Γ. Ν. ν. Μ. Μ. Χ., Αρ. Αίτησης: 255/20, 7/7/2023

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), στις Αρχές, στην πρακτική και στη νομολογία που διέπει το θέμα της δίκαιης δίκης και της εξαίρεσης Δικαστηρίου, στο άρθρο 30 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όπως τροποποιήθηκε, στην Δ.48 Θ.Θ.1-9 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ο Αιτητής για διάφορους λόγους, που αναφέρονται στην ένορκη δήλωσή του ημερομηνίας 12/12/2022 και στη συμπληρωματική ένορκη δήλωσή του ημερομηνίας 07/06/2023 που συνοδεύουν την Αίτηση του, ζητά την εξαίρεσή μου από την εκδίκαση των υποθέσεών του που εκκρεμούν ενώπιόν μου. Σε αυτό το στάδιο θα αναφέρω ότι η πλευρά της καθ' ης η αίτηση δήλωσε στο Δικαστήριο ότι δεν προτίθεται να υποβάλει ένσταση στο αίτημα εξαίρεσης του Δικαστηρίου το οποίο άφησε στην κρίση του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο δεν προτίθεται να επαναλάβει τους λόγους εξαίρεσης που προβάλλει και ισχυρίζεται ο Αιτητής και οι οποίοι ευρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου και είναι ανυπόστατοι και προσβλητικοί. Είμαι ο τρίτος δικαστής στην παρούσα υπόθεση που ο Αιτητής ζητά την εξαίρεσή του σε διάστημα ολιγότερο των δέκα

(10)μηνών. Από την πρώτη ημέρα που εμφανίστηκε ενώπιόν μου στις 16/11/2022 έδειξε την προκλητική και απότομη συμπεριφορά του προς το Δικαστήριο. (Ίσως ήθελε να επιβάλει κάποιες θέσεις του προς τον νέο Δικαστή αφού οι δύο

(2)προηγούμενοι δεν του «άρεσαν» και ζήτησε την εξαίρεσή τους). Το Δικαστήριο με τη σύμφωνη γνώμη των διαδίκων και των δικηγόρων τους, με κάθε σωστή, ευγενική προσέγγιση και δίκαιη αντιμετώπιση προσπάθησε να βοηθήσει τους διαδίκους να γεφυρώσουν το χάσμα των διαφορών τους αναφορικά με τον ανήλικο υιό τους Α. Ν.. Η απότομη και ετσιθελική στάση του Αιτητή δεν άφησε κανένα περιθώριο συζήτησης για εξώδικη διευθέτηση με αποτέλεσμα ο Αιτητής, αφού αντελήφθηκε ότι και ο νέος Δικαστής δεν ευνοούσε τις δικές του θέσεις και απόψεις, να καταχωρήσει την υπό κρίση αίτηση για εξαίρεσή μου. Ενώ ζήτησε με την αίτηση εξαίρεσής μου διάταγμα αναστολής και/ή αναβολής της εκδίκασης των αιτήσεών του μέχρι της εκδόσεως τελικής απόφασης για εξαίρεση, βομβάρδιζε καθημερινώς με ηλεκτρονικά μηνύματα το Δικαστήριο και δημιουργούσε ένταση στην αίθουσα του Δικαστηρίου ότι δήθεν το Δικαστήριο καθυστερεί την εκδίκαση των υποθέσεών του εσκεμμένα, με προκατάληψη και εύνοια προς την Καθ' ης η αίτηση αφού της έδωσε αναβολή μέχρι να εκδικαστεί η αίτηση νομικής αρωγής που ζήτησε και εκκρεμούσε στο Δικαστήριο. Επανειλημμένα το Δικαστήριο εξήγησε στον κ. Ν. ότι δεν θα μπορούσαν να προχωρήσουν οι υποθέσεις του αφού εκκρεμούσαν α) αίτηση εξαίρεσης του Δικαστηρίου και β) αίτηση νομικής αρωγής της Καθ' ης η αίτηση. Ερχόταν στο Δικαστήριο και για τους δικούς του λόγους ήθελε να δημιουργεί ένταση στην αίθουσα του Δικαστηρίου, ζητώντας να καταγράφονται στα πρακτικά οι μακροσκελείς και άσκοπες δηλώσεις του και να εναντιώνεται στην Καθ' ης η αίτηση και στους δικηγόρους της και κατ' επέκταση στο Δικαστήριο. Δεν σηκωνόταν όταν μιλούσε στο Δικαστήριο εντός της αίθουσας και παρέμενε καθήμενος επικαλούμενος προβλήματα με τη μέση του σε βαθμό που επεδείκνυε ασέβεια προς το Δικαστήριο χωρίς να παρουσιάζει κάποιο πιστοποιητικό ασθενείας. Όταν εγκατάλειπε την αίθουσα του Δικαστηρίου, δεν έδειχνε να αντιμετώπιζε κανένα πρόβλημα υγείας, και αργότερα έστελνε στο Δικαστήριο μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου πιστοποιητικό ασθενείας για να δικαιολογήσει την άστοχη συμπεριφορά του. Το Δικαστήριο θα μπορούσε να απαριθμήσει πληθώρα άλλων περιπτώσεων που ο Αιτητής δημιουργούσε προβλήματα στην ομαλή συνεδρίαση του Δικαστηρίου, προκαλώντας την υπομονή και την ανοχή του Δικαστηρίου, που γνώμονα είχε πάντοτε την ορθή και δίκαιη απονομή της δικαιοσύνης και την αποφυγή οποιωνδήποτε άλλων δυσάρεστων καταστάσεων που θα ζήμιωναν τελικά την ουσία της υπόθεσης Γονικής Μέριμνας που εκκρεμούσε ενώπιον του και την Δικαιοσύνη γενικότερα. Η απόφαση επί οποιουδήποτε εγειρόμενου θέματος είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την άσκηση της δικαστικής λειτουργίας, (βλέπε Erin Ford Properties Ltd v. Cheshire CC

(1974)2 Al E.R. 448). Ως προς την αμεροληψία του εκδικάζοντος Δικαστηρίου και το θέμα της προκατάληψης, σχετικές είναι οι υποθέσεις Νικολαΐδης

(1997)1 Α.Α.Δ. 890 και Τυμπιώτης v. Δημοκρατίας

(2004)2 Α.Α.Δ., σελ. 612. Στην υπόθεση Τυμπιώτη έχει λεχθεί ότι η ανεξαρτησία και αμεροληψία του Δικαστηρίου κατοχυρώνεται τόσο με το Άρθρο 6

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όσο και με το Άρθρο 30

(2)του Συντάγματος. Το κριτήριο για την εξαίρεση Δικαστή είναι η δημιουργία δικαιολογημένης εντύπωσης ύπαρξης πραγματικής πιθανότητας προκατάληψης από το Δικαστή στου νου του μέσου εχέφρονα πολίτη, ο οποίος γνωρίζει όλα τα γεγονότα. Εικασίες και καχυποψίες μόνο δεν είναι αρκετές. Βλέπε Πίτσιλλος v. Δημοκρατίας

(1994)1 Α.Α.Δ. 268. Το άρθρο 6

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης προνοεί ότι: «Παν πρόσωπο έχει δικαίωμα όπως η υπόθεσις του δικασθή δικαίως, δημοσία και εντός λογικής προθεσμίας, από ανεξαρτήτου και αμερόληπτου δικαστηρίου, νομίμως λειτουργούντος, το οποίον θα αποφασίση είτε επί των αμφισβητήσεων επί των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων του αστικής φύσεως, είτε επί του βασίμου πάσης εναντίον του κατηγορίας ποινικής φύσεως.» Και το Άρθρο 30

(2)του Συντάγματος προνοεί ότι: «Έκαστος κατά την διάγνωσιν των αστικών αυτού δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ή οιασδήποτε κατ' αυτού ποινικής κατηγορίας, δικαιούται ανεπηρέαστου, δημοσίας ακροαματικής διαδικασίας εντός ευλόγου χρόνου, ενώπιον ανεξάρτητου, αμερόληπτου και αρμοδίου δικαστηρίου ιδρυομένου διά νόμου.» Περαιτέρω, στην υπόθεση Τυμπιώτης (ανωτέρω) έχει αναφερθεί ότι: «Οι διάδικοι δεν μπορούν να καθορίζουν τη σύνθεση του Δικαστηρίου ανάλογα με τις επιθυμίες τους. Ο διάδικος που επιζητεί την εξαίρεση ενός δικαστή θα πρέπει να στοιχειοθετήσει την ύπαρξη πραγματικής πιθανότητας προκατάληψης για να δικαιολογήσει τον ισχυρισμό του για παραβίαση του Άρθρου 6

(1)της Σύμβασης.» Στην υπόθεση Macrides v. Republic

(1984)3 C.L.R. 304, ανεφέρθη ότι: «Η ευαισθησία του Δικαστή δεν αποτελεί το οδηγό στη διαπίστωση κωλύματος, αλλά οδηγό συνιστά η σωστή εκτίμηση του δικαστικού καθήκοντος και ότι αυτό επιβάλλει. Παραίτηση από αυτό το καθήκον ενέχει ορατούς κινδύνους για την απονομή της δικαιοσύνης. Ένας τέτοιος κίνδυνος είναι ότι θα φθάναμε κοντά στην αναγνώριση δικαιώματος στο διάδικο να επιλέγει το δικαστή που θα τον δικάσει.» Ο αρχαίος φιλόσοφος Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια (Ε' 1132α) γράφει σχετικά με το ρόλο του Δικαστή τα ακόλουθα: «Ο γαρ δικαστής βούλεται είναι οιον δίκαιον έμψυχον. Και ζητούσι δικαστήν μέσον, και καλούσιν ένιοι μεσιδίους ως εάν του μέσου τύχωσι, του δικαίου τευξόμενοι». Δηλαδή, «Γιατί ο δικαστής είναι, κατά κάποιον τρόπο, το δίκαιο προσωποποιημένο. Και ζητούν ουδέτερον (μέσον) δικαστήν, κάποιοι τους αποκαλούν ενδιάμεσους (μεσιδίους), πιστεύοντας πως αν επιτύχουν το μέσον, θα έχουν επιτύχει το δίκαιο.» Στη βάση της πιο πάνω διαχρονικής θέσης του Αριστοτέλη, το Άρθρο 30 του Συντάγματος και το Άρθρο 6

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, που κυρώθηκε με τον περί της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως δια την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Κυρωτικό) Νόμο του 1962 (Ν.39/62), προβλέπουν ότι καθένας, κατά τη διάγνωση των αστικών του δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ή οποιασδήποτε εναντίον του ποινικής κατηγορίας, δικαιούται ανεπηρέαστης, δημόσιας ακροαματικής διαδικασίας εντός ευλόγου χρόνου, ενώπιον ανεξάρτητου και αμερόληπτου Δικαστηρίου. Είναι βασικές αρχές, θεμελιώδους σημασίας, ότι η δικαιοσύνη όχι μόνο πρέπει να απονέμεται, αλλά και να φαίνεται ότι απονέμεται και ότι Δικαστής δεν εξαιρείται ανάλογα με τις επιθυμίες των διαδίκων, οι οποίοι δε δικαιούνται να καθορίζουν τη σύνθεση του Δικαστηρίου [Βλ. μεταξύ άλλων Hadjicosta v. Anastasiades

(1982)1 C.L.R. 296, Kritiotis v. Municipality of Paphos

(1983)3 C.L.R. 1460, Πίτσιλλος v. Δημοκρατίας κ.ά.

(1994)1 Α.Α.Δ. 268]. Στην Πίτσιλλος (πιο πάνω) τονίστηκε πως «το κριτήριο για εξαίρεση Δικαστή είναι η δημιουργία δικαιολογημένης εντύπωσης ύπαρξης πραγματικής πιθανότητας προκατάληψης από το Δικαστή στο νου του μέσου εχέφρονα πολίτη, ο οποίος γνωρίζει όλα τα γεγονότα. Εικασίες και καχυποψίες δεν είναι αρκετές. Στην υπόθεση Delcourt

(1970)Series No.11, το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης τόνισε ότι σε μια δημοκρατική κοινωνία το δικαίωμα της ανεπηρέαστης απονομής της δικαιοσύνης από ανεξάρτητο, αμερόληπτο και αρμόδιο Δικαστήριο είναι υψίστης σπουδαιότητας. Ο τρόπος, όμως, εφαρμογής της αρχής αυτής εξαρτάται από τα ειδικά χαρακτηριστικά κάθε διαδικασίας.» Στην υπόθεση Abed Alkaadir Typye v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 279, λέχθηκαν τα εξής: «Ο αντικειμενικός παρατηρητής δεν είναι ασφαλώς ο τυχαίος απληροφόρητος άνθρωπος που θα μπορούσε να σχηματίσει μια βεβιασμένη εντύπωση παρασυρόμενος από την υποκειμενική του μονομερή και αποσπασματική αντίληψη, αλλά εκείνος ο οποίος, με ολοκληρωμένη πληροφόρηση και κατανόηση του τρόπου λειτουργίας των διαδικασιών στα πλαίσιά τους, μπορεί έτσι να καταλήξει σε μια αντάξια της αντικειμενικότητας του άποψη ως προς το ζητούμενο.» Τέλος, στην απόφαση του στην υπόθεση Tekinder Pal v. Δημοκρατίας και Χρύσω Προκοπίου Κίτα v. Δημοκρατίας, Πολ. Έφ. 4/2010 και 5/2010, ημερομηνίας 3/7/2010, το Εφετείο με αναφορά στην απόφαση της Βουλής των Λόρδων στην υπόθεση Hellow (AP) v. Secretary of State and another

(2008)UKHL 62, στην οποία λέχθηκε ότι ο δίκαια σκεπτόμενος και πληροφορημένος παρατηρητής δεν λαμβάνει βεβιασμένες αποφάσεις, αλλά επιφυλάσσει την απόφαση του σε κάθε σημείο μέχρι να είναι πλήρως ενήμερος των γεγονότων και να έχει σφαιρική αντίληψη των εκατέρωθεν επιχειρημάτων, επανατοποθετεί το κριτήριο ως εξής: «Η ουσία παραμένει ότι η θεώρηση εκ μέρους του παραπονούμενου ατόμου ως προς την ύπαρξη φαινομενικής προκατάληψης, θα πρέπει στο τέλος της ημέρας να είναι δυνατόν να αιτιολογηθεί κατά αντικειμενικό τρόπο.» Στην παρούσα υπόθεση ο Αιτητής για δικούς του προσωπικούς λόγους ζήτησε την εξαίρεση του τέως Προέδρου του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λάρνακας-Αμμοχώστου κ. Σωτήρη Λιασίδη, ο οποίος επίσης για τους δικούς του λόγους εξαιρέθηκε. Ανέλαβε την εκδίκαση των υποθέσεων του Αιτητή η τότε Δικαστής του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λάρνακας-Αμμοχώστου κα Δήμητρα Κούσιου, την εξαίρεση της οποίας επίσης ζήτησε ο Αιτητής. Η αδελφή Δικαστής κα Κούσιου, μετά την αφυπηρέτηση του κ. Σ. Λιασίδη και τη μετάθεσή μου ως Προέδρου του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λάρνακας-Αμμοχώστου, ζήτησε και επαναφέρθηκαν οι υποθέσεις Γονικής Μέριμνας του Αιτητή ενώπιόν μου ως νέου Προέδρου του Δικαστηρίου, αφού οι λόγοι εξαίρεσης του κ. Λιασίδη είχαν εκλείψει. Ανέλαβα υπηρεσία στις 11/11/2022 και οι υποθέσεις του Αιτητή τέθηκαν ενώπιον μου για πρώτη φορά στις 16/11/

1. Μετά την πρώτη ημέρα που εμφανίστηκε ενώπιόν μου ζήτησε επίσης την εξαίρεσή μου. Έκτοτε, ο Αιτητής άρχισε τόσο κατά τις εμφανίσεις του ενώπιον του Δικαστηρίου είτε μέσω καταχρηστικών και αχρείαστων ηλεκτρονικών μηνυμάτων να επιρρίπτει αδικαιολόγητα ευθύνες στο παρόν Δικαστήριο, είτε για την δήθεν καθυστέρηση της εκδίκασης των υποθέσεών του, είτε λόγω ισχυριζόμενης προκατάληψης του Δικαστηρίου εναντίον του. Κατηγορεί το Δικαστήριο ότι έδωσε προτεραιότητα στην εκδίκαση της ενδιάμεσης αίτησης που καταχώρησε η Καθ' ης η αίτηση για να ταξιδέψει με τον ανήλικο υιό τους στην Ελλάδα κατά την περίοδο των Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς 2022-2023 και δεν εκδίκασε τις αιτήσεις παρακοής που καταχώρησε εναντίον της Καθ' ης η αίτηση. Σημειωτέον ότι η εκδίκαση της ενδιάμεσης αίτησης για το προτιθέμενο ταξίδι της μητέρας με το παιδί στην Ελλάδα εκδικάστηκε μετά την καταχώρηση της αίτησης εξαίρεσης και ήταν κατεπειγούσης φύσεως αφού το χρονικό περιθώριο που είχε το Δικαστήριο μέχρι τα Χριστούγεννα ήταν περιορισμένο. Τελικά το Δικαστήριο δεν επέτρεψε στην Καθ' ης η αίτηση, για τους λόγους που αναφέρει στην απόφασή του, να ταξιδέψει με τον ανήλικο υιό των διαδίκων στην Ελλάδα για την περίοδο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς 2022-
2. Ο Αιτητής συνήθιζε, όπως αναφέρεται πιο πάνω, να προσέρχεται στο Δικαστήριο και να δημιουργεί πάντοτε ένταση στην κατάμεστη αίθουσα του Δικαστηρίου, ζητώντας επιτακτικά να μιλά για αρκετή ώρα και να καταγράφονται οι αχρείαστες δηλώσεις τόσο του ίδιου, όσο και οι δηλώσεις και της άλλης πλευράς και του Δικαστηρίου στα πρακτικά του Δικαστηρίου, με απαίτηση να ετοιμάζονται αυθημερόν τα πρακτικά παρά το βαρυφορτωμένο πρόγραμμα του Δικαστηρίου ωσάν το Δικαστήριο και η στενογράφος του να μην έχουν άλλη δουλειά παρά να ασχολούνται μόνο με τις υποθέσεις και τα πρακτικά του κ. Ν.. Υπήρξαν περιπτώσεις που ο Αιτητής μαγνητοφωνούσε με το κινητό «κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων του Δικαστηρίου» τις συνομιλίες και τα πρακτικά του Δικαστηρίου είτε ο ίδιος, είτε η αδελφή του που βρισκόταν στην αίθουσα και όταν αυτό σε μια περίπτωση έγινε αντιληπτό από το Δικαστήριο και ζητήθηκε από την Αστυνομία να κατάσχει τα κινητά τηλέφωνα, να δημιουργηθεί ένταση στην αίθουσα του Δικαστηρίου. Παρά το ότι εκκρεμούσε η αίτηση εξαίρεσης του Δικαστηρίου, συνεχώς παραπονιόταν και δημιουργούσε ένταση στο Δικαστήριο για την καθυστέρηση εκδίκασης των υποθέσεών του, φάσκοντας και αντιφάσκοντας αφού το Δικαστήριο προσπαθούσε να του εξηγήσει ότι πρέπει να προηγηθεί η εκδίκαση της αίτησης εξαίρεσης του Δικαστηρίου και μετά την απόφαση του Δικαστηρίου να προγραμματιστούν για εκδίκαση οι άλλες αιτήσεις που εκκρεμούσαν. Εν τω μεταξύ, το Δικαστήριο μετά την καταχώρηση της αίτησης εξαίρεσης με κοινό αίτημα των διαδίκων προσπάθησε να βοηθήσει τους διαδίκους να εξεύρουν εξώδικη διευθέτηση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν, κάτι που αποδεχόντουσαν και επιδίωκαν μέχρι πρόσφατα και οι δύο πλευρές και ειδικά ο Αιτητής που ανέφερε συνεχώς στο Δικαστήριο ότι είναι πάντα ανοικτός για να εξευρεθεί εξώδικη διευθέτηση των προβλημάτων που τους ταλανίζουν. Μετά τις τελευταίες προσπάθειες του Δικαστηρίου και ενώ όλα έδειχναν ότι θα καρποφορούσαν οι προσπάθειες για εξώδικη διευθέτηση, χωρίς να γνωρίζει το Δικαστήριο τους λόγους, ναυάγησαν οι προσπάθειές του και ο Αιτητής να επανέρχεται και να συνεχίζει να ζητά την εξαίρεση του Δικαστηρίου για αψυχολόγητους λόγους. Οι δύο

(2)υποθέσεις Γονικής Μέριμνας του Αιτητή που εκκρεμούν ενώπιον του Δικαστηρίου, 255/20 και 245/21, είναι ήδη ογκωδέστατοι φάκελοι και ο μεγαλύτερος όγκος τους οφείλεται στα μακροσκελή ηλεκτρονικά μηνύματα που αποστέλλει ο Αιτητής και τα συνεχή αστήριχτα παράπονά του που επαναλαμβάνω ότι είμαι ο τρίτος Δικαστής που δεν ικανοποίει τον Αιτητή για να εκδικάσει της υποθέσεις του. Γνωρίζω πολύ καλά τις αρχές και τη νομολογία που αναφέρεται στην εξαίρεση Δικαστή και τα οποία αναφέρω πιο πάνω. Στην 25χρονη θητεία μου στα Οικογενειακά Δικαστήρια δεν έχω ποτέ εξαιρεθεί, ούτε αρνήθηκα να εκδικάσω οποιαδήποτε υπόθεση κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Δεν πρόκειται για περίπτωση προσωπικής ευαισθησίας του Δικαστηρίου, αλλά για σωστή εκτίμηση του Δικαστικού καθήκοντος και προστασία της σωστής απονομής της Δικαιοσύνης. Στην παρούσα περίπτωση η επιμονή του Αιτητή να δημιουργεί τέτοιου είδους ένταση και προβλήματα στο Δικαστήριο και σε όσους παρευρίσκονται στην αίθουσα του Δικαστηρίου όταν τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου οι υποθέσεις του Αιτητή, και αφού το Δικαστήριο απορρίπτει όλους τους λόγους που επικαλείται ο Αιτητής για την εξαίρεσή του βρίσκει όμως ότι για το καλώς νοούμενο συμφέρον της σωστής απονομής της δικαιοσύνης και αφού ο Αιτητής διακαώς εκφράζει επανειλημμένα την αρνητική του στάση και απαρέσκεια προς το Δικαστήριο, υπό τις περιστάσεις, το ορθότερο θα ήταν να εξαιρεθεί από την εκδίκαση των υποθέσεων του Αιτητή, με την ευχή ότι ο επόμενος συνάδελφος που θα αναλάβει θα δυνηθεί τελικά να εκδικάσει τις εκκρεμούσες υποθέσεις των διαδίκων. Δίδονται οδηγίες στον Πρωτοκολλητή να προβεί στις δέουσες ενέργειες ώστε η υπόθεση να τεθεί ενώπιον άλλου Δικαστή του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λάρνακας-Αμμοχώστου. Ενόψει των επερχόμενων καλοκαιρινών διακοπών όλες οι αιτήσεις που εκκρεμούν στο φάκελο του Δικαστηρίου και αφορούν τους διάδικους ορίζονται στις 15/09/2023 για οδηγίες. Χωρίς έξοδα. Η Καθ' ης η αίτηση να είναι παρούσα με την ίδια εγγύηση. Ενόψει του αποτελέσματος, το Δικαστήριο εξασκώντας τη διακριτική του εξουσία αναφορικά με την αίτηση εξαίρεσης δεν εκδίδει καμία διαταγή για τα έξοδα. (Υπ.) ............ Γ. Γ. Αντωνιάδης, Π. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής /Λ.Σ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο