6
(2)(α) του Ν. 216/90, η απόφαση του Δικαστηρίου πρέπει να αποβλέπει προς το συμφέρον του τέκνου, (Στυλιανού ν. Στυλιανού
(1993)1 ΑΑΔ 130, Διευθύντρια Τμήματος Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας ν. Ντούμα κ.ά.
(2001)1 (Γ) ΑΑΔ 1911). Όπως αναφέρθηκε στην απόφαση Κκουφού ν. Κκουφού
(1997)1 (Γ) ΑΑΔ 1588, 1593: «Η διαμόρφωση κρίσης πάνω σε θέματα γονικής μέριμνας είναι έργο λεπτό και σύνθετο. Δεν είναι εγχείρημα που στοχεύει στην απόδοση ευθυνών ή στην επιβολή κύρωσης για μεμπτή συμπεριφορά. Γνώμονας είναι το συμφέρον του ανηλίκου και κατά την εκτίμησή του, προσλαμβάνει σημασία το σύνολο των στοιχείων». Για το ίδιο θέμα στην υπόθεση Ιωαννίδης κ.ά. ν. Ιωαννίδη κ.ά.
(2002)1 (Γ) ΑΑΔ Σελ. 1446, 1452 λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Στη διαδικασία αιτήσεων γονικής μέριμνας δεν υπάρχει το στοιχείο της αντιπαράθεσης μεταξύ των γονέων. Πρόκειται για διαδικασία εξεταστικού χαρακτήρα της οποίας, ο τελικός σκοπός είναι η καλύτερη εξυπηρέτηση της ευημερίας και του συμφέροντος του ανηλίκου. Στα άρθρα 6 και 14 του νόμου, αναφέρεται ότι το κύριο κριτήριο για τη γονική μέριμνα είναι το συμφέρον του τέκνου. Πρόκειται για αρχή η οποία επαναλαμβάνεται συχνά στη νομολογία (βλ. Στυλιανού ν. Στυλιανού (ανωτέρω) και Ιακωβίδης ν. Ιακωβίδη,
(2000)1 ΑΑΔ 1108 από την οποία και η πιο κάτω επιγραμματική διατύπωση της αρχής: «Η ύψιστη αρχή που το Δικαστήριο θα πρέπει πάντα να έχει υπόψιν σε τέτοιες υποθέσεις είναι η ευημερία του ανηλίκου»». Η παροχή προσωρινής δικαστικής προστασίας, που είναι συνυφασμένη με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/60), όπως αυτή έχει ερμηνευτεί στην υπόθεση Οδυσσέως ν. Πιερή,
(1982)1 C.L.R. 557, συναρτάται με τις τρείς προϋποθέσεις που θα πρέπει αθροιστικά να συντρέχουν προκειμένου το Δικαστήριο να εκδώσει προσωρινό διάταγμα. Πρώτο η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση στην ακρόαση της υπόθεσης, δεύτερο, η ύπαρξη πιθανότητας ότι ο ενάγοντας δικαιούται σε θεραπεία ή έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας και τρίτο, ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το προσωρινό διάταγμα. Το Δικαστήριο πρέπει, επίσης, στο τελικό στάδιο να σταθμίσει το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο το αιτούμενο διάταγμα ή η διατήρηση ή μη ήδη εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος (Ιπποδρομιακή Αρχή v. Χατζηβασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. 152). Πρόσθετα στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία με σκοπό μόνο να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί ή να διατηρηθεί σε ισχύ εκδοθέν προσωρινό διάταγμα και δεν αποφασίζει πάνω στα διαφιλονικούμενα θέματα πάνω στα οποία θα κριθεί η κυρίως αίτηση (Jonitexo πιο πάνω). Στις περιπτώσεις δε μονομερών αιτήσεων, εξετάζεται κατά πόσο καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος. Από τη στιγμή που η μητέρα, ως ο ένας γονέας, στρέφεται εναντίον του άλλου γονέα για ρύθμιση του θέματος της γονικής μέριμνας των ανήλικων τέκνων τους, αναπόδραστα υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. Επίσης και ορατή πιθανότητα επιτυχίας έχει η Αιτήτρια, εφόσον κατά το άρθρο 14 του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990, το Δικαστήριο δύναται να αναθέσει την άσκηση της γονικής μέριμνας ανηλίκου τέκνου στον ένα ή τον άλλο γονέα, δυνατό ακόμα να επιμερίσει την άσκηση της γονικής μέριμνας στους δύο γονείς ή να αναθέσει την άσκηση της γονικής μέριμνας ανηλίκου σε τρίτο πρόσωπο. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60 ότι θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, είμαι ενήμερη για το ότι η νομολογία μας τη θέλει να συνδέεται με το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων. Θα ήταν άκρως επικίνδυνο να εξεταστεί η προϋπόθεση αυτή σε συνάρτηση με οικονομικά συμφέροντα. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Στυλιανού, πιο πάνω «...η δικαιοδοσία για γονική μέριμνα δεν έχει το στοιχείο της αντιπαράθεσης μεταξύ των γονέων. Αντίθετα έχει άξονα το κοινό καθήκον των γονέων για τη φροντίδα των παιδιών τους και συνισταμένη την ευημερία των τέκνων». Στην υπό κρίση αίτηση και στη βάση των γεγονότων που πιο πάνω έχουν αναφερθεί, με προεξάρχον το θέμα της φοίτησης των ανηλίκων σε παιδικό σταθμό, κρίνω ότι στο ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει καθαρά υπέρ της διατήρησης του εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος. Τα ίδια δε γεγονότα καταδεικνύουν και το κατεπείγον της έκδοσης του εν λόγω προσωρινού διατάγματος και το αβάσιμο σχετικών λόγων ένστασης αναφορικά τόσο με το κατεπείγον, όσο και με το χρόνο καταχώρισης της υπό εξέταση αίτησης, σε συσχετισμό με το χρόνο καταχώρισης της εναρκτήριας αίτησης. Ό,τι έχω να προσθέσω είναι πως το δικαίωμα της εκπαίδευσης προστατεύεται από τη Σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού και συγκεκριμένα από το Άρθρο
- Θα πρέπει ακόμη να πω πως η Σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού έχει κυρωθεί στην Κύπρο με το Ν243/90 όπως αυτός τροποποιήθηκε από τον περί Σύμβασης περί των Δικαιωμάτων του Παιδιού (Κυρωτικό) (Τροποποιητικό) Νόμο του
- Όμως θα πρέπει να λεχθεί πως και το ίδιο το Σύνταγμα μας στο Άρθρο 20 το οποίο εντάσσεται στο δεύτερο μέρος αυτού με τίτλο περί των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και Ελευθεριών στην παράγραφο 1 αναφέρει ρητά: «Έκαστος έχει το δικαίωμα να εκπαιδεύηται και έκαστον άτομον ή ίδρυμα έχει το δικαίωμα να παρέχη εκπαίδευσιν τηρουμένων των διατυπώσεων, όρων και περιορισμών των επιβαλλομένων υπό του οικείου κοινοτικού νόμου των αναγκαίων μόνον προς το συμφέρον της ασφαλείας της Δημοκρατίας ή της συνταγματικής τάξεως ή της δημοσίας ασφαλείας ή της δημοσίας τάξεως ή της δημοσίας υγείας ή των δημοσίων ηθών ή τον βαθμού και της ποιότητος της παιδείας ή προς προστασίαν των δικαιωμάτων και ελευθεριών των άλλων, συμπεριλαμβανομένού και του δικαιώματος των γονέων, όπως διασφαλίζωσιν υπέρ των τέκνων αυτών εκπαίδευσιν συνάδουσαν προς τας θρησκευτικάς αυτών πεποιθήσεις». Η αναφορά μου τόσο στη Σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού όσο και στο Σύνταγμα ήταν για να καταστήσει σαφή τα καθήκοντα που οι δύο γονείς έχουν όπως κάνουν κάθε αναγκαία ενέργεια προκειμένου οι ανήλικες θυγατέρες του να φοιτούν απρόσκοπτα σε παιδικό σταθμό. Σχετικός με τα πιο πάνω αναφερθέντα είναι ο λόγος ένστασης 13 τον οποίο παραθέτω πιο κάτω αυτούσιο: «
- Το επίδικο προσωρινό διάταγμα είναι παραπλανητικό, αφού αποτελεί ένα έμμεσο τρόπο της Αιτήτριας για να αποκοπεί ο πατέρας από τα παιδιά του,09 αφού τα παιδιά είναι νηπιακής ηλικίας και δεν υπάρχει ωράριο φοίτησης στο συγκεκριμένο νηπιαγωγείο με αποτέλεσμα το περιβάλλον της Αιτήτριας να απομακρύνει τα παιδιά από αυτό πριν την ώρα που προνοεί το διάταγμα». Στην Bacardi & Co. Ltd ν. Vinco Ltd
(1996)1(Β) ΑΑΔ 788, 795 υιοθετείται απόσπασμα από την Films Rover Limited ν. Cannon Film Sales Limited
(1987)1 W.LR 670, όπου αναφέρονται τα εξής: «Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, είτε αυτά είναι απαγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση, με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει ν' αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιώδη αρχή ότι το δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν 'εσφαλμένη' με το πιο πάνω νόημα. Οι κατευθυντήριες γραμμές για τη χορήγηση και των δύο ειδών προσωρινών διαταγμάτων πηγάζουν από αυτή την αρχή» . Οι γονεϊκές αδυναμίες όπως τις καταλογίζει ο ένας γονιός στον άλλο και οι εκατέρωθεν αμφισβητήσεις τους ως προς το γονεϊκό τους ρόλο, που και το ίδιο το Δικαστήριο διαπιστώνει, όπως ο τρόπος αντιμετώπισης της φοίτησης των παιδιών σε παιδικό σταθμό από τον πατέρα, αλλά και οι μονομερείς αποφάσεις της μητέρας για την εκπαίδευση των παιδιών, εκπέμπουν προς τρίτους την αίσθηση ότι αδυνατούν στο παρόν στάδιο να αντιληφθούν και να εξυπηρετήσουν το καλώς νοούμενο συμφέρον των παιδιών τους για το οποίο κρίνω ότι το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα το εξασφαλίζει και διατηρεί το status quo των παιδιών σε σχέση με τη φοίτησή τους σε παιδικό σταθμό. Θα ήταν παράλειψη μου, όμως, να μη λάβω υπόψη το παράπονο του πατέρα εναντίον της μητέρας για απομάκρυνση των παιδιών από το σταθμό όπου φοιτούν πριν από την ώρα που ορίζεται το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα. Στη βάση του πιο πάνω παραπόνου το προσωρινό διάταγμα τροποποιείται ώστε η απαγόρευση να ισχύει και για τους δύο διαδίκους. Δηλαδή, να απαγορεύεται τόσο ο Καθ' ου η αίτηση, όσο και η Αιτήτρια να απομακρύνουν τα ανήλικά τέκνα τους από τον παιδικό σταθμό που φοιτούν πριν από την ώρα ολοκλήρωσης της φοίτησής τους, ήτοι πριν τις 13:30μ.μ., μέχρι την εκδίκασή της κυρίως αίτησης ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Ενόψει του αποτελέσματος και λόγω της φύσης της υπόθεσης, θεωρώ ορθό και δίκαιο ως προς τα έξοδα, όπως ο κάθε διάδικος επωμισθεί τα δικά του. [Υπ.] ........... Δ. Κούσιου, Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Ν. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο