Μ. Δ. ν. E. H. A., Αρ. Αίτησης: 282/2023, 20/3/2024

(1)και στις Γενικές και Συμφυείς Εξουσίες του Δικαστηρίου και συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της Αιτήτριας, ίδιας ημερομηνίας. Το Δικαστήριο αφού ανέγνωσε την αίτηση και την ένορκη δήλωση που την συνοδεύει, διέταξε όπως η αίτηση επιδοθεί στον Καθ' ου η αίτηση. Συνοψίζοντας τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας προκύπτουν τα ακόλουθα: Ο διάδικοι τέλεσαν πολιτικό γάμο στις 18/11/2017 και από τον γάμο τους απέκτησαν την ανήλικη Μ.Ε.Χ η οποία γεννήθηκε στις 20/11/

1. Η Αιτήτρια αναφέρει ότι από τον Ιούλιο του 2023 ο Καθ' ου η αίτηση αγόρασε κατοικία στην Πύλα όπου διέμενε τον περισσότερο χρόνο και ότι από τις 05/10/2023 ο Καθ' ου η αίτηση εγκατέλειψε την συζυγική οικία και βρίσκονται σε διάσταση. Αναφέρει επίσης ότι η ίδια παρέμεινε με την ανήλικη θυγατέρα τους και τα δύο παιδιά από τον πρώτο της γάμο στην συζυγική οικία και ότι ανέλαβε αποκλειστικά την ευθύνη για την ανατροφή και φροντίδα της ανήλικης από την γέννηση της, όπου έκτοτε την ασκεί. Είναι η θέση της ότι ο Καθ' ου η αίτηση δεν επέδειξε ενδιαφέρον για την ανήλικη πριν την διάσταση τους και ότι μετά την διάσταση τους ζητά όπως διανυκτερεύει η ανήλικη μαζί του, κατά την άποψη της σκεπτόμενος την υποχρέωση του για συνεισφορά στην διατροφή της ανήλικης. Θεωρεί ότι η ίδια είναι κατάλληλη και ότι βρίσκεται σε καλύτερη θέση από τον Καθ' ου η αίτηση για να παράσχει στην ανήλικη κατάλληλη φροντίδα και περιποίηση. Αναφορικά με τον Καθ' ου η αίτηση, τον θεωρεί ανεύθυνο και ανίκανο να φροντίζει την ανήλικη. Θεωρεί ότι ο Καθ' ου η αίτηση δεν προσφέρει σταθερό περιβάλλον στην ανήλικη και ότι δεν προσφέρει δωμάτιο για την διαμονή της ανήλικης και κατά την άποψη της η ανήλικη δεν επιθυμεί να μεταβεί στο διαμέρισμα του. Ισχυρίζεται ότι από την ημέρα που η ανήλικη διαμένει με τον Καθ' ου η αίτηση, επιστρέφει στην κατοικία της με νεύρα και δεν έχει σταθερότητα, δεν ακούει, κλαίει με το παραμικρό. Είναι η θέση της Αιτήτριας ότι η συζυγική οικία είναι ευρύχωρη και έχει όλες τις ανέσεις και η ανήλικη έχει συνηθίσει να διαμένει στην συζυγική οικία και νιώθει ασφάλεια και ηρεμία και ότι η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν θα επηρεάσει τον Καθ' ου η αίτηση αφού μπορεί να έχει επικοινωνία με την ανήλικη. Ο Καθ' ου η αίτηση αντέδρασε στην πιο πάνω αίτηση και καταχώρησε ένσταση, προβάλλοντας τους πιο κάτω λόγους ένστασης: «
2. Η Αιτήτρια δεν δύναται να ζητά τελική θεραπεία εν μέσω Ενδιάμεσης Αίτησης (Εκκρεμούσας Διαδικασίας), κάτι που καθιστά την Κυρίως Αίτηση άνευ ουσίας.
3. Δεν συντρέχουν οι λόγοι έκδοσης των προσωρινών Διαταγμάτων.
4. Τα γεγονότα στα οποία στηρίχθηκε η έκδοση των Διαταγμάτων τα οποία περιέχονται στην Ένορκη Δήλωση της Αιτήτριας είναι ψευδή.
5. Η Αιτήτρια παράθεσε ψευδή γεγονότα και/ή απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα και/ή παραπλάνησε το Δικαστήριο.
6. Οι αιτούμενες θεραπείες αντίκεινται προς το συμφέρον του τέκνου.
7. Η Αιτήτρια δεν προσήλθε ενώπιον του Δικαστηρίου με «καθαρά χέρια».
8. Η Αιτήτρια δεν είναι το καταλληλότερο πρόσωπο για να αναλάβει τη φύλαξη του ανήλικου τέκνου, αλλά καταλληλότερο πρόσωπο είναι ο Καθ' ου η Αίτηση.
9. Πουθενά στην Αίτηση ή στην Ένορκο Δήλωση της Αιτήτριας υπάρχουν γεγονότα που να δείχνουν το κατεπείγον ή άλλη ιδιαίτερη περίσταση ούτως ώστε η Αιτήτρια να νομιμοποιείται και να ζητά από το Δικαστήριο να εκδώσει τέτοια Διατάγματα.
10. Πουθενά στην αίτηση ή στην Ένορκο Δήλωση της Αιτήτριας δεν φαίνεται ότι είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθούν τα αιτούμενα Διατάγματα.
11. Η Αίτηση της Αιτήτριας είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη». Συνοψίζοντας τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του Καθ' ου η αίτηση προκύπτουν τα ακόλουθα: Ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι οι σχέσεις του με την ανήλικη είναι άριστες και υπεραγαπά την ανήλικη. Ισχυρίζεται ότι κατά την περίοδο πριν το 2022 φρόντιζε την ανήλικη καθημερινά από το πρωί μέχρι τις 7.00μ.μ εκτός τις ημέρες που ήταν στο παιδικό σταθμό, κάτι το οποίο όπως αναφέρει πράττει μέχρι σήμερα αφού όπως αναφέρει τρεις ημέρες την εβδομάδα η ανήλικη βρίσκεται μαζί του όπου και διανυκτερεύει. Αναφέρει επίσης ότι η ανήλικη μιλά Αγγλικά και δυσκολεύεται να μιλήσει Ελληνικά και αυτό κατά την άποψη του οφείλεται στο ότι, όπως ισχυρίζεται, η Αιτήτρια δεν ήταν παρούσα τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Αναφέρει επίσης ότι κατά την περίοδο της πανδημίας η ανήλικη διέμενε μαζί του κατά την διάρκεια της ημέρας αφού όπως ισχυρίζεται η Αιτήτρια εργαζόταν και επιθυμεί όπως η ανήλικη συνεχίσει να διανυκτερεύει μαζί του. Αρνείται τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας περί ανικανότητας του να φροντίζει την ανήλικη και αναφέρει ότι η ανήλικη με χαρά και ικανοποίηση έρχεται να περάσουν ώρες μαζί. Αναφέρει επίσης ότι ουδέποτε του πέρασε από το μυαλό να φύγει για τον Λίβανο με την κόρη τους, αφού όπως αναφέρει νιώθει ευλογημένος για την ποιότητα ζωής που βρήκε στην Κύπρο και θεωρεί τον εαυτό του Κύπριο πολίτη. Ο Καθ' ου η αίτηση εκφράζει ανησυχία για το περιβάλλον που μεγαλώνει η ανήλικη όταν διανυκτερεύει με την Αιτήτρια αφού όπως ισχυρίζεται η Αιτήτρια είναι γνωστή "influencer" και συνεπώς όπως ισχυρίζεται αυτό έχει ως αποτέλεσμα να είναι συνεχώς η ανήλικη πάνω στο τηλέφωνο της μητέρας της αλλά και σε αυτό που της αγόρασε η μητέρα της. Αναφέρει επίσης ότι σε κάποια video που ανεβάζει η μητέρα της απεικονίζεται και η ανήλικη με αποτέλεσμα, όπως αναφέρει μερικές φορές όταν πηγαίνει σε μέρη με την ανήλικη να την αναγνωρίζουν και να επηρεάζεται η ανήλικη αρνητικά. Αναφέρει επίσης ότι η ανήλικη όταν μένει με την Αιτήτρια, διαμένει στο ίδιο υπνοδωμάτιο με την μεγαλύτερη της αδερφή και όπως ισχυρίζεται υπάρχουν στο δωμάτιο αντικείμενα που δεν αρμόζουν όπως τσιγάρα και αλκοόλ. Ο Καθ' ου η αίτηση αναφέρει ότι αντιλαμβάνεται το πόσο πληγώνεται η ανήλικη που πρέπει να επιλέγει και να αλλάζει συνέχεια περιβάλλον λόγω της διάστασης των γονέων της, όμως κατά την άποψη του η ανήλικη εκφράζει χαρά και ικανοποίηση όποτε πηγαίνει να περάσουν ώρες μαζί. Τέλος, είναι η θέση του ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Κανένας από τους ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκε ούτε καταχωρήθηκαν συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις. Νομική Πτυχή Το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίου Νόμου Ν.14/60 καθορίζει τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να δικαιολογείται η έκδοση προσωρινού διατάγματος , οι οποίες είναι οι ακόλουθες: α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία στην αγωγή, και γ) Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη, σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Οι πιο πάνω προϋποθέσεις έχουν αναλυθεί σε έκταση στη νομολογία [βλ. Οδυσσέως v. Pieris Estates

(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Κυτάλα κ.ά. v. Χρυσάνθου κ.α.

(1996)1 (Α) Α.Α.Δ. 253, Κ.Ο.Τ. v. Θεωρή

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 255, M. Ch. Mitsingas Tr. Ltd κ.ά. v. Timberland

(1997)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1791, Parico Aluminium Designs Ltd. v. Muskita Aluminium Co. Ltd. κ. ά.

(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2015 κ.α.] Η πρώτη προϋπόθεση δεν εξυπακούει τίποτα περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τις έγγραφες προτάσεις. Όσον αφορά τη δεύτερη, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Αυτή έχει ερμηνευθεί να σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Η τρίτη προϋπόθεση, όπως αναλύεται στην υπόθεση Οδυσσέως (ανωτέρω), σχετίζεται με το θέμα επάρκειας της θεραπείας υπό το φως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης. Αν η επιδίκαση αποζημιώσεων στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του Αιτητή, τότε η έκδοση του παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Όπως λέχθηκε στην Mitsingas Ltd v. Timberland

(1997)1 ΑΑΔ 1791, «Κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος, είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτητή». Όπως υποδεικνύεται στην Οδυσσέως (ανωτέρω) το Δικαστήριο, στο τελικό στάδιο, θα πρέπει να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα [βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή v. Χ" Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152]. Στο στάδιο αυτό, το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία με μόνο σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα και δεν αποφασίζει πάνω στα διαφιλονικούμενα θέματα επί των οποίων θα κριθεί η κυρίως αίτηση (Jonitexo Ltd. v. Adidas

(1984)1 Α.Α.Δ. 263). Οι οποιεσδήποτε διαπιστώσεις στις οποίες προβαίνει το Δικαστήριο, γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος. Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εκδικασθεί η ουσία της (Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beograska Banka D.D.

(1999)1 (A) Α.Α.Δ. 225, 236). Στα πλαίσια της εκδίκασης προσωρινού διατάγματος δεν είναι επιτρεπτό για το Δικαστήριο να υπεισέλθει στις εκατέρωθεν αντικρουόμενες εκδοχές των διαδίκων και να τις εξετάσει. (Ν.Γ.Χ. ν. Τ.L., Έφ. Αρ.32/2021, ημερ.23.6.2022). Η επιμέλεια του προσώπου του τέκνου αποτελεί μια πτυχή της γονικής μέριμνας και περιλαμβάνει ιδίως την ανατροφή, επίβλεψη, διαπαιδαγώγηση, εκπαίδευση και τον προσδιορισμό του τόπου διαμονής του τέκνου (άρθρα 5 και 9 του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμου του 1990 (Ν.216/90). Το Άρθρο 7 του Ν.216/90 ορίζει: «7. Αν οι γονείς διαφωνούν κατά την άσκηση της γονικής μέριμνας και το συμφέρον του τέκνου επιβάλλει να ληφθεί απόφαση, αποφασίζει το Δικαστήριο, έπειτα από αίτηση οποιουδήποτε από τους γονείς». Καθοριστικό κριτήριο για την απόφαση του Δικαστηρίου είναι το συμφέρον του ανήλικου. Σχετικό είναι το άρθρο 6 του Ν.216/1990). «6.-

(1)Κάθε απόφαση των γονέων σχετικά με την άσκηση της γονικής μέριμνας πρέπει να αποβλέπει στο συμφέρον του τέκνου.

(2)(α) Στο συμφέρον του τέκνου πρέπει να αποβλέπει και η απόφαση του Δικαστηρίου όταν, κατά τις διατάξεις του νόμου, το Δικαστήριο αποφασίζει σχετικά με την ανάθεση της γονικής μέριμνας ή με τον τρόπο της άσκησης της. (β) Η απόφαση του Δικαστηρίου πρέπει επίσης να σέβεται την ισότητα μεταξύ των γονέων και να μην κάνει διακρίσεις με βάση το φύλο, τη γλώσσα, τη θρησκεία, τις πεποιθήσεις, την ιθαγένεια, την εθνική ή κοινωνική προέλευση ή την περιουσία.

(3)Ανάλογα με την ωριμότητα του τέκνου και στο βαθμό που μπορεί να αντιληφθεί, πρέπει να ζητείται και να συνεκτιμάται η γνώμη του πριν από κάθε απόφαση σχετικά με τη γονική μέριμνα, εφόσον η απόφαση αφορά τα συμφέροντα του». Στο σύγγραμμα Οικογενειακό Δίκαιο, Τρίτη έκδοση, έκδοση 2022 του Απόστολου Σ.Γεωργιάδη, στη σελίδα 606, αναφέρεται: «Η γονική μέριμνα είναι λειτουργικό δικαίωμα, διότι η άσκηση του δεν έχει σκοπό να ικανοποιήσει μόνο τα συμφέροντα του γονέα αλλά πρωτίστως τα συμφέροντα του τέκνου». Επίσης στη σελ. 623 αναφέρεται: «Ως συμφέρον του τέκνου νοείται το σωματικό, υλικό, πνευματικό, ψυχικό, ηθικό και γενικότερα το κάθε είδους συμφέρον που αποσκοπεί στην ανάπτυξη του ανηλίκου σε μια ανεξάρτητη και υπεύθυνη προσωπικότητα. Στο συμφέρον του τέκνου πρέπει να αποβλέπει και η απόφαση του δικαστηρίου, όταν κατά τις διατάξεις του νόμου το δικαστήριο αποφασίζει σχετικά με την ανάθεση της γονικής μέριμνας». Στην υπόθεση Θ. Κκούφου ν. Μ. Κκούφου,

(1997)1 ΑΑΔ 1588, τονίστηκε από το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο ότι «Η διαμόρφωση κρίσης πάνω σε θέματα γονικής μέριμνας δεν είναι εγχείρημα που στοχεύει στην απόδοση ευθύνης ή στην επιβολή κύρωσης για μεμπτή συμπεριφορά, γνώμονας πάντα είναι το συμφέρον του ανηλίκου» . Η βούλησή του παιδιού, αναλόγως της ωριμότητάς του, πρέπει να αναζητείται και να συνεκτιμάται (βλ. Στυλιανού ν. Στυλιανού

(1993)1 ΑΑΔ 130, Πασιαρδή ν. Θεοδοσίου

(2004)1 ΑΑΔ 338, Π. Ε. ν. K R U, Έφεση Αρ. 23/2018, 3/12/2019 ). Εξέταση της αίτησης Καταρχάς, όπως αναφέρεται ανωτέρω, παρότι η αίτηση καταχωρήθηκε μονομερώς διατάχθηκε από το Δικαστήριο να επιδοθεί έτσι απώλεσε τη μονομερή της υπόσταση, (βλ. Κώστας Σμυρνιός

(2000)1 ΑΑΔ 43, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου)Λτδ ν. Νέστωρος Κυριακίδης

(2011)1 ΑΔΔ 816, The Royal Bank of Scotland ν. Πλοίο "KALIA"

(2012)1 ΑΑΔ 6). Η μετατροπή της μονομερούς αίτησης, με την επίδοσή της, σε αίτηση διά κλήσεως αφαιρεί οποιοδήποτε επιχείρημα περί μη συνδρομής του στοιχείου του κατεπείγοντος και περί μη πλήρης αποκάλυψης. Ο Καθ' ου η αίτηση εγείρει επίσης ως λόγο ένστασης ότι με την υπό εξέταση αίτηση, η Αιτήτρια αξιώνει τις ίδιες θεραπείες που αξιώνει με την εναρκτήρια αίτηση. Πράγματι με την ενδιάμεση αίτηση η Αιτήτρια αξιώνει τις ίδιες θεραπείες που αξιώνει με την εναρκτήρια αίτηση, πλην όμως τις αξιώνει σε προσωρινή βάση, χωρίς αυτό να καθορίζει την τύχη της εναρκτήριας αίτησης. Όπως προκύπτει από την Νομολογία (σχετική η Αντώνης Χ"Kωνσταντή [1998] 1 Α.Α.Δ. 1827), δεν αποτελεί απόλυτο απαγορευτικό παράγοντα το γεγονός ότι η ενδιάμεση αίτηση περιλαμβάνει όμοιες θεραπείες με αυτές που ζητούνται με την κυρίως αίτηση. Η νομολογία αναγνωρίζει τη δυνατότητα έκδοσης προσωρινού διατάγματος, όπως εκείνου που ζητείται με την κυρίως αίτηση, όπου τα γεγονότα το επιτρέπουν. Κρίνω λοιπόν ότι ο σχετικός λόγος ένστασης δεν μπορεί να πετύχει. Θα προχωρήσω ακολούθως να εξετάσω εάν πληρούνται οι προϋποθέσεις που απαιτεί το άρθρο 32 του Ν.14/60 σε συνάρτηση με τον περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμο του 1990 (Ν 216/90). Η Αιτήτρια είναι η μητέρα της ανήλικης, δηλαδή ένας εκ των δύο φορέων της γονικής μέριμνας. Οι διάδικοι τελούν σε διάσταση και διαφωνούν ως προς ζητήματα που αφορούν την άσκηση της γονικής μέριμνας της ανήλικης. Κρίνω επομένως ότι η πρώτη και δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32

(1)του Ν.14/60 πληρούνται. Όσον αφορά την ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης, όπως έχει λεχθεί από τη νομολογία, η τρίτη προϋπόθεση δεν πρέπει να συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς στις υποθέσεις των πολιτικών Δικαστηρίων, πόσο μάλλον στις υποθέσεις των οικογενειακών διαφορών όπως η παρούσα. Στην απόφαση Κατσουρίδης ν. Κατσουρίδη

(1997)Α.Α.Δ. 415, τονίστηκαν τα ακόλουθα (σελ. 427): «Ο εφεσείων δεν αμφισβήτησε ούτε την τρίτη προϋπόθεση από τις προϋποθέσεις της επιφύλαξης στο άρθρο 32

(1). Το πρωτόδικο Δικαστήριο αναφέρθηκε στο σύγγραμμα του David Bean, Injunctions, 5η έκδοση σελ. 149 ως προς τη δυνατότητα του Δικαστηρίου για άμεση παρέμβαση με παρεμπίπτον διάταγμα στις περιπτώσεις οικογενειακών διαφορών που απολήγουν σε πράξεις βίας ή που επηρεάζουν την ευημερία ανηλίκων για να καταλήξει πως «οι πληγωμένες σχέσεις και τα τραυματισθέντα συναισθήματα των διαδίκων και των ανηλίκων δεν αποτιμούνται σε χρήμα και δεν αποκαθίστανται μεταγενέστερα». Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι από την διάσταση τους παρέμεινε η ίδια μαζί με την ανήλικη στη συζυγική οικία και έκτοτε διαμένουν εκεί. Ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι τρείς μέρες την εβδομάδα η ανήλικη μένει μαζί του όπου και διανυκτερεύει. Από την μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου δεν προκύπτει κατά πόσο έχουν καθοριστεί επακριβώς από τους διαδίκους οι μέρες που διαμένει η ανήλικη με τον Καθ' ου η αίτηση. Αντίθετα, όπως προκύπτει από την ενώπιον μου μαρτυρία, φαίνεται να υπάρχει αντιπαράθεση μεταξύ των διαδίκων για το θέμα αυτό και αμφότεροι οι διάδικοι ισχυρίζονται στις ένορκες τους δηλώσεις ότι έχουν προβεί στην υποβολή παραπόνου στην αστυνομία ο ένας εναντίον του άλλου για θέματα που σχετίζονται με την φύλαξη της ανήλικης. Σημειώνω ότι οι γραπτές αγορεύσεις δεν αποτελούν μέσω προσαγωγής μαρτυρίας. Στη Σύμβαση περί των Δικαιωμάτων του Παιδιού, η οποία κυρώθηκε με τους περί της Σύμβασης περί των Δικαιωμάτων του Παιδιού (Κυρωτικούς) Νόμους του 1990 και του 2000, καθορίζεται στο άρθρο 3 ότι σε όλες τις αποφάσεις που αφορούν παιδιά και λαμβάνονται, μεταξύ άλλων από τα Δικαστήρια, «Πρέπει να λαμβάνεται πρωτίστως υπόψη το συμφέρον του παιδιού». Στο άρθρο 9

(3)της Σύμβασης ορίζεται ότι: «Τα Συμβαλλόμενα Κράτη οφείλουν να σέβονται το δικαίωμα του παιδιού που ζει χωριστά από τους δύο γονείς του ή από τον έναν από αυτούς, να διατηρεί προσωπικές σχέσεις και να έχει άμεση επαφή με τούς δύο γονείς του, τακτικά, εκτός εάν αυτό είναι αντίθετο με το υπέρτατο συμφέρον του παιδιού». Στη Στυλιανού ν. Στυλιανού

(1993)1 ΑΑΔ 130 λέχθηκε σχετικά: «...η δικαιοδοσία για γονική μέριμνα δεν έχει το στοιχείο της αντιπαράθεσης μεταξύ των γονέων. Αντίθετα, έχει άξονα το κοινό καθήκον των γονέων για τη φροντίδα των παιδιών τους και συνισταμένη την ευημερία των τέκνων». Κρίνω ότι είναι προς το συμφέρον της ανήλικης να ρυθμιστεί άμεσα το θέμα της φύλαξης και του τόπου διαμονής της. Με αυτό τον τρόπο θα αποτραπεί η αναστάτωση και η ταλαιπωρία που προκαλείται στην ανήλικη λόγω της έντονης διαφωνίας των γονιών της και θα επέλθει μια σταθερότητα σε σχέση με το ζήτημα αυτό, μέχρι την εκδίκαση της κυρίως αίτησης όπου το δικαστήριο θα εξετάσει όλα τα διαφιλονικούμενα ζητήματα και θα είναι έτοιμη και η έκθεση του γραφείου ευημερίας και θα ρυθμιστούν με τρόπο τελικό όλα τα ζητήματα που αφορούν την γονική μέριμνα της ανήλικης. Εάν δεν ρυθμιστεί το ζήτημα αυτό άμεσα κρίνω ότι η αναστάτωση και η ταλαιπωρία που θα συνεχίσει να προκαλείται στην ανήλικη λόγω της διαφωνίας των γονιών της δεν θα μπορεί να αποκατασταθεί σε μεταγενέστερο στάδιο. Από τις εκατέρωθεν μαρτυρίες των διαδίκων φαίνεται ότι και οι ίδιοι αναγνωρίζουν ότι προκαλείται αναστάτωση στην ανήλικη. Καταλήγω λοιπόν ότι πληρείται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Όσο αφορά το θέμα της επιμέλειας της ανήλικης, κρίνω ότι αυτό δεν είναι το κατάλληλο στάδιο για να ρυθμιστεί. Το ζήτημα αυτό θα ρυθμιστεί κατά την εκδίκαση της κυρίως αίτησης όπου το Δικαστήριο θα εξετάσει όλα τα διαφιλονικούμενα ζητήματα και θα έχει ενώπιον του το σύνολο της μαρτυρίας, περιλαμβανομένης και της έκθεση του γραφείου ευημερίας. Λαμβάνοντας υπόψη την βαρύνουσα σημασία της γνώμης της ανήλικης και σεβόμενη την προσωπικότητα της και έχοντας υπόψη μου τη σχετική νομολογία, διενήργησα προσωπική συνέντευξη στην ανήλικη, στην παρουσία μόνο του μεταφραστή της ανήλικης και της στενογράφου, η οποία κρατούσε τα πρακτικά της συνέντευξης της ανήλικης. Το περιεχόμενο της συνέντευξης γνωστοποιήθηκε στους δικηγόρους των διαδίκων. Η ανήλική είναι ηλικίας 6 ετών και 3 μηνών περίπου. Μου έδωσε την εικόνα ενός πρόσχαρου και χαρούμενου παιδιού το οποίο όμως αν και ώριμο για την ηλικία του, λόγω του πολύ νεαρού της ηλικίας του, εξακολουθεί να μην διαθέτει ακόμη την απαραίτητη ωριμότητα ώστε να μπορεί να μπορεί να αντιληφθεί το πραγματικό της συμφέρον. Πρόκειται για ένα μικρό παιδάκι. Σε κάθε περίπτωση αυτό που αποκόμισα από την συνέντευξη με την ανήλικη, είναι ότι η ανήλικη τρέφει θετικά αισθήματα αγάπης και προς δύο γονείς, τους οποίους φαίνεται να μην διαχωρίζει. Θα εξετάσω στη συνέχεια το ζήτημα του ισοζυγίου της ευχέρειας. Στη Bacardi & Co. Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1 (B) ΑΑΔ 788, 795 υιοθετείται απόσπασμα από την Films Rover Limited v. Cannon Film Salew Limited

(1987)1 W.L.R 670, όπου αναφέρονται τα εξής: «Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, είτε αυτά είναι απαγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση, με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει ν΄ αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιώδη αρχή ότι το δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν 'εσφαλμένη' με το πιο πάνω νόημα. Οι κατευθυντήριες γραμμές για τη χορήγηση και των δύο ειδών προσωρινών διαταγμάτων πηγάζουν από αυτή την αρχή». Υπό το φως των πιο πάνω καταλήγω ότι η έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος είναι αναγκαία και το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της έκδοσης ενός προσωρινού διατάγματος, αφού με αυτό τον τρόπο θα καθοριστεί, έστω και προσωρινά, ένα σταθερό και μη αμφισβητούμενο πλαίσιο, σε σχέση με την φύλαξη και τον τόπο διαμονής της ανήλικης, με γνώμονα πάντοτε την ευημερία της ανήλικης, μέχρι την εκδίκαση της κυρίως αίτησης, όπου το δικαστήριο θα υπεισέλθει πλέον στην ουσία της υπόθεσης, θα εξετάσει όλους τους αντικρουόμενους ισχυρισμούς και θα έχει και την έκθεση του γραφείου ευημερίας και θα αποφασιστούν και ρυθμιστούν με τρόπο τελικό οι πτυχές της γονικής μέριμνας και επιμέλειας της ανήλικης. Όπως αναφέρω και πιο πάνω, με την έκδοση προσωρινής θεραπείας δεν αποφασίζεται η ουσία της υπόθεσης και όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην κυρίως αίτηση παραμένουν ζωντανά και θα αποφασιστούν όταν εξεταστεί η ουσία της υπόθεσης (Βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka, D. D.

(1999)1 (Α) ΑΑΔ 225). Στα πλαίσια της παρούσας αίτησης δεν θα εκδώσω οποιοδήποτε διάταγμα επικοινωνίας του Καθ' ου η αίτηση με την ανήλικη, πλην όμως ο Καθ' ου η αίτηση είναι ελεύθερος να αποταθεί στο Δικαστήριο για τη ρύθμιση του θέματος αυτού. Συνακόλουθα, Εκδίδεται προσωρινό διάταγμα με το οποίο ανατίθεται η φύλαξη της ανήλικης θυγατέρας των διαδίκων Μ.Ε.Χ στην Αιτήτρια. Εκδίδεται, περαιτέρω, προσωρινό διάταγμα με το οποίο καθορίζεται ως τόπος διαμονής της ανήλικης, ο εκάστοτε τόπος διαμονής της Αιτήτριας εντός της Επαρχίας Λάρνακας. Τα πιο πάνω διατάγματα καθίσταται οριστικά και θα ισχύουν μέχρι την εκδίκαση της κυρίως αίτησης ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Η αιτούμενη θεραπεία ως προς την επιμέλεια απορρίπτεται. Ενόψει των περιστάσεων της παρούσας υπόθεσης κρίνω ορθό όπως τα έξοδα είναι στην πορεία της εναρκτήριας αίτησης. [Υπ.] ........... Ν. Παπακωνσταντίνου Πότση, Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο