Γ. Ζ. Π. ν. Μ. Π. Μ., Αρ. Αίτησης: 114/2017, 13/6/2024

(4)και 11 του περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Διαδικαστικού Κανονισμού του 1990 και η σχετική νομολογία και εξουσίες των Δικαστηρίων. Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της Αιτήτριας ημερομηνίας 21/09/2023 στην οποία περιγράφει τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζει την υπόθεση της, καθώς και την ένορκη δήλωση του ιδιώτη επιδότη κ. Π.Ε. ημερομηνίας 21/09/

1. Στις 20/11/2023 ο Καθ' ου η Αίτηση καταχώρησε την ένσταση του στην οποία παραθέτει 19 λόγους ένστασης και η οποία υποστηρίζεται από την συνοδευτική ένορκη δήλωση του της ίδιας ημερομηνίας, στην οποία αναλύει τους ισχυρισμούς του, προβάλλοντας την δική του εκδοχή γεγονότων. Η ακρόαση της παρούσης διεξήχθη με την υποβολή των γραπτών αγορεύσεων των συνηγόρων των μερών, χωρίς να υπάρξει αίτημα για αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων εκ μέρους οποιασδήποτε πλευράς, ενώ ούτε αυτοί προέβησαν σε καταχώρηση συμπληρωματικών-απαντητικών ενόρκων δηλώσεων. Την επιχειρηματολογία των ευπαίδευτων συνηγόρων των διαδίκων λαμβάνω σοβαρά υπόψη μου για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης. ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΙΤΗΤΡΙΑΣ։ Αρχικά, η Αιτήτρια αναφέρει ότι στις 16/01/2018 το Οικογενειακό Δικαστήριο Λεμεσού εξέδωσε διάταγμα στα πλαίσια της Αίτησης με αρ. 114/2017 με το οποίο ανατέθηκε σε αυτήν η φύλαξη και φροντίδα της ανήλικης θυγατέρας των διαδίκων Κ.Π. ενώ καθορίστηκε ως τόπος διαμονής της ο τόπος διαμονής της Αιτήτριας στην Λεμεσό. Επιπρόσθετα, ρυθμίστηκε το δικαίωμα επικοινωνίας του Καθ' ου η Αίτηση στην παρούσα, με την ανήλικη θυγατέρα του ως ακολούθως։ « α) Κάθε Τρίτη και Πέμπτη από 17.00 μέχρι 19.30 και β) Κάθε Σάββατο από 08.30 μέχρι 12.
2. Η επικοινωνία αυτή θα ασκείται με την συνοδεία της μητέρας της Καθ' ης η Αίτηση κας Κ.Μ. μέχρι τις 16/01/
3. Από 17/01/2019 η πιο πάνω αναφερόμενη επικοινωνία θα ασκείται μόνο στην παρουσία του Αιτητή πατέρα της ανήλικης. Ο Αιτητής διατάσσεται όπως παραλαμβάνει την ανήλικη από τον τόπο διαμονής της μητέρας της Καθ' ης η Αίτηση κας Κ.Μ. που είναι η οδός Γρηγόρη Αυξεντίου 52 Μέσα Γειτονιά στην Λεμεσό και θα την επιστρέφει στον ίδιο τόπο». Ακολούθως, η Αιτήτρια αναφέρει ότι το πιο πάνω διάταγμα επιδόθηκε στον Καθ' ου η Αίτηση στις 26/07/2023, επισυνάπτοντας αντίγραφο της ένορκης δήλωσης επίδοσης του, Τεκμήριο Β'. Περαιτέρω, η Αιτήτρια δηλώνει ότι στις 17/12/2019 ο Καθ' ου η Αίτηση απέσυρε την Αίτηση Γονικής Μέριμνας με αρ. 353/19 η οποία καταχωρήθηκε στο Οικογενειακό Δικαστήριο Λεμεσού, όπου καταγράφηκε στο πρακτικό του Δικαστηρίου εκ συμφώνου η δήλωση των δικηγόρων των διαδίκων ως ακολούθως։ «Το διάταγμα ημερ. 16/01/18 θα παραμείνει σε ισχύ στην Αίτηση Γονικής Μέριμνας με αρ. 114/17 με κοινή δήλωση με την άλλη πλευρά ότι για όσο διάστημα θα βρίσκεται ο Αιτητής στο εξωτερικό για επαγγελματικούς λόγους και θα επισκέπτεται την Κύπρο, οι ώρες επικοινωνίας του με την ανήλικη θυγατέρα του αναφορικά με το Σάββατο, θα τροποποιηθούν και θα είναι από τις 10.00 π.μ. μέχρι τις 4.00 μ.μ. Όταν επιστρέψει μόνιμα στην Κύπρο, θα ισχύουν οι πρόνοιες του διατάγματος ημερομηνίας 16/01/2018 στην Αίτηση Γονικής Μέριμνας αρ. 114/17». Η Αιτήτρια υποστηρίζει ότι ο Καθ' ου η Αίτηση βρίσκεται μόνιμα στην Κύπρο από τις αρχές του
4. Υποστηρίζει ότι ο Καθ' ου η Αίτηση παρ' όλα αυτά παραβίασε το διάταγμα ημερομηνίας 16/01/2018, αφού παρέλειψε να της παραδώσει την ανήλικη θυγατέρα της κατά τον χρόνο λήξης της επικοινωνίας του με αυτήν στις 02/09/23 αντί στις 12.00 το μεσημέρι στις 16.07, στις 09/09/23 αντί στις 12.00 στις 15.55 και στις 16/09/23 αντί στις 12.00 το μεσημέρι στις 16.
5. Στις 26/07/2023 επιδόθηκε στον Καθ' ου η Αίτηση επιστολή του δικηγόρου της Αιτήτριας ημερομηνίας 24/07/2023 στην οποία του επισύρει την προσοχή του στην αυστηρή εφαρμογή του επίδικου διατάγματος, την οποία παρουσιάζει ως Τεκμήριο Γ' μαζί με την ένορκη δήλωση επίδοσης της. Περαιτέρω, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι ο Καθ' ου εσκεμμένα, συνειδητά και με πρόθεση ανυπακοής περιφρονεί το εν λόγω διάταγμα και θα εξακολουθήσει να το πράττει εκτός αν εξαναγκαστεί σε συμμόρφωση από το Δικαστήριο. ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΘ' ΟΥ Η ΑΙΤΗΣΗ։ Η αίτηση και η ένορκη δήλωση της Αιτήτριας συνάντησαν την ένσταση του Καθ΄ ου η Αίτηση ημερομηνίας 20/11/2023, στην οποία προβάλλει τους ακόλουθους λόγους ένστασης:
6. Οι ισχυριζόμενες παραβιάσεις του διατάγματος το οποίο εκδόθηκε στις 16/01/2018, βασίζονται σε ψευδείς ισχυρισμούς, απόκρυψη στοιχείων και σε αλλοιωμένα πραγματικά γεγονότα.
7. Δεν υπήρξε από πλευράς του Καθ' ου η Αίτηση πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος.
8. Δεν υφίστανται τα συστατικά στοιχεία του ισχυριζόμενου αδικήματος παρακοής.
9. Το διάταγμα το οποίο εκδόθηκε στις 16/01/2018 τροποποιήθηκε στη βάση δεσμευτικής δήλωσης των διαδίκων στην υπ' αριθμό Αίτηση Γονικής Μέριμνας 353/
11. Η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε καταχρηστικά και/ή εκδικητικά.
12. Υπήρχαν και/ή υπάρχουν αντικειμενικοί λόγοι οι οποίοι δικαιολογούν την παράδοση της ανήλικης σε μεταγενέστερο χρόνο.
13. Η υπό κρίση Αίτηση είναι παράτυπη και/ή εκτός των ορίων που καθόρισε η Νομολογία.
14. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης των Αιτούμενων θεραπειών της υπό κρίση Αίτησης καθ' ότι δεν υπήρξε ηθελημένη Ανυπακοή και/ή δεν υπήρξε καθόλου ανυπακοή του Διατάγματος ημερομηνίας 16/01/
16. Η Αιτήτρια κωλύεται από το να προωθεί την παρούσα διαδικασία και/ή η υπό κρίση Αίτηση είναι καταχρηστική και/ή εκδικητική και/ή έχει αλλότριους σκοπούς.
17. Η καθαρή και αναμφίβολη διατύπωση του διατάγματος αποτελεί προϋπόθεση για καταδίκη του Καθ' ου η Αίτηση, κάτι το οποίο δεν παρατηρείται στην παρούσα περίπτωση.
18. Η Αιτήτρια απέκρυψε σκόπιμα από το δικαστήριο πως η ίδια δεσμεύτηκε με σχετική δήλωση της προς το Δικαστήριο την 17/12/2019 ήτοι σε χρόνο μεταγενέστερο της έκδοσης του διατάγματος ημερομηνίας 16/01/
20. Το διάταγμα ημερομηνίας 16/01/2018 επιδόθηκε στον Καθ' ου η Αίτηση μόλις την 26/07/
22. Η Αιτήτρια δεν έχει καταδείξει πως ο Καθ' ου η Αίτηση σταμάτησε να εργάζεται στο εξωτερικό.
23. Η Αιτήτρια δεν έχει αναφέρει κάθε ενέργεια η οποία σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, ισοδυναμεί με παρακοή του δικαστικού διατάγματος.
24. Δεν συντρέχουν ούτε ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις παρακοής διατάγματος από πλευράς του Καθ' ου η Αίτηση.
25. Δεν καταδεικνύεται ούτε αποδεικνύεται η ύπαρξη του κατεπείγοντος, ώστε να δικαιολογείται η έκδοση μονομερώς του επίδικου προσωρινού διατάγματος.
26. Η Αιτήτρια δεν αποκάλυψε και/ή απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα με σκοπό να παραπλανήσει το Δικαστήριο σχετικά με την δεσμευτική της δήλωση την οποία ακολουθεί εδώ και τέσσερα χρόνια.
27. Η Αιτήτρια δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και με καλή πίστη.
28. Η Αιτήτρια έχει ως μοναδικό στόχο την εκδίκηση και βασανισμό του Καθ' ου η Αίτηση με αχρείαστες διαδικαστικές διαδικασίες. Η ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του ίδιου ημερομηνίας 20/11/2023 στην οποία γίνεται παράθεση των δικών του θέσεων και ισχυρισμών. Αρχικά, ο Καθ' ου η Αίτηση υποστηρίζει ότι η παρούσα Αίτηση εγείρεται εκδικητικά και με αλλότρια κίνητρα από την Αιτήτρια με στόχο την πραγματική του αποξένωση από την θυγατέρα του αλλά και την ικανοποίηση των ψυχωτικών της έμμονων ιδεών. Ακολούθως, αναφέρει ότι εκδόθηκε διάταγμα επικοινωνίας του με την ανήλικη θυγατέρα του ημερομηνίας 16/01/2018, το οποίο αρχικά και μέχρι την 16/01/2019 θα ασκείτο στην παρουσία της μητέρας της Αιτήτριας και προσθέτει ότι ο λόγος που αποδέχτηκε να διεξάγεται η επικοινωνία του με την επίβλεψη της μητέρας της Αιτήτριας, ήταν επειδή η ίδια δεν δεχόταν την όποια επικοινωνία του με την ανήλικη εκτός με την επίβλεψη της μητέρας της. Στην συνέχεια, υποστηρίζει ότι κατά ή περί την 11/01/2019, δηλαδή 6 μέρες πριν του επιτραπεί να παραλαμβάνει μόνος του την ανήλικη, ως όριζε το διάταγμα ημερομηνίας 16/01/2018, η Αιτήτρια καταχώρησε την υπ' αριθμό αίτηση γονικής μέριμνας 11/2019 με την οποία αιτείτο προσωρινά την αναστολή του διατάγματος ημερομηνίας 16/01/2018 ώστε να παραλαμβάνει την ανήλικη μόνος του, προβάλλοντας ότι υπήρχε δήθεν σεξουαλική παρενόχληση της ανήλικης από αυτόν, ενώ προσθέτει ότι δεν υπήρχε περίπτωση να γινόταν κάτι τέτοιο, αφού τότε η επικοινωνία που είχε με αυτήν ήταν πάντα με επίβλεψη. Κατά τις 18/02/2019 ο Καθ' ου η Αίτηση ενημερώθηκε ότι η καταγγελία που είχε κάνει ψευδώς η Αιτήτρια στην αστυνομία, δεν προχώρησε αφού μετά από οπτικοακουστική ανάκριση της θυγατέρας τους, η καταγγελία απορρίφθηκε από τον Γενικό Εισαγγελέα. Αρχικά, η Αιτήτρια δεν προχώρησε στην απόσυρση της εν λόγω Αίτησης, αλλά ακολούθως το έπραξε όταν τέθηκε ζήτημα κακής άσκησης της γονικής μέριμνας από πλευράς της. Ο Καθ' ου η Αίτηση, ισχυρίζεται ότι από τις 19/02/2019 παραλάμβανε την ανήλικη θυγατέρα του με βάση το πρόγραμμα που προνοείτο στο διάταγμα ημερομηνίας 16/01/2018 χωρίς οποιαδήποτε επίβλεψη, παρά την σθεναρή αντίσταση από πλευράς της Αιτήτριας για να του την παραδώσει και μόνον όταν αυτή απειλήθηκε με σχετική παρακοή αποφάσισε να του παραδώσει την ανήλικη θυγατέρα τους. Ο Καθ' ου η Αίτηση αναφέρει ότι κατά ή περί τον Οκτώβριο του 2019, άλλαξαν οι συνθήκες εργασίας του, αφού άρχισε να δραστηριοποιείται στο εξωτερικό, συνεπώς θα έπρεπε να αλλάξουν οι ώρες επικοινωνίας του με την ανήλικη θυγατέρα του, αφού δεν θα είχε όλες τις μέρες και ώρες επικοινωνίας στη διάθεση του. Για αυτό αιτήθηκε εκ νέου την τροποποίηση του διατάγματος ημερομηνίας 16/01/2018 με την καταχώρηση της Αίτησης με αριθμό 353/
29. Αναφέρει ότι όπως ήταν αναμενόμενο, η Αιτήτρια επέδειξε σθεναρή αντίσταση προς την όποια τροποποίηση, αδιαφορώντας για άλλη μια φορά τόσο για τα έννομα συμφέροντα του ως πατέρας αλλά κυρίως και για το κακό που κάνει στην ανήλικη στερώντας της τον πατέρα της. Έτσι, η Αιτήτρια αποδέχτηκε ως μόνη λύση την απόσυρση της Αίτησης με αρ. 353/2019, ενώ ταυτόχρονα οι διάδικοι προέβησαν σε δεσμευτική δήλωση που έγινε κανόνας δικαστηρίου και η οποία καταγράφηκε στο πρακτικό του Δικαστηρίου ως ακολούθως και το οποίο επισυνάπτει στην ένορκη δήλωση του ως Τεκμήριο 5։ «Το διάταγμα ημερομηνίας 16/01/2018 θα παραμείνει σε ισχύ στην αίτηση γονικής μέριμνας με αρ. 114/2017 με κοινή δήλωση με την άλλη πλευρά ότι για όσο διάστημα θα βρίσκεται ο Αιτητής στο εξωτερικό για επαγγελματικούς λόγους και θα επισκέπτεται την Κύπρο, οι ώρες επικοινωνίας του με την ανήλικη θυγατέρα του αναφορικά με το Σάββατο, θα τροποποιηθούν και θα είναι από τις 10:00 π.μ. μέχρι τις 16:00 μ.μ. ενώ όταν επιστρέψει μόνιμα στη Κύπρο, θα ισχύουν οι πρόνοιες του διατάγματος ημερομηνίας 16/01/2018 στην αίτηση γονικής μέριμνας 114/2017». Ο Καθ' ου η Αίτηση αναφέρει ότι η εν λόγω δεσμευτική δήλωση επιδόθηκε στην Αιτήτρια στις 07/05/2020 όπως και το διάταγμα ημερομηνίας 16/01/2018 επισυνάπτοντας αντίγραφο της ένορκης δήλωσης επίδοσης ως Τεκμήριο
30. Η Αιτήτρια με προσωπικό της email προς τους δικηγόρους του Καθ' ου ημερομηνίας 08/05/2020 συγκατατέθηκε να του επιτρέψει την επικοινωνία. Τονίζει ότι από την ημέρα που έγινε η δεσμευτική δήλωση του δικαστηρίου στις 17/12/2019 μέχρι και το καλοκαίρι του 2023 και συγκεκριμένα μέχρι τον Ιούλιο του 2023, ο Καθ' ου η Αίτηση έχει επικοινωνία με την ανήλικη τα Σάββατα μέχρι τις 16:00 μ.μ. απρόσκοπτα, αφού δούλευε και συνεχίζει να εργάζεται στο εξωτερικό. Ειδικότερα, ο Καθ' ου αναφέρει ότι εργάζεται στο εξωτερικό από τον Οκτώβριο του 2019 μέχρι και σήμερα και σε καμία περίπτωση δεν ισχύουν οι ψευδείς ισχυρισμοί της Αιτήτριας ότι έχει σταματήσει να εργάζεται στο εξωτερικό από το
31. Προς υποστήριξη των θέσεων του, επισυνάπτει δέσμη εισιτηρίων αναφορικά με τα ταξίδια του στο εξωτερικό για τα έτη 2020, 2021, 2022 και 2023 ως τεκμήρια 9,10,11 και
32. Ακολούθως, ο Καθ' ου η Αίτηση υποστηρίζει ότι η Αιτήτρια σκόπιμα προσπαθεί να παρουσιάσει πως δεν τηρεί το πρόγραμμα επικοινωνίας του με την ανήλικη, παρά την ύπαρξη της δεσμευτικής δήλωσης των διαδίκων, την οποία αμφότεροι εφαρμόζουν από το
33. Επιπρόσθετα, ο Καθ' ου η Αίτηση ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια δεν έχει εξηγήσει πουθενά τον λόγο που παρά το ότι ως ψευδώς ισχυρίζεται σταμάτησε να εργάζεται στο εξωτερικό από το 2022, αρκέστηκε να καταχωρήσει την υπό εκδίκαση Αίτηση παρακοής τον Σεπτέμβριο του
34. Ειδικότερα υποστηρίζει πως κατά ή περί την 22/07/2023 και μετά τη λήξη του δικαιώματος επικοινωνίας του με την ανήλικη, την παρέδωσε στην Αιτήτρια. Κατά την εν λόγω μέρα είχε συγγενικό γάμο στον οποίον η ανήλικη ήθελε να έρθει το βράδυ και παρά το γεγονός ότι ρώτησε την Αιτήτρια από μέρες πριν, αυτή δεν το επέτρεψε και ο Καθ' ου ανέφερε στην θυγατέρα του ότι αυτός επιθυμεί να την πάρει αλλά να ρωτήσει την μητέρα της γιατί δεν μπορεί να έρθει. Το γεγονός αυτό εξόργισε την Αιτήτρια, η οποία εκ νέου προσπαθεί να τον εκδικηθεί με κάθε τρόπο και έτσι στις 24/07/2023 έλαβε επιστολή από το δικηγόρο της για παρακοή διατάγματος στην οποία απάντησε μέσω των δικηγόρων του στις 27/07/2023, αναφέροντας πως η εργασία του συνέχιζε να βρίσκεται στο εξωτερικό και ως εκ τούτου είχε κάθε δικαίωμα να ακολουθεί την πρόνοια της δεσμευτικής τους δήλωσης. Στη βάση της πιο πάνω επιστολής του, συνέχιζε να έχει επικοινωνία με την ανήλικη θυγατέρα του τα Σάββατα μέχρι τις 16:00 για ολόκληρο τον Αύγουστο του 2023 χωρίς κανένα πρόβλημα από την Αιτήτρια, ωστόσο κατά την 01/09/2023 ο συνήγορος της Αιτήτριας απέστειλε εκ νέου ηλεκτρονικό μήνυμα με το οποίο απειλούσε εκ νέου με καταχώρηση σχετικής αίτησης παρακοής με τους δικηγόρους του να απαντούν και πάλι στην ίδια βάση. Είναι η θέση του Καθ' ου η Αίτηση, ότι η Αιτήτρια εκμεταλλεύεται την παρούσα διαδικασία ως μέτρο πίεσης και εκδίκησης παρά το ότι είναι φανερό πως η Αίτηση της δεν έχει κανένα υπόβαθρο, αφού διαφωνεί πως προβαίνει σε οποιαδήποτε παρακοή, διότι με βάση την δεσμευτική τους δήλωση, έχει το δικαίωμα επέκτασης της επικοινωνίας του με την ανήλικη μέχρι τις 16.00 μ.μ. για όσο εργάζεται στο εξωτερικό. Επισυνάπτει σχετικό έντυπο της εταιρείας στην οποία εργάζεται με ημερομηνία 07/03/2022 ως Τεκμήριο 15, με το οποίο καταφαίνεται η ιδιότητα του ως μέτοχος σε εταιρεία του εξωτερικού στην οποία μεταβαίνει για άσκηση της επαγγελματικής του δραστηριότητας. Ως εκ τούτου, ο Καθ' ου αναφέρει ότι αναγκάστηκε εν νέου να προχωρήσει με νέα αίτηση τροποποίησης του διατάγματος γονικής μέριμνας με αριθμό 109/2022 η οποία εκκρεμεί ενώπιον του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λεμεσού χωρίς οποιαδήποτε πρόθεση της Αιτήτριας προς συμβιβασμό. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ։ Η υπακοή προς τα διατάγματα των Δικαστηρίων είναι υψίστης σημασίας αφού αποτελεί τον θεμέλιο λίθο του κράτους δικαίου. Η νομολογία έχει τονίσει επανειλημμένα τη μεγάλη σοβαρότητα των υποθέσεων παρακοής. Στην απόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου Μαυρονικόλα ν. Ξάνθου

(2011)1 Α.Α.Δ. στην σελ. 297 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σχετικά։ «Πιστεύουμε ότι δεν θα ήταν πλεονασμός να επιβεβαιώσουμε, για μια ακόμη φορά, την αναγκαιότητα συμμόρφωσης προς δικαστικά διατάγματα. Σε αντίθετη περίπτωση το κράτος δικαίου, επί του οποίου θεμελιώνονται τα δικαιώματα και υποχρεώσεις των ατόμων και εδράζεται η απαίτηση του κοινωνικού συνόλου, για εφαρμογή του νόμου και της τάξης σε μια δημοκρατική κοινωνία, θα κατέρρεε. Photiou v. Hadjiforados

(1988)1 C.L.R. 384». Η διαδικασία η οποία ακολουθείται προς αντιμετώπιση και τιμωρία ενός παραβάτη σε περίπτωση παρακοής είναι ιδιόμορφης φύσεως. Και τούτο, διότι ενώ εντάσσεται στο πεδίο αστικής δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου, η στοιχειοθέτηση και απόδειξη της κατηγορίας συναρτώνται με τα θέσμια και τους κανόνες της ποινικής δίκης. Όπως υποδεικνύεται στην απόφαση που εκδόθηκε στην Έφεση του Οικογενειακού Δικαστηρίου αρ. 153 Χρ. Κώστα -και- Ελένης Κώστα, ημερομηνίας 17/2/2003, επανατονίζεται ότι η φύση της διαδικασίας είναι οιονεί ποινική και το αίτημα για ανυπακοή διατάγματος του Δικαστηρίου αποβλέπει στην τιμωρία του παραβάτη. Το δικαιοδοτικό πλαίσιο που παρέχει στο Δικαστήριο την εξουσία για εξαναγκασμό σε συμμόρφωση με τις αποφάσεις και τα διατάγματά του, δια της φυλάκισης ενός προσώπου που βρίσκεται σε ανυπακοή, καθορίζεται από το άρθρο 162 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας το οποίο προνοεί ρητά τα ακόλουθα։ «Το Ανώτατον Δικαστήριον κέκτηται δικαιοδοσίαν να επιβάλλη ποινάς ένεκεν περιφρονήσεως του Δικαστηρίου τούτου και παν έτερον δικαστήριον της Δημοκρατίας, περιλαμβανομένων και των κατά το άρθρον 160 ιδρυομένων υπό κοινοτικού νόμου τοιούτων, έχει εξουσίαν να διατάσση την φυλάκισιν οιουδήποτε προσώπου μη υπακούντος εις απόφασιν ή διαταγήν αυτού μέχρι της συμμορφώσεως αυτού προς την απόφασιν ή διαταγήν ταύτην, εν πάση όμως περιπτώσει η φυλάικισις δεν δύναται να υπερβή τους δώδεκα μήνας». Επιπρόσθετα, τίθεται εν προκειμένω σε εφαρμογή και η Δ.42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, με βάση την οποία θεμελιώνεται το θεσμικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η αίτηση για την τιμωρία των μη συμμορφούμενων προς την απόφαση ενός Δικαστηρίου. Μία από τις βασικές προϋποθέσεις, για την στοιχειοθέτηση υπόθεσης περιφρόνησης του Δικαστηρίου, αποτελεί η προηγούμενη προσωπική επίδοση του διατάγματος συνοδευόμενου από προειδοποίηση για τις συνέπειες της παρακοής, δηλαδή με την οπισθογράφηση, όπως ακριβώς προνοεί η παρ. 1 και 2 της Δ.42(Α) των Θεσμών. Στην απόφαση στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου

(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 1085, λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με το ζήτημα της επίδοσης και της οπισθογράφησης ενός διατάγματος։ «Στην Antonis Mouzouris and Another v. Xylophagou Plantations Ltd.

(1977)1 C.L.R. 287, διευκρινίστηκε και, σε σειρά μεταγενέστερων αποφάσεων, βεβαιώθηκε ότι η επίδοση συντεταγμένου διατάγματος δικαστηρίου, οπισθογραφημένου με προειδοποίηση για τις συνέπειες που ενέχει η παρακοή του, αποτελεί προϋπόθεση για τη στοιχειοθέτηση κατηγορίας για παρακοή του υπό κρίση διατάγματος του Δικαστηρίου». Κρίνω σημαντικό να επισημάνω ότι, η Δ. 42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας εφαρμόζεται κατ' αναλογία από τα Οικογενειακά Δικαστήρια, σύμφωνα με τον Κανονισμό 11 του Οικογενειακών Δικαστηρίων Διαδικαστικού Κανονισμού του 1990. Στην καθοδηγητική απόφαση που εκδόθηκε στην υπόθεση Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas

(1989)1 Α.Α.Δ (Ε) 750, επισημαίνεται ότι για να υπάρχει αστική καταφρόνηση διατάγματος του Δικαστηρίου θα πρέπει να πληρούνται οι πιο κάτω προϋποθέσεις: «(α) Επιβεβαίωση ότι οι όροι του διατάγματος είναι καθαροί και σαφείς. (β) Ότι ο καθ? ου η αίτηση είχε τη δέουσα και σωστή γνώση των όρων του διατάγματος και (γ) ότι αποδείχθηκε παράβαση των όρων του διατάγματος.» Στο σύγγραμμα του Σ. Λιασίδη ''Οι Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί'' Τόμος 4 στην σελ. 1505, συνοψίζονται οι απαραίτητες προϋποθέσεις που θα πρέπει να συνυπάρχουν για να κριθεί ένα πρόσωπο ως ένοχο παρακοής։ «(α) Η έκδοση του διατάγματος και ο καθορισμός του χρόνου εντός του οποίου θα πρέπει να υπάρξει συμμόρφωση. (β) Ο καθορισμός του τόπου, στην περίπτωση που παρίσταται ανάγκη προσδιορισμού του, όπου η διατασσόμενη ενέργεια θα πρέπει να εκτελεστεί. (γ) Η προσωπική επίδοση του οπισθογραφημένου διατάγματος στον Καθ' ου η Αίτηση. (δ) Η ηθελημένη ανυπακοή στις πρόνοιες του διατάγματος από τον Καθ' ου η Αίτηση. (ε) Η απόδειξη πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας του αδικήματος.» Όσον αφορά το μέτρο απόδειξης της παρακοής δικαστικού διατάγματος, είναι εκείνο που εφαρμόζεται στις ποινικές υποθέσεις, αφού η παρακοή θα πρέπει να αποδεικνύεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Όπως έχει επισημανθεί στην απόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου Μ. Παπαχρυσοστόμου v. Μ. Σιδερά

(1993)1 Α.Α.Δ. 309: «Παρά τον αστικό χαρακτήρα της διαδικασίας για καταφρόνηση και τον μανδύα της πολιτικής δικαιοδοσίας που την περιβάλλει, το αίτημα για καταδίκη για ανυπακοή διατάγματος του δικαστηρίου αποβλέπει στην τιμωρία του παραβάτη. Κατά συνέπεια η αίτηση για καταδίκη προσλαμβάνει το χαρακτήρα κατηγορίας η απόδειξη της οποίας υπόκειται στους κανόνες που διέπουν την απόδειξη ποινικού αδικήματος, δηλαδή απόδειξη της κατηγορίας γενικά και των συστατικών της στοιχείων ειδικότερα, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.» Το δε βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους του Αιτητή. Στην απόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου στην υπόθεση Ν. Ιακώβου ν. Α. Γεωργίου, Έφεση αρ. 4/14, 02/06/2017, επισημάνθηκε ότι։ «Το αποδεικτικό βάρος το φέρει ο Αιτητής ο οποίος έχει την υποχρέωση να αποδείξει τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η Αίτηση του και να ικανοποιήσει το Δικαστήριο, στον απαιτούμενο βαθμό και στην διαπίστωση της βεβαιότητας της ενοχής του Καθ' ου, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας». Όπως εύστοχα έχει τονιστεί στην Antonis Mοuzouris & Another v. Xylophaghou Plantations Ltd (1977

(1)C.L.R 287, για να στοιχειοθετηθεί η καταφρόνηση πρέπει να αποδειχθεί ηθελημένη ανυπακοή προς το διάταγμα του Δικαστηρίου. Το αποτέλεσμα της ανυπακοής αφ΄ εαυτού δεν αρκεί, πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος του Δικαστηρίου. Συνάγεται ότι απαιτείται η απόδειξη ηθελημένης παράλειψης συμμόρφωσης με το διάταγμα, η οποία να μην οφείλεται σε αδυναμία εκτέλεσης του. Σε περίπτωση που προβάλλεται ως υπεράσπιση η αδυναμία συμμόρφωσης με το εκδοθέν διάταγμα, η αδυναμία αυτή απαραιτήτως πρέπει να διαπιστώνεται ως πραγματικό γεγονός. (βλ. Έπαρχος Πάφου ν. Κωνσταντίνου

(2009)2 Α.Α.Δ. 594). Εν προκειμένω, το βάρος απόδειξης της αδυναμίας αυτής μετατίθεται και πλέον βαρύνει αυτόν προς τον οποίο απευθύνεται το διάταγμα και ο οποίος προβάλλει το γεγονός της εν λόγω αδυναμίας. (βλ. Yugos Finance BV v. Halebay Holdings Limited

(2009)1 A.A.Δ. 569). Παραθέτω χαρακτηριστικό απόσπασμα από την απόφαση που εκδόθηκε στην υπόθεση Κωνσταντίνου v. Ξιούρου

(2014)Α.Α.Δ. 1 σελ. όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Πριν τελειώσουμε επιθυμούμε να προβούμε σε κάποιες παρατηρήσεις αναφορικά με την παρακοή διαταγμάτων επικοινωνίας γονέων με τα ανήλικα τέκνα τους, τα οποία δεν ζουν μαζί τους. Τα διατάγματα αυτά εκδίδονται κατά κύριο λόγο προς όφελος των ανηλίκων τέκνων εφόσον αναγνωρίζεται η μεγάλη σημασία της επικοινωνίας των ανηλίκων τέκνων και με τους δύο γονείς τους, παρά το χωρισμό των γονέων. Σε περίπτωση που ο γονέας, που διατάσσεται να συμμορφωθεί με διάταγμα επικοινωνίας του ανήλικου τέκνου του με τον άλλο γονέα, προβάλλει κάποια δικαιολογία για τη μη συμμόρφωση του, το βάρος το έχει εκείνος που προβάλλει τη δικαιολογία να αποδείξει ότι αυτή είναι εύλογη, υπό τις περιστάσεις, στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Αυτό, αντίθετα με τον αιτητή που ισχυρίζεται παρακοή διατάγματος του δικαστηρίου, ο οποίος θα πρέπει να αποδείξει τον ισχυρισμό του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας». Στην Έφεση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου με αρ. 22/2009 Δρόσος Μιχαηλίδης -και- Margita Μιχαηλίδου Poliakova ημερομηνίας 24/02/2011, αποφασίστηκε πως πρέπει να ικανοποιηθεί τόσο η αντικειμενική υπόσταση (actus reus) του αδικήματος, όσο και η υποκειμενική υπόστασή του (mens rea), όπως προδιαγράφεται στο Άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60). ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ & ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ։ Προχωρώ στην εξέταση της παρούσης Αίτησης, έχοντας υπόψη μου τις προαναφερόμενες αρχές, την σχετική νομολογία και κυρίως το μαρτυρικό υλικό που έχω ενώπιον μου στην βάση των ενόρκων δηλώσεων των διαδίκων. Μελετώντας την ολότητα της προσκομισθείσας μαρτυρίας, διαπιστώνω ότι οι απαιτούμενες προϋποθέσεις που προβλέπονται στη Δ.42Α των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, πληρούνται εις ολόκληρο. Ειδικότερα, διαφαίνεται ότι το επίδικο διάταγμα ημερομηνίας 16/01/2018 επιδόθηκε δεόντως στον Καθ' ου η αίτηση προσωπικά στις 26/07/2023 όπως αποκαλύπτεται μέσα από το Τεκμήριο Β' της ένορκης δήλωσης επίδοσης, η οποία συνοδεύει την Αίτηση της Αιτήτριας. Ο Καθ' ου η Αίτηση ουδέποτε αμφισβήτησε ότι η εν λόγω επίδοση έλαβε χώρα και σε κάθε περίπτωση αυτό είναι παραδεκτό μέσα από τις αγορεύσεις της συνηγόρου του. Επιπρόσθετα, διαπιστώνω ότι η επίδοση του διατάγματος ημερομηνίας 16/01/2018 στον Καθ' ου η Αίτηση στις 26/07/2023, προηγήθηκε των συγκεκριμένων πράξεων ή παραλείψεων που φέρεται να οδήγησαν σε παρακοή του, κατά τις τρείς ημερομηνίες που ισχυρίζεται η Αιτήτρια ήτοι στις 02/09/2023, στις 09/09/2023 και στις 16/09/2023. (βλ. Α. Ονουφρίου ν. J. Bye, Εφ, Αρ. 7/2005 Δ.Ο.Δ.

(2007)1 Α.Α.Δ. 317). Όσον αφορά το ζήτημα της επαρκούς οπισθογράφησης, διαπιστώνω μελετώντας το διάταγμα που εκδόθηκε στις 16/01/2018 ότι καταγράφεται στο κάτω μέρος του, η προβλεπόμενη οπισθογράφηση με το ορθό λεκτικό και του οποίου οι όροι είναι σαφείς και επιβλητοί προβλέποντας τις κυρώσεις και στους δύο διαδίκους, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με αυτό. Ταυτόχρονα, εμπεριέχει ξεκάθαρες πρόνοιες αναφορικά με τον χρόνο παραλαβής και παράδοσης των τριών ανήλικων τέκνων στον Καθ' ου η Αίτηση από την Αιτήτρια και/ή την μητέρα της, δηλαδή κάθε Τρίτη και Πέμπτη από η ώρα 17.00-19.10 και κάθε Σάββατο από η ώρα 08.30-12.

1. Όπως έχει επισημανθεί στην καθοδηγητική απόφαση που εκδόθηκε στην υπόθεση Linda Elizabeth Wendling κ.α. ν. Eleri Trading Ltd, Έφεση Αρ. 22/2010, ημερομηνίας 20/05/2014, τόσο το λεκτικό του διατάγματος όσο και οι όροι του θα πρέπει να προσδιορίζονται με ακρίβεια και σαφήνεια, ώστε ο Καθ' ου η Αίτηση να γνωρίζει επακριβώς τι έχει να αντιμετωπίσει. Οποιαδήποτε αμφιβολία ή ασάφεια επενεργεί υπέρ του προσώπου προς το οποίον απευθύνεται το διάταγμα (βλ. Π. Ιωάννου (P.S. Sports) v. Κεντρική Τράπεζα Κύπρου, Έφεση Αρ. 245/2010, ημερομηνίας 08/07/2016). Προχωρώ να εξετάσω αν ικανοποιείται εν προκειμένω, η αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος της παρακοής. Όσον αφορά την αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος της παρακοής (actus reus), προκύπτει μέσα από την μαρτυρία της Αιτήτριας ότι σε τρείς ημερομηνίες ο Καθ' ου η Αίτηση παρέδωσε την ανήλικη θυγατέρα των διαδίκων περίπου 4 ώρες μετά την καθορισμένη ώρα που προέβλεπε το διάταγμα ημερομηνίας 16/01/2018 και συνεπώς θεωρεί ότι έχει παραβιάσει την εν λόγω διαταγή του Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, για τρία Σάββατα ο Καθ' ου η Αίτηση παρέλειψε να της παραδώσει το ανήλικο τέκνο τους κατά τον χρόνο λήξης της επικοινωνίας του με αυτήν στις 02/09/23 αντί στις 12.00 το μεσημέρι στις 16.07, στις 09/09/23 αντί στις 12.00 στις 15.55 και στις 16/09/23 αντί στις 12.00 το μεσημέρι στις 16.
2. Περαιτέρω, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι δεν ισχύει η πρόνοια της κοινής δήλωσης στην οποία προέβησαν οι διάδικοι ενώπιον του Δικαστηρίου στις 17/12/2019 στα πλαίσια της απόσυρσης της Αίτησης με αρ. 353/19, ότι δηλαδή για όσο διάστημα θα βρίσκεται ο Καθ' ου στο εξωτερικό για επαγγελματικούς λόγους, οι ώρες επικοινωνίας του με την ανήλικη τροποποιούνται για κάθε Σάββατο από τις 10.00 μ.μ. μέχρι τις 16.00 μ.μ., διότι αυτός βρίσκεται μόνιμα στην Κύπρο από τις αρχές του
3. Ουσιαστικά, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι επειδή ο Καθ' ου επέστρεψε μόνιμα στην Κύπρο από τις αρχές του 2022, ισχύει το πρόγραμμα επικοινωνίας που προνοείται στο διάταγμα ημερομηνίας 16/01/2018, όπως ακριβώς προνοεί ρητά η κοινή δήλωση ημερομηνίας 17/12/2019 στο τελευταίο εδάφιο της. Άρα με βάση τα λεγόμενα της, θα έπρεπε ο Καθ' ου η Αίτηση από τις αρχές του 2022 να παραδίδει την ανήλικη θυγατέρα των διαδίκων στην Αιτήτρια στις 12.00 μ.μ. του Σαββάτου και όχι στις 16.00 μ.μ. Τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας αντικρούει ο Καθ' ου η Αίτηση ο οποίος υποστηρίζει ότι δεν έχει επιστρέψει μόνιμα στην Κύπρο και ούτε έχει σταματήσει να εργάζεται στο εξωτερικό από το 2022, αλλά εξακολουθεί να εργάζεται στο εξωτερικό από το 2019 μέχρι και σήμερα. Σε αντίθεση με την Αιτήτρια, προς τεκμηρίωση των ισχυρισμών του προσκόμισε ως Τεκμήρια 9-12 δέσμη εισιτηρίων αναφορικά με τα ταξίδια του στο εξωτερικό για τα έτη 2020, 2021, 2022 και
4. Περαιτέρω, παρουσίασε σχετικό έντυπο της εταιρείας στην οποία εργάζεται με ημερομηνία 07/03/2022 ως Τεκμήριο 15, με το οποίο φαίνεται η ιδιότητα του ως μέτοχος σε εταιρεία του εξωτερικού στην οποία μεταβαίνει για άσκηση της επαγγελματικής του δραστηριότητας. Συνεπώς, ο Καθ' ου η Αίτηση υποστηρίζει ότι με βάση την δεσμευτική δήλωση ενώπιον του Δικαστηρίου ημερομηνίας 17/12/2019, έχει κάθε έννομο δικαίωμα χωρίς να καταστρατηγεί το όποιο διάταγμα, να έχει επικοινωνία με την θυγατέρα του τα Σάββατα μέχρι τις 16:00 μ.μ. Υπό το φως των πιο πάνω, αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου και παραδεκτό γεγονός ότι κατά τις προαναφερόμενες τρείς ημερομηνίες ο Καθ' ου η Αίτηση παρέδωσε την ανήλικη θυγατέρα του η ώρα 16.00 του Σαββάτου και όχι η ώρα 12.00 όπως προέβλεπε το διάταγμα, προβάλλοντας ότι ήταν σε ισχύ η πρόνοια της κοινής δήλωσης και άρα αυτός θεωρεί ότι δεν παραβίασε την διαταγή του Δικαστηρίου. Αρχικά, το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι το διάταγμα ημερομηνίας 16/01/2018 επιδόθηκε στον Καθ' ου η Αίτηση μόλις στις 26/07/2023, ήτοι σχεδόν δύο μήνες πριν την καταχώρηση της παρούσης υπόθεσης και σχεδόν 5 έτη μετά την έκδοση του, δημιουργώντας εύλογα ερωτηματικά, ενώ η ίδια η Αιτήτρια δεν παρέχει καμία απολύτως εξήγηση για την σοβαρή αυτή καθυστέρηση και την σκοπιμότητα πίσω από αυτήν. Περαιτέρω, αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι τα όσα έχει προβάλει ο Καθ' ου η Αίτηση ως λόγο μη παράδοσης της ανήλικης θυγατέρας του κατά τον χρόνο που προνοεί το διάταγμα ημερομηνίας 16/01/2018, δεν έχουν αντικρουστεί από την Αιτήτρια και ουσιαστικά παρέμειναν αναντίλεκτα. Διαφαίνεται δηλαδή ότι, δεν έχουν αντικρουστεί με την καταχώρηση οποιασδήποτε συμπληρωματικής-απαντητικής ένορκης δήλωσης από την πλευρά της και ούτε με την διεξαγωγή αντεξέτασης του Καθ' ου η Αίτηση επί των ισχυρισμών της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση του. Μέσα από τις εκατέρωθεν θέσεις των διαδίκων, την αλληλογραφία που αντάλλαζαν μέσω των δικηγόρων τους, τις αιτήσεις που καταχωρήθηκαν για τροποποίηση του υφιστάμενου προγράμματος επικοινωνίας με την ανήλικη αλλά και στην βάση του προγράμματος επικοινωνίας που φαίνεται να ακολουθούσαν αδιαλείπτως, προκύπτει ότι η Αιτήτρια ήταν πλήρως ενήμερη για το πρόγραμμα επικοινωνίας της θυγατέρας της με τον πατέρα της από το 2019 μέχρι και σήμερα, και μάλιστα αποδεχόταν την ρύθμιση με την παράταση παράδοσης της για κάθε Σάββατο από τις 12.00 μ.μ. μέχρι τις 16.00 μ.μ. Μάλιστα, δεν παρέχει οποιαδήποτε εξήγηση για την καθυστέρηση που επέδειξε στην προώθηση της παρούσης υπόθεσης για καταφρόνηση του διατάγματος και μόνο για τρείς ημερομηνίες, ενώ όπως η ίδια ισχυρίζεται γνώριζε ότι από το 2022 ο Καθ΄ ου δεν εργάζεται στο εξωτερικό και βρίσκεται μόνιμα στην Κύπρο. Δηλαδή από το 2022 που γνώριζε για την φερόμενη μόνιμη εγκατάσταση του στην Κύπρο, καταχώρησε την παρούσα υπόθεση μόλις στις 21/09/2023 επειδή ο Καθ' ου καθυστέρησε να επιστρέψει την θυγατέρα τους για τέσσερις ώρες σε τρία Σάββατα. Είναι η θέση μου, ότι οι θέσεις και ισχυρισμοί της Αιτήτριας δεν έπεισαν το Δικαστήριο, αφού ήταν γενικοί και αόριστοι. Παραλείπει να παράσχει περισσότερες λεπτομέρειες και να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία, με στόχο να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό της περί επιστροφής του Καθ' ου στην Κύπρο στις αρχές του
5. Περιορίζεται σε μία αναφορά ενάμισι γραμμής στην ένορκη της δήλωση ημερομηνίας 21/09/2023, για να δηλώσει με γενικότητα ότι ο Καθ' ου βρίσκεται απλά στην Κύπρο μόνιμα από τις αρχές του 2022 και ούτε έσπευσε να αντεξεταστεί ο ίδιος επί αυτού του θέματος ή έστω να του υποβληθεί η θέση της Αιτήτριας. Για αυτό και διατηρώ αμφιβολίες για τους πραγματικούς λόγους έγερσης αυτής της διαδικασίας, για τρείς φερόμενες παρακοές ενός δικαστικού διατάγματος, αφού η πρακτική που εφαρμοζόταν μεταξύ των διαδίκων εδώ και αρκετά χρόνια αλλά και η εν γένει συμπεριφορά τους, στηριζόμενη εξάλλου στην κοινή τους δήλωση ημερομηνίας 17/12/2019, καταδεικνύει ότι η επικοινωνία διεξαγόταν ομαλά και χωρίς προβλήματα ή οποιαδήποτε παράπονα. Στην κοινή δήλωση των διαδίκων ημερομηνίας 17/12/2019 αναφέρεται ρητά η φράση «όταν επιστρέψει μόνιμα στην Κύπρο» χωρίς να προνοείται πότε θα επιστρέψει στην Κύπρο και πως θα διαπιστωθεί ότι επέστρεψε ο Καθ' ου στην Κύπρο, ούτως ώστε να τεθούν εκ νέου αυτόματα σε εφαρμογή οι πρόνοιες του διατάγματος επικοινωνίας ημερομηνίας 16/01/
6. Συνεπώς, είναι ξεκάθαρο ότι με βάση τα πιο πάνω δεδομένα, όφειλε η Αιτήτρια να τεκμηριώσει με θετική μαρτυρία και όχι με γενικούς ισχυρισμούς ότι πράγματι ο Καθ' ου έχει κατ' αρχήν επιστρέψει στην Κύπρο και μάλιστα σε μόνιμη βάση και ότι πλέον δεν διαμένει στο εξωτερικό. Η Αιτήτρια στηρίζει ολόκληρη την υπόθεση της στην βάση ενός και μόνο ουσιώδους ισχυρισμού και όφειλε να αποσείσει το βάρος απόδειξης που έφερε με θετική και πειστική μαρτυρία, ώστε να τεκμηριώσει την ενοχή του Καθ' ου η Αίτηση πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως επιτάσσει η σχετική Νομολογία. Στην απόφαση Νεοφύτου -v- Βλάμη Νεοφύτου Έφεση Αρ. 31/2019 ημ.17/12/2020, όπου η υπόθεση αφορούσε μη παράδοση των παιδιών στον Αιτητή από τη μητέρα τους, το Εφετείο επικυρώνοντας την κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου να καταλήξει ότι δεν στοιχειοθετήθηκε το αδίκημα παρακοής πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, επισήμανε τα ακόλουθα։ «Εν προκειμένω, η εφεσίβλητη έδωσε την εκδοχή της χωρίς να αντικρουστεί από τον εφεσείοντα ο οποίος είχε το βάρος απόδειξης. Είναι γι' αυτό το λόγο που το Δικαστήριο, ορθά, κατά την κρίση μας, αναφέρθηκε στην απόφαση Κώστα ν. Κώστα, πιο πάνω. Επρόκειτο για υπόθεση στην οποία, όπως εν προκειμένω δεν δόθηκε μαρτυρία πέραν των ενόρκων δηλώσεων, όπου η εφεσίβλητη αντιστρατευόταν τους ισχυρισμούς του εφεσείοντα, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει ο αναγκαίος βαθμός απόδειξης που απαιτείται σε τέτοιου είδους υποθέσεις». Περαιτέρω, στην Έφεση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου με Αρ. 24/2014 Αλβίνος Βασιλειάδης -και- Άντρης Τριχινά ημερομηνίας 21/05/2018, η υπόθεση αφορούσε παράπονο του εφεσείοντα ότι σε δύο περιπτώσεις, δηλαδή στις 15 Οκτωβρίου 2010 και στις 29 Οκτωβρίου 2010, η εφεσίβλητη παρήκουσε το διάταγμα επικοινωνίας και συγκεκριμένα, ενώ είχε υποχρέωση, δυνάμει του διατάγματος, να επιτρέπει την επικοινωνία του εφεσείοντα με τα παιδιά του στις 4.00 το απόγευμα, τελικώς η επικοινωνία του εφεσείοντα με το γιο του έγινε κατορθωτή στις 4.30, καθότι το παιδί ήταν σε φροντιστήριο αγγλικών. Το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε με το εξής: «Η υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος (mens rea), για ηθελημένη ανυπακοή στο διάταγμα δεν αποδείχθηκε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, μια και πρόθεση της μητέρας δεν ήταν να εμποδίσει την επικοινωνία, αλλά αυτή να καταστεί εφικτή με μια μικρή καθυστέρηση». «Δεν στοιχειοθετήθηκε γι' αυτό το αδίκημα παρακοής, δεν αποδείχθηκε ένοχη διάνοια ως προς το ηθελημένο της παρακοής. Άλλωστε, όπως η ίδια η καθ' ης η αίτηση αναφέρει στην ένορκη δήλωση της, πρότεινε στον αιτητή να επιστρέψει τα παιδιά 20 λεπτά αργότερα, ισχυρισμός που δεν αντικρούστηκε.» Επιπρόσθετα, το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο συμφωνώντας με το πρωτόδικο Δικαστήριο, ανέφερε τα ακόλουθα: «Σε κανένα στάδιο της διαδικασίας και με βάση τα γεγονότα, όπως τα περιέγραψε το Δικαστήριο για τα οποία δεν υπάρχει αντίθετη άποψη, με κανένα τρόπο δεν καταδεικνύουν ηθελημένη ενέργεια της εφεσίβλητης να στερήσει το δικαίωμα επικοινωνίας, που προσδιοριζόταν με βάση το διάταγμα, από τον εφεσείοντα. Υπήρξε μαρτυρία ότι η ιδία έκαμε προσπάθειες για να διαφοροποιήσει τις ώρες του φροντιστηρίου, κάτι το οποίο δεν έγινε εφικτό. Η ιδία πρότεινε στον εφεσείοντα να παραταθεί ο χρόνος επικοινωνίας τις συγκεκριμένες ημέρες, για το διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ των ωρών 4.00 και 4.30, πράγμα το οποίο ο εφεσείων δεν δέχτηκε». Συν τοις άλλοις, το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο καταλήγοντας εξέφρασε τη έντονη δυσαρέσκεια του γιατί όπως χαρακτηριστικά ανέφερε: «οι διάδικοι, οι οποίοι ερίζουν για τη γονική μέριμνα, συμπεριφέρονται ως εάν τα παιδιά τους ήταν αντικείμενα παράδοσης και παραλαβής. Στόχος και σκοπός κάθε γονιού θα πρέπει να είναι η απάμβλυνση του προβλήματος που δημιουργείται σε παιδιά λόγω του χωρισμού των γονιών τους. Η αναγκαία συνεργασία ως προς τη ρύθμιση της επικοινωνίας με τρόπο λογικό θα πρέπει να είναι το πρώτιστο και όχι να εμφανίζονται ενώπιον δικαστηρίου για ένα τόσο μικρό θέμα». Κρίνω σκόπιμο στο σημείο αυτό, να επισημάνω ότι η παρούσα διαδικασία δεν είναι το μέσο για αμφισβήτηση του εκδοθέντος διατάγματος ή οποιωνδήποτε άλλων ρυθμίσεων έχουν συμφωνηθεί από κοινού από τους διαδίκους, έχοντας πλήρη επίγνωση και αποδοχή των προνοιών τους αλλά και των αμοιβαίων υποχρεώσεων των διαδίκων. Εξυπακούεται ότι, από την στιγμή που συνεχίζει να βρίσκεται σε ισχύ το επίδικο διάταγμα ή οποιαδήποτε άλλη ρύθμιση και συμφωνία των διαδίκων, αμφότεροι υποχρεούνται να τηρούν τις υποχρεώσεις τους, οι οποίες απορρέουν από το διάταγμα αυτό και να συνεργαστούν για την ευημερία και το γνήσιο συμφέρον των παιδιών τους. ΚΑΤΑΛΗΞΗ։ Είναι η θέση μου, ότι για να στοιχειοθετηθεί η παρακοή ενός δικαστικού διατάγματος, όπως τονίστηκε κατ' επανάληψη στην σχετική νομολογία, απαιτείται αυτή να αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ταυτόχρονα θα πρέπει να στοιχειοθετηθεί τόσο η αντικειμενική υπόσταση όσο και η υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος της παρακοής του Καθ' ου η Αίτηση στο επίδικο διάταγμα. Αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου, ότι δεν έχει αποδειχθεί οποιαδήποτε παρακοή του επίδικου διατάγματος. Ούτε έχει τεκμηριωθεί οποιαδήποτε ένοχη διάνοια ως προς το ηθελημένο της παρακοής, αφού κρίνω ως πειστική και αξιόπιστη την μαρτυρία και τους ισχυρισμούς του Καθ' ου η Αίτηση, ότι τηρούσε πιστά τις πρόνοιες της κοινής δήλωσης ημερομηνίας 17/12/2019 και επέστρεφε δεόντως την ανήλικη στην Αιτήτρια στις 16.00 μ.μ. αντί στις 12.
7. Διαφαίνεται ότι η αδιάλειπτη πρακτική που ακολουθούσαν τα τελευταία έτη οι διάδικοι καταδεικνύει ότι αυτό ήταν το πρόγραμμα επικοινωνίας που ακολουθείτο πιστά. Συνεπώς, δεν έχω εντοπίσει οποιαδήποτε πρόθεση καταστρατήγησης του επίδικου διατάγματος ή και ηθελημένη πρόθεση παραβίασης του από την πλευρά του Καθ' ου η Αίτηση, αφού κρίνω ως αξιόπιστη και πειστική την δική του θέση, σε αντίθεση με αυτήν της Αιτήτριας. Ούτε έχω εντοπίσει οποιαδήποτε πρόθεση του Καθ' ου η Αίτηση να επιστρέφει πιο αργά, στην Αιτήτρια την ανήλικη θυγατέρα του, γνωρίζοντας και αποδεχόμενος ότι το πράττει κατά παράβαση του δικαστικού διατάγματος, ενώ ούτε έχει παρουσιαστεί οποιαδήποτε μαρτυρία η οποία να επαληθεύει κάτι τέτοιο. Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ ότι οποιαδήποτε αμφιβολία ή ασάφεια στις πρόνοιες, ερμηνεία και ειδικότερα στην εφαρμογή του επίδικου διατάγματος ή και της κοινής δήλωσης-συμφωνίας δεν μπορεί παρά να επενεργήσει υπέρ του προσώπου προς το οποίον απευθύνεται το διάταγμα, ήτοι του Καθ' ου η Αίτηση και όχι βέβαια εναντίον του. Το βάρος απόδειξης της ηθελημένης παρακοής βρισκόταν στους ώμους της Αιτήτριας η οποία όφειλε να αποδείξει τις θέσεις και ισχυρισμούς που επικαλείτο στην ένορκη της δήλωση, με αξιόπιστη, ειλικρινή και επαρκή μαρτυρία. Ελλείψει έστω και στοιχειώδους θετικής μαρτυρίας η οποία να τεκμηριώνει τον ισχυρισμό της Αιτήτριας περί μόνιμης επιστροφής του Καθ' ου η Αίτηση στην Κύπρο και συνεπακόλουθης ενεργοποίησης των προνοιών του διατάγματος επικοινωνίας ημερομηνίας 16/01/2018, ήτοι παράδοσης της ανήλικης στις 12.00 μ.μ. αντί στις 16.00 μ.μ., κρίνω ότι ο εν λόγω ισχυρισμός παρέμεινε έωλος, μετέωρος και ατεκμηρίωτος. Συνεπώς, θεωρώ ότι η εν λόγω μαρτυρία της Αιτήτριας δεν έχει την απαιτούμενη αξιοπιστία και βαρύτητα, ούτως ώστε να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα της παρακοής, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Με βάση τα πιο πάνω, κρίνω ότι δεν έχει στοιχειοθετηθεί ούτε η αντικειμενική αλλά ούτε και η υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος της παρακοής στο επίδικο διάταγμα. Συνεπακόλουθα, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον της Αιτήτριας και υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................. Χ. Πογιατζής, Δ.Ο.Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο