Θ. Π. ν. Α. Ν., Αρ. Αίτησης: 2/2024, 18/9/2024

(10)ετών. Ο γάμος των διαδίκων λύθηκε στις 17/04/

1. Η Αιτήτρια καταχώρησε με εναρκτήρια αίτηση με την οποία ζητά διάταγμα με το οποίο να της παραχωρείται η αποκλειστική χρήση της οικογενειακής στέγης καθώς και διάταγμα που να διατάζει τον Καθ' ου η αίτηση να την εγκαταλείψει και που να απαγορεύει στον Καθ' ου η αίτηση να εισέρχεται σε αυτή. Επίσης, ζητά διατάγματα που να απαγορεύουν στον Καθ' ου η αίτηση «να παρενοχλεί, χρησιμοποιεί ή με άλλο τρόπο επεμβαίνει στην ελεύθερη χρήση της αναφερόμενης κατοικίας από την αιτήτρια». Η Αιτήτρια καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση μονομερώς, αξιώνοντας τις ίδιες θεραπείες σε προσωρινή βάση μέχρι την εκδίκαση της κυρίως αίτησης. Ο Καθ' ου η αίτηση, στον οποίο με οδηγίες του Δικαστηρίου επιδόθηκε η πιο πάνω αίτηση, καταχώρησε ειδοποίηση ένστασης, εγείροντας τους πιο κάτω λόγους ένστασης: «
2. Η αίτηση είναι κατά νόμο και ουσία αβάσιμη, ενοχλητική και εκβιαστική και σκοπό έχει να εκβιάσει και να εξαναγκάσει τον Καθ' ου η αίτηση να απομακρυνθεί από την συζυγική οικία χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός λόγος.
3. H νομική βάση της αίτησης είναι ελλιπής και/ή ελαττωματική και δεν βασίζεται στα σωστά άρθρα των Νόμων που να αιτιολογείται η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και ούτε στους σωστούς Νόμους.
4. H Αιτήτρια στην Ένορκη Δήλωση της ημερομηνίας 7/2/24, δεν αποκαλύπτει πλήρως τα γεγονότα που αφορούν την παρούσα υπόθεση και παραπλανά το Δικαστήριο, θέτοντας ενώπιον του γεγονότα και ισχυρισμούς οι οποίοι είναι ανυπόστατοι, ανεδαφικοί και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, ενώ σκοπό έχουν μόνο να δημιουργήσουν εντυπώσεις, ούτως ώστε να πετύχει η Αιτήτρια την έκδοση ων αιτούμενων διαταγμάτων.
5. Στην Ένορκη Δήλωση της Αιτήτριας δεν αναφέρονται επαρκή γεγονότα που να καταδεικνύουν την ύπαρξη καλής και συζητήσιμης υπόθεσης και δεν καταδεικνύεται οποιαδήποτε διακινδύνευση της Αιτήτριας ή της ανήλικης και/ή κατεπείγον του αιτούμενου διατάγματος.
6. Η Αιτήτρια απέκρυψε από το Δικαστήριο την πραγματική αλήθεια και/'η παρέλειψε να αποκαλύψει στο Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα και δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια.
7. Στην Ένορκη Δήλωση της Αιτήτριας δεν αναφέρονται γεγονότα που να καταδεικνύουν την ύπαρξη ανεπανόρθωτης βλάβης την οποία πιθανόν να υποστεί η Αιτήτρια ή το ανήλικο τέκνο σε περίπτωση μη έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων.
8. Κανένας λόγος για έκδοση του διατάγματος δεν αποκαλύφθηκε και/ή στοιχειοθετήθηκε ώστε να δικαιούται η Αιτήτρια των αιτούμενων διαταγμάτων.
9. Κανένα στοιχείο επείγοντος δεν παρουσιάσθηκε στο Δικαστήριο που να δικαιολογεί την έκδοση προσωρινού Διατάγματος.
10. Δεν έχουν αποκαλυφθεί στοιχεία που προϋποθέτουν την έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων.
11. Η Αιτήτρια δεν έχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση ούτε καλή νομική βάση ούτε έχει καλή υπόθεση ούτε πιθανότητες να πετύχει τις αιτούμενες θεραπείες». Η αίτηση της Αιτήτριας καθώς επίσης και η ένσταση του Καθ' ου η αίτηση, στηρίζονται στις ένορκες δηλώσεις τους. Συνοψίζοντας τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας προκύπτουν τα ακόλουθα: Είναι η θέση της Αιτήτριας ότι η συμβίωση των διαδίκων αρχικά ήταν αρμονική και ότι περί το 2000 ξεκίνησαν τα προβλήματα στη σχέση τους καθότι, όπως ισχυρίζεται, ο Καθ' ου η αίτηση εθίστηκε στο αλκοόλ με αποτέλεσμα να αδυνατεί να εργαστεί και να ασκεί βία στην Αιτήτρια και να δημιουργεί ενστάσεις στο σπίτι. Είναι η θέση της Αιτήτριας ότι η πιο πάνω συμπεριφορά του Καθ' ου η αίτηση είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθούν στην ίδια προβλήματα υγείας καθώς επίσης και ψυχολογικά προβλήματα στην ίδια και στην ανήλικη θυγατέρα τους. Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι από το τέλος του Δεκεμβρίου του 2023 διακόπηκε έγγαμη συμβίωση των μερών καθότι όπως ισχυρίζεται, ο Καθ' ου η αίτηση απείλησε, εκφόβισε και τρομοκράτησε την Αιτήτρια και την ανήλικη με αποτέλεσμα η Αιτήτρια να εγκαταλείψει την συζυγική οικία και να μεταβεί στην οικία της μητέρας της στο χωριό Κ. Δ., παίρνοντας μαζί της την ανήλικη. Η Αιτήτρια αναφέρει ότι η οικία της μητέρας της είναι παλαιά με πολλά προβλήματα και ότι από τα παράθυρα της διαπερνά κρύο και αέρας. Αναφέρει περαιτέρω ότι ο Καθ' ου η αίτηση διαμένει στην συζυγική οικία ενώ θα μπορούσε, κατά την άποψη της, να διαμένει στην οικία των γονιών του στα Λ. Όπως περαιτέρω αναφέρει η Αιτήτρια, η ανήλικη στερείται του δικού της χώρου, έχασε το δικό της δωμάτιο και τα παιχνίδια της από την ημέρα που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την συζυγική οικία. Είναι επίσης η θέση της Αιτήτριας ότι περί τις 20/01/2024 ο Καθ' ου η αίτηση την επισκέφτηκε στο τόπο εργασίας της και άρχισε να την βρίζει, εκβιάζει και απειλεί και η ίδια κατήγγειλε το περιστατικό στην αστυνομία. Αναφέρει επίσης ότι δέχεται καθημερινά απειλές από τον Καθ' ου η αίτηση για να αποσύρει την καταγγελία της. Αναφέρει ότι είναι τρομοκρατημένη και πανικοβλημένη από την συμπεριφορά του Καθ' ου η αίτηση ο οποίος, όπως ισχυρίζεται η ίδια, απειλεί ότι θα την σκοτώσει. Αναφέρει επίσης ότι ο Καθ' ου η αίτηση εργάζεται ως γεωργός και ότι έχει απολαβές ύψους €1.200 μηνιαίως και συνακόλουθα μπορεί να εξασφαλίσει στέγη και ζητά την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων για σκοπούς ορθής απονομής της δικαιοσύνης και για λόγους επιεικείας. Συνοψίζοντας τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του Καθ' ου η αίτηση προκύπτουν τα ακόλουθα: Είναι η θέση του Καθ' ου η αίτηση ότι οι σχέσεις των διαδίκων ήταν πάντοτε αρμονικές μέχρι τον Αύγουστο του 2023, όπου όπως ο ίδιος ισχυρίζεται τον έδιωξε η Αιτήτρια από το συζυγικό κρεβάτι και έτσι επήλθε διάσταση στη σχέση τους. Ο Καθ' ου η αίτηση αρνείται ότι είναι εθισμένος στο αλκοόλ και απορρίπτει τα όσα του αποδίδει η Αιτήτρια. Ισχυρίζεται ότι ο ίδιος πάντοτε αγαπούσε την γυναίκα του και τα παιδιά του και τους φερόταν με αγάπη και σεβασμό και αρνείται ότι ασκούσε οποιασδήποτε μορφής βία. Είναι η θέση του ότι οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας είναι κατασκευασμένοι προκειμένου να πετύχει την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Σε σχέση με την οικία της μητέρας της Αιτήτριας, είναι η θέση του ότι πρόκειται για μεγάλη διώροφη κατοικία που αποτελείται από τέσσερα υπνοδωμάτια, μεγάλη κουζίνα και τραπεζαρία και ότι ανακαινίστηκε πριν από περίπου επτά χρόνια και δεν αντιμετωπίζει κατά τον ίδιο κανένα πρόβλημα. Αντίθετα, αναφέρει ότι η οικία της μητέρας του είναι τουρκοκυπριακή, παλαιά πέρα των εκατό χρόνων και ότι ο ίδιος δεν μπορεί να διαμείνει σε αυτή. Προβάλλει επίσης τη θέση ότι η συζυγική οικία είναι αρκετά μεγάλη και διαθέτει τρία υπνοδωμάτια και έτσι κατά την άποψη του μπορούν να διαμένουν όλοι μαζί, ο καθένας στο δωμάτιο του. Είναι επίσης η θέση του Καθ' ου η αίτηση ότι η Αιτήτρια τον εγκατέλειψε ώστε να έχει τη δική της προσωπική ζωή. Δίνει την δική του εκδοχή για το περιστατικό που αναφέρει η Αιτήτρια ότι συνέβηκε στις 20/01/2024 και αρνείται ότι εκβίασε, ή απείλησε την Αιτήτρια ότι θα την σκοτώσει. Ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι εργάζεται περιστασιακά, καθότι όπως ισχυρίζεται αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα στη σπονδυλική στήλη, και ότι λαμβάνει εισόδημα που δεν ξεπερνά τα €600 μηνιαίως. Όπως εξηγεί, δεν έχει την οικονομική ευχέρεια να ενοικιάσει άλλη οικία. Περαιτέρω, όπως αναφέρει, υποχρεούται να καταβάλλει στην Αιτήτρια το ποσό των €320 ως διατροφή για την ανήλικη θυγατέρα τους δυνάμει προσωρινού διατάγματος. Είναι η θέση του ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και ζητά την απόρριψη της αίτησης. Ο Καθ' ου η αίτηση αντεξετάστηκε επί συγκεκριμένων παραγράφων της ένορκης του δήλωσης. Νομική Πτυχή Οι προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν κατά το άρθρο 32 του Ν.14/60 για να δικαιολογείται η έκδοση προσωρινού διατάγματος είναι οι πιο κάτω: α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία στην αγωγή, και γ) Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη, σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Οι πιο πάνω προϋποθέσεις έχουν αναλυθεί σε έκταση στη νομολογία [βλ. Οδυσσέως v. Pieris Estates

(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Κυτάλα κ.ά. v. Χρυσάνθου κ.α.

(1996)1 (Α) Α.Α.Δ. 253, Κ.Ο.Τ. v. Θεωρή

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 255, M. Ch. Mitsingas Tr. Ltd κ.ά. v. Timberland

(1997)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1791, Parico Aluminium Designs Ltd. v. Muskita Aluminium Co. Ltd. κ. ά.

(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2015 κ.α.] Η πρώτη προϋπόθεση δεν εξυπακούει τίποτα περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τις έγγραφες προτάσεις. Όσον αφορά τη δεύτερη, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Αυτή έχει ερμηνευθεί να σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Η τρίτη προϋπόθεση, όπως αναλύεται στην υπόθεση Οδυσσέως (ανωτέρω), σχετίζεται με το θέμα επάρκειας της θεραπείας υπό το φως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης. Όπως λέχθηκε στην Mitsingas Ltd v. Timberland

(1997)1 ΑΑΔ 1791, «Κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος, είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτητή. .». Όπως υποδεικνύεται στην Οδυσσέως (ανωτέρω) το Δικαστήριο, στο τελικό στάδιο, θα πρέπει να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα [βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή v. Χ" Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152]. Στο στάδιο αυτό, το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία με μόνο σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα και δεν αποφασίζει πάνω στα διαφιλονικούμενα θέματα επί των οποίων θα κριθεί η κυρίως αίτηση (Jonitexo Ltd. v. Adidas

(1984)1 Α.Α.Δ. 263). Οι οποιεσδήποτε διαπιστώσεις στις οποίες προβαίνει το Δικαστήριο, γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος. Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εκδικασθεί η ουσία της (Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beograska Banka D.D.

(1999)1 (A) Α.Α.Δ. 225, 236). Για να δικαιολογείται η άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα αποκλειστικής χρήσης στέγης, θα πρέπει να πληρούνται οι προϋποθέσεις που καθορίζει το άρθρο 17 του Περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμου, που προνοεί τα ακόλουθα : «1) Σε περίπτωση διακοπής της συμβίωσης ή σε περίπτωση που δίνεται γνωστοποίηση στον Επίσκοπο ή στον αρμόδιο θρησκευτικό ηγέτη σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 3 και 10, αντίστοιχα, του περί Απόπειρας Συνδιαλλαγής και Πνευματικής Λύσης του Γάμου Νόμου ή σε περίπτωση που καταχωρείται αγωγή διαζυγίου, το Οικογενειακό Δικαστήριο μπορεί, ύστερα από αίτηση ενός από τους συζύγους, εφόσο το επιβάλλουν λόγοι επιείκειας και ενόψει των ειδικών συνθηκών του καθενός από τους συζύγους και του συμφέροντος των παιδιών, να παραχωρήσει στον ένα σύζυγο την αποκλειστική χρήση ολόκληρου ή τμήματος του ακινήτου που χρησιμεύει ως κύρια διαμονή των ιδίων (οικογενειακή στέγη), ανεξάρτητα από το ποιος από αυτούς είναι κύριος ή έχει απέναντι στον κύριο το δικαίωμα της χρήσης του. Η απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου υπόκειται σε αναθεώρηση, όταν το επιβάλλουν οι περιστάσεις. Αν το δικαίωμα χρήσης της οικογενειακής στέγης πηγάζει από σχέση εργασίας ανάμεσα στον έναν από τους συζύγους και έναν τρίτο, η παραχώρηση της χρήσης της στον άλλο σύζυγο από το Οικογενειακό Δικαστήριο, σύμφωνα με τους όρους της προηγούμενης παραγράφου, μπορεί να γίνει, μόνο εφόσον συναινεί σ' αυτό και ο τρίτος: Νοείται ότι, τα Οικογενειακά Δικαστήρια δύνανται, εφόσον το επιβάλλουν λόγοι επιείκειας και ενόψει των ειδικών συνθηκών του καθενός από τους συζύγους και του συμφέροντος των παιδιών, να παρατείνουν την παραχώρηση σε σύζυγο της αποκλειστικής χρήσης ολόκληρης ή τμήματος της οικογενειακής στέγης ακόμη και μετά από τη λύση του γάμου, για χρονική περίοδο η οποία δεν υπερβαίνει τα δύο

(2)έτη από τη λύση του γάμου». .." Όπως λέχθηκε στην απόφαση Βουνού v. Βουνού

(1995)1 Α.Α.Δ. 168: «Γνώμονας για την άσκηση των εξουσιών του Οικογενειακού Δικαστηρίου βάσει του Άρθρου 17

(1)και

(2)(οικογενειακή στέγη και η χρήση των απαραίτητων για ξεχωριστή εγκατάσταση), είναι η επιείκεια, έννοια συνυφασμένη με τη δικαιοσύνη. Ό,τι ο νομοθέτης επεδίωξε με τις διατάξεις του Άρθρου 17, ήταν ο περιορισμός στο βαθμό του εφικτού των δυσμενών επιπτώσεων για την οικογένεια από τη διακοπή της συμβίωσης». Εξέταση της Αίτησης Όπως αναφέρεται και πιο πάνω, το Δικαστήριο επιλαμβανόμενο της μονομερούς αιτήσεως, δεν εξέδωσε προσωρινό διάταγμα. Αντίθετα, διέταξε την επίδοση της στον Καθ' ου η αίτηση. Συνακόλουθα η μονομερής αίτηση μετατράπηκε σε αίτηση δια κλήσεως (βλ. Κώστας Σμυρνιός 6/2000,

(2000)1 ΑΑΔ 43, Μαρκιτανή ν. Μουτζούρη

(2000)1 ΑΑΔ 923). Συνακόλουθα ο προβαλλόμενος λόγος ένστασης περί μη ύπαρξης του στοιχείου του κατεπείγοντος και περί απόκρυψης δεν μπορούν να πετύχουν (βλ. The Royal Bank of Scotland v. Πλοίου «Kalia», Αγ. Ναυτοδικείου 14/11, 12.1.2002 και Κυριακίδης ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ 2011

(1)ΑΑΔ 816.) Ακολούθως θα εξετάσω το λόγο ένστασης που προβάλλει ο Καθ' ου η αίτηση, ότι στην νομική βάση της υπό κρίσης αίτησης δεν αναφέρονται τα συγκεκριμένα άρθρα των νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας στα οποία στηρίζεται η αίτηση και συνακόλουθα κατά την άποψη του θα πρέπει να απορριφθεί η αίτηση. Ο Περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Διαδικαστικός Κανονισμός του 1990 (2/1990), προνοεί την εφαρμογή των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας για διαδικασίες που αφορούν οποιοδήποτε θέμα για το οποίο δε γίνεται ειδικότερη πρόνοια στον Κανονισμό αυτό (άρθρο 11). Στο Μέρος 23.4 (1β) των νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας καθορίζεται ότι στην αίτηση πρέπει να δηλώνεται η συγκεκριμένη νομοθετική πρόνοια ή ο συγκεκριμένος κανονισμός στα οποία στηρίζεται. Ανάλογη πρόνοια περιλαμβανόταν και στο άρθρο 48.1 των παλαιών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στη νομική βάση της υπό κρίση αίτησης περιλαμβάνεται το άρθρο 17 του Περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμου ( Ν. 23/90), το άρθρο δηλαδή του Νόμου που καθορίζει τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για την έκδοση των αιτούμενων θεραπειών, το οποίο είναι το ουσιαστικό άρθρο στην υπό κρίση περίπτωση, αφού είναι δικαιοδοτικό και δίδει στο Δικαστήριο την εξουσία να εκδώσει διάταγμα αποκλειστικής χρήσης στέγης, καθώς επίσης και το άρθρο 32 του Ν. 14/60, το οποίο περιέλαβε στη νομική βάση μετά από σχετική τροποποίηση, το οποίο προνοεί τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την έκδοση προσωρινού διατάγματος, περιλαμβάνονται επίσης τα σχετικά άρθρα του Περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Διαδικαστικών Κανονισμών Νόμου (Ν. 22/90) και τα άλλα σχετικά άρθρα του (Ν.23/90). Ο Καθ' ου η αίτηση δεν διευκρινίζει ποιες συγκεκριμένες διατάξεις των νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας παραπονιέται ότι παρέλειψε να περιλάβει η Αιτήτρια στην νομική βάση της αίτησης της, ούτε προκύπτει η πρόκληση οποιασδήποτε ζημιάς στην πλευρά του Καθ' ου η αίτηση από αυτή την παρατυπία. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω και έχοντας κατά νου τον πρωταρχικό σκοπό των νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, δεν θα απορρίψω την αίτηση για τον λόγο αυτό. Θα εξετάσω ακολούθως το προβαλλόμενο λόγο ένστασης ότι δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Σε σχέση δε με το κατά πόσο υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την ακρόαση, αυτό θα πρέπει να εξεταστεί σε αναφορά προς το άρθρο 17

(1)του Ν.23/

1. Ο Καθ' ου η αίτηση προωθεί μέσα από την γραπτή αγόρευση του τη θέση ότι δεν αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση καθότι ο γάμος των διαδίκων έχει λυθεί στις 17/04/
2. Η λύση του γάμου των διαδίκων αποτελεί παραδεκτό γεγονός το οποίο αμφότερες οι πλευρές δηλώνουν μέσα από τις γραπτές αγορεύσεις τους. Σύμφωνα με την Νομολογία, διατάγματα αποκλειστικής χρήσης της οικογενειακής στέγης διαρκούν, εκεί όπου εκδίδονται, μέχρι τη λύση του γάμου των συζύγων (Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου

(1996)1 ΑΑΔ 260. Με την νέα τροποποίηση του Περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμου, τα Οικογενειακά Δικαστήρια δύνανται, εφόσον το επιβάλλουν λόγοι επιείκειας και ενόψει των ειδικών συνθηκών του καθενός από τους συζύγους και του συμφέροντος των παιδιών, να παρατείνουν την παραχώρηση σε σύζυγο της αποκλειστικής χρήσης ολόκληρης ή τμήματος της οικογενειακής στέγης ακόμη και μετά από τη λύση του γάμου, για χρονική περίοδο η οποία δεν υπερβαίνει τα δύο

(2)έτη από τη λύση του γάμου. Όπως προκύπτει τόσο η εναρκτήρια όσο και η υπό κρίση αίτηση καταχωρίστηκαν στο χρόνο διάστασης των διαδίκων μετά την αποστολή της σχετικής γνωστοποίησης και πριν από τη λύση του γάμου τους, κρίνω λοιπόν ότι από το δικόγραφο της Αιτήτριας αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Θα προχωρήσω ακολούθως να εξετάσω εάν πληρείται η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60, δηλαδή της ύπαρξης πιθανότητας να δικαιούται η Αιτήτρια σε θεραπεία στην εναρκτήρια αίτηση. Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι περί το 2000 ξεκίνησαν τα προβλήματα στο γάμο τους, ότι ο Καθ' ου η αίτηση εθίστηκε στο αλκοόλ σε τέτοιο βαθμό που αδυνατούσε να εργαστεί, γινόταν βίαιος και της ασκούσε ψυχολογική βία. Όπως ισχυρίζεται, η ανάρμοστη συμπεριφορά που αποδίδει στον Καθ' ου η αίτηση ήταν τέτοια ώστε να δημιουργηθούν στην ίδια σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, συχνές λιποθυμίες και μικρό εγκεφαλικό και ότι αναζήτησε βοήθεια από επαγγελματίες ψυχολόγους τόσο για την ίδια όσο και για το παιδί. Ισχυρίζεται ότι η συμβίωση μαζί του κατέστη πλέον αφόρητη και ότι τον Δεκέμβριο του 2023 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την συζυγική οικία παίρνοντας και την ανήλικη μαζί της, καθότι όπως ισχυρίζεται ο Καθ' ου η αίτηση απείλησε, εκφόβισε και τρομοκράτησε την ίδια και την ανήλικη. Η Αιτήτρια μετέβηκε με την ανήλικη στην οικία της μητέρας της, η οποία όπως αναφέρει είναι παλαιά με πολλά προβλήματα και από τα παράθυρα της διαπερνά κρύο και αέρας και η ανήλικη στερείται του δικού της χώρου και έχασε το δικό της δωμάτιο και τα παιχνίδια της. Αναφέρεται επίσης σε περιστατικό ημερομηνίας 20/01/2024, δηλαδή μετά την διάσταση τους, όπου σύμφωνα με την εκδοχή της Αιτήτριας ο Καθ' ου η αίτηση πήγε στο χώρο εργασίας της και την απείλησε, τρομοκράτησε και εξύβρισε και ως προς τούτο προέβηκε σε σχετική καταγγελία εναντίον του. Επισυνάπτει ως τεκμήριο 1 την βεβαίωση καταγγελίας εναντίον του Καθ' ου η αίτηση για απειλή, ψυχολογική βία και δημόσια εξύβριση. Είναι η θέση της Αιτήτριας ότι ένεκα της βίαιης συμπεριφοράς του Καθ' ου η αίτηση δεν μπορούν να διαμένουν στην ίδια στέγη όλοι μαζί και ότι ο Καθ' ου η αίτηση την τρομοκράτησε και απείλησε ότι θα την σκοτώσει. Ο Καθ' ου η αίτηση απορρίπτει τα όσα του αποδίδει η Αιτήτρια και απορρίπτει τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας περί εθισμού στο αλκοόλ και περί άσκησης βίας ή απειλών εναντίον της Αιτήτριας. Απορρίπτει επίσης όλους τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας περί πρόκλησης ψυχολογικών προβλημάτων και εγκεφαλικού στην ίδια καθώς επίσης και τους ισχυρισμούς της ότι η ανήλικη παρακολουθείται από ειδικό ψυχολόγο, ισχυρισμούς τους οποίους θεωρεί ότι είναι ψευδείς και κατασκευασμένοι από την Αιτήτρια προκειμένου να πετύχει την αίτηση της. Είναι δε η θέση του ότι η συζυγική οικία είναι μεγάλη και μπορούν να διαμένει ο καθένας στο δωμάτιο του. Αντεξεταζόμενος παραδέχτηκε ότι καταναλώνει αλκοόλ, λέγοντας ότι είναι 'κανονικός άνθρωπος' και δίνοντας την δική του εξήγηση σε σχέση με το θέμα αυτό. Σε σχέση με το κατά πόσο εκκρεμούν ποινικές υποθέσεις εναντίον του ανέφερε ότι η Αιτήτρια «έκαμε τις κατηγορίες που έφυε που το σπίτι». Αναφορικά με το περιστατικό ημερομηνίας 20/01/2024, μέσα από την ένορκη του δήλωση δίνει την δική του εκδοχή σε σχέση με το περιστατικό και ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια έφυγε από την συζυγική οικία για να έχει προσωπική ζωή. Δεν είναι η ώρα να προβώ σε πλήρη ανάλυση της μαρτυρίας των διαδίκων και να κατανείμω ευθύνες. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν θα εξετάσει την ουσία της υπόθεσης ούτε θα εξετάσει τους αντικρουόμενους ισχυρισμούς των διαδίκων για να καταλήξει σε τελικά ευρήματα. Η διεργασία αυτή θα επιτελεστεί κατά την εκδίκαση της κυρίως Αίτησης. Ανεξάρτητα του εάν ο Καθ' ου η αίτηση είναι εθισμένος στο αλκοόλ, όπως η Αιτήτρια ισχυρίζεται, ή όχι όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, η παραδοχή κατά την αντεξέταση του ότι καταναλώνει αλκοόλ, έστω με την εξήγηση που ο ίδιος θέλει να δώσει, σε συνδυασμό με την παραδοχή του ότι μετά την διάσταση των διαδίκων, ήτοι στις 20/01/2024 μετέβηκε στο χώρο εργασίας της Αιτήτριας και συνεπώς πράγματι συνέβηκε κάποιο επεισόδιο εκείνη την ημέρα στο χώρο εργασίας της Αιτήτριας μεταξύ των διαδίκων, έστω ακόμη και με την εκδοχή που ο ίδιος θέλει να παρουσιάσει τα γεγονότα, αποτελούν ενδείξεις περί πιθανών απρόβλεπτων κινδύνων για τους διάδικους και την ανήλικη, αν αφεθούν να συγκατοικούν στο ίδιο σπίτι. Από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου, χωρίς να καταλήγω σε οποιαδήποτε ευρήματα σε σχέση με την ουσία της αίτησης αφού αυτή η διεργασία θα γίνει κατά την εξέταση της κυρίως αίτησης, έχω ικανοποιηθεί υπέρ της ένδειξης πιθανότητας επιτυχίας της Αιτήτριας. Όπως έχει ερμηνευθεί, πιθανότητα επιτυχίας σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Σε ό,τι αφορά την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32

(1)ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το ενδιάμεσο διάταγμα παραπέμπω στην απόφαση Mitsingas, ανωτέρω, όπου τονίστηκαν τα πιο κάτω (σελ. 1799): «Όπως επισημαίνεται στην Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231, 240, την οποία το πρωτόδικο Δικαστήριο επικαλείται στην απόφασή του, το κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά, με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου σε θεραπεία». Εφόσον η τρίτη προϋπόθεση δεν πρέπει να συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς στις υποθέσεις των πολιτικών Δικαστηρίων, πόσο μάλλον στις υποθέσεις των οικογενειακών διαφορών όπως η παρούσα ( σχετική η Κατσουρίδης

(1997)1(Α) ΑΑΔ 415,) Η Αιτήτρια, όπως προκύπτει από την μαρτυρία της, εργάζεται σε οικογενειακή ταβέρνα. Η Αιτήτρια δεν αποκάλυψε το εισόδημα της ούτε προέβαλε στην ένορκη της δήλωση οποιοδήποτε ισχυρισμό περί οικονομικής αδυναμίας της ιδίας να ενοικιάσει κάποια οικία για να διαμένει με την ανήλικη έστω προσωρινά μέχρι την εκδίκαση της εναρκτήριας αίτησης. Σημειώνω ότι η γραπτή αγόρευση δεν αποτελεί μέσω εισαγωγής μαρτυρίας. Όπως δε προκύπτει, από την ημέρα που έφυγε από την συζυγική στέγη, διαμένει με την ανήλικη στην οικία της μητέρας της χωρίς να προκύπτει ότι υπάρχει οποιοδήποτε πρόβλημα από την πλευρά της μητέρας της στο να συνεχίσει να τους φιλοξενεί. Η Αιτήτρια προβάλλει μόνο τη θέση ότι η οικία της μητέρας της είναι παλαιά και ότι μπάζει κρύο και αέρας από τα παράθυρα και ότι η ανήλικη αποστερείται τα προσωπικά της αντικείμενα που βρίσκονται στην συζυγική οικία. Στην αντίπερα όχθη, ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι η οικία της μητέρας της Αιτήτριας είναι μεγάλη, διώροφη με τέσσερα υπνοδωμάτια, κουζίνα, τραπεζαρία και ότι ανακαινίστηκε πριν περίπου επτά χρόνια και ότι δεν έχει οποιοδήποτε πρόβλημα. Σε σχέση με την οικία της μητέρας του απαντά ότι είναι πάνω από 100 χρονών, Τουρκοκυπριακή και δεν μπορεί να διαμένει σε αυτή. Ισχυρίστηκε επίσης στην ένορκη του δήλωση ότι ο ίδιος αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα με την σπονδυλική του στήλη και θα πρέπει να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση και έτσι εργάζεται περιστασιακά με τα εισοδήματα του να μην ξεπερνούν τα €600, ενώ δεν αμφισβητήθηκε το γεγονός ότι είναι υποχρεωμένος να καταβάλλει στην Αιτήτρια διατροφή για την ανήλικη θυγατέρα τους ύψους €320, δυνάμει προσωρινού διατάγματος. Αντεξεταζόμενος, απάντησε ότι δεν εργάζεται λόγω του προβλήματος υγείας και ότι κάνει κάτι λίγα πράγματα. Όπως εξήγησε δεν έχει την οικονομική ευχέρεια να ενοικιάσει άλλη στέγη για να διαμένει. Παρότι δεν παρουσίασε οποιοδήποτε αποδεικτικό σε σχέση το πρόβλημα υγείας που ισχυρίζεται ότι αντιμετωπίζει και την ανάγκη για χειρουργική επέμβαση, η Αιτήτρια δεν αντίκρουσε τους πιο πάνω ισχυρισμούς του Καθ' ου η αίτηση, οι οποίοι δεν κλονίστηκαν, ούτε του υποβλήθηκε οτιδήποτε αντίθετο κατά την αντεξέταση του. Αντεξεταζόμενος απάντησε ότι δεν έχει που να μείνει αν φύγει από την οικία, απαντώντας «Γιατί δεν έχω που να πάω να μείνω πάνω στο παγκούι δαμέ έξω». Οι ειδικές συνθήκες του καθενός από τους διαδίκους περιστρέφονται γύρω από τις οικονομικές τους δυνατότητες προς εξεύρεση άλλης στέγης ή και την επάρκεια των λύσεων που προσφέρονται στον καθένα. Όπως προκύπτει από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου, εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και στην πορεία η κυρίως αίτηση αποτύχει, ο Καθ' ου η αίτηση θα βρεθεί στο χρόνο αυτό που θα παρέλθει μέχρι την έκδοση τελικής απόφασης εκτεθειμένος, αφού όπως προκύπτει δεν έχει άλλη στέγη για να διαμείνει και ούτε προκύπτει να διαθέτει την οικονομική δυνατότητα για να ενοικιάσει κάποιο χώρο και αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας το οποίο χρήζει όπως ανέφερε χειρουργικής επέμβασης. Από την άλλη εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και η κυρίως αίτηση πετύχει, η Αιτήτρια, η οποία σε κάθε περίπτωση όπως αναφέρει εργάζεται και συνεπώς λαμβάνει κάποιο εισόδημα το οποίο βέβαια δεν αποκάλυψε στο Δικαστήριο, θα μπορεί εάν δεν επιθυμεί ή εάν δεν δύναται να ενοικιάσει κάποια οικία, να συνεχίσει να διαμένει στο διάστημα αυτό μέχρι την έκδοση της τελικής απόφασης μαζί με την ανήλικη θυγατέρα της στην οικία της μητέρας της, όπου ήδη διαμένουν από τον Δεκέμβριο του 2023, και θα αποστερηθούν στο χρόνο αυτό μόνο τις ανέσεις που τους παρείχε η συζυγική οικία. Υπό το φως των πιο πάνω και υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, η Αιτήτρια δεν με έχει ικανοποιήσει ότι πληρείται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60 και το ισοζύγιο της ευχέρειας γέρνει υπέρ της απόρριψη της αίτησης, για τους λόγους που εξήγησα, ως ενέχουσα τους λιγότερους κινδύνους αδικίας. Η οικογενειακή στέγη θα είναι εκεί και στο στάδιο ακρόασης της εναρκτήριας αίτησης με ανοικτά όλα τα ενδεχόμενα. Η όποια απόφαση μπορεί να ικανοποιηθεί και στο χρόνο εκείνο. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται. Αναφορικά με τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας κρίνω ορθό υπό τις περιστάσεις όπως αυτά ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της εναρκτήριας αίτησης. [Υπ.] .................. Ν. Παπακωνσταντίνου Πότση, Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο