Ε.Λ. ν. Χ.Β.Κ., Αρ. Αίτησης:36/23, 4/3/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΓΟΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Παναγή, Δ. Οικ. Δ Αρ. Αίτησης:36/23 iJ Μεταξύ: Ε.Λ. από τη Λεμεσό Αιτήτριας και Χ.Β.Κ. από τη Λεμεσό Καθ' ου η αίτηση ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 20/6/23 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 4 Μαρτίου, 2024 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την αιτήτρια: κ.κ. ΝΕΟΦΥΤΟΥ & ΝΕΟΦΥΤΟΥ Δ.Ε.Π.Ε Για τον καθ΄ου η αίτηση: κα. Κάτια Πιερούδη Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η αιτήτρια καταχώρησε την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση με την οποία ζητά από το Δικαστήριο να της ανατεθεί η επιμέλεια και φύλαξη των ανήλικων τέκνων των διαδίκων, να καθοριστεί ως τόπος διαμονής των ανηλίκων ο εκάστοτε τόπος διαμονής της, να διατάσσεται ο καθ' ου η αίτηση να υπογράψει συγκατάθεση και/ ή οιονδήποτε έγγραφο απαιτείται ώστε να ταξιδέψει ο ανήλικος Μ.Β. στη Γαλλία, και διαζευκτικά διάταγμα του Δικαστηρίου που να επιτρέπει στα ανήλικα τέκνα των διαδίκων να ταξιδεύουν χωρίς τη γραπτή συγκατάθεση του καθ' ου η αίτηση αλλά μόνο με τη συγκατάθεση της μητέρας. Στις 20/6/23, η αιτήτρια καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση στα πλαίσια της οποίας στις 23/6/23 εκδόθηκε προσωρινό διάταγμα το οποίο επιτρέπει στην αιτήτρια να αποταθεί στο Τμήμα Μετανάστευσης και/ ή σε οποιαδήποτε άλλη Δημόσια Αρχή και/ ή να προβεί σε οποιαδήποτε άλλη ενέργεια με σκοπό την έκδοση διαβατηρίου και/ ή οποιουδήποτε άλλου ταξιδιωτικού εγγράφου για τα ανήλικα τέκνα των διαδίκων χωρίς να απαιτείται η συγκατάθεση του πατέρα των ανηλίκων, καθ' ου η αίτηση. Στις 3/12/23, ο καθ' ου η αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης στην οποία προβάλλει εννέα λόγους για τους οποίους θα πρέπει να ακυρωθεί το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα και συγκεκριμένα ότι: Δεν υφίσταται πλέον λόγος να ζητείται η παράγραφος Α της αίτησης αφού ήδη ο Αύγουστος του 2023 έχει παρέλθει, και ο καθ' ου η αίτηση υπέγραψε πρόσφατα για να ταξιδέψει ο ανήλικος υιός του στη Γαλλία, τα ανήλικα ταξιδεύουν με την ταυτότητα τους σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και γιατί να στερηθεί ο πατέρας το δικαίωμα συγκατάθεσης για έκδοση διαβατηρίων για να ταξιδεύουν τα ανήλικα σε Τρίτη χώρα. Η αίτηση στηρίζεται σε αναληθή και/ ή ανακριβή γεγονότα και αβάσιμους ισχυρισμούς, δεν πληρούνται σωρευτικά οι προϋποθέσεις του Α.32 του Ν.14/60, η αιτήτρια αποκρύβει ουσιώδη γεγονότα σημαντικά τα οποία αν τα γνώριζε το Δικαστήριο δεν θα επέτρεπε την έκδοση οποιουδήποτε διατάγματος στην παρούσα αίτηση. Ο καθ' ου η αίτηση ασκούσε υπεύθυνα όλα τα χρόνια τα γονικά του δικαιώματα και δεν υφίσταται λόγος να του αφαιρεθεί το δικαίωμα της συγκατάθεσης στην έκδοση ταξιδιωτικών εγγράφων των ανήλικων, η αιτήτρια ουδεμία ζημιά θα υποστεί από τη μη έκδοση του διατάγματος και οι αιτούμενες θεραπείες αντίκεινται προς το συμφέρον των ανηλίκων. Τόσο η αίτηση της αιτήτριας όσο και η ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης του καθ' ου η αίτηση υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις τους. Καταβλήθηκαν προσπάθειες για εξεύρεση εξώδικης διευθέτησης οι οποίες τελικά απέτυχαν και η υπό κρίση αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Κατά την ακρόαση της υπό κρίση αίτησης, κανένας από τους ενόρκως δηλούντες αντεξετάστηκε επί του περιεχομένου της ενόρκου δηλώσεως του. Οι συνήγοροι των διαδίκων αρκέστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις και η κάθε πλευρά στήριξε τις θέσεις της με αναφορές σε σχετική νομολογία. Θα πρέπει να αναφέρω ότι το Δικαστήριο μελέτησε τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν μέσω των γραπτών αγορεύσεων των συνηγόρων των διαδίκων πλην όμως δεν χρήζει ανάγκη ειδικής αναφοράς στην εν λόγω επιχειρηματολογία για το λόγο ότι δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αιτιολόγησης την δικαστικής απόφασης. (βλ. BITONIC LTD v. BΑNK OF MOSCOW-BANK JOINT STOCK COMPANY ΠΡΩΗΝ JOINT STOCK COMMERCIAL BANK "BANK OF MOSCOW" (OPEN JOINT-STOCK COMPANY), Πολιτική ΄Εφεση Αρ.117/2018,16/3/2022, Νίκος Οδυσσέα ν. Αστυνομίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 490). Παρατήρησα ότι στις γραπτές αγορεύσεις γίνεται προσπάθεια από αμφότερες τις πλευρές για εισαγωγή νέων ισχυρισμών οι οποίοι δεν δικογραφούνται και για το λόγο αυτό κρίνω ορθό να υπενθυμίσω ότι σύμφωνα με την ισχύουσα νομολογία, οι αγορεύσεις των συνηγόρων δεν αποτελούν μαρτυρικό υλικό προς αξιολόγηση (βλ. Παπαργυρού v Μιχαηλίδου Πολ. Εφ. 215/10, ημερ. 25/1/16). Θα πρέπει επίσης να επισημάνω και να τονίσω ότι το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα επιτρέπει στην αιτήτρια να αποταθεί για την έκδοση διαβατηρίου και ή άλλου ταξιδιωτικού εγγράφου των ανήλικων τέκνων των διαδίκων, χωρίς την γραπτή συγκατάθεση του καθ' ου η αίτηση. Καμία αναφορά γίνεται στο εκδοθέν προσωρινό διάταγμα για ταξίδι των ανηλίκων χωρίς τη γραπτή συγκατάθεση του καθ' ου η αίτηση αφού τέτοιο αίτημα δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου με την μονομερή αίτηση για να αξιολογηθεί. Ο λόγος που έκρινα ότι έπρεπε να ξεκαθαρίσω εξ' υπαρχής το περιεχόμενο του διατάγματος είναι γιατί στις γραπτές αγορεύσεις των συνηγόρων αμφοτέρων των διαδίκων, φαίνεται να υπάρχει μια παρερμηνεία του περιεχομένου του προσωρινού διατάγματος. Στην ένορκη δήλωση της αιτήτριας, η οποία υποστηρίζει την μονομερή αίτηση της, μεταξύ άλλων η αιτήτρια αναφέρει ότι με τον καθ' ου η αίτηση τέλεσαν γάμο στις 13/1/2008 ότι μετά τον γάμο τους εγκαταστάθηκαν στο Κολόσσι, ότι από το γάμο τους απέκτησαν τρία τέκνα τα οποία είναι σήμερα ανήλικα και ότι τέθηκαν σε διάσταση από τον Ιανουάριο του 2022 λόγω της συμπεριφοράς του καθ' ου η αίτηση ο οποίος ασκούσε σωματική και ψυχολογική βία τόσο σε βάρος της όσο και σε βάρος των ανηλίκων. Αναφέρει ότι ο καθ' ου η αίτηση ζει εκτός της συζυγικής κατοικίας μετά από την έκδοση σχετικού διατάγματος απομάκρυνσης του από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού, ενώ η ίδια εξακολουθεί να διαμένει στη συζυγική κατοικία με τα τρία ανήλικα τέκνα της των οποίων έχει τη φύλαξη και φροντίδα. Αναφέρει ότι τα ανήλικα επιθυμούν να πάνε ταξίδι αναψυχής μαζί της τον Αύγουστο του 2023 στα Ιεροσόλυμα, ότι ήδη έκανε τις ενέργειες της και έκλεισε εισιτήρια για να αναχωρήσουν στις 17/8/23 και να επιστρέψουν στις 22/8/23, και ότι ο καθ΄ου η αίτηση αρνείται εκδικητικά και χωρίς λόγο να επιτρέψει στα ανήλικα να ταξιδέψουν με την αιτήτρια και ή να δώσει την συγκατάθεση του για την έκδοση διαβατηρίων και/ ή άλλων σχετικών εγγράφων για την πραγματοποίηση του ταξιδιού. Αναφέρει ότι η άρνηση του καθ' ου η αίτηση να επιτρέψει στα ανήλικα τέκνα τους να ταξιδέψουν θα τα επηρεάσει ψυχοσωματικά που ήδη βιώνουν τον χωρισμό τους και σε περίπτωση που τα παιδιά δεν καταφέρουν να ταξιδέψουν θα είναι το επιστέγασμα της απογοήτευσης τους και η κατάρρευση της ψυχολογικής τους κατάστασης. Αναφέρει ότι δεν υπάρχει κίνδυνος μη επιστροφής των παιδιών στην Κύπρο καθότι οι ανήλικοι θα ταξιδέψουν με την αιτήτρια και η ίδια θα έχει όλη την ευθύνη του ταξιδιού ενώ αναφέρει ότι είναι Αστυνομικός και Κύπρια υπήκοος. Αναφέρει τέλος ότι είναι επείγον και υπάρχει καλό αγώγιμο δικαίωμα και συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις για την έκδοση του διατάγματος το οποίο ζητά. Ο καθ' ου η αίτηση στην ένορκο δήλωση του η οποία υποστηρίζει την ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης του αρνείται ότι άσκησε σωματική και ψυχολογική βία στην αιτήτρια, αντίθετα καταλογίζει τέτοια συμπεριφορά στην αιτήτρια. Αναφέρει ότι υπέγραψε για να ταξιδέψει ο ανήλικος υιός τους Μ.Β στο Παρίσι, ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να υπογράψει μόνο η αιτήτρια για να ταξιδεύουν τα ανήλικα αφού οι διαφορές τους και η χειραγώγηση των ανηλίκων από την αιτήτρια, απομάκρυναν τα ανήλικα από κοντά του, και ότι για την ομαλή ψυχική και συναισθηματική ανάπτυξη των ανηλίκων χρειάζεται η συνεργασία των γονέων. Αναφέρει μεταξύ άλλων ότι είναι προς το συμφέρον των ανηλίκων να συναποφασίζει για τα ταξίδια τους στο εξωτερικό γιατί απέδειξε ότι ενδιαφέρεται για την ασφάλεια και την πρόοδο των τέκνων του, ότι δεν προσπαθεί να εμποδίσει την κοινωνική ζωή των τέκνων τους ούτε τα εμποδίζει να ταξιδεύουν όποτε και όταν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να ωφεληθούν από ένα ταξίδι στο οποίο θα συνδυαστεί η εκπαίδευση η ενημέρωση η μάθηση με την ψυχαγωγία. Αναφέρει ότι ήταν πάντα υπεύθυνος πατέρας και ενεργούσε με σκοπό την ομαλή και ασφαλή ανάπτυξη των ανηλίκων σε όλα τα επίπεδα, και το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια συγκρουσιακή σχέση με την αιτήτρια δεν αποτελεί λόγο να αποκλειστεί από την εν γένει άσκηση της επιμέλειας των ανηλίκων τα οποία αγαπά και για τα οποία ενδιαφέρεται. Αναφέρει επίσης ότι ούτε η αιτήτρια έθεσε στην αίτηση της σοβαρούς λόγους για τους οποίους θα πρέπει να αποκλειστεί ο ίδιος από την άσκηση της επιμέλειας των ανηλίκων και/ ή το δικαίωμα του να δίδει τη συγκατάθεση του προκειμένου να ταξιδέψουν και/ ή να εκδώσουν διαβατήρια και ως εκ τούτου το αίτημα θα πρέπει να απορριφθεί. Αναφορικά με την υπόθεση η οποία εκκρεμεί στη βάση της οποίας εκδόθηκε διάταγμα απομάκρυνσης του, ο καθ' ου η αίτηση αναφέρει ότι αυτό οφείλεται σε μεθοδεύσεις της αιτήτριας η οποία είναι αστυνομικός και όχι στην ανικανότητα του να ασκεί τα γονικά του καθήκοντα. Τέλος αναφέρει ότι δεν υπάρχει το στοιχείο του κατεπείγοντος αφού ήδη έχει εκλείψει ο λόγος για τον οποίο ζητείται το διάταγμα και δεν έχουν τεθεί στοιχεία για άλλους λόγους που να καταδεικνύουν το κατεπείγον όπως ορίζει ο νόμος για την έκδοση προσωρινού διατάγματος, και ότι δεν πρέπει να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα γιατί δεν είναι προς το συμφέρον των ανηλίκων να εκδοθεί διάταγμα αποκλεισμού του από την απόφαση για τα ταξίδια των ανηλίκων και η αιτήτρια δεν θα υποστεί καμία ζημιά από τη μη έκδοση του διατάγματος και ζητά απόρριψη της αίτησης με έξοδα σε βάρος της αιτήτριας. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧH-ΕΞΕΤΑΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ Για να δικαιολογείται η έκδοση προσωρινού διατάγματος στη βάση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 , ως έχει τροποποιηθεί, θα πρέπει να συνυπάρχουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α. Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, β. Ορατή πιθανότητα επιτυχίας του Ενάγοντος στην αγωγή, και γ. ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το διάταγμα. Οι πιο πάνω προϋποθέσεις έχουν αναλυθεί σε έκταση στη νομολογία [βλ. Οδυσσέως v. Pieris Estates
(1982)1 Α.Α.Δ.557 Κυτάλα κ.ά. v. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 (Α) Α.Α.Δ.253, Κ.Ο.Τ. v. Θεωρή
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ.255, M. Ch. Mitsingas Tr. Ltd κ.ά. v. Timberland
(1997)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1791, Parico Aluminium Designs Ltd. v. Muskita Aluminium Co. Ltd. κ.ά.
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ.2015, Γεν. Εισαγγελέας v. Cyfield, Πολ.Εφ.Αρ. Ε52/21,10/2/22, ECLI:CY:AD:2022:A79 κ.α. Η πρώτη προϋπόθεση δεν εξυπακούει τίποτα περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τις έγγραφες προτάσεις. Όσον αφορά τη δεύτερη, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Αυτή έχει ερμηνευθεί να σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Η τρίτη προϋπόθεση, όπως αναλύεται στην υπόθεση Οδυσσέως (ανωτέρω), σχετίζεται με το θέμα επάρκειας της θεραπείας υπό το φως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης. Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε στην M & Ch Mitsingas Trading Ltd v. The Timberland Co [1997] 1 A.A.Δ. 1791: «Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά, με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία.» Το θέμα δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Οδυσσέως (ανωτέρω) το Δικαστήριο, στο τελικό στάδιο, θα πρέπει να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα [βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή v. Χ" Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152]. Στο παρόν στάδιο το Δικαστήριο δεν αποφαίνεται επί αντικρουόμενων θέσεων, ούτε και καταλήγει στην εξαγωγή τελικών ευρημάτων και διαπιστώσεων, πράγμα το οποίο θα πράξει, ασφαλώς, κατά την εκδίκαση της εναρκτήριας αίτησης (βλ.CAT GMBH κ.α. v. AB PCO INV. LTD, Πολ. Εφ. Αρ. Ε9/17, 11/7/2022), ECLI:CY:AD:2022:A
- Ωστόσο, όπως και πάλι η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου υπαγορεύει, το Δικαστήριο μπορεί να αξιολογήσει επιφανειακά το τι έχει τεθεί ενώπιον του προκειμένου να διαπιστώσει κατά πόσο δικαιολογείται η έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος. Σχετική επί του θέματος είναι η απόφαση Λόρδος v. Σιακόλα, Πολ. Έφ. Αρ. Ε143/15, 23/3/2017, ECLI:CY:AD:2017:A
- Υπάρχει επιπλέον η υποχρέωση του αιτητή όταν αιτείται την έκδοση προσωρινού διατάγματος μονομερώς να αποκαλύπτει όλα τα ουσιώδη γεγονότα (βλ. Στυλιανού v. Στυλιανού
(1992)1 (Α) Α.Α.Δ. 583, Σάββα v. Τηλεμάχου
(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2081). Επιπλέον, στις περιπτώσεις μονομερών αιτήσεων πρέπει να καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος το οποίο θα πρέπει να εξετάζεται κατά προτεραιότητα, αφού το Δικαστήριο ακούει μόνο την μια πλευρά, κατά παρέκκλιση της αρχής ότι πρέπει να ακούγονται και οι δύο πλευρές (Βλ. Αμβροσιάδου κ.ά. ν. Coward κ.ά.
(2013)1 (Α) ΑΑΔ 78). Οι προϋποθέσεις που απαιτεί το άρθρο 32 του Ν.14/60 και οι οποίες αναφέρθηκαν ανωτέρω, κρίνονται με βάση τα γεγονότα που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου, αλλά και με βάση τις διατάξεις του Νόμου που διέπει το υπό κρίση θέμα, ο οποίος Νόμος στην προκείμενη περίπτωση είναι ο περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμος 216/90. Σύμφωνα με το Άρθρο 5
(1)(α) του Ν.216/90, η γονική μέριμνα είναι καθήκον και δικαίωμα των γονέων, οι οποίοι το ασκούν από κοινού. Σύμφωνα με το Άρθρο 5
(1)(β) του Νόμου, η γονική μέριμνα περιλαμβάνει τον προσδιορισμό του ονόματος, την επιμέλεια του προσώπου, τη διοίκηση της περιουσίας και την εκπροσώπηση του τέκνου σε κάθε υπόθεση ή δικαιοπραξία που αφορούν το πρόσωπο ή την περιουσία του. Το Άρθρο 9
(1)του Ν.216/90, προνοεί ότι η επιμέλεια του προσώπου του τέκνου περιλαμβάνει ιδίως την ανατροφή και επίβλεψη, τη διαπαιδαγώγηση και εκπαίδευση του καθώς και τον προσδιορισμό του τόπου διαμονής του. Σύμφωνα με το Άρθρο 6
(2)(α), η απόφαση του Δικαστηρίου πρέπει να αποβλέπει προς το συμφέρον του τέκνου, (βλ. Ευγ. Στυλιανού ν. Βασ. Στυλιανού (ανωτέρω), Διευθύντρια Τμήματος Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας ν. Ντούμα κ.ά.
(2001)1 (Γ) ΑΑΔ 1911). Όπως αναφέρθηκε στην απόφαση Κκουφού ν. Κκουφού
(1997)1 (Γ) ΑΑΔ 1588, 1593: «Η διαμόρφωση κρίσης πάνω σε θέματα γονικής μέριμνας είναι έργο λεπτό και σύνθετο. Δεν είναι εγχείρημα που στοχεύει στην απόδοση ευθυνών ή στην επιβολή κύρωσης για μεμπτή συμπεριφορά. Γνώμονας είναι το συμφέρον του ανηλίκου και κατά την εκτίμησή του, προσλαμβάνει σημασία το σύνολο των στοιχείων». Για το ίδιο θέμα στην υπόθεση Ιωαννίδης κ.ά. ν. Ιωαννίδη κ.ά.
(2002)1 (Γ) ΑΑΔ Σελ. 1446, 1452 λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Στη διαδικασία αιτήσεων γονικής μέριμνας δεν υπάρχει το στοιχείο της αντιπαράθεσης μεταξύ των γονέων. Πρόκειται για διαδικασία εξεταστικού χαρακτήρα της οποίας, ο τελικός σκοπός είναι η καλύτερη εξυπηρέτηση της ευημερίας και του συμφέροντος του ανηλίκου. Στα άρθρα 6 και 14 του νόμου, αναφέρεται ότι το κύριο κριτήριο για τη γονική μέριμνα είναι το συμφέρον του τέκνου. Πρόκειται για αρχή η οποία επαναλαμβάνεται συχνά στη νομολογία (βλ. Στυλιανού ν. Στυλιανού (ανωτέρω) και Ιακωβίδης ν. Ιακωβίδη,
(2000)1 ΑΑΔ1108 από την οποία και η πιο κάτω επιγραμματική διατύπωση της αρχής: «Η ύψιστη αρχή που το Δικαστήριο θα πρέπει πάντα να έχει υπόψιν σε τέτοιες υποθέσεις είναι η ευημερία του ανηλίκου»». Σύμφωνα με το Άρθρο 7 του Ν.216/90, αν οι γονείς διαφωνούν κατά την άσκηση της γονικής μέριμνας και το συμφέρον του τέκνου επιβάλλει να ληφθεί απόφαση, αποφασίζει το Δικαστήριο, έπειτα από αίτηση οποιουδήποτε από τους γονείς. Πρέπει να υποδειχτεί ότι το βάρος απόδειξης όσον αφορά στην έκδοση της αιτούμενης θεραπείας που ζητείται με την αίτηση, το φέρει η αιτήτρια η οποία δεν έκανε χρήση του δικαιώματος αντεξέτασης που της παρέχει η Δ.48 Θ. 4
(2), ούτε ζήτησε άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Στην υπόθεση Μαίρη Νίκου Σεβαστού v Εμμανουήλ Νίκου Σεβαστού
(2002)1 Α.Α.Δ. 1980 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Το δικαστήριο δεν μπορούσε να αγνοήσει τον αντινομικό χαρακτήρα της μαρτυρίας της εφεσείουσας. Θα θυμίσω εδώ ότι με την ένορκη δήλωση του, ο εφεσίβλητος αρνήθηκε τους βασικούς ισχυρισμούς της, θέτοντας μια άλλη εκδοχή. Όμως τα θέματα, οι ασάφειες και οι αντιφάσεις παρέμειναν αδιευκρίνιστες, αφού η εφεσείουσα, που είχε το βάρος απόδειξης, με την έννοια που εξηγεί ο δικαστής, δεν έκαμε χρήση του δικαιώματος αντεξέτασης που της παρείχε η Δ.48 θ.4.¨» Αποτελεί λόγο ένστασης του καθ΄ου η αίτηση, ότι δεν πληρούνται σωρευτικά οι προϋποθέσεις του Α.32 του περί Δικαστηρίων Νόμου για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και ότι δεν συντρέχει το στοιχείο του κατεπείγοντος. Δεδομένου ότι, η αίτηση καταχωρήθηκε από την μητέρα των ανηλίκων η οποία είναι μια εκ των φορέων της γονικής μέριμνας των ανηλίκων και προέκυψε διαφωνία των γονέων επί συγκεκριμένης πτυχής της γονικής μέριμνας των ανηλίκων ήτοι της έκδοσης διαβατηρίου και/ ή οποιουδήποτε ταξιδιωτικού εγγράφου των ανηλίκων, κρίνω ότι πληρούνται οι δυο προϋποθέσεις του Α.
- Οι βασικοί ισχυρισμοί που προβάλλει η αιτήτρια προς υποστήριξη της αίτησης της για την έκδοση του αιτούμενου προσωρινού διατάγματος είναι ότι τα ανήλικα επιθυμούν να ταξιδέψουν μαζί της για αναψυχή κατά τον μήνα Αύγουστο του 2023 στα Ιεροσόλυμα, ότι ήδη έκανε τις ενέργειες της και έκλεισε τα εισιτήρια με ημερομηνία αναχώρησης της 17/8/23 και ημερομηνία επιστροφής την 22/8/23, ότι ο καθ' ου η αίτηση αρνείται εκδικητικά και χωρίς λόγο να επιτρέψει στα ανήλικα να ταξιδέψουν και ή να δώσει τη συγκατάθεση του για την έκδοση διαβατηρίων και/ ή άλλων σχετικών εγγράφων για πραγματοποίηση του ταξιδιού και ότι η άρνηση του θα είναι το επιστέγασμα της απογοήτευσης τους και η κατάρρευση της ψυχολογικής τους κατάστασης. Η αιτήτρια στην ένορκη της δήλωση η οποία υποστηρίζει την αίτηση της, και συγκεκριμένα στην παράγραφο 7 αναφέρει τα ακόλουθα: «Ο πατέρας τους αρνείται εκδικητικά και χωρίς κανένα λόγο να επιτρέψει στα ανήλικα παιδιά μας να ταξιδέψουν μαζί μου και/ ή να δώσει τη συγκατάθεση του για έκδοση διαβατηρίων και/ ή άλλων σχετικών εγγράφων για πραγματοποίηση αυτού του ταξιδιού». ( η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου). Σε κανένα σημείο της ενόρκου δηλώσεως της η αιτήτρια αναφέρεται στη γενική στάση που τηρεί ο καθ' ου η αίτηση σε σχέση με το θέμα της έκδοσης διαβατηρίων των ανηλίκων, ή αν υπάρχει οποιαδήποτε άλλη άμεση και επείγουσα ανάγκη για την έκδοση διαβατηρίων χωρίς τη γραπτή συγκατάθεση του καθ΄ου η αίτηση, πλην του προγραμματισμένου ταξιδιού τον Αύγουστο του
- Από τα όσα η ίδια η αιτήτρια αναφέρει, προκύπτει ότι, είναι η άρνηση του καθ' ου η αίτηση να συγκατατεθεί στην έκδοση διαβατηρίων των ανηλίκων για την πραγματοποίηση του συγκεκριμένου ταξιδιού στα Ιεροσόλυμα τον Αύγουστο του 2023, που κατέστησε επιτακτική την καταχώρηση της υπό κρίση μονομερούς αίτησης στα πλαίσια της οποίας η αιτήτρια πέτυχε την έκδοση του προσωρινού διατάγματος. Ο καθ' ου η αίτηση στην παράγραφο 6 της ενόρκου δηλώσεως του που υποστηρίζει την ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης του αναφέρει μεταξύ άλλων: «..Ούτε και η αιτήτρια έχει θέσει στην αίτηση της σοβαρούς λόγους για τους οποίους εγώ θα πρέπει να αποκλειστώ από την άσκηση της επιμέλειας των τέκνων μου και/ ή το δικαίωμα μου να δίνω τη συγκατάθεση μου προκειμένου να ταξιδέψουν και/ ή να εκδώσουν διαβατήρια και ως εκ τούτου το αίτημα θα πρέπει να απορριφθεί». Όπως ήδη ανέφερα, δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιοσδήποτε άλλος λόγος που να δικαιολογεί την έκδοση διαβατηρίων των ανηλίκων χωρίς τη γραπτή συγκατάθεση του καθ' ου η αίτηση, πλην του προγραμματισμένου ταξιδιού στα Ιεροσύλημα τον Αύγουστο του 2023, το οποίο προφανώς και δεν πραγματοποιήθηκε. Δεδομένων των όσων ανέφερα ανωτέρω κρίνω ότι δεν πληρείται η τρίτη προϋπόθεση ενώ παράλληλα τα όσα ανέφερα συναρτώνται άμεσα και με το στοιχείο του κατεπείγοντος το οποίο πλέον δεν υφίσταται. Εν' όψει της πιο πάνω κατάληξης, η μονομερής αίτηση ημερ. 20/6/23 απορρίπτεται και το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα ακυρώνεται. Σε σχέση με τα έξοδα, λαμβάνοντας υπόψιν την πορεία και τη φύση της υπόθεσης, την καθυστέρηση στην καταχώρηση της ένστασης εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση και ασκώντας τη διακριτή μου ευχέρεια κρίνω ορθό η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα έξοδα της. (Υπ.) ............................ Α.Παναγή, Δ. Οικ. Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο