Ι. Φ. Η. ν. Δ. Α. Β., Αρ. Αίτησης 323/22, 7/12/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΓΟΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Πογιατζή, Δ. Αρ. Αίτησης։ 323/22 i-Justice Μεταξύ: Ι. Φ. Η. Αιτήτριας -και- Δ. Α. Β. Καθ' ου η αίτηση ---------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 7 Δεκεμβρίου, 2023 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Αιτήτρια: κα Βέσνα Κοβάτσεβιτς για Γιόλα Στυλιανίδη & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. & Ε. Γ. Οικονομίδης Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Καθ' ου η αίτηση: κος Χριστάκης Ν. Ματθαίου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Αντικείμενο της μονομερούς ενδιάμεσης αίτησης ημερομηνίας 02/11/2022 η οποία καταχωρήθηκε στα πλαίσια της εναρκτήριας αίτησης ημερομηνίας 31/10/2022, είναι το αίτημα της Αιτήτριας ως μητέρας των ανήλικων τέκνων των διαδίκων, ήτοι του Θ.Β. και Α.Β., για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων με τα οποία να ανατίθεται σε αυτήν η άσκηση φύλαξης και φροντίδας των ως άνω ανήλικων τέκνων καθώς και ο καθορισμός του τόπου διαμονής τους στον εκάστοτε τόπο διαμονής της στην Λεμεσό μέχρι την εκδίκαση της εναρκτήριας αίτησης και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Μεταξύ άλλων, η Αιτήτρια μέσω της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την μονομερή αίτηση της ημερομηνίας 02/11/2022 ισχυρίζεται ότι υπήρξαν από τον Καθ' ου περιστατικά βίας κυρίως εναντίον του ανήλικου τέκνου των διαδίκων Α. Β., ενώ η ίδια δεχόταν από τον Καθ' ου η Αίτηση συνεχώς ψυχολογικό πόλεμο και απειλές. Αναφέρει ότι φοβούμενη και τρομοκρατημένη για την ζωή της αλλά και για την ευημερία των παιδιών της κατά/ή περί την 10/10/2022 πήρε τα ανήλικα τέκνα της και ζήτησε βοήθεια από τους συγγενείς της στην Λεμεσό και από το Γραφείο Ευημερίας. Κατά/ή περί τις 14/10/2022, το Γραφείο Ευημερίας βοήθησε την Αιτήτρια να μετακομίσει και να παραμείνει προσωρινά σε καταφύγιο ΣΠΑΒΟ. Στο μεσοδιάστημα, προχώρησε επίσης σε εγγραφή του ανήλικου τέκνου της Θ. Β. στο δημοτικό σχολείο Κολοσσίου Α', αφού πλέον μετακόμισε με τα ανήλικα τέκνα της στην Λεμεσό. Θεωρεί ότι είναι δίκαιο και εύλογο υπό τις περιστάσεις και προς το συμφέρον των ανήλικων τέκνων των διαδίκων να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα, ενώ συγχρόνως είναι επείγον να εκδοθούν καθότι ο Καθ' ου της δήλωσε επανειλημμένα την πρόθεση του να απομακρύνει τα ανήλικα τέκνα τους από αυτήν και έτσι να διαταραχθεί η υφιστάμενη κατάσταση πραγμάτων. Υποστηρίζει ότι με την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων δεν θα θιγούν τα δικαιώματα του Καθ' ου η Αίτηση, αλλά και ότι θα διασφαλιστεί προσωρινά το δικαίωμα της να διατηρήσει την αποκλειστική φύλαξη, φροντίδα και επιμέλεια των ανήλικων τέκνων της. Σε περίπτωση που δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα, θα προκληθεί τόσο στην Αιτήτρια όσο και στα ανήλικα τέκνα της ανεπανόρθωτη συναισθηματική και ψυχολογική ζημιά. Το Δικαστήριο υπό άλλη σύνθεση εξέτασε την πιο πάνω μονομερή αίτηση στις 04/11/2022 και διέταξε την επίδοση της, αφού θεώρησε ορθό να ακούσει και τις θέσεις της άλλης πλευράς πριν να εκδώσει την απόφαση του. Στις 08/12/2022 η πλευρά του Καθ' ου η Αίτηση καταχώρησε την ένσταση της η οποία συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του με την οποία προβάλλει 8 λόγους ένστασης. Αρχικά, προβάλλεται ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του προσωρινού διατάγματος, ούτε υπάρχει το κατεπείγον. Επιπρόσθετα, ότι η Αιτήτρια απέκρυψε και δεν αποκάλυψε όλα τα γεγονότα που έχουν σχέση με την παρούσα υπόθεση και δεν ήρθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Επίσης, ότι η Αιτήτρια δεν πρέπει να επιβραβευτεί για την στην ουσία «απαγωγή» των ανήλικων, χωρίς την γνώση και συγκατάθεση του Καθ' ου η Αίτηση. Η ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση, με την οποία προβάλλονται αρκετοί ισχυρισμοί. Υποστηρίζει αρχικά ότι η Αιτήτρια χωρίς την γνώση και συγκατάθεση του πήρε τα ανήλικα τέκνα τους από το σχολείο τους στην Λευκωσία και τα μετέφερε στην συνέχεια στην Λεμεσό. Ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια προέβαινε σε ενέργειες για να μετεγγραφούν τα ανήλικα σε άλλα σχολεία στην Λεμεσό γεγονός για το οποίο σφοδρά ενίσταται και για αυτό προέβη σε διαμαρτυρίες προς το Υπουργείο Παιδείας. Ο Καθ' ου η Αίτηση αναφέρει ότι προώθησε την αίτηση γονικής μέριμνάς με αρ. 500/2022 στο Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας και για αυτό η Αιτήτρια δεν του επέτρεπε να έχει επικοινωνία με τα ανήλικα τέκνα μέχρι την 22/11/2022 οπότε και αποτάθηκε στο Γραφείο Ευημερίας Λεμεσού και ζήτησε την μεσολάβηση τους με αποτέλεσμα να γίνει συνάντηση μαζί τους στις 27/11/2022 σε πολυκατάστημα στην Λεμεσό. Ο Καθ' ου υποστηρίζει ότι το συμφέρον των ανήλικων τέκνων απαιτεί όπως διατηρηθεί η κατάσταση που επικρατούσε μέχρι την 10/10/2022 και τα παιδιά του να επιστρέψουν στον χώρο διαμονής τους και στα σχολεία τους. Θεωρεί ότι δεν πρέπει να επιβραβευθεί η Αιτήτρια για την ετσιθελική μετακίνηση των ανήλικων στην Λεμεσό. Ένας από τους σημαντικότερους λόγους ένστασης που είναι και το αντικείμενο της παρούσας απόφασης, είναι ότι το Οικογενειακό Δικαστήριο Λεμεσού δεν έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την παρούσα αίτηση και είναι κατά τόπο αναρμόδιο. Ο Καθ' ου αναφέρει δε ότι έτυχε νομικής συμβουλής πως το Οικογενειακό Δικαστήριο δεν είναι κατά τόπο αρμόδιο να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση, αλλά αρμόδιο είναι το Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας όπου εκκρεμεί και η αίτηση του με αρ. 500/
- Το Δικαστήριο έλαβε γνώση από τους συνηγόρους των διαδίκων, του γεγονότος ότι στην Αίτηση με αρ. 500/2022 η οποία εκκρεμεί ενώπιον του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας έχει εκδοθεί ενδιάμεση απόφαση στις 07/04/2023 στην βάση προδικαστικής ένστασης, με την οποία κρίθηκε το ζήτημα της κατά τόπον αρμοδιότητας του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Συγχρόνως, στις 21/07/2023 στα πλαίσια της ίδιας πιο πάνω μονομερούς Αιτήσεως με αρ. 500/22 εκδόθηκαν από το Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας προσωρινά διατάγματα με τα οποία μεταξύ άλλων ανατίθεται στον Καθ' ου η Αίτηση η φύλαξη και η φροντίδα των δύο ανήλικων τέκνων τους, προσδιορίζεται ως τόπος διαμονής τους ο εκάστοτε τόπος διαμονής του Καθ' ου στην Λευκωσία και επιτρέπεται σε αυτόν να εγγράψει τα ανήλικα τέκνα τους σε σχολεία της Λευκωσίας, χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση της Αιτήτριας. Συγχρόνως, με το προαναφερόμενο διάταγμα ρυθμίστηκε το δικαίωμα επικοινωνίας της Αιτήτριας με τα δύο ανήλικα τέκνα της σε συγκεκριμένες ημέρες και ώρες με δικαίωμα διανυκτέρευσης της με αυτά. Ορίστηκε ως ημερομηνία έναρξης ισχύος των εν λόγων διαταγμάτων η 1η Αυγούστου
- Ακολούθως, εν όψει των πιο πάνω σημαντικών εξελίξεων, το Δικαστήριο ασκώντας την διακριτική του εξουσία, αυτεπαγγέλτως έκρινε ότι προέχει και επείγει να εξεταστεί πρώτα το ζήτημα της κατά τόπο αρμοδιότητας του, πριν προχωρήσει στην εξέταση του αν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων προσωρινών διαταγμάτων. Συνεπώς, το Δικαστήριο ζήτησε από τους συνηγόρους των διαδίκων να ακούσει τις θέσεις τους επί του ζητήματος της κατά τόπου αναρμοδιότητας του παρόντος Δικαστηρίου σε σχέση με την παρούσα υπόθεση, ο οποίος αποτελεί και λόγος ένστασης της πλευράς του Καθ' ου η Αίτηση, αλλά επίσης και για το ζήτημα της κατάχρησης της διαδικασίας, αφού προκύπτει ότι προωθήθηκαν παράλληλες διαδικασίες με το ίδιο αντικείμενο και για τις ίδιες θεραπείες σε δύο διαφορετικά Δικαστήρια, ήτοι τα Οικογενειακά Δικαστήρια Λευκωσίας και Λεμεσού. Το Δικαστήριο συνεπώς κάλεσε τους συνηγόρους των διαδίκων να παραδώσουν τις γραπτές τους αγορεύσεις επί του θέματος και ακολούθως να εκδώσει την σχετική απόφαση του επί των πιο πάνω ζητημάτων, προτού εξετάσει την ενδιάμεση Αίτηση της οποίας εκκρεμεί η εκδίκαση. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων στις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους ανέπτυξαν την επιχειρηματολογία τους επί των θέσεων τους με παραπομπή στον νόμο και την νομολογία. Επιθυμώ να προβώ σε αναφορά επί ορισμένων σημείων των αγορεύσεων τους. Αναφορικά με το ζήτημα της κατά τόπον αναρμοδιότητας του παρόντος Δικαστηρίου, η συνήγορος της Αιτήτριας μέσω της αγόρευσης της υποστηρίζει ότι η υπό εξέταση Αίτηση προηγήθηκε χρονικά της Αίτησης Γονικής Μέριμνας που καταχωρήθηκε στο Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας και για αυτό θα έπρεπε να εκδικαστεί πρώτη, ακόμα και αν ευσταθούσε ο ισχυρισμός του Καθ' ου η Αίτηση ότι αυτή καταχωρήθηκε σε αναρμόδιο Δικαστήριο. Ο Καθ' ου εξακολουθεί να προωθεί την δεύτερη χρονικά διαδικασία η οποία είναι εξ' υπαρχής καταχρηστική και παράτυπη, αφού υπήρχε ήδη καταχωρημένη Αίτηση που είναι η υπό εκδίκαση. Ακολούθως, αναφέρει ότι στις 07/04/2023 εκδόθηκε απόφαση επί του προδικαστικού ζητήματος της κατά τόπον αναρμοδιότητας του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με την οποία αποφασίστηκε ότι είναι το κατά τόπον αρμόδιο Δικαστήριο για να ακούσει την υπόθεση. Στις 23/06/2023 εκδόθηκε απόφαση επί του προδικαστικού ζητήματος περί κατάχρησης της διαδικασίας. Στην συνέχεια στις 21/07/2023 εκδόθηκε απόφαση επί της μονομερούς Αίτησης του Καθ' ου η Αίτηση από το Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας η οποία εφεσιβλήθηκε στις 04/08/
- Οι πιο πάνω αποφάσεις κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 1, 2 και 3 στα πλαίσια Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης του Καθ' ου η Αίτηση. Με την Ειδοποίηση Έφεσης της Αιτήτριας προβάλλονται συνολικά 25 λόγοι για τους οποίους τόσο η απόφαση ημερομηνίας 21/07/2023 όσο και οι αποφάσεις ημερομηνίας 23/06/2023 και 07/04/2023 θα πρέπει να παραμεριστούν κυρίως γιατί είναι λανθασμένες, αυθαίρετες και/ή εκδόθηκαν καθ' υπέρβαση εξουσίας. Η συνήγορος της Αιτήτριας θεωρεί ότι οι πιθανότητες επιτυχίας της Έφεσης είναι πολύ μεγάλες αναλύοντας τα επιχειρήματα και τις θέσεις της, με τα οποία δεν κρίνω σκόπιμο να ασχοληθώ περαιτέρω, αφού δεν θα αποτελέσουν αντικείμενο της παρούσης απόφασης. Επιπρόσθετα, κατά την πιο πάνω ημερομηνία η Αιτήτρια καταχώρησε και μονομερή αίτηση για έκδοση διαταγμάτων αναστολής εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 21/07/2023, αλλά και αναστολής μέτρων εκτέλεσης της, η οποία απορρίφθηκε στις 27/10/2023 και συνεπεία τούτου στις 25/11/2023 καταχωρήθηκε αίτηση αναστολής στο Εφετείο. Η συνήγορος της Αιτήτριας υποστηρίζει ότι όπως προκύπτει από τα παραδεκτά γεγονότα της παρούσας διαδικασίας κατά τον χρόνο καταχώρησης της παρούσης Αίτησης και συγκεκριμένα από τον Οκτώβριο του 2022 μέχρι και σήμερα τα ανήλικα τέκνα των διαδίκων διαμένουν στην Λεμεσό σε ενοικιαζόμενη οικία γεγονός που ο Καθ' ου γνώριζε και παραδέχεται, ανεξαρτήτως του ισχυρισμού του περί διαφωνίας ως προς την μεταφορά των ανήλικων από την Λευκωσία στην Λεμεσό και παρόλα αυτά εντελώς καταχρηστικά καταχώρησε δεύτερη αίτηση γονικής μέριμνας με αρ. 500/22 τον Νοέμβριο του 2022 στο Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Περαιτέρω, υποστηρίζει ότι τα ανήλικα εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Λεμεσό από τον Οκτώβριο του 2022 θεωρώντας ότι στοιχειοθετείται απόλυτα ο όρος «διαμονή», συνεπώς το Οικογενειακό Δικαστήριο Λεμεσού καθίσταται το μόνο αρμόδιο κατά τόπον Δικαστήριο να ακούσει και να αποφασίσει για τα θέματα που αφορούν τους ανήλικους. Η συνήγορος της Αιτήτριας βάσισε την εισήγηση της αυτή στην απόφαση στην υπόθεση Θεοχάρους ν. Θεοχάρους, Πολιτική Αίτηση Αρ. 67/2011
(2011)1 Α.Α.Δ. παραθέτοντας και σχετικό απόσπασμα από την εν λόγω απόφαση. Παραπέμπει επίσης το Δικαστήριο στην απόφαση Nora El. Hani El Sayegh v. Hani El Sayegh
(1992)1 Α.Α.Δ. 1017, σελ. 1032. Επιπρόσθετα, η συνήγορος της Αιτήτριας προβάλλει την θέση ότι η απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερομηνίας 07/04/2023, η οποία έχει εφεσιβληθεί, ουδόλως δεσμεύει το παρόν Δικαστήριο αφού δεν είναι Εφετείο και διότι ο όρος «διαμονή» ικανοποιείται και με απλή παρουσία του ανήλικου στην κατά τόπον αρμοδιότητα του Δικαστηρίου. Αναφορικά με το ζήτημα της κατάχρησης διαδικασίας, η συνήγορος της Αιτήτριας παραπέμποντας σε σχετικές αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου αλλά και του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου, υποστήριξε ότι η καταχώρηση της δεύτερης Αίτησης από τον Καθ' ου η Αίτηση, με δεδομένη την ταυτόχρονη ύπαρξη της πρώτης Αίτησης από την Αιτήτρια καθιστά αυτόματα και εξ΄ υπαρχής την δεύτερη διαδικασία καταχρηστική και παράτυπη. Υποβάλλει τέλος την θέση ότι η παρούσα διαδικασία σε καμία περίπτωση δεν είναι καταχρηστική. Στον αντίποδα, ο συνήγορος του Καθ' ου η Αίτηση στις αγορεύσεις του σε σχέση με το θέμα της κατά τόπο αναρμοδιότητας του παρόντος Δικαστηρίου, αναφέρει ότι με βάση τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα που είναι η διαμονή των ανηλίκων από την γέννηση τους μέχρι την 10/10/2022 στην Λευκωσία, τα ανήλικα είχαν τη συνήθη διαμονή τους με αμφότερους τους διαδίκους στην συζυγική οικία στην Λευκωσία. Παραπέμπει στην υπόθεση Kyriakou v. Kyriakou [1974] 1 CLR 82, όπου ερμηνεύθηκε ο όρος «διαμονή» ως η «συνήθης διαμονή» («ordinary residence») και όχι η «πραγματική φυσική παρουσία» («actual physical presence»). Περαιτέρω, ο συνήγορος του Καθ' ου υιοθετεί την θέση περί αποκλειστικής αρμοδιότητας του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με βάση την εκδοθείσα απόφαση ημερομηνίας 07/04/2023 αλλά και την απόφαση ημερομηνίας 21/07/2023, όπου παραχωρήθηκε η προσωρινή φύλαξη και φροντίδα των τέκνων στον Καθ' ου η Αίτηση και ο καθορισμός του τόπου διαμονής τους στην Λευκωσία μαζί του. Αναφορικά με το ζήτημα της κατάχρησης της διαδικασίας, ο συνήγορος του Καθ' ου η Αίτηση υποστηρίζει ότι το γεγονός ότι το Οικογενειακό Δικαστήριο Λεμεσού στερείται κατά τόπον αρμοδιότητας να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση σφραγίζει και την τύχη της θέσης περί κατάχρησης της διαδικασίας. Το γεγονός ότι η καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης προηγήθηκε της καταχώρησης της Αίτησης γονικής μέριμνας με αρ. 500/22 στο Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας ουδόλως επηρεάζει την προαναφερόμενη θέση, αφού απλά η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε σε κατά τόπο αναρμόδιο Δικαστήριο. Εισηγείται την απόρριψη των θέσεων της Αιτήτριας αφού δεν υφίσταται κατάχρηση διαδικασίας λόγω της προγενέστερης καταχώρησης της παρούσας Αίτησης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ։ Το ζήτημα της δικαιοδοσίας ενός Δικαστηρίου είναι πρωταρχικής σημασίας, αφού δύναται να αποκλείσει Δικαστήριο από την εξέταση μίας διαφοράς. Με βάση την σχετική νομολογία ένα τέτοιο ζήτημα μπορεί να εγερθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας ή και αυτεπάγγελτα από το ίδιο το Δικαστήριο (βλ. Γεωργίου ν. Γεωργίου [2001] 1 Α.Α.Δ. 1592 και Α. Θεοχάρους (Αρ. 2) [2011] 1 Α.Α.Δ. 866). Στην Βερεγγάρια Παπακόκκινου ν. Εταιρείας LANDBROKE GROUP P.L.C. κ.α.
(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 838, επισημάνθηκε ότι για να αναλάβει δικαιοδοσία ένα Δικαστήριο για επίλυση συγκεκριμένης διαφοράς θα πρέπει απαραίτητα να έχει ταυτόχρονα καθ' ύλην και κατά τόπο αρμοδιότητα. Το θέμα της κατά τόπου αρμοδιότητας ρυθμίζεται νομοθετικά μέσα από το άρθρο 12 του Ν. 23/90 το οποίο προνοεί τα ακόλουθα։ «12.-
(1)Το Οικογενειακό Δικαστήριο είναι αρμόδιο να ακούει και να αποφασίζει για οποιοδήποτε ζήτημα, όταν: (α) Ο ενάγων ή ο εναγόμενος έχει τη διαμονή του ή τον τόπο διεξαγωγής της εργασίας του μέσα στην επαρχία για την οποία ιδρύθηκε το Οικογενειακό Δικαστήριο· (β) η διαφορά αφορά ανήλικο και ο ανήλικος ή ο εναγόμενος διαμένει μέσα στην επαρχία για την οποία ιδρύθηκε το Οικογενειακό Δικαστήριο· και .................................
(2)Τηρουμένων των διατάξεων του εδαφίου (1Α), σε περίπτωση κατά την οποία το Οικογενειακό Δικαστήριο ενώπιον του οποίου εγέρθηκε οποιοδήποτε ζήτημα, δεν είναι κατά τόπο αρμόδιο, δυνάμει των προνοιών του παρόντος Νόμου, μπορεί να παραπέμψει την υπόθεση στο αρμόδιο κατά τόπο Οικογενειακό Δικαστήριο.» (η υπογράμμιση είναι δική μου) Προκύπτει από την νομολογία ότι η κατά τόπον αρμοδιότητα του Οικογενειακού Δικαστηρίου συνιστά βασική προϋπόθεση για την ανάληψη και άσκηση δικαιοδοσίας της προς επίλυση διαφοράς που τίθεται ενώπιον του. Η κατά τόπο αρμοδιότητα του Δικαστηρίου καθορίζεται με την πρώτη ευκαιρία εφόσον εγερθεί τέτοιο θέμα είτε από τους διαδίκους είτε ex proprio motu από το ίδιο το Δικαστήριο. Επί αυτού του σημείου, δεν μπορώ να συμφωνήσω με την θέση της συνηγόρου της Αιτήτριας όπως προβλήθηκε στην αγόρευση της, ότι δηλαδή δεν μπορεί να εξεταστεί το εν λόγω ζήτημα εν προκειμένω από το Δικαστήριο, αφού το ζήτημα της κατά τόπου αρμοδιότητας μπορεί να εγερθεί και αυτεπαγγέλτως, οπότε η απουσία του άρθρου 12 του σχετικού Νόμου στην Ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση δεν αποκλείει την εξέταση μίας τέτοιας ένστασης. Αναφορικά με το ζήτημα της κατάχρησης της διαδικασίας με την προώθηση δύο διαδικασιών γονικής μέριμνας με τους ίδιους διαδίκους στα Οικογενειακά Δικαστήρια Λεμεσού και Λευκωσίας, η νομολογία του Ανώτατου Δικαστηρίου παρέχει ασφαλή καθοδήγηση. Αρχικά να αναφέρω ότι η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να αποτρέπει την κατάχρηση των διαδικασιών είναι βαθιά ριζωμένη στους θεσμούς της Δικαιοσύνης. (βλ. Ajini v. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος
(1999)1 Α.Α.Δ. 11). Τα Δικαστήρια έχουν την εξουσία να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της δικαστικής διαδικασίας (βλ. Re Η. Ηλία
(1995)1 Α.Α.Δ. 786). Όταν τίθεται ζήτημα κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας, το Δικαστήριο οφείλει να βεβαιώνεται ότι πρόκειται για περίπτωση ξεκάθαρα καταχρηστικής φύσεως (βλ. Πολ. Εφ. Ε69/2016 Phoenix Pharmacie Lt a.o. v. Bugaev, ημερ. 11/04/2019). Η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές, ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδιση της. Στην Re Καλφοπούλου
(1998)1 Α.Α.Δ. 55, επισημάνθηκαν τα ακόλουθα από το Ανώτατο Δικαστήριο։ «Η λήψη μέτρων για κατάχρηση της δικαστικής δικαιοδοσίας (abuse of the process of the Court) βασίζεται στην εξουσία του Δικαστηρίου να ελέγχει την ενώπιον του διαδικασία σε μια προσπάθεια αποφυγής υιοθέτησης παράλληλων ή πολλαπλών ένδικων μέτρων. (Ίδε Constantinides v. Vima
(1983)1 C.L.R. 348, Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (Αρ. 2)
(1993)1 Α.Α.Δ. 248). Και τούτο γιατί όπως παρατηρεί ο Δικαστής Νικήτας, "Αν το Δικαστήριο δεν ασκούσε τον έλεγχο αυτό θα κινδύνευε να παραμορφωθεί η δικαστική διαδικασία και να χάσει την αξιοπιστία και το κύρος της σαν το μέσο εφαρμογής του δικαίου." (Ίδε Αίτηση 128/95 της 11/9/95) Η κατάχρηση της δικαστικής δικαιοδοσίας μπορεί να πάρει διάφορες μορφές. Μια από αυτές είναι και η καταχώριση μιας αγωγής ή αίτησης που αποσκοπεί στην έκδοση απόφασης, για την οποία είχαν ήδη ληφθεί άλλα δικαστικά μέτρα από τους ίδιους διαδίκους. Όπως έχει θέσει το θέμα ο Lord Halsbury στην υπόθεση Reichel v. Magrath 14 App. Cas. 665, "I think it would be a scandal to the administration of justice if, the same question having been disposed of by one case, the litigant were to be permitted by changing the form of the proceedings to set up the same case again." Στην παρούσα περίπτωση η αίτηση 82/97 που καταχωρήθηκε στην Κύπρο ήταν αποτέλεσμα εξουσιοδότησης της αιτήτριας που δόθηκε στον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης όπως προβάλλεται και στον τίτλο της αίτησης όπου φαίνεται ότι ο Κύπριος Υπουργός έπαιρνε μέτρα ως η "Κεντρική Αρχή", σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου 36/86, κατόπιν εξουσιοδότησης της αιτήτριας Ασπασίας Καλφοπούλου. Η αίτηση αποσκοπούσε στην εγγραφή δικαστικής απόφασης που είχε εκδοθεί στην Ελλάδα μεταξύ των ίδιων διαδίκων και αποσκοπεί στην έκδοση διατάγματος παρόμοιου με εκείνο που ζητείται με την παρούσα διαδικασία. Δηλαδή την επιστροφή των δύο ανηλίκων στη μητέρα. Συνεπακόλουθα το Δικαστήριο βρίσκει ότι θα μπορούσε να υπάρξει στην ουσία κατάχρηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου με την ταυτόχρονη ύπαρξη δύο διαδικασιών μεταξύ των δύο διαδίκων που αποσκοπούν στο ίδιο αποτέλεσμα.» (η υπογράμμιση είναι δική μου) Περαιτέρω, στην Σ. Κοζάκη ν. Γ. Κοζάκη
(2002)1 Α.Α.Δ. 1710, υποδείχθηκαν τα ακόλουθα από το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο։ «Από πολύ παλιά έχει καθιερωθεί νομολογιακά ότι η προώθηση πέραν από τη μια διαδικασία για την επίτευξη στόχων που θα μπορούσαν να επιδιωχθούν σε μια διαδικασία αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. (Βλ. Williams v. Hunt [1905] 1 KB 512). Στην υπόθεση Beogradska D.D.
(1996)1 A.A.Δ. 911, όπου υπάρχει μια εκτενής ανάλυση του θέματος με ιδιαίτερη αναφορά στις αποφάσεις Δημοκρατία ν. Υψαρίδη
(1993)3 Α.Α.Δ. 280 και Τζεννάρο Περρέλλα ν. Διευθυντή των Φυλακών
(1995)1 Α.Α.Δ. 217, το Δικαστήριο σημείωσε ότι η Αγγλική νομολογία υποδεικνύει χωρίς τη διατύπωση οποιουδήποτε αυστηρού κανόνα το μέτρο της αναστολής της μιας από τις δύο διαδικασίες, κατά κανόνα της μεταγενέστερης. Αναφορικά με τις νομικές αρχές όπως αυτές εφαρμόζονται στην Κύπρο, ο Δικαστής Καλλής που εξέδωσε την ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου τόνισε ότι։ "Η δική μας νομολογία έχει υιοθετήσει τόσο το μέτρο της απόρριψης (βλ. Περέλλα, πιο πάνω) όσο και το μέτρο της αναστολής (βλ. Κωνσταντινίδης και Υψαρίδης, πιο πάνω). Χωρίς να επιχειρούμε τη διατύπωση ενός άκαμπτου κανόνα θεωρούμε ότι εκεί που η μεταγενέστερη διαδικασία καλύπτει ουσιωδώς τα ίδια ζητήματα αυτή πρέπει να απορρίπτεται. Εκεί που καλύπτει ζητήματα τα οποία δεν εγείρονται καθόλου στην προγενέστερη διαδικασία τότε πρέπει να αναστέλλεται μέχρι την εκδίκαση της προγενέστερης διαδικασίας." Έχουμε εξετάσει τη σχετική εισήγηση και έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Οι δύο διαδικασίες ήταν οι ίδιες και επιζητούσαν στην ουσία τις ίδιες θεραπείες. Υπήρχε ταύτιση διαδίκων και η παράλληλη προώθηση τους δεν μπορούσε παρά να συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Η πρωτόδικη απόφαση είναι ορθή. Η εισήγηση απορρίπτεται». ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΖΗΤΗΜΑΤΩΝ։ (α) Η κατά τόπον αναρμοδιότητα։ Στην παρούσα υπόθεση, αποτελεί παραδεκτό γεγονός και από τους δύο διάδικους ότι τα δύο ανήλικα τέκνα των διαδίκων διέμεναν μαζί τους στην συζυγική οικία στην Λευκωσία, δηλαδή εκεί ήταν η συνήθης διαμονή τους. Από τα γεγονότα που έχουν παρατεθεί μέσα από τις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων, προκύπτει ότι τα ανήλικα τέκνα τους φοιτούσαν σε σχολεία της Λευκωσίας και εκεί απολάμβαναν τις εξωσχολικές δραστηριότητες τους. Συνάγεται ότι το σταθερό κοινωνικό, σχολικό και οικογενειακό περιβάλλον των ανήλικων τέκνων των ανηλίκων ήταν στην Λευκωσία όπου εκεί ζούσαν από την ημέρα γέννησης τους μέχρι και την μετακίνηση τους στην Λεμεσό από την Αιτήτρια στις 14/10/2022. Περαιτέρω, ο Καθ' ου η Αίτηση υποστηρίζει ότι η μετακίνηση των ανήλικων στην Λεμεσό και μάλιστα με τον τρόπο που έγινε, έλαβε χώρα χωρίς την συναίνεση και/ή συγκατάθεση του. Το ίδιο ισχύει για την εγγραφή των ανήλικων τέκνων από την Αιτήτρια σε σχολεία και δραστηριότητες στην Λεμεσό, αφού ο ίδιος δεν είχε συμφωνήσει ή συναινέσει σε κάτι τέτοιο. Από την άλλη η Αιτήτρια προβάλλει συγκεκριμένους ισχυρισμούς περί περιστατικού βίας, με σκοπό να αιτιολογήσει γιατί προέβη σε αυτές τις μονομερείς ενέργειες. Επιπρόσθετα, παραδεκτές από τους διαδίκους είναι και οι εξελίξεις γεγονότων με την έκδοση των αποφάσεων/διαταγμάτων από το Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας στην υπόθεση με αρ. 500/22 όπου το εν λόγω Δικαστήριο αποφάσισε ότι έχει αποκλειστική κατά τόπο αρμοδιότητα να εκδικάσει την υπόθεση, αλλά και η απόφαση ημερομηνίας 21/07/2023 στα πλαίσια της ίδιας πιο πάνω μονομερούς Αιτήσεως με αρ. 500/22 όπου εκδόθηκαν προσωρινά διατάγματα με τα οποία μεταξύ άλλων ανατίθεται στον Καθ' ου η Αίτηση η φύλαξη και η φροντίδα των δύο ανήλικων τέκνων τους, προσδιορίζεται ο τόπος διαμονής τους, ο εκάστοτε τόπος διαμονής του Καθ' ου στην Λευκωσία και επιτρέπεται σε αυτόν να εγγράψει τα ανήλικα σε σχολεία της Λευκωσίας, χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση της Αιτήτριας. Το καθοριστικό κριτήριο εν προκειμένω που χρήζει ερμηνείας και καθορισμού, είναι η έννοια της «συνήθους διαμονής» και η αντιστοιχία της με τα πραγματικά δεδομένα και περιστατικά της παρούσης υπόθεσης. Στην καθοδηγητική απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου Panayiota Kyriacou v. Andreas Kyriacou
(1974)
(1)Α.Α.Δ., καθορίστηκε η τοπική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου με βάση το Κεφ. 277, εξετάζοντας το εν λόγω θέμα, όχι στην βάση του «actual physical presence», αλλά στην βάση της έννοιας του όρου «ordinary residence». Σε αυτήν την υπόθεση υποδείχθηκαν τα ακόλουθα από το Ανώτατο Δικαστήριο։ «As regards the question of the meaning to be given to the term "resides" in section 2 of Cap. 277 (which regulates, actually, the question of the territorial jurisdictions of the District Courts), we are of the view that it should be interpreted in a manner consistent with the object of, inter alia, section 12, and, consequently, such term should be construed as including the notion of "ordinary residence", because if it were to be limited to the notion of "actual physical presence'' then this would result in a grave inroad upon the nature of the powers vested in a Court under section 12; the latter view would entail, by way of an inevitable corollary, that when a patent, or even a third person, takes infants abroad' by kidnapping them "unlawfully' out of the custody of their guardian the Cyprus Courts are rendered powerless to grant any redress under section 12 of Cap. 277. In our view since the infants involved in the present proceedings were ordinarily resident in Kyrenia, Cyprus, at the time when 'they were taken by their mother to Greece and away from the custody of their father, the District Court of Kyrenia has jurisdiction in the matter (see, too, Re P (G.E.) (an infant) [1964 J3 All E.R. 977,-980-982, 984].» (η υπογράμμιση είναι δική μου) Η Αιτήτρια υποστηρίζει την θέση ότι τα ανήλικα εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Λεμεσό από τον Οκτώβριο του 2022 θεωρώντας ότι στοιχειοθετείται απόλυτα ο όρος «διαμονή», συνεπώς το Οικογενειακό Δικαστήριο Λεμεσού καθίσταται το μόνο αρμόδιο κατά τόπον Δικαστήριο να αποφασίσει για τα θέματα που αφορούν τους ανήλικους και κυρίως βάσισε την εισήγηση της στην απόφαση που εκδόθηκε στην υπόθεση Θεοχάρους ν. Θεοχάρους, Πολιτική Αίτηση Αρ. 67/2011
(2011)1 Α.Α.Δ. Οφείλω να διαφωνήσω με την θέση αυτή της Αιτήτριας. Η μονομερής μεταβολή του τόπου διαμονής των ανήλικων τέκνων των διαδίκων με τον ξαφνικό και προσχεδιασμένο τρόπο που αυτή έγινε, χωρίς την προηγούμενη συμφωνία των γονέων τους ή την προηγούμενη συναίνεση και συγκατάθεση του πατέρα και/ή χωρίς προηγούμενη δικαστική απόφαση, δεν μπορούν να αποτελέσουν νόμιμες ενέργειες και ούτε δύνανται να αποτελέσουν πραγματικό ή νομικό υπόβαθρο ώστε να προσδώσουν τοπική αρμοδιότητα στο παρόν Δικαστήριο. Επιπρόσθετα, η προσωρινή διαμονή των ανηλίκων στο καταφύγιο ΣΠΑΒΟ για λίγες ημέρες ή έστω η διαμονή τους στην Λεμεσό για μερικούς μήνες δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι ανήλικοι διέμεναν για όλη τους την ζωή στην Λευκωσία που ήταν ο σταθερός πυρήνας της ζωής και των δραστηριοτήτων τους, μέχρι και την ημέρα της μετακίνησης τους από την μητέρα τους. Η διαμονή τους στην Λεμεσό κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα, σίγουρα δεν εμπίπτει στον ορισμό και την ερμηνεία της «συνήθους διαμονής» εντός την εννοίας του Νόμου. Συν τοις άλλοις, οι μονομερείς ενέργειες της Αιτήτριας που ακολούθησαν την μετακίνηση, ήτοι η εγγραφή των παιδιών σε σχολεία της επαρχίας Λεμεσού και η ενοικίαση οικίας στην οποία διαμένουν στην Λεμεσό δεν νομιμοποιούν την κατάσταση και ούτε μεταβάλλουν την ουσία των γεγονότων. Θεωρώ ότι η απόφαση Θεοχάρους (πιο πάνω) την οποία επικαλέστηκε η συνήγορος της Αιτήτριας δεν μπορεί να έχει εφαρμογή εν προκειμένω, διότι τα γεγονότα της είναι εντελώς διαφορετικά από της υπό εκδίκαση υπόθεσης, αφού αφορούσε αλλαγή του τόπου διαμονής από το Πέρα Χωριό Νήσου της Επαρχίας Λευκωσίας στην Λεμεσό, εκκρεμούσης της διαδικασίας ενώ της παρούσης υπόθεσης η μετακίνηση έγινε πριν από την καταχώρηση των δύο υποθέσεων που εκκρεμούν στα Οικογενειακά Δικαστήρια Λεμεσού και Λευκωσίας. Ειδικότερα στην εν λόγω υπόθεση, το Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας, στα πλαίσια διαδικασίας εξέτασης της μονομερούς Αίτησης της Καθ' ης η Αίτηση, στα πλαίσια της οποία εξέδωσε το προσωρινό διάταγμα, ανέλαβε ουσιαστικά δικαιοδοσία επίλυσης της διαφοράς. Σε μεταγενέστερο στάδιο της διαδικασίας έκρινε ότι υπήρχε ζήτημα καθορισμού της τοπικής αρμοδιότητας, επειδή άλλαξε στο μεταξύ η διαμονή των παιδιών σε άλλη επαρχία. Κρίθηκε ότι η αλλαγή του τόπου διαμονής των ανήλικων από μία επαρχία σε άλλη εκκρεμούσης της διαδικασίας σαφώς δεν αποτελούσε παράγοντα μεταβολής της κατά τόπο αρμοδιότητας του Δικαστηρίου η οποία προδήλως υπήρχε κατά τον χρόνο καταχώρησης της Αίτησης. Επιπρόσθετα, η συνήγορος της Αιτήτριας στα πλαίσια υποστήριξης των θέσεων της για την κατά τόπο αρμοδιότητα του παρόντος Δικαστηρίου, επικαλέστηκε στις αγορεύσεις της απόσπασμα από την απόφαση Sayegh v. Sayegh
(1992)1 Α.Α.Δ. 1017, 1032, στην οποία αναφέρθηκε ότι τα Επαρχιακά Δικαστήρια έχουν συμφυή εξουσία να αποκτούν αρμοδιότητα που βασίζεται στην απλή και μόνο παρουσία των ανηλίκων στην κατά τόπο αρμοδιότητα τους. Δεν μπορώ να συμφωνήσω με την θέση αυτή, διότι δεν τίθεται θέμα συμφυούς καθ' ύλην αρμοδιότητας των Οικογενειακών Δικαστηρίων στην παρούσα υπόθεση, ενώ συγχρόνως τα γεγονότα της εν λόγω υπόθεσης διαφοροποιούνται ριζικά από την υπό εκδίκαση υπόθεση. Θεωρώ ότι αν εφαρμοζόταν καθολικά η απόφαση Sayegh v. Sayegh (πιο πάνω) τότε θα οδηγούμασταν σε δυσμενή αποτελέσματα πέραν κάθε λογικής, εις βάρος των δικαιωμάτων των παιδιών αλλά και κατ' επέκταση της ίδιας της Δικαιοσύνης. Και τούτο διότι αυτό θα σήμαινε ότι κάθε φορά που θα μετακόμιζαν τα παιδιά με τον ένα γονέα σε άλλη επαρχία (π.χ. κάθε 5-6 μήνες για επαγγελματικούς λόγους) αυτόματα το Δικαστήριο της επαρχίας της νέας διαμονής τους θα αποκτούσε κατά τόπο αρμοδιότητα να ακούσει την υπόθεση, ανεξαρτήτως του χρόνου διαμονής τους σε αυτές αλλά και των γεγονότων που προηγήθηκαν. Στην απόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, Αναφ. L. Aksvyuta, Πολ. Αιτ. αρ.91/2011,
(2011)1Β Α.Α.Δ. 1514, ημερ. 19/07/2011, η Αιτήτρια προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο για να της παραχωρηθεί άδεια για καταχώρηση Αίτησης για έκδοση εντάλματος certiorari με σκοπό τον παραμερισμό της απόφασης του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Στην εν λόγω υπόθεση, το Οικογενειακό Δικαστήριο παρόλο που εξέδωσε προσωρινό διάταγμα φύλαξης, στην συνέχεια το ακύρωσε αφού μετά που άκουσε και την άλλη πλευρά έκρινε ότι η παραμονή του ανήλικου στο καταφύγιο οικογενειακής βίας που εδρεύει στην Λευκωσία ήταν προσωρινή και παράπεμψε την υπόθεση στο Οικογενειακό Δικαστήριο Λεμεσού στην δικαιοδοσία του οποίου είχε την διαμονή του ο ανήλικος πριν μεταφερθεί στην Λευκωσία. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την Αίτηση που καταχώρησε η Αιτήτρια για παραχώρηση άδειας για έκδοση εντάλματος certiorari. Συνεπώς, στηριζόμενος στις πιο πάνω θέσεις μου κρίνω ότι το παρόν Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας και ότι το κατά τόπο αρμόδιο Δικαστήριο να ακούσει την παρούσα υπόθεση είναι το Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας. (β) Η κατάχρηση της διαδικασίας։ Αρχικά, θα πρέπει να αναφερθεί ότι η ύπαρξη δύο παράλληλων Αιτήσεων γονικής μέριμνας με τους ίδιους διαδίκους και τέκνα αλλά και με τις ίδιες ή πανομοιότυπες θεραπείες σε δύο διαφορετικά Οικογενειακά Δικαστήρια, αποτελεί παραδεκτό γεγονός από τους διαδίκους. Παραδεκτό γεγονός αποτελεί και η έκδοση των δικαστικών αποφάσεων ημερομηνίας 07/04/23 και 21/07/2023 από το Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Η τελευταία μάλιστα ενδιάμεση απόφαση ημερομηνίας 21/07/2023 ρύθμισε έστω και σε προσωρινό βαθμό το ζήτημα της φύλαξης, επιμέλειας και τόπου διαμονής των τέκνων των διαδίκων αλλά και το δικαίωμα επικοινωνίας του ενός γονέα με αυτά. Παραδεκτό γεγονός αποτελεί επίσης ότι η πιο πάνω ενδιάμεση απόφαση έχει εφεσιβληθεί και εκκρεμεί η εκδίκαση της. Πράγματι διαπιστώνω ότι πρόκειται για την προώθηση δύο παράλληλων ένδικων μέσων τα οποία επιδιώκουν τον ίδιο σκοπό σε δύο διαφορετικά Δικαστήρια και μάλιστα το ένα εξ΄ αυτών ήδη εξέδωσε προσωρινό διάταγμα, κάτι το οποίο δεν έχει αμφισβητηθεί. Σε περίπτωση που εκδικαστούν χωριστά οι δύο πιο πάνω Αιτήσεις, ξεκάθαρα προκύπτει ο ορατός κίνδυνος να εκδοθούν δύο αποφάσεις για το ίδιο ζήτημα οι οποίες ενδέχεται να συγκρούονται μεταξύ τους ή να καταλήγουν σε διαφορετικά ευρήματα και συμπεράσματα, πάνω στα ίδια γεγονότα της υπόθεσης, έστω και σε προκαταρτικό βαθμό, αλλά και σε τυχόν διαφορετική αξιολόγηση της γνώμης των ανήλικων τέκνων των διαδίκων, τα οποία θα κληθούν να παρευρεθούν σε δύο ξεχωριστές συνεντεύξεις από δύο διαφορετικά Οικογενειακά Δικαστήρια. Το ενδεχόμενο έκδοσης αντιφατικών αποφάσεων πάντοτε απασχολούσε τα Δικαστήρια και την σχετική νομολογία. Η συνήγορος της Αιτήτριας υποστηρίζει στις αγορεύσεις της με παραπομπή σε Νομολογία ότι η καταχώρηση της δεύτερης Αίτησης από τον Καθ' ου η Αίτηση, με δεδομένη την ταυτόχρονη ύπαρξη της πρώτης Αίτησης από την Αιτήτρια καθιστά αυτόματα και εξ΄ υπαρχής την δεύτερη διαδικασία καταχρηστική. Θεωρεί δηλαδή ότι η παρούσα διαδικασία σε καμία περίπτωση δεν είναι καταχρηστική. Από την άλλη πλευρά, ο συνήγορος του Καθ' ου η Αίτηση υποστηρίζει ότι το γεγονός ότι το Οικογενειακό Δικαστήριο Λεμεσού στερείται κατά τόπο αρμοδιότητας να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση, σφραγίζει και την τύχη της θέσης περί κατάχρησης της παρούσας διαδικασίας. Βασική προμετωπίδα των επιχειρημάτων της Αιτήτριας είναι ότι η καταχώρηση της υπό εκδίκαση Αίτησης προηγείται της καταχώρησης της Αίτησης Γονικής Μέριμνας με αρ. 500/22 στο Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας και άρα η μεταγενέστερη Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Αυτό το επιχείρημα θα ευσταθούσε αν τα Οικογενειακά Δικαστήρια Λεμεσού και Λευκωσίας είχαν συντρέχουσα κατά τόπο δικαιοδοσία που κατά την άποψη μου για τους λόγους που ανέλυσα προηγουμένως δεν έχουν, αφού αποκλειστική κατά τόπο αρμοδιότητα έχει μόνο αυτό της Λευκωσίας. Περαιτέρω, δεν μπορώ να υιοθετήσω την παραπομπή στην οποία προέβη η συνήγορος της Αιτήτριας, στην απόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστήριου στην Έφεση αρ. 33/2016 ημερομηνίας 28/05/2019, αφού εκεί υπήρξε εύρημα κατάχρησης της μεταγενέστερα καταχωρηθείσας αίτησης με αποτέλεσμα αυτή να απορριφθεί, όταν όμως αυτές εκκρεμούσαν ενώπιον του ίδιου Δικαστηρίου και όχι σε διαφορετικά Δικαστήρια όπως είναι η υπό εκδίκαση υπόθεση. Επίσης, στην εν λόγω υπόθεση είχε καταχωρηθεί μεγάλος αριθμός ενδιάμεσων αιτήσεων και αυτό είχε θίξει με αρνητικό τρόπο το Εφετείο. Θεωρώ ότι η εν λόγω απόφαση δεν μπορεί να είναι σχετική και καθοδηγητική εν προκειμένω, διότι στηρίζεται σε διαφορετικά γεγονότα και συνθήκες, τα οποία δεν μπορούν να συσχετιστούν με την παρούσα υπόθεση. Εν όψει των πιο πάνω δεδομένων και διαπιστώσεων και από την στιγμή που έχω προηγουμένως κρίνει ότι το παρόν Δικαστήριο δεν έχει κατά τόπον αρμοδιότητα να ακούσει και να αποφασίσει τα επίδικα ζητήματα, θεωρώ πρόωρο, μη ορθό και άτοπο να εξετάσω οποιοδήποτε ζήτημα κατάχρησης της διαδικασίας εν προκειμένω, το οποίο κάλλιστα θα εξεταστεί δεόντως από το αρμόδιο Δικαστήριο στο οποίο θα παραπεμφθεί η υπόθεση. ΚΑΤΑΛΗΞΗ։ Με βάση τις πιο πάνω διαπιστώσεις και ευρήματα, θεωρώ ότι ο λόγος ένστασης για την κατά τόπο αναρμοδιότητα του παρόντος Δικαστηρίου επιτυγχάνει. Κρίνω ότι το κατάλληλο κατά τόπον αρμόδιο Δικαστήριο για να ακούσει και να αποφασίσει την παρούσα αίτηση είναι υπό τις περιστάσεις το Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Η πιο πάνω κατάληξη μου αναπόφευκτα συμπαρασύρει και το θέμα της δικαιοδοσίας της εναρκτήριας Αίτησης, η οποία έχει βέβαια ταυτόσημο περιεχόμενο και αιτούμενες θεραπείες. Συνακόλουθα, τόσο η παρούσα ενδιάμεση Αίτηση όσο και η εναρκτήρια Αίτηση παραπέμπονται στο Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 12
(2)του Ν. 23/90 και των τροποποιήσεων αυτού, ώστε να τύχουν ανάλογου χειρισμού από το εν λόγω Δικαστήριο. Ενόψει της φύσης της ενδιάμεσης διαδικασίας, δίδονται οδηγίες στον Πρωτοκολλητή όπως επιληφθεί άμεσα του εν λόγω ζητήματος και όπως λάβει τα ανάλογα διαβήματα. Ενόψει του αποτελέσματος και της φύσεως του ζητήματος, θεωρώ πως η κατάλληλη διαταγή για τα έξοδα είναι η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα δικά της. (Υπ.) ............................................................ Χ. Πογιατζής Δ. Οικ. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο