R-N.S. ν. P.M.T, Αρ. Αίτησης: 144/23, 26/5/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΓΟΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ Ενώπιον: Μ.Χ.Κάιζερ, Δ. Αρ. Αίτησης: 144/23 i-justice Μεταξύ: R-N.S. Αιτητής και P.M.T Καθ'ης η Αίτηση Μονομερής αίτηση ημερ. 16.03.2023 Ημερομηνία: 26 Μαΐου, 2023 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Αιτητή: κος Λ. Βραχίμης για Ελένη Βραχίμη & Σια Δ.Ε.Π.Ε Για την Καθ'ης η αίτηση: κα Κ. Θεοχαρίδου για Θεοχαρίδου Κ. Καλυψώ & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 20/07/22 καταχωρήθηκε από την Καθ'ης η αίτηση, κυρίως αίτηση για ρύθμιση των θεμάτων γονικής μέριμνας σε σχέση με την ανήλικη θυγατέρα των διαδίκων, η οποία εκκρεμεί ενώπιον Ρουμάνικου Δικαστηρίου (Τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση της Καθ'ης η αίτηση ημερομηνίας 06/04/2023). Στα πλαίσια της κυρίως διαδικασίας εκδόθηκε στις 06/10/2022 απόφαση από το Ρουμανικό Δικαστήριο και ακολούθως ασκήθηκε έφεση από την Καθ'ης η αίτηση. Στις 16/03/2023 εκδόθηκε απόφαση επί της έφεσης της Καθ'ης η αίτηση ως προς το ζήτημα της διεθνούς δικαιοδοσίας και κρίθηκε ότι διεθνή δικαιοδοσία για σκοπούς επίλυσης των επιδίκων ζητημάτων μεταξύ των διαδίκων σε σχέση με το ανήλικο τέκνο τους έχει το δικαστήριο της Ρουμανίας (Τεκμήριο 1 στην ένορκη της δήλωση της Καθ'ης η αίτηση ημερομηνίας 06/04/2023). Την ίδια μέρα, ήτοι στις 16/03/2023 καταχωρήθηκε η υπό εξέταση αίτηση από πλευράς του πιο πάνω Αιτητή, στα πλαίσια της οποίας κατάφερε στις 20/03/2023 στη βάση των όσων ανέφερε στο μαρτυρικό υλικό που την υποστήριζε, να εξασφαλίσει μονομερώς προσωρινό διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται η έξοδος από την Κύπρο της ανήλικης θυγατέρας των διαδίκων, χωρίς την γραπτή συγκατάθεση αμφότερων των διαδίκων ή χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου. Το εν λόγω διάταγμα εκδόθηκε αφού ο Αιτητής έθεσε τέτοια γεγονότα που αποδείκνυαν στην όψη τους, ότι το παρόν δικαστήριο είχε αποκλειστική και μοναδική δικαιοδοσία και όχι ότι επιζητείτο η διεθνής δικαιοδοσία του Δικαστηρίου στη βάση του άρθρου 15 του Κανονισμού 1111/
- Τα λοιπά διατάγματα που επιζητούσε δεν εκδόθηκαν μονομερώς και δόθηκαν οδηγίες για να επιδοθούν. Παραθέτω τις σχετικές θεραπείες: Α.''Προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναθέτει στον Αιτούντα την άσκηση της επιμέλειας και/ή φύλαξης και/ή φροντίδας της ανήλικης. Β. Προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να καθορίζεται ως χώρος διαμονής του ανήλικου τέκνου των διαδίκων, S.S., γεννηθείσας την 30.11.2018 (εφεξής η «ανήλικη»), ο τόπος διαμονής του Αιτούντος μέχρι εκδίκασης της υπό των ανωτέρω αριθμό και τίτλο κυρίως αίτησης του Αιτούντα ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Γ. Προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η Καθ΄ ης η αίτηση να παραδώσει την ανήλικη στον Αιτούντα στη Λευκωσία στον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό Λευκωσίας εντός 60 λεπτών από την επίδοση του διατάγματος. Δ. Προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύεται στην Καθ΄ ης η αίτηση να κρατά την ανήλικη μακριά από τη φύλαξη και φροντίδα του Αιτούντος παρά μόνο στα πλαίσια άσκησης δικαιώματος επικοινωνίας με την ανήλικη όπως αυτό ήθελε καθοριστεί από το Δικαστήριο''. Στα πλαίσια των ενστάσεων που καταχωρήθηκαν και της μετέπειτα μαρτυρίας της Καθ'ης η αίτηση, διαφάνηκαν τα πιο πάνω τα οποία αποτελούν κοινό τόπο, ως προς την εκκρεμοδικία της κυρίως διαδικασίας στην Ρουμανία, αλλά και την τελεσίδικη κρίση του εφετείου ως προς το θέμα της δικαιοδοσίας. Στην βάση των πιο πάνω δεδομένων, προχωρώ ευθύς αμέσως να θέσω πολύ συνοπτικά τα επιχειρήματα των δυο πλευρών. Ο Αιτητής υποστήριξε ότι αρχικά λήφθηκε δικαιοδοσία από το παρόν δικαστήριο με βάση το άρθρο 7[1] του Κανονισμού 1111/2019 και ότι σύμφωνα με τα γεγονότα που ίσχυαν εκείνη την μέρα, ορθά έπραξε το δικαστήριο. Είναι δε η θέση του ότι ενόψει της εξέλιξης της έκδοσης των αποφάσεων στην Ρουμανία και σε εφετειακό επίπεδο όπου διασαφηνίστηκε ότι δικαιοδοσία έχει μόνο η Ρουμανία, το Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας, διατηρεί δικαιοδοσία να επιληφθεί της αίτησης δυνάμει του άρθρου 15 του πιο πάνω κανονισμού, εφόσον η παρουσία της ανήλικης στην Κύπρο είναι δεδομένη. Θεωρεί δηλαδή, ότι το παρόν Δικαστήριο συνεχίζει να έχει δικαιοδοσία αποκλειστικά επί του άρθρου 15 του Κανονισμού[2], ως εξαιρετικό μετρό. Συνεπώς το Δικαστήριο θα πρέπει να εκδικάσει την αίτηση και ακριβώς θα πρέπει το άρθρο 20 του Κανονισμού 1111/2019 να διαβάζεται σε συνάρτηση με το 15, αφού το ίδιο το άρθρο 20[3] προβαίνει σε ειδική αναφορά σε σχέση με το άρθρο
- Αντίθετη φυσικά είναι η θέση της άλλης πλευράς η οποία θεωρεί ότι στη βάση των δεδομένων που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, το Δικαστήριο δεν κέκτηται δικαιοδοσίας να την δικάσει, ούτε όσον αφορά στην κυρίως διαδικασία ούτε στο ενδιάμεσο στάδιο που αφορά στη διατήρηση ή ακύρωση του εκδοθέντος διατάγματος. Έχω θέσει υπόψη μου τα επιχειρήματα και των δυο πλευρών που αφορούν στην ουσία της αίτησης. Επιγραμματικά και μόνο αναφέρω ότι η θέση του Αιτητή είναι ότι μολονότι το ζεύγος ήταν σε διάσταση από το 2021, με κοινή απόφαση αποφάσισαν να μετοικήσουν στην Κύπρο και συγκεκριμένα στην Κερύνεια. Στη βάση αυτής της απόφασης, ο Αιτητής με την ανήλικη ήρθαν στην Κύπρο και μετοίκησαν στην Κερύνεια από τον Μάιο του 2022 μέχρι και τις 14/03/2023, όταν η Καθ'ης η αίτηση αφού παρέλαβε την ανήλικη για σκοπούς επικοινωνίας, ήρθε στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου και έκτοτε κρύβεται με την ανήλικη, χωρίς ο Αιτητής να έχει οποιαδήποτε επαφή με την ανήλικη. Η πλευρά της Καθ'ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι ουδέποτε υπήρχε πρόθεση να μετοικήσουν στην Κύπρο, ούτε συγκατατέθηκε για να αλλάξει ο συνήθης τόπος διαμονής της ανήλικης, η ίδια εξαναγκάστηκε να έρθει για να έχει επαφή με το παιδί της γιατί της το στερούσε ο Αιτητής με τη συμπεριφορά του. Είναι στη βάση αυτού του δεδομένου που ισχυρίζεται ότι ουδέποτε η συνήθης διαμονή της ανήλικης ήταν η Κύπρος. Προχωρώ ευθύς αμέσως να εξετάσω το ζήτημα της δικαιοδοσίας. Επισημαίνω ότι δόθηκε η ευκαιρία στους συνηγόρους των διαδίκων να τοποθετηθούν ως προς τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου αναφορικά με όλες τις εκκρεμούσες ενώπιον του αιτήσεις και τοποθετήθηκαν. Η θέση του Αιτητή ότι το παρόν Δικαστήριο λειτουργεί στη βάση του άρθρου 15 ως εξαιρετικό μέτρο, κρίνεται ανεδαφική. Είναι ξεκάθαρο το λεκτικό του άρθρου 20 του Κανονισμού 1111/2019 του οποίου μου ζητεί ο Αιτητής να διαβάσω σε συνάρτηση με το άρθρο
- Για να μην τυγχάνουν εφαρμογής τα όσα αναφέρονται στο άρθρο 20 του Κανονισμού, θα πρέπει το Δικαστήριο να έχει λάβει τη δικαιοδοσία του αποκλειστικά στη βάση του άρθρου
- Ωστόσο όπως και ίδιος ο συνήγορος του Αιτητή δηλώνει στην αγόρευση του και είναι και ορθό, το παρόν Δικαστήριο έλαβε δικαιοδοσία και εξέδωσε το διάταγμα του οποίου ζητείται η ακύρωση από την μια πλευρά και η διατήρηση του από την άλλη, όχι στη βάση του άρθρου 15 αλλά στη βάση του 7 του Κανονισμού 1111/2019, και του άρθρου 32 του Ν. 14/
- Το άρθρο 7 του Κανονισμού, ορίζει πως προσδιορίζεται η δικαιοδοσία ενός δικαστηρίου. Είναι στη βάση αυτού του δεδομένου που εξέδωσε το διάταγμα το Δικαστήριο, καθότι εξετάζοντας αυτά που έλεγε τότε ο Αιτητής, τα οποία εξακολουθεί να λέει, δικαιολογούσαν ότι η ανήλικη διαμένει στην Κύπρο με κοινή συναίνεση αμφοτέρων των γονέων και με κοινή απόφαση μετοίκησης στην Κύπρο. Δεν είναι η περίπτωση στην οποία το Δικαστήριο εξαρχής ανέλαβε τη δικαιοδοσία του αποκλειστικά στη βάση του άρθρου 15, ως εξαιρετικό μέτρο για την ασφάλεια, ευημερία και συμφέρον του τέκνου ως ο Αιτητής διατείνεται. Κατά συνέπεια δεν είναι δυνατόν, επειδή σήμερα αποφασίστηκε πλέον στην Ρουμανία, ποιο δικαστήριο έχει δικαιοδοσία για τη επίλυση των διαφορών των διαδίκων σε σχέση με την ανήλικη θυγατέρα τους, πλέον να ανοίγει η πόρτα επίκλησης του άρθρου 15 του Κανονισμού, σε στάδιο μετά τη λήψη της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου και την έκδοση σχετικού διατάγματος. Ουδέποτε λήφθηκε δικαιοδοσία στη βάση του άρθρου 15 του Κανονισμού. Εν προκειμένω τυγχάνει εφαρμογής το άρθρο 20
(3). Παραθέτω το άρθρο 20
(3)του Κανονισμού 1111/2019: 3
(1)''Όταν διαπιστωθεί η δικαιοδοσία του δικαστηρίου που επελήφθη πρώτο, κάθε δικαστήριο που επιλαμβάνεται μεταγενέστερα οφείλει να διαπιστώσει την έλλειψη δικαιοδοσίας του υπέρ του δικαστηρίου που επελήφθη πρώτο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο διάδικος που κίνησε τη διαδικασία ενώπιον του δικαστηρίου που επιλαμβάνεται μεταγενέστερα μπορεί να κινήσει την εν λόγω διαδικασία ενώπιον του δικαστηρίου που επελήφθη πρώτο.'' Κατά συνέπεια κρίνω ότι το παρόν Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση, όχι γιατί με το άρθρο 15 του Κανονισμού δεν θα είχε δικαιοδοσία, αλλά γιατί ακριβώς ουδέποτε ανέλαβε την διεθνή δικαιοδοσία του ως το άρθρο 20 αναφέρει αποκλειστικά στη βάση του άρθρου
- Τουναντίον την ανέλαβε ''ενάντια'' στο άρθρο 15, γιατί ακριβώς είχαν τεθεί ενώπιον του τέτοια δεδομένα από τον Αιτητή, που καθιστούσαν την δικαιοδοσία του υπαρκτή, μοναδική και αποκλειστική. Παρά την ήδη εκφρασθείσα κρίση μου, ότι στην υπό εξέταση δεν τυγχάνει εφαρμογής το άρθρο 15 του Κανονισμού 1111/2019 για τους λόγους που ανέφερα, κρίνω σκόπιμο να επισημάνω τα κάτωθι για να είναι καταγεγραμμένη πλήρως η θέση του Δικαστηρίου: O Κανονισμός 1111/2019 (άρθρο 100 του τελευταίου), αποσκοπεί στην ενοποίηση των κανόνων σύγκρουσης δικαιοδοσίας μεταξύ των κρατών μελών και τη διασυνοριακή αναγνώριση των δικαιοδοσιών και των αποφάσεων σχετικά με τη λύση του συζυγικού δεσμού και τη γονική μέριμνα. Ο εν λόγω κανονισμός τέθηκε σε ισχύ την 1η Αυγούστου 2022, και αντικατέστησε και αναδιατύπωσε τον κανονισμό 2201/2003, χωρίς να επιφέρει μεταβολές στο υλικό πεδίο εφαρμογής του. Το παλαιό άρθρο 20 του κανονισμού 2201/2003 που αφορούσε τα ασφαλιστικά μέτρα είναι το αντίστοιχο άρθρο 15 του νέου κανονισμού 2019/
- Το ΔΕΕ στις αποφάσεις Α και Detiček[4] έκρινε πως από το γράμμα του άρθρου 15 του κανονισμού 2019/1111 (τότε άρθρο 20 του κανονισμού 2203/2001) συνάγεται πως η λήψη ασφαλιστικών μέτρων σε ζητήματα γονικής μέριμνας εξαρτάται από την τήρηση των εξής τριών σωρευτικών προϋποθέσεων. Πρώτον, τα μέτρα πρέπει να είναι επείγοντα, δεύτερον, πρέπει τα μέτρα αυτά να έχουν ληφθεί σχετικά με πρόσωπα ή περιουσιακά στοιχεία που ευρίσκονται στο κράτος μέλος όπου έχει την έδρα του το επιληφθέν της υποθέσεως δικαστήριο, και τρίτον, πρέπει να έχουν προσωρινό χαρακτήρα. Στην απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 23/12/2009, J. Detiček v. M. Sgueglia, C-403/09 σε σχέση με το άρθρο 20 του Κανονισμού 2201/2003, που όπως ανέφερα είναι το αντίστοιχο 15 του Κανονισμού 1111/2019 αναφέρθηκαν τα εξής: ''Εφόσον το άρθρο 20, παράγραφος 1, του κανονισμού 2201/2003 νομιμοποιεί ένα αναρμόδιο επί της ουσίας δικαστήριο να εκδώσει κατ' εξαίρεση προσωρινό μέτρο γονικής μέριμνας, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η έννοια του επείγοντος την οποία περιέχει η διάταξη αυτή αφορά τόσο την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το τέκνο όσο και την από πρακτικής απόψεως αδυναμία προσφυγής ενώπιον του αρμόδιου δικαστηρίου προκειμένου αυτό να αποφανθεί επί της ουσίας''. Τουναντίον στην βάση των δεδομένων που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση δεν υπήρχε αδυναμία προσφυγής του Αιτητή ενώπιον του Δικαστηρίου που έχει δικαιοδοσία. Ούτε έχουν τεθεί τέτοια δεδομένα από πλευράς του Αιτητή σε σχέση με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ανήλικη που θα δικαιολογούσαν την έκδοση του εξαιρετικού αυτού μέτρου. Στην απόφαση Α του ΔΕΕ (βλέπε ανωτέρω) επεξηγείται η έννοια του έκτακτου μέτρου. ''Τα μέτρα αυτά έχουν εφαρμογή στα παιδιά τα οποία, ενώ έχουν τη συνήθη διαμονή τους εντός κράτους μέλους, διαμένουν προσωρινώς ή ευκαιριακώς εντός άλλου κράτους μέλους και ευρίσκονται σε μια κατάσταση που μπορεί να βλάψει σοβαρά την ευζωία τους, περιλαμβανομένης της υγείας τους ή της ανάπτυξής τους, οπότε δικαιολογείται η άμεση λήψη μέτρων προστασίας. Ο προσωρινός χαρακτήρας αυτών των μέτρων απορρέει από το γεγονός ότι, δυνάμει του άρθρου 20, παράγραφος 2, του κανονισμού, αυτά παύουν να ισχύουν μόλις το δικαστήριο του κράτους μέλους που έχει διεθνή δικαιοδοσία να κρίνει επί της ουσίας λάβει τα μέτρα τα οποία θεωρεί προσήκοντα''. Η έμφαση είναι του παρόντος δικαστηρίου. Μελετώντας τις θεραπείες τις οποίες επιζητεί ο Αιτητής (βλέπε ανωτέρω), δεν θα μπορούσα σε καμία περίπτωση να τις εντάξω στα έκτακτα μέτρα. Κρίνω στη βάση των πιο πάνω δεδομένων ότι και επί της ουσίας δεν θα πετύχαινε η αίτηση. Ενόψει της κατάληξης του δικαστηρίου για το θέμα της δικαιοδοσίας, η παρούσα αίτηση απορρίπτεται και το διάταγμα ημερομηνίας 20/03/2023 ακυρώνεται. Τώρα όσον αφορά στην κυρίως αίτηση, εκ των πραγμάτων η πιο πάνω κρίση μου σφραγίζει και την τύχη της κυρίως αίτησης, η οποία επίσης απορρίπτεται. Εξάλλου το γεγονός ότι ελλείπει η δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου να εκδικάσει την κυρίως αίτηση είναι κάτι που αποτελεί κοινό τόπο, εξού και όλα τα ζητήματα που εγέρθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και η όλη επιχειρηματολογία από τον συνήγορο του Αιτητή, αφορούσαν στον τρόπο που θα μπορούσε να περισωθεί η ενδιάμεση διαδικασία και μόνο στη βάση του εξαιρετικού μέτρου, στηριζόμενος στο άρθρο 15 του Κανονισμού 1111/
- Τα έξοδα της αίτησης, όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της Καθ'ής η αίτηση και εναντίον του Αιτητή. (Υπ.)........................ Μ.Χ. Κάιζερ, Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] 7
(1)Τα δικαστήρια κράτους μέλους έχουν δικαιοδοσία επί θεμάτων που αφορούν τη γονική μέριμνα παιδιού το οποίο έχει συνήθη διαμονή σε αυτό το κράτος μέλος κατά τον χρόνο κατά τον οποίο επιλαμβάνεται το δικαστήριο. [2] Άρθρο 15 Προσωρινά ή ασφαλιστικά μέτρα σε επείγουσες περιπτώσεις
- Σε επείγουσες υποθέσεις, ακόμη και αν το δικαστήριο άλλου κράτους μέλους έχει δικαιοδοσία ως προς την ουσία της υπόθεσης, τα δικαστήρια κράτους μέλους έχουν δικαιοδοσία να λαμβάνουν προσωρινά ή ασφαλιστικά μέτρα που είναι ενδεχομένως διαθέσιμα στο δίκαιο του οικείου κράτους μέλους όσον αφορά: α) παιδί που βρίσκεται στο εν λόγω κράτος μέλος ή β) περιουσία παιδιού το οποίο βρίσκεται στο εν λόγω κράτος μέλος
- Εφόσον το απαιτεί η προστασία του συμφέροντος του παιδιού, το δικαστήριο που έχει λάβει τα μέτρα που αναφέρονται στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου ενημερώνει αμελλητί το δικαστήριο ή την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους που έχει δικαιοδοσία δυνάμει του άρθρου 7 ή, κατά περίπτωση, οποιοδήποτε δικαστήριο κράτους μέλους το οποίο ασκεί διεθνή δικαιοδοσία δυνάμει του παρόντος κανονισμού ως προς την ουσία της υπόθεσης, είτε απευθείας σύμφωνα με το άρθρο 86 είτε μέσω των κεντρικών αρχών που ορίζονται βάσει του άρθρου
- Τα μέτρα που λαμβάνονται σύμφωνα με την παράγραφο 1 παύουν να ισχύουν μόλις το δικαστήριο του κράτους μέλους που έχει διεθνή δικαιοδοσία να κρίνει επί της ουσίας δυνάμει του παρόντος κανονισμού λάβει τα μέτρα τα οποία θεωρεί προσήκοντα. Κατά περίπτωση, το δικαστήριο αυτό μπορεί να ενημερώσει το δικαστήριο που έχει λάβει προσωρινά ή ασφαλιστικά μέτρα, είτε απευθείας σύμφωνα με το άρθρο 86α είτε μέσω των κεντρικών αρχών που ορίζονται σύμφωνα με το άρθρο 76, σχετικά με την απόφασή του. [3] Άρθρο 20 Εκκρεμοδικία και συναφείς αγωγές
- Αν έχουν ασκηθεί αγωγές για θέματα διαζυγίου, δικαστικού χωρισμού ή ακύρωσης γάμου μεταξύ των αυτών διαδίκων ενώπιον δικαστηρίων διαφορετικών κρατών μελών, το δικαστήριο που επελήφθη δεύτερο αναστέλλει αυτεπαγγέλτως τη διαδικασία του μέχρι να διαπιστωθεί η διεθνής δικαιοδοσία του δικαστηρίου που επελήφθη πρώτο.
- Εκτός εάν η διεθνής δικαιοδοσία ενός εκ των δικαστηρίων βασίζεται αποκλειστικά στο άρθρο 15, όταν έχουν ασκηθεί αγωγές για θέματα γονικής μέριμνας ενός παιδιού, με το ίδιο αντικείμενο και την ίδια αιτία, ενώπιον δικαστηρίων διαφόρων κρατών μελών, το δικαστήριο που επελήφθη δεύτερο αναστέλλει αυτεπαγγέλτως τη διαδικασία του μέχρι να διαπιστωθεί η διεθνής δικαιοδοσία του δικαστηρίου που επελήφθη πρώτο.
- Όταν διαπιστωθεί η δικαιοδοσία του δικαστηρίου που επελήφθη πρώτο, κάθε δικαστήριο που επιλαμβάνεται μεταγενέστερα οφείλει να διαπιστώσει την έλλειψη δικαιοδοσίας του υπέρ του δικαστηρίου που επελήφθη πρώτο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο διάδικος που κίνησε τη διαδικασία ενώπιον του δικαστηρίου που επιλαμβάνεται μεταγενέστερα μπορεί να κινήσει την εν λόγω διαδικασία ενώπιον του δικαστηρίου που επελήφθη πρώτο.
- Όταν επιλαμβάνεται υπόθεσης δικαστήριο κράτους μέλους στο οποίο παρέχεται αποκλειστική διεθνής δικαιοδοσία δυνάμει αποδοχής της διεθνούς δικαιοδοσίας κατά τα αναφερόμενα στο άρθρο 10α, κάθε δικαστήριο άλλου κράτους μέλους αναστέλλει τη διαδικασία έως ότου το δικαστήριο το οποίο επελήφθη βάσει της συμφωνίας ή της αποδοχής κηρύξει εαυτό αναρμόδιο βάσει της συμφωνίας ή της αποδοχής.
- Όταν και στον βαθμό που το δικαστήριο διαπιστώσει ότι έχει αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία βάσει αποδοχής της αρμοδιότητας όπως αναφέρεται στο άρθρο 10, κάθε δικαστήριο άλλου κράτους μέλους κηρύσσει εαυτό αναρμόδιο υπέρ του εν λόγω δικαστηρίου. *Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου. [4] 2.4.2009, Α, C-523/07 και 23.12.2009, J. Detiček v. M. Sgueglia, C-403/09 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο