Κ. Β. ν. Δ. Χ., Αίτηση Αρ. 223/2012, 19/6/2024

(2010)1 ΑΑΔ 2053). Στην εν λόγω απόφαση σημειώθηκε πως «σε αγγλική νομολογία, όμως, έχει γίνει αναφορά στο ότι ένας διάδικος δεν μπορεί να βασιστεί στην αρχή του κωλύματος για να παρακάμψει δικαίωμα του άλλου διαδίκου το οποίον απορρέει από νομοθετική πρόνοια. Αν μια νομοθετική πρόνοια βασίζεται σε σαφή δημόσια πολιτική τότε το δικαίωμα που απορρέει από τη νομοθετική πρόνοια μπορεί να παρακαμφθεί με τη λειτουργία της αρχής του κωλύματος.» Η επίκληση και εφαρμογή της αρχής της αποποίησης δικαιώματος, όταν αυτό απορρέει από Νόμο, παρουσιάζεται να είναι πιο άκαμπτη σε περιπτώσεις διαδικασιών που αφορούν υποχρεώσεις σχετικά με τα παιδιά καθώς όπως υποδεικνύεται στο Halsbury's Laws of England, 4th ed. Reissue, Τόμος 16

(2)par. 960: «Τhis form of estoppel does not operate according to the ordinary principles in matrimonial and family proceedings.» Σημειώθηκε περαιτέρω πως όταν το Δικαστήριο εξετάζει υποθέσεις ανηλίκου μεταξύ των οποίων διαχείριση της περιουσίας του ή εισόδημα προερχόμενο από αυτήν, το συμφέρον και ευημερία του ανηλίκου πρέπει να αποτελεί για το Δικαστήριο το πρώτιστο κριτήριο (paramount consideration) (Thomson v. Thompson

(1957)1 All E.R. 161 στη σελ. 165.) Στην υπό κρίση περίπτωση αν και παρατηρήθηκε κάποια αδράνεια της εφεσίβλητης, δεν ήταν τέτοια η οποία να υποδηλοί, έλλειψη πρόθεσης για αναζήτηση του ποσού της αύξησης, το οποίο επίσης αποτελεί μέρος της διατροφής, ούτε και ανέλαβε η ίδια το μέρος αυτό της συνεισφοράς του εφεσείοντα, ούτε δήλωσε ότι μειώθηκαν οι ανάγκες του ανήλικου τέκνου τους. Όπως λέχθηκε στην Πελεκάνου ν. Πελεκάνου

(2001)1 (Γ) ΑΑΔ 1768, «το μήνυμα της παραίτησης, με την παράσταση, εν προκειμένω διά της συμπεριφοράς πως δεν θα επιμένει κάποιος στα δικαιώματα του, θα πρέπει να είναι σαφές και ανεπιφύλακτο». Η τοιαύτη υποχρέωση όπως ανωτέρω λέχθηκε αφορά τη διατροφή του ανηλίκου, ο οποίος είναι και ο δικαιούχος, ενώ η υποχρέωση για προσφυγή στο Δικαστήριο για μείωση ή τροποποίηση των όρων της, βαρύνει τον υπόχρεον αυτής, εδώ τον εφεσείοντα και όχι τον δικαιούχο. Η παρατηρηθείσα, ομολογουμένως, αδράνεια της εφεσίβλητης, δεν απαλλάσσει τον εφεσείοντα από τις δικές του υποχρεώσεις, αλλά ούτε και απεμπολεί δικαιώματα του δικαιούχου ανηλίκου.» Τα γεγονότα που οδήγησαν στην πιο πάνω κρίση και αναφέρονται στην υπό συζήτηση απόφαση έχουν ως εξής: «Ο εφεσείων κατέβαλλε, ανελλιπώς, όπως έγινε αποδεκτό την καθορισθείσα συνεισφορά σε τραπεζικό λογαριασμό που διατηρούσε η εφεσίβλητη. Δεν εκδίδοντο αποδείξεις και δεν υπήρξε ποτέ διαμαρτυρία ή ένσταση κατά την είσπραξη του ποσού. Κατά το χρόνο υποβολής της επίδικης ένορκης δήλωσης της εφεσίβλητης για έκδοση εντάλματος φυλάκισης του εφεσείοντα, το ανήλικο τέκνο τους φοιτούσε στην τελευταία τάξη του Λυκείου, και ως τελειόφοιτο, είχε ανάγκη περαιτέρω φροντιστηριακών μαθημάτων και εξόδων, τα οποία υπολογίζοντο, χωρίς αμφισβήτηση, στο ποσό των €700 μηνιαίως. Η διαδικασία, η οποία, αποτελεί αντικείμενο της παρούσας έφεσης, δεν ήταν η μόνη ούτε η πρώτη που καταχωρήθηκε εναντίον του εφεσείοντα, ώστε δικαιολογημένα να παραπονείται πως η εφεσίβλητη ήγειρε το θέμα μετά από δώδεκα χρόνια σιωπής και ανοχής. Η εφεσίβλητη είχε προβεί στο ίδιο μέτρο, το έτος 2018, όταν απέστειλε επιστολή διά του δικηγόρου της (τεκμ. 1 της αίτησης) με την οποίαν διεκδικούσε να της καταβάλει το ποσό των €8,254,46 που αφορούσε την αύξηση του 10%, στην οποίαν ο εφεσείων απάντησε, αντιπροτείνοντας να καταβάλει έναντι του ποσού των αυξήσεων ποσό €600, πρόταση την οποίαν η εφεσίβλητη απέρριψε. Ακολούθησε η εκ μέρους της εφεσίβλητης καταχώρηση αίτησης ημερ. 25/10/2018 για φυλάκιση του εφεσείοντα την οποία όμως, μετά από υπόδειξη του Δικαστηρίου (υπό άλλη σύνθεση από αυτήν που εκδίκασε την επίδικη αίτηση) και λανθασμένης, όπως τώρα αντιλαμβάνεται, νομικής συμβουλής όπου έλαβε, απέσυρε άνευ βλάβης. Ακολούθησε, στις 7/12/2018, η εκ μέρους του εφεσείοντα καταχώρηση Γενικής Αίτησης (τεκμ. 3) με την οποία ζητούσε μείωση του ποσού της διατροφής και έκδοση διατάγματος, το οποίο να «αναστέλλει και καταργεί την αυτόματη αύξηση του ποσού της συνεισφοράς του κατά 10% επί του ποσού των €285, το οποίο καθορίστηκε με το Διάταγμα ημερ. 27/4/2009» την οποίαν όμως απέσυρε. Είναι άγνωστο αλλά και αδιάφορο για την τύχη της παρούσας έφεσης ο λόγος της τέτοιας απόσυρσης. Εκείνο που αναδεικνύεται από το γεγονός και μόνον της καταχώρησης της, είναι η γνώση του εφεσείοντα για την εκ του Νόμου αυτόματη αύξηση της διατροφής του 10%, την υποχρέωση καταβολής της, και το δικαίωμα του για προσφυγή στο Δικαστήριο για μείωση της διατροφής και αναστολής της αυτόματης αύξησης, το οποίο και απεμπόλησε, αποδεχόμενος ουσιαστικά με την απόσυρση της αίτησης του, την υποχρέωση του για καταβολή τόσο του ύψους του ποσού της διατροφής όσο και της αύξησης του.» Στην περίπτωση που εξετάζεται, ως έχει ήδη αναφερθεί, το υπό εξέταση αίτημα της Αιτήτριας για έκδοση εντάλματος φυλάκισης εναντίον του Καθ' ου η αίτηση (ένορκη δήλωση ημερομ. 21/3/2020), είναι το πρώτο μετά την έκδοση του διατάγματος ημερομ. 3/7/

1. Σημειώνω, μάλιστα, ότι το εν λόγω διάταγμα επιδόθηκε στον Καθ' ου η αίτηση στις 19/10/
2. Στην ένορκη δήλωσή του ημερομ. 15/2/23, που συνοδεύει την ένστασή του, ο Καθ' ου η αίτηση υποστηρίζει ότι, παρά το γεγονός πως κατά καιρούς, μέχρι και το Μάιο του 2022, συζούσαν με την Αιτήτρια, κατέβαλλε σ' αυτήν ανελλιπώς το ποσό των €400 μηνιαίως σύμφωνα με το διάταγμα ημερομ. 3/7/12, χωρίς η τελευταία να του ζητήσει οποτεδήποτε την αύξηση του 10%. Μάλιστα παρουσιάζει και σχετική βεβαίωση της Αιτήτριας ημερομ. 12/11/2020 για την καταβολή σ' αυτήν του εν λόγω ποσού των €400 (ΤΕΚ 2). Η «οριστική ρήξη» στις σχέσεις των διαδίκων επήλθε το Σεπτέμβριο του 2022 οπότε ο Καθ' ου η αίτηση από νέα σχέση που έχει συνάψει, αποκτά παιδί το οποίο αναγνωρίζει (ΤΕΚ 4, 5, 6, 10). Είναι γι' αυτό που η Αιτήτρια εκδικητικά καταχώρησε την υπό εξέταση ένορκη δήλωση. Στη δική της συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομ. 8/2/24, η Αιτήτρια σιωπά για την πιο πάνω βεβαίωση τεκμήριο 2 και τις αναφορές του Καθ' ου η αίτηση περί της νέας του σχέσης. Επισημαίνει ως κυρίαρχο γεγονός που επεσυνέβη το Σεπτέμβριο του 2022 ότι «ο Καθ' ου η αίτηση είχε διαπληκτιστεί με τα ανήλικα τέκνα μας» και συνεχίζει ως εξής: «
3. Με τον Καθ' ου η αίτηση δεν διαμέναμε μαζί απλά κάποιες φορές για χατίρι των παιδιών μας μοιραζόμασταν οικογενειακό χρόνο ή τύγχανε να μείνει στην οικία μας καθώς προτεραιότητα μου ήταν η σταθερή ψυχοσύνθεση των παιδιών μου.
4. Ουδέποτε του είχα αναφέρει ότι αποποιούμαι την αύξηση στην διατροφή των παιδιών μας και συνεχώς προσπαθούσα να την λάβω αλλά προσπαθούσα να μην αποτελέσει αυτό παράγοντα στην αλλαγή της σχέσης του με τα ανήλικα τέκνα μας καθώς προτεραιότητα μου πάντα ήταν αυτά.
5. Ο λόγος που προέβηκα στο αίτημα την συγκεκριμένη χρονική στιγμή ήταν γιατί τον Ιανουάριο του 2023 δεν μου είχε καταβάλει όλο το ποσό της διατροφής αλλά μου κατέβαλε ΕΥΡΩ 250.
6. Επισυνάπτω ως Τεκμήριο «Γ» κατάσταση λογαριασμού.
7. Επιπλέον τότε την 12/12/2022 είχα απολυθεί και από την δουλειά μου με αποτέλεσμα να μην δύναμαι να συντηρήσω τα τέκνα μου.
8. Επανειλημμένα ανέφερα στον Καθ' ου η αίτηση ότι ήθελα την αύξηση αλλά ουδέποτε ανταποκρίθηκε.» Στα πιο πάνω, ο Καθ' ου η αίτηση απαντά στη συνέχεια εμμένοντας στις προηγούμενες θέσεις του και συμπληρώνοντας την όχλησή του για καταβολή της αύξησης του 10%, με επιστολή του δικηγόρου της Αιτήτριας ημερομ. 4/10/22, ως και την καταβολή της καθυστερημένης οφειλής του εκ €150 (υπόλοιπο μηνός Ιανουαρίου 2023). Οι γενέθλιες ημερομηνίες του διατάγματος ημερομ. 3/7/12, για σκοπούς επιβολής της αύξησης του 10% είναι οι εξής: 1η αύξηση 1/7/14-30/6/16 2η αύξηση 1/7/16-30/6/18 3η αύξηση 1/7/18-30/6/20 4η αύξηση 1/7/20-30/6/22 5η αύξηση 1/7/22-30/6/24 Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης διαφέρουν από τα γεγονότα της υπό συζήτηση απόφασης και καταδεικνύουν, κυρίως στη βάση της βεβαίωσης ΤΕΚ 2, ημερομ. 12/11/20, τη σαφή και ανεπιφύλακτη παραίτηση της Αιτήτριας από το δικαίωμά της να αναζητήσει την αύξηση του 10% μέχρι και την 4η γενέθλιο ημερομηνία του διατάγματος 3/7/
9. Η μόνη αύξηση που μπορεί να αποδοθεί είναι αυτή από την 5η γενέθλιο ημερομηνία του υπό συζήτηση διατάγματος ήτοι από 1/7/22 και μετέπειτα, λαμβανομένων υπόψη των όσων επεσυνέβησαν το Σεπτέμβριο του 2022 και μετέπειτα περιλαμβανομένης και της επιστολής/απαίτησης μέσω των δικηγόρων της Αιτήτριας ημερομ. 4/10/
10. Λαμβάνοντας υπόψη τη θέση του Καθ' ου η αίτηση ότι έχει καταβάλει ήδη την καθυστερημένη οφειλή του εκ €150 για το μήνα Ιανουάριο του 2023, για την οποία θέση η Αιτήτρια σιωπά, καταλήγω πως ότι πρέπει να αποδοθεί είναι η αύξηση του 10% από 1/7/22-1/3/23 και η καθυστερημένη οφειλή εκ ποσού €100 για το μήνα Μάρτιο του 2023, πλέον τα €5 χαρτόσημα, ήτοι συνολικά €385 [(7 Χ 40) + 100 + 5)]. Συνακόλουθα, εκδίδεται ένταλμα φυλάκισης εναντίον του Καθ' ου η αίτηση για περίοδο 9 μηνών εκτός εάν το ποσό των €385 πληρωθεί μέχρι τις 31/8/
11. Ως εκ της φύσεως και των περιστατικών της υπόθεσης, κρίνω πως η κατάλληλη διαταγή για έξοδα είναι η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα δικά της. (Υπ.) ............ Δ. Κούσιου, Πρ. /ΚΤ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο