← Κύπρος

Μ. Ε. Α. ν. Α. Φ., Αίτηση Αρ. 240/2021, 12/7/2024

Μ. Ε. Α. ν. Α. Φ., Αίτηση Αρ. 240/2021, 12/7/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Κούσιου, Πρ. Αίτηση Αρ. 240/2021 Μεταξύ: Μ. Ε. Α. Αιτήτρια ΚΑΙ Α. Φ. Καθ' ου η αίτηση. ----------------------------------- Αίτηση δια κλήσεως ημερομηνίας 18/10/23 12 Ιουλίου 2024 Εμφανίσεις: Για τον Καθ' ου η αίτηση/Αιτητή: κα Τ. Τζίρτη Για την Αιτήτρια/Καθ' ης η αίτηση: MOUSOULOS, KANELA & ASSOCIATES LTD ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με το εκ συμφώνου εκδοθέν διάταγμα ημερομ. 30/6/2016, στην αίτηση με αρ. 179/15, ο Καθ' ου η αίτηση/Αιτητής (στη συνέχεια αναφερόμενος ως «ο Αιτητής») διατάχθηκε να καταβάλλει στην Αιτήτρια/Καθ' ης η αίτηση (στη συνέχεια αναφερόμενη ως «η Καθ' ης η αίτηση») από την 1/7/2016, το ποσό των €300 το μήνα, ως η συνεισφορά του για τη διατροφή του ανήλικου τέκνου του Ν. Απότοκες του πιο πάνω διατάγματος είναι αίτηση με την οποία η Καθ' ης η αίτηση ζητά την αύξηση του ποσού της διατροφής και ανταπαίτηση με την οποία ο Αιτητής ζητά τη μείωσή του, οι οποίες έχουν ήδη οριστεί για ακρόαση. Με την κρινόμενη αίτηση ημερομηνίας 18/10/23, ο Αιτητής ζητά την αναστολή της ισχύος του διατάγματος διατροφής ημερομηνίας 30/6/2016 μέχρι την εκδίκαση της κυρίως αίτησης και της ανταπαίτησης. Το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης περιέχεται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή που τη συνοδεύει. Η Καθ' ης η αίτηση αντέδρασε καταχωρώντας ειδοποίηση ένστασης εγείροντας αριθμό λόγων ένστασης, οι οποίοι επαναλαμβάνονται στην ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει και έχει γίνει από δικηγόρο, συνεργάτη στο δικηγορικό γραφείο που την εκπροσωπεί, ο οποίος δηλώνει εξουσιοδοτημένος από την τελευταία να προβεί σ' αυτήν. Κατά την ακρόαση της αίτησης κανένας από τους ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκε επί του περιεχομένου της ενόρκου δηλώσεως του. Οι συνήγοροι των διαδίκων αρκέστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις και η κάθε πλευρά υπεραμύνθηκε των θέσεων της με αναφορά σε νομολογία. Η παροχή προσωρινής δικαστικής προστασίας συναρτάται με τις θεραπείες που μπορούν να παρασχεθούν στο τέλος, όπως, βέβαια, αυτές πιθανολογούνται στο στάδιο εξέτασης της ενδιάμεσης αίτησης. Η πρόβλεψη γίνεται στη βάση σαφώς διατυπωμένων κριτηρίων, στο Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60) ως αυτά έχουν ερμηνευθεί, κύρια, στην υπόθεση Οδυσσέως ν. Πιερής

(1982)1 Α.Α.Δ. 557. Για να δικαιολογείται λοιπόν η έκδοση διατάγματος με βάση το πιο πάνω άρθρο πρέπει να συνυπάρχουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση (β) η ύπαρξη ορατής πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία στην αγωγή, και (γ) ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος. [βλ. μεταξύ άλλων Οδυσσέως ν. Pieris Estates
(1982)1 A.A.Δ. 557, Τσιολάκκη και άλλοι ν. Στυλιανίδη
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 782, Πουργουρίδη ν. Μέζου
(1994)1 Α.Α.Δ. 201, Κυτάλα κ.α. ν. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 253, Μ & Ch Mitsingas Tr. Ltd κ.α. ν. Timberland Co.
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791, Σάββα ν. Τηλεμάχου
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2081, Ντάγκλας ν. Ντάγκλας
(2004)1(Α) Α.Α.Δ. 629, Reckendorfer v. Reckendorfer
(2004)1(Β) Α.Α.Δ. 1132]. Το Δικαστήριο πρέπει επίσης στο τελικό στάδιο να σταθμίσει το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο το αιτούμενο διάταγμα [Ιπποδρομιακή Αρχή ν. Χατζηβασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. 152]. Στην απόφαση Κυτάλα (ανωτέρω) τονίστηκε πως το ότι πληρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις δε σημαίνει ότι το Δικαστήριο εκδίδει το διάταγμα, αλλά η έκδοση του υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, η άσκηση της οποίας δε θα πρέπει να παραγνωρίζει και την ποιότητα της αξίωσης. Πρόσθετα, στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία με σκοπό μόνο να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα και δεν αποφασίζει πάνω στα διαφιλονικούμενα θέματα πάνω στα οποία θα κριθεί η κυρίως αίτηση (βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 AAΔ 263). Με τις πρόνοιες του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990 (Ν.216/90) εισάγεται η αρχή της υποχρέωσης και των δύο γονέων για την από κοινού διατροφή των ανήλικων τέκνων τους (άρθρο 33.1) (Βλ. Μαρκουλλίδης ν. Μαρκουλλίδη κ.α.
(1998)1(Γ) ΑΑΔ 1386). Η εξουσία του Οικογενειακού Δικαστηρίου να τροποποιεί προηγούμενη απόφαση ομοβάθμιου δικαστηρίου στηρίζεται στο άρθρο 38 του ίδιου πιο πάνω Νόμου το οποίο προβλέπει: «38.
(1)Αν αφότου εκδόθηκε η απόφαση που προσδιορίζει τη διατροφή μεταβλήθηκαν οι όροι της, το Δικαστήριο μπορεί να τροποποιήσει την απόφαση του ή και να διατάξει τον τερματισμό της διατροφής.». Το πιο πάνω άρθρο ερμηνεύθηκε στην υπόθεση Χρ. Χριστοδούλου ν. Α. Χριστοδούλου
(1993)1 Α.Α.Δ. 195, όπου στη σελ. 201 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Ο όρος «αφότου» στο πλαίσιο του Άρθρου 38 του Ν.216/90, δεν αφήνει αμφιβολία ότι μόνο γεγονότα τα οποία ανακύπτουν μετά την εκδίκαση του διατάγματος και τείνουν να διαφοροποιήσουν το πραγματικό βάθρο στο οποίο στηρίχθηκε η απόφαση της οποίας επιδιώκεται η τροποποίηση, μπορεί να στοιχειοθετήσουν τις προϋποθέσεις για αναθεώρηση του εκδοθέντος διατάγματος. Διαφορετικά, δεν παρέχεται δικαιοδοσία σε δικαστήριο να αναθεωρήσει την απόφαση ομοβάθμιου δικαστηρίου». Επίσης, στην απόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου στην Αντρέου ν. Τσίρου, Έφεση αρ.16/2013, ημερομηνίας 21.12.2016, λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Το άρθρο 38, το οποίο είναι προσδιοριστικό της δυνατότητας τροποποίησης υφιστάμενου διατάγματος διατροφής, ερμηνεύθηκε σε αριθμό υποθέσεων όπως τις Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(1993)1 Α.Α.Δ 195, Αριστείδου ν. Χρυσάνθου
(1994)1 Α.Α.Δ. 711, Δημητρίου ν. Περδίου
(2005)1 Α.Α.Δ 1418 και άλλες. Η νομολογία έχει καθορίσει ότι μόνο γεγονότα τα οποία ανακύπτουν μετά την έκδοση του αρχικού διατάγματος είναι δυνατό να ληφθούν υπόψη προς αναθεώρηση του υφιστάμενου διατάγματος. Είναι η μεταβολή των όρων που καθιστά την αρχική απόφαση μεταρρυθμιστέα. Αυτό σημαίνει ότι οιοσδήποτε των διαδίκων που υπόκειται στο αρχικό διάταγμα διατροφής, μπορεί να υποβάλει αίτηση για τροποποίηση είτε προς τα άνω, είτε προς τα κάτω, ή, ακόμη και να επιδιώξει εξ ολοκλήρου τερματισμό της διατροφής, (δέστε σχετικά και τα όσα αναφέρονται στα συγγράμματα Ε. Κουνουγέρη-Μανωλεδάκη: Οικογενειακό Δίκαιο, Τόμος ΙΙα, σελ. 144-145, Γιώργου Κουμάντου: Οικογενειακό Δίκαιο, Τόμος ΙΙ, σελ. 123-125 και Βασίλη Βαθρακοκοίλη: Το Νέο Οικογενειακό Δίκαιο, Γ΄ Έκδοση, σελ. 515-518, που ερμηνεύουν το αντίστοιχο άρθρο 1494 του Αστικού Κώδικα). Ο αιτητής έχει βέβαια το βάρος απόδειξης ότι οι όροι του υφιστάμενου διατάγματος διατροφής έχουν μεταβληθεί ούτως ώστε να είναι αναγκαία η τροποποίηση του». Ως προς τη διαφοροποίηση των συνθηκών που δικαιολογούν κατά τον Αιτητή την αναστολή της ισχύος του επίδικου διατάγματος διατροφής, σημαντικά είναι τα αναφερόμενα από αυτόν στις παραγρ. 7-22 της ένορκης δήλωσής του, το περιεχόμενο των οποίων παρατίθεται αυτούσιο πιο κάτω: «
  1. Μετά την έκδοση του αναφερόμενου διατάγματος, έχουν διαφοροποιηθεί οι συνθήκες και τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίχθηκε το Δικαστήριο για την έκδοσή του και καθίσταται αναγκαία η τροποποίησή του μέχρι την εκδίκαση της Ανταπαίτησής μου.
  2. Από την έκδοση του διατάγματος κατέβαλλα ανελλιπώς τη διατροφή ως συνεισφορά για την ανήλικη θυγατέρα μου μέχρι 14/3/
  3. Επισυνάπτω ως τεκμήριο 1 σχετική απόδειξη κατάθεσης.
  4. Στις 30/6/2016 εκδόθηκε επίσης διάταγμα Γονικής Μέριμνας, το οποίο εκδόθηκε στα πλαίσια της αίτησης Γονικής Μέριμνας υπ' αριθμό 71/15 από το Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας, σύμφωνα με το οποίο η γονική μέριμνα της ανήλικης ασκείται από κοινού, τόσο από εμένα, όσο και από την Αιτήτρια. Επισυνάπτω ως τεκμήριο 2 αντίγραφο του διατάγαμτος στη Γονική μέριμνα και ως τεκμήριο 3 αντίγραφο βεβαίωσης της καταγγελίας μου για την παράνομη μετακίνηση της θυγατέρας μου στο εξωτερικό.
  5. Μετά την έκδοση του διατάγματος διατροφής και γονικής μέριμνας η Αιτήτρια προσπαθούσε με κάθε τρόπο και διάφορα τεχνάσματα, μεταξύ των οποίων να με κατηγορήσει για σεξουαλική παρενόχληση της ανήλικης και να με υποβάλλει σε ψυχοφθόρες δικαστικές διαδικασίες για δεύτερη φορά για να με απομακρύνει από την ανήλικη.
  6. Το αποκορύφωνα ήταν όταν στις 7/7/22, η Αιτήτρια πραγματοποίησε μαζί με την ανήλικη ταξίδι στην Ελλάδα σύμφωνα με το προαναφερθέν Διάταγμα του Δικαστηρίου και ενώ όφειλε να επιστρέψει στην Κύπρο στις 10 Αυγούστου 2022, εντούτοις δεν επέστρεψε και έκτοτε παρακρατεί παράνομα την ανήλικη θυγατέρα μου στην Ελλάδα, διαπράττοντας τα ποινικά αδικήματα παρακοής διατάγματος και παράνομης κατακράτησης του παιδιού μας/Διεθνούς Απαγωγής, για τα οποία ήδη έχω προβεί σε καταγγελία στις αρμόδιες αρχές της Κύπρου και της Ελλάδας.
  7. Παρόλο που έχει εκδοθεί απόφαση επιστροφής του παιδιού στην Κύπρο στις 2/5/23, την οποία επισυνάπτω ως τεκμήριο 4, η ίδια καταχώρησε σε ανακοπή στις 29/6/23, την οποία επισυνάπτω ως τεκμήριο 5 και έφεση και δικάζονται οι διαδικασίες αυτές στα Ελληνικά Δικαστήρια.
  8. Στη διαδικασία της διεθνούς απαγωγής δεν παρουσιάστηκε η ίδια να δώσει μαρτυρία και ούτε εμφάνισε την ανήλικη. Σημειωτέον ότι η ανήλικη πέρσι για ένα ολόκληρο χρόνο δεν φοίτησε σε δημοτικό σχολείο, αφού δεν την δέχονται μετά που το κυπριακό Υπουργείο Παιδείας απέστειλε στο Ελληνικό Υπουργείο ενημέρωση ότι η καθ' ής η αίτηση έχει διαπράξει ποινικό αδίκημα με το να μην παρουσιάσει την ανήλικη τον 9/22 στο δημοτικό σχολείο που ήταν εγγεγραμμένη να φοιτήσει στην Κύπρο.
  9. Το ίδιο συνεχίζεται να γίνεται και φέτος και ενώ η θυγατέρα μου θα έπρεπε να φοιτά φέτος στην Δ΄ τάξη του Δημοτικού, όταν αποφασίσει η καθ' ής η αίτηση να εμφανιστεί με την ανήλικη, τότε θα φοιτήσει αναγκαστικά στην Γ΄ τάξη.
  10. Η ανήλικη δεν έχει φοιτήσει σε κανένα σχολείο δημοτική εκπαίδευσης για τη σχολική χρονιά 2022-2023 και από ενημέρωση που έλαβα από το Υπουργείο Παιδείας της Ελλάδας δεν έχει εγγραφεί ούτε κατά τη φετινή χρονιά 2023-2024 σε σχολείο δημοτικής εκπαίδευσης της Ελλάδας, αφού σύμφωνα και με εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας της Ελλάδας δεν μπορεί να εγγραφεί η θυγατέρα μου σε ελληνικό σχολείο και μας διαβεβαίωσαν ότι δεν έχει εγγραφεί μέχρι σήμερα σε κανένα δημοτικό σχολείο στην Ελλάδα. Ενώ η φοίτηση είναι υποχρεωτική διά νόμου, η Αιτήτρια ετσιθελικά δεν επιτρέπει στην ανήλικη να φοιτήσει ως ορίζει ο Νόμος.
  11. Μέχρι τον 3/23 κατέβαλλα τη διατροφή, όμως είναι άδικο για μένα να καταβάλλω ποσά τα οποία δεν ανταποκρίνονται καν στο ποσοστό συνεισφοράς μου ως η υποχρέωσή μου από το Νόμο και η καθ' ής η αίτηση να πλουτίζει εις βάρος μου αδικαιολόγητα.
  12. Ούτε ξέρω καν που είναι και που διαμένει η θυγατέρα μου σε ολόκληρη την Ελλάδα. Δεν εντοπίστηκε πουθενά. Την εκπροσωπεί δικηγόρος στα ελληνικά δικαστήρια, αλλά ποτέ η ίδια δεν παρουσιάζεται προσωπικά και ο ίδιος δήλωσε ότι διαμένουν στο Τσαριτσάνι Ελασσώνας, αλλά δεν ξέρω με ποιους. Γνωρίζω όμως ότι δεν φοιτά σε κανένα σχολείο.
  13. Μάλιστα ανάμεσα στο ποσόν της διατροφής του εν ισχύ διατάγματος, το οποίο επισυνάπτω ως τεκμήριο 6 έχουν υπολογισθεί το ενοίκιο για τη διαμονή της Αιτήτριας και της ανήλικης στη Λευκωσία και τα φροντιστήρια και οι δραστηριότητες που παρακολουθούσε η ανήλικη μετά το σχολείο. Τώρα δεν υφίστανται αυτά τα έξοδα και/ή αν υφίστανται δεν τα γνωρίζουμε και κατά την εκδίκαση της κυρίως αίτησης θα πρέπει η Αιτήτρια - καθ' ης η αίτηση να τα αποκαλύψει, αφού εκκρεμεί αίτηση για αύξηση του ποσού της διατροφής και ανταπαίτηση για μείωσή του.
  14. Ως εκ τούτου, και αφού δεν γνωρίζω εδώ και ενάμισυ χρόνο που βρίσκεται η ανήλικη θυγατέρα μου, ούτε έχω κάποια έστω τηλεφωνική επικοινωνία μαζί της, αφού η Αιτήτρια προσπαθεί με κάθε μέσο να με αποκλείσει από τη ζωή της, σταμάτησα να καταβάλλω διατροφή από τον Μάρτιο του 2023 και είναι άδικο να καταβάλλω ποσά που δεν ανταποκρίνονται στα έξοδα της ανήλικης σήμερα.
  15. Αποτάθηκα σε όλες τις αρμόδιες αρχές, ώστε να καταφέρω να εντοπίσω την ανήλικη θυγατέρα μου και να καταφέρω την επιστροφή της στην Κύπρο, χωρίς αποτέλεσμα. Η ίδια χρησιμοποιεί τις διαδικασίες της ανακοπής και της έφεσης για να καθυστερεί την εκτέλεση της απόφασης επιστροφής του παιδιού.
  16. Η Αιτήτρια μπορεί ανά πάσα στιγμή να κάνει χρήση του διατάγματος και να εκδώσει φυλακιστήρια για την είσπραξη των ποσών διατροφής, με αποτέλεσμα να οδηγηθώ στη φυλακή, ενώ δεν γνωρίζω που βρίσκονται και δεν έχω καμία επικοινωνία με τη θυγατέρα μου. Ο ρόλος μου ως γονέας δεν περιορίζεται μόνο στην καταβολή διατροφής, αλλά έχω και δικαίωμα να βλέπω και να επικοινωνώ με το παιδί μου και αυτό είναι και προς το συμφέρον της.
  17. Ο μόνος τρόπος για να αρθεί η αδικία και να αποφευχθεί αυτός ο κίνδυνος να φυλακιστώ είναι να εκδοθεί διάταγμα αναστολής της ισχύος του διατάγματος διατροφής μέχρι την εκδίκαση της κυρίως αίτησης και την επιστροφή της ανήλικης στον τόπο διαμονής της, με την οποία ζητώ μείωση του ποσού διατροφής και ακύρωση της δια νόμου αύξησης για το 2024.» Υπαγόμενα τα πιο πάνω περιστατικά στο νομικό πλαίσιο που ισχύει για τη συγκεκριμένη διαφορά, βρίσκω πως τα ισχυριζόμενα από τον Αιτητή γεγονότα για τα οποία ειρήσθω εν παρόδω, δεν υπήρξε σοβαρός αντίλογος από την Καθ' ης η αίτηση, έχουν τη δυναμική της θεώρησης ότι πληρούνται τόσο η πρώτη όσο και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60, που είναι ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία και να υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Στη βάση των ίδιων γεγονότων όμως και καθ' όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, ότι δηλαδή «χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο», τα πράγματα διαφέρουν και βρίσκω ότι αυτή απουσιάζει. Η πιο πάνω τρίτη προϋπόθεση, κατά τη νομολογία μας, συνδέεται με το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων. Στην παρούσα υπόθεση οι αποζημιώσεις, με την έννοια της αποκοπής του όποιου ποσού ήθελε μειωθεί, στη βάση της ανταπαίτησης του Αιτητή, το ύψος της διατροφής από τις μελλοντικές δόσεις, θεωρείται αρκούντος επαρκής θεραπεία ώστε να αναιρεί τη συνδρομή της τρίτης προϋπόθεσης για έκδοση του επιζητούμενου προσωρινού διατάγματος. Γενικότερα, τα αναφερόμενα από τον Αιτητή περιστατικά δεν έχουν τη δυναμική επηρεασμού της πιο πάνω κρίσης. Τουναντίον, την ισχυροποιούν εφόσον η υποχρέωση διατροφής των γονέων έναντι των ανήλικων τέκνων τους αποτελεί θέμα υψίστης σημασίας έναντι του οποίου υποχωρούν οι οποιεσδήποτε επιπτώσεις στον υπόχρεο, στην περίπτωση που εξετάζεται τον Αιτητή. Προς αυτή την κατεύθυνση συνηγορεί και η πρόνοια του άρθρου 40 του Ν.216/90 σύμφωνα με το οποίο τα διατάγματα διατροφής μπορούν να εκτελεστούν και ως χρηματικές ποινές σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου. Η ενδεχόμενη φυλάκιση του Αιτητή για το λόγο μη καταβολής του οφειλόμενο ποσού της συνεισφοράς του στη διατροφή του τέκνου του, ως ο ισχυρισμός του, δεν ικανοποιεί την προϋπόθεση αυτή. Αν φανεί κατά την εκδίκαση της ανταπαίτησης ότι ο Αιτητής αδικαιολόγητα κατέβαλλε στην Καθ' ης η αίτηση το ποσό που οφείλει να καταβάλλει με βάση το επίδικο διάταγμα, μπορεί να διεκδικήσει την επιστροφή του ή το συνυπολογισμό του στη μετέπειτα διατροφή. Αναφορά μπορεί να γίνει και στο ότι η προς διατροφή υποχρέωση των γονέων αποσυνδέεται από τη γονική μέριμνα και το δικαίωμα προσωπικής επικοινωνίας και βαρύνει και το γονέα, όπως εδώ τον Αιτητή που, ένεκα των περιστάσεων που περιγράφει, δεν έχει επικοινωνία με το τέκνο του, το οποίο όμως τέκνο είναι ο φορέας του σχετικού διατάγματος διατροφής. Για να εκδοθεί ενδιάμεσο διάταγμα θα πρέπει να συντρέχουν και οι τρεις προϋπόθεσης του άρθρου 32 (Οδυσσέως, πιο πάνω). Η απουσία της μιας στην προκειμένη περίπτωση δεν επιτρέπει την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Ως προς τα έξοδα, θεωρώ ότι, υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, η πιο κατάλληλη διαταγή είναι όπως αυτά ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της ανταπαίτησης, σε καμία περίπτωση όμως να είναι εναντίον της Καθ' ης η αίτηση. (Υπ.) ............ Δ. Κούσιου, Πρ. /ΚΤ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.