Χ. Α. ν. Α. Α., Αρ. Αίτησης: 126/2023, 30/1/2024

(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Κυτάλα κ. ά. v. Χρυσάνθου κ.α.

(1996)1 (Α) Α.Α.Δ. 253, Κ.Ο.Τ. v. Θεωρή

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 255, M. Ch. Mitsingas Tr. Ltd κ.ά. v. Timberland

(1997)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1791, Parico Aluminium Designs Ltd. v. Muskita Aluminium Co. Ltd. κ. ά.

(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2015 κ.α.]. Η πρώτη προϋπόθεση, δεν εξυπακούει τίποτα περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τις έγγραφες προτάσεις. Όσον αφορά τη δεύτερη, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Αυτή έχει ερμηνευθεί να σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Η τρίτη προϋπόθεση, όπως αναλύεται στην υπόθεση Οδυσσέως (ανωτέρω), σχετίζεται με το θέμα επάρκειας της θεραπείας υπό το φως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης. Είναι δε καθιερωμένη αρχή ότι ο Αιτητής ο οποίος επιδιώκει μονομερώς ένα προσωρινό διάταγμα πρέπει να προσέρχεται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Πρέπει να προβαίνει σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων. Η σημασία της οποίας έχει αναλυθεί σε σειρά αποφάσεων. Το επιστέγασμα της απουσίας αποκάλυψης είναι η κατάργηση του διατάγματος. Το Δικαστήριο αν θεωρήσει ότι η μη αποκάλυψη ήταν ουσιώδης μπορεί να ακυρώσει το προσωρινό διάταγμα που το ίδιο εξέδωσε αρνούμενο ν' ακούσει περαιτέρω τον Αιτητή. Για να ακυρώσει, όμως, το διάταγμα θα πρέπει τα γεγονότα που δεν αποκαλύφθηκαν να ήταν ουσιώδη. Επίσης, θα πρέπει να βρίσκονταν εντός της γνώσης του Αιτητή. [Βλ. Στυλιανού ν. Στυλιανού

(1992)1 Α.Α.Δ. 583, Γρηγορίου κ.α. v. Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, Demstar Ltd. v. Zim Israel Navigation Co. Ltd.

(1996)1 (A) Α.Α.Δ. 597, Μ. & Ch. Mitsingas Tr. Ltd. κ.ά. ν. Timberland Co.

(1997)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1791, Resola (Cyprus) Ltd. v. Χρίστου

(1998)1 (Β) Α.Α.Δ. 598, Σεβαστού ν. Σεβαστού,

(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1980]. Στις περιπτώσεις ακόμα μονομερών αιτήσεων πρέπει να καταδεικνύεται το επείγον του αιτήματος. Εξεταση της αίτησης Προτού ασχοληθώ με την εξέταση των τριών προϋποθέσεων για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, θα εξετάσω την εισήγηση του Καθ' ου η Αίτηση ότι υπήρξε απόκρυψη στοιχείων από τον Αιτητή κατά την υποβολή της αίτησης. Σύμφωνα με την νομολογία η υποχρέωση του Αιτητή για αποκάλυψη όλων των ουσιωδών στοιχείων υφίσταται μόνο στην περίπτωση μονομερούς αίτησης [Cyprus Trading Corporation Ltd v. Zim Israel Navigation Co. Ltd κ.ά.

(1999)1 Α.Α.Δ. 1168]. Θα υπενθυμίσω ότι στην παρούσα υπόθεση, η μονομερής αίτηση επιδόθηκε στον Καθ' ου η Αίτηση με οδηγίες του Δικαστηρίου. Συνεπώς, μετά την επίδοση της στην άλλη πλευρά, η μονομερής αίτηση απώλεσε την υπόσταση της μονομερούς αίτησης και μετατράπηκε σε αίτηση δια κλήσεως [Μαρκιτανής ν. Μουτζούρη

(2000)1 Α.Α.Δ. 923 και Κώστας Σμυρνιός

(2000)1 A.A.Δ. 43]. Επομένως, έχει εφαρμοστεί ο κανόνας της υποχρέωσης αποκάλυψης όλων των ουσιωδών στοιχείων στην περίπτωση αίτησης δια κλήσεως. Και δόθηκε στον Καθ' ου η Αίτηση το δικαίωμα να ακουστεί και να προβάλει τη δική του θέση. Ούτε πρόκειται για περίπτωση όπου εκδόθηκε οποιοδήποτε προσωρινό διάταγμα στη βάση των όσων λέχθηκαν στη μονομερή αίτηση. Εδώ το Δικαστήριο θα αποφασίσει κατά πόσο συντρέοχυν οι προυποθέσεις για την έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος έχοντας τις θέσεις και των δύο πλευρών. Προχωρώ, συνεπώς, να εξετάσω κατά πόσο ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση προσωρινού διατάγματος, έχοντας πάντοτε κατά νου ότι το Δικαστήριο, σε αυτό το στάδιο, δεν ενεργεί ως Δικαστήριο ουσίας και θα πρέπει να αποφεύγει να προβαίνει σε διεξοδική αξιολόγηση της μαρτυρίας και εξαγωγή συμπερασμάτων επί των διαφιλονικούμενων θεμάτων [βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263]. Το άρθρο 33

(2)του Νόμου, ρυθμίζει τη συνέχιση της υποχρέωσης των γονέων για διατροφή του τέκνου τους και μετά την ενηλικίωση του, εφόσον συντρέχουν οι προβλεπόμενες στη διάταξη προϋποθέσεις, δηλαδή: "33

(2)Με απόφαση και σχετική ρύθμιση από το Δικαστήριο ή υποχρέωση των γονέων δυνάμει του εδαφίου

(1)είναι δυνατό να συνεχίσει και μετά την ενηλικίωση του στις περιπτώσεις όπου ειδικές περιστάσεις επιβάλλουν τούτο, όπως σε περίπτωση ανικανότητας ή αναπηρίας του τέκνου ή υπηρεσίας του στην Εθνική Φρουρά ή φοίτηση του σε εκπαιδευτικό ίδρυμα ή επαγγελματική σχολή." Η έκδοση δικαστικής απόφασης βάσει του άρθρου 33

(2)αποτελεί προϋπόθεση για τη συνέχιση της υποχρέωσης. [Βλ Τιτσινίδης v. Τιτσινίδης

(1994)1 Α.Α.Δ. 385, Βουνού v. Βουνού

(1998)1 Α.Α.Δ. 490 και Χρίστου v. Χρίστου

(2000)1 Α.Α.Δ. 1891]. Η εμβέλεια του άρθρου 33

(2)του Νόμου υπήρξε αντικείμενο εξέτασης σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου όπου συνοψίστηκαν οι αρχές άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Στη Βουνού ν. Βουνού (ανωτέρω) αποφασίστηκε ότι η δυνατότητα του τέκνου να δικαιούται σε διατροφή μετά την ενηλικίωση του επαφίεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου και η τελική κατάληξη του αιτήματος πρέπει να είναι το αποτέλεσμα συνυπολογισμού κάθε παράγοντα που προβάλλεται ως σχετικός. Προσθέτει δε, ότι ο ενήλικας έχει μεν δικαίωμα να κάμνει τις επιλογές του, όμως όταν θέλει να αναλάβει άλλος τα έξοδα του, έστω ο πατέρας του, συνυπολογίζονται τα στοιχεία κάτω από το φακό της λογικής, ιδιαίτερα όταν οι οικονομικές δυνατότητες του πατέρα είναι περιορισμένες. Στη Χρυσάνθου .v. Χρυσάνθου

(2011)1 Α.Α.Δ. 1890 αφορούσε αίτημα για προσωρινό διατρφής κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο εξετάζοντας κατά πόσο η κρίση του πρωτόδικου Δικαστήριο λόγους έφεσης αναφορικά την τήρηση των προϋποθέσεων για την έκδοση προσωρινού διατάγματος διατροφής ανέφερε: « Επί της ουσίας τώρα, ο Εφεσείων παραπονείται ότι δεν αιτιολογείται η διαπίστωση του δικαστηρίου ότι επληρούντο οι προϋποθέσεις του Αρθρου 32 για σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Στην απόφαση, λέγει, απλώς παρατίθεται η πρόνοια του Αρθρου 33

(2)του Ν. 216/1990 ότι η υποχρέωση των γονέων μπορεί να συνεχίσει και μετά από την ενηλικίωση του όταν συντρέχουν ειδικές περιστάσεις, όπως η υπηρεσία θητείας στην Εθνική Φρουρά, και δεν εξειδικεύονται τα στοιχεία τα οποία το δικαστήριο θεώρησε σημαντικά για την κατάληξή του. Η σύντομη απάντηση βεβαίως είναι ότι, καθ' όσον ο ίδιος ο νόμος προσδιορίζει τη θητεία στην Εθνική Φρουρά ως ουσιαστικά μια από τις ειδικές περιστάσεις, προκύπτει τεκμήριο ειδικών περιστάσεων ώστε να μην εχρειάζετο, για σκοπούς του Αρθρου 32, περαιτέρω εξειδίκευση. Εν πάση περιπτώσει όμως, υπήρχαν και τα στοιχεία που ο Εφεσίβλητος είχε περιλάβει τόσο στην κυρίως αίτηση όσο και στην αίτηση για ενδιάμεσο διάταγμα, τα οποία παραθέσαμε ανωτέρω και σε συνάρτηση με τα οποία θα εκρίνοντο οι εν λόγω προϋποθέσεις. Τα στοιχεία αυτά δικαιολογούσαν πλήρως την κατάληξη του δικαστηρίου. Παραπονείται ακόμα ο Εφεσείων ότι κακώς το δικαστήριο έκρινε ότι ικανοποιείτο και η άλλη προϋπόθεση του Αρθρου 32 ως προς τη μη δυνατότητα απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, περιοριζόμενο να παρατηρήσει ότι οι ανάγκες του Εφεσίβλητου ήσαν τρέχουσες και δεν θα μπορούσαν να αντικαθίσταντο μεταγενέστερα, ενώ αγνόησε ότι ο Εφεσίβλητος είχε καταθέσεις και είχε διατυπώσει υπερβολικές απαιτήσεις στην αίτησή του. Ούτε σε αυτή την εισήγηση διαπιστώνουμε έρεισμα. Ασφαλώς οι ανάγκες διατροφής ήσαν τρέχουσες και άμεσες και θα διαρκούσαν καθ' όλη τη διάρκεια της θητείας του. Εξ άλλου, το δικαστήριο δεν επεδίκασε όλο το ποσό των €800 μηνιαίως που ο Αιτητής είχε ζητήσει, παρά μόνο εκείνο των €200 μηνιαίως. Ο δε ισχυρισμός του Εφεσείοντα για καταθέσεις του Εφεσίβλητου δεν ετεκμηριώθη. Αυτά καλύπτουν και το επόμενο παράπονο για το ύψος του ποσού των €200 μηνιαίως, στη βάση ότι το δικαστήριο δεν εξηγεί ποία έξοδα θεωρεί απαραίτητα ώστε να δικαιολογείτο αυτό το ποσό. Να σημειωθεί όμως η ύπαρξη του προηγούμενου διατάγματος για €351,70 μηνιαίως που, σε συσχετισμό και με τα άλλα ως άνω δεδομένα, δεν καθιστούσε το ποσό των €200 εκτός των πλαισίων της ευλόγου κρίσεως του δικαστηρίου, προκειμένου μάλιστα περί ενδιάμεσου και όχι τελικού διατάγματος. Tέλος, ο Εφεσείων παραπονείται για το ότι παρανόμως εδόθη αναδρομική ισχύς στο διάταγμα. Αυτό όμως ήταν επιτρεπτό αφού η «αναδρομικότητα» ανέτρεχε στην ημερομηνία καταχώρησης της αίτησης, το οποίο ήταν εύλογο. Να διευκρινίσουμε μόνο, εφ όσον το θέμα ηγέρθη από τους διαδίκους κατά την ακρόαση, ότι, όπως είναι πρόδηλο από την αναφορά στην απόφαση ότι η υποχρέωση για διατροφή μπορεί να συνεχίσει μετά την ενηλικίωση του Εφεσείοντα και «μέχρι την απόλυση του από την Εθνική Φρουρά», ότι το διάταγμα, έστω και αν δεν περιορίσθηκε έτσι, τέτοιας διάρκειας φαίνεται να έγινε αντιληπτό από το Δικαστήριο, αφού μάλιστα η υπηρεσία στην εθνική Φρουρά ήταν και το υπόβαθρο του. Στην απόφαση Χ.Σ. ν. Β.Σ. Έφεση αρ. 9/2019, ημερομηνίας 8/9/2020, που αφορούσε σε αίτηση ενήλικου τέκνου για οικονομική στήριξη του από τον πατέρα του προς το σκοπό φοίτησης σε Πανεπιστήμιο της Αγγλίας, τονίστηκε η αξία της επιμόρφωσης του ατόμου προς το σκοπό της μελλοντικής επαγγελματικής του αποκατάστασης, ιδιαίτερα στο σημερινό ανταγωνιστικό περιβάλλον, καταλήγοντας ότι όταν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα και το παιδί έχει γνήσιο ενδιαφέρον και την ικανότητα να σπουδάσει, ο γονέας, οφείλει να του παράσχει την ευκαιρία. Η έμφαση είναι δική μου. Αναδεικνύεται λοιπόν από τη μαρτυρία που παρουσιάστηκε και τη νομική θεμελίωση της αίτησης ως διατυπώνεται στην εναρκτήρια αίτηση, ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Ο ίδιος ο Νόμος προσδιορίζει τη θητεία στην Εθνική Φρουρά, αλλά και τη φοίτηση του τέκνου σε εκπαιδευτικό ίδρυμα ως περιπτώσεις που το Δικαστήριο δύναται να διατάξει τη συνέχιση της υποχρέωσης των γονέων. Προχωρώ στην εξέταση της δεύτερης προϋπόθεσης. Κατά πόσο υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην εναρκτήρια αίτηση. Στην παρούσα υπόθεση, ο Καθ' ου η Αίτηση παραδέχεται ότι ο γιος του έχει καταταγεί στην Εθνική Φρουρά και επληρώνει την στρατιωτική του θητεία που θα διαρκέσει 14 μήνες. Αναφορικά με την προετοιμασία του για την εισδοχή του στο πανεπιστήμιο ο Καθ' ου η Αίτηση αμφισβητεί ότι ο γιος του παρακολουθεί φροντιστήρια κατά τη διάρκεια του στρατού. Καταλογίζει μάλιστα στο γιο του την ευθύνη για τη συνέχιση των φροντιστήριων. Αν ισχύει αυτό σύμφωνα με τον Καθ' ου η Αίτηση οφείλεται σε αποτυχία του να επιτύχει στον κλάδο που επιθυμούσε κατά το χρόνο που ήταν μαθητής, αναφέροντας ο Καθ' ου η Αίτηση ότι «συνεισέφερα ανελλιπώς στη διατροφή του έτσι ώστε ο Αιτητής να παρακολουθεί τα φροντιστήρια που ήθελε για να προετοιμαστεί για τις εξετάσεις του . .. από ότι φαίνεται ο Αιτητής αντί να επικεντρώνεται στα μαθήματα του και στους στόχους του προτιμούσε να σπαταλά του διαφορετικά με αποτέλεσμα να αποτύχει». Από τα πιο πάνω αβίαστα προκύπτει ότι ο Καθ' ου η Αίτηση ήταν ενήμερος για την επιθυμία του γιου του να σπουδάσει, αλλά και για τη σχολή που είχε θέσει ως στόχο, συνεισφέρε όπως είπε ανελλιπώς για τα φροντιστήρια του. Ως προς τα όσα αποδίδονται στο γιο του για αποτυχία φαίνεται να μην ισχύουν εφόσον ο Αιτητής με συμπληρωματική ένορκη δήλωση επισύναψε την επιτυχία του στις Πανελλαδικές εξετάσεις του 2023 στο Τμήμα Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Πληροφορικής στα Ιωάννινα, στον κλάδο που ο ίδιος επιθυμούσε. Όσον αφορά τα όσα ο Καθ' ου η Αίτηση αναφέρει ότι ο Αιτητής δούλευε κατά τη διάρκεια που ήταν μαθητής και δεν το ανέφερε, αλλά και το ότι δεν μπορούσε να κάνει φροντιστήρια κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας και αν έκανε είναι γιατί δεν πέτυχε κατά τη διάρκεια που ήταν μαθητής, καμία σημασία δεν έχουν, μάλλον τιμή περιποιούν στο παιδί του που ως ανήλικος δούλευε, ενώ η υποχρέωση συντήρησης του εναποτίθετο στους ώμους των γονέων του. Ούτε ασφαλώς είναι μεμπτό ότι κατά τη στρατιωτική του θητεία και στον περιορισμένο χρόνο που είχε από το στρατό παρακολουθούσε φροντιστήρια για να επιτύχει το στόχο του. Είναι προφανές λοιπόν ότι και η 2η προϋπόθεση ικανοποιείται και ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην εναρκτήρια αίτηση του. Όμως και η τρίτη προϋπόθεση ικανοποιείται, αφού οι ανάγκες της διατροφής και συντήρησης του Αιτητή κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας είναι άμεσες και τρέχουσες και δεν μπορούν να καλύφθουν με τα €170 τα οποία όπως αναφέρει ο πατέρας του λαμβάνει ο Αιτητής και με το επίδομα που λαμβάνει η μητέρα του. Περαιτέρω η κατάσταση σε σχέση με τις σπουδές που θα παρακολουθήσει ο Αιτητής έχει αποκρυσταλλωθεί και η συνεισφορά του πατέρα του είναι αναγκαία ώστε να προετοιμαστεί για τη μετάβαση του στα Ιωάννινα με την εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας. Η άρνηση του πατέρα του να συνεισφέρει μετά την ενηλικίωση του με οποιοδήποτε ποσό, αλλά και ο χρόνος που θα χρειαστεί για την ολοκλήρωση της εναρκτήριας αίτησης συνηγορούν προς την έκδοση προσωρινού διάταγματος με το οποίο να ρυθμίζεται η συνεισφορά του τόσο κατά την υπηρεσία του γιου του στο στρατό αλλά και για την κάλυψη των αναγκών κατά τη διάρκεια των σπουδών του. Και ασφαλώς, ο κίνδυνος να μην αρχίσει και/ή να διακοπεί η φοίτηση του Αιτητή σε περίπτωση που δεν έχει χρήματα για τις σπουδές του είναι ορατός. Η φοίτηση του Αιτητή χωρίς τη βοήθεια των γονέων του στις σπουδές του δεν θα μπορεί να εκπληρωθεί. Θεωρώ περαιτέρω δίκαιο και εύλογο όπως εκδοθεί ένα προσωρινό διάταγμα διατροφής, τόσο κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας του Αιτητή, αλλά και κατά τη διάρκεια των σπουδών του. Το οποίο ασφαλώς δεν αντίκειται στο συμφέρον του Αιτητή, ως η θέση του Καθ' ου η Αίτηση στην ένσταση του, γιατί το συμφέρον του Αιτητή είναι, εφόσον έχει τις ικανότητες και την όρεξη, να τύχει τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Καταλήγοντας λοιπόν ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος θα πρέπει να με απασχολήσουν οι οικονομικές δυνατότητες του Καθ' ου η Αίτηση. Όσον αφορά τα εισοδήματα του Καθ' ου η Αίτηση προκύπτει ότι έχει καθαρά εισοδήματα τουλάχιστον €1355, καθαρά εισοδήματα με μεικτά εισοδήματα €1521 σύμφωνα με το Τεκμήριο Α που ο ίδιος παρουσίασε. Δεν είναι η ώρα για να καταλήξω επακριβώς για την εισοδηματική ικανότητα των γονέων του. Ούτε αν ο Καθ' ου η Αίτηση έχει 2η εργασία. Όσον αφορά τη δυνατότητα της μητέρας του Αιτητή φαίνεται στο παρόν στάδιο να μην μπορεί να εργαστεί όμως προηγουμένως είχει εισοδηματική ικανότητα. Θεωρώ με τα πιο πάνω δεδομένα σε αυτό το στάδιο ότι ο Καθ' ου η Αίτηση έχει εισοδήματα και εισοδηματική ικανότητα ικανοποιητική, ώστε να μπορεί να συνεισφέρει με ένα ποσό τόσο κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας του γιου του αλλά και για τις σπουδές του. Και όπως τονίστηκε στην υπόθεση Χ.Σ. ν. Β.Σ. (ανωτέρω) «όταν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα και το παιδί έχει γνήσιο ενδιαφέρον και την ικανότητα να σπουδάσει, ο γονέας, οφείλει να του παράσχει την ευκαιρία». Όσον αφορά τις μηνιαίες ανάγκες του Αιτητή ως περιγράφονται στο σχετικό πίνακα, ο Καθ' ου η Αίτηση απορρίπτει τα έξοδα ως υπερβολικά και είναι δεκαπλάσια από αυτά που έδινε πριν την ενηλικίωση του γιου του, παραλείποντας όμως να αναφέρει ποιο είναι, σύμφωνα τον ίδιο, το εύλογο για τις ανάγκες του Αιτητή ποσό, για την κάλυψη των αναγκών του. Αξιολογώντας λοιπόν σε κάποιο βαθμό και μόνο για σκοπούς της έκδοσης ενός προσωρινού διατάγματος τα στοιχεία που βρίσκονται ενώπιον μου σήμερα και όχι για να καταλήξω επακριβώς στο ύψος των αναγκών του Αιτητή και με δεδομένο ότι ο Αιτητής έχει πετύχει την εισδοχή του σε πανεπιστήμιο και δεν θα έχει άλλα φροντιστήρια, έχοντας περαιτέρω υπόψη μου ότι λαμβάνει και ένα ποσό €170 από την Κυπριακή Δημοκρατία, καταλήγω ότι ο Καθ' ου η Αίτηση θα πρέπει να συνεισφέρει μέχρι ο Αιτητής να εκπληρώσει τη στρατιωτική του θητεία με ένα ποσό των €200 μηνιαίως με την υποχρέωση του ν' αρχίζει από 1/1/2023. Και από 1/10/2023 η συνεισφορά του ν' αυξηθεί στα €500 μηνιαίως για τη διατροφή, συντήρηση και κάλυψη των εξόδων που προκύπτουν από τη φοίτηση του στο Πανεπιστήμιο. Καταλήγοντας στα πιο πάνω ποσά έλαβα υπόψη μου ότι τα ιατρικά έξοδα του Αιτητή μπορούν σε μεγάλο βαθμό να καλυφθούν από το Γενικό Σύστημα Υγείας, ότι η παρακολούθηση μαθημάτων οδήγησης δεν είναι επείγουσα και από δικαστική γνώση ότι θα μπορεί ν' αποταθεί ώστε να λάβει φοιτητική χορηγεία ως βοήθεια για τις σπουδές του. Επίσης ότι θα μπορεί να αναζητήσει σπίτι με χαμηλότερο ενοίκιο. Το ποσό αυτό ως συνεισφορά από τον πατέρα του το θεωρώ εύλογο υπό τις περιστάσεις, για μια μετρημένη φοιτητική ζωή και εντός των οικονομικών δυνατοτήτων του Καθ' ου η Αίτηση, ώστε και ο ίδιος να μπορεί να καλύψει τις προσωπικές του ανάγκες και της νέας συζύγου του και να έχει μια αξιοπρεπή διαβίωση. Λαμβάνοντας επίσης υπόψη μου ότι ο Καθ' ου η Αίτηση συνεισέφερε μέχρι την ενηλικίωση του με τα ίδια εισοδήματα ποσό €350 και κατέβαλλε όπως ο ίδιος αναφέρει ανελλιπώς τα έξοδα για τα φροντιστήρια του. Συνακόλουθα εκδίδεται προσωρινό διάταγμα με το οποίο ο Καθ' ου η Αίτηση διατάσσεται να καταβάλλει στον Αιτητή από 1/1/2024 και κάθε 1η μέρα κάθε επόμενου μηνός με 7 μέρες χάρη και μέχρι 1/9/2024 το ποσό των €200 ως συνεισφορά στα έξοδα διατροφής, συντήρησης κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας και από 1/10/2024 και κάθε 1η μέρα κάθε επόμενου μηνός με 7 μέρες χάρη και νοουμένου ότι ο Αιτητής θα παρουσιάσει στον Καθ' ου η Αίτηση την εγγραφή του στο Πανεπιστήμιο, καταβάλλει στον Αιτητή το ποσό των €500 ως συνεισφορά του στη διατροφή, συντήρηση και φοίτηση του στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων στην Σχολή Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Πληροφορικής. Η υποχρέωση του θα ισχύει μέχρι την ολοκλήρωση των σπουδών του, με βάση το πρόγραμμα φοίτησης και χρόνου σπουδών στο τμήμα αυτό. Το προσωρινό διάταγμα καθίσταται απόλυτο και θα ισχύει μέχρι εκδίκασης της εναρκτήριας αίτησης και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου και εν πάση περιπτώσει, όχι πέραν από την προβλεπόμενη, για τις σπουδές διάρκεια φοίτησης για τον εν λόγω κλάδο σπουδών. Το διάταγμα θα τελεί υπό τον όρο παρουσίασης από τον Αιτητή στον Καθ' ου η Αίτηση βεβαίωσης φοίτησης της στο εν λόγω πανεπιστήμιο και συνέχισης της με την έναρξη κάθε φοιτητικής χρονιάς. Τα έξοδα, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται προς όφελος του Αιτητή και σε βάρος του Καθ' ου η Αίτηση και να καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο