Α.Α.Χ. ν. D.Z.Χ., Αρ. Αίτησης 141/2023, 20/3/2024 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΓΟΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Πογιατζή Δ. Οικ. Δ. Αρ. Αίτησης։ 141/2023 i-Justice Μεταξύ: Α.Α.Χ. Αιτητή και D.Z.Χ. Καθ' ης η αίτηση ---------------------- Ημερομηνία: 20/03/2024 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Αιτητή: κα Μενοίκου για Αλέξανδρος Χρ. Αλεξάνδρου Για την Καθ' ης η Αίτηση։ κα Γεωργία Παπασάββα Ex- tempore Α Π Ο Φ Α Σ Η (ως προς τα έξοδα) Στις 11/08/2023, ο Αιτητής καταχώρησε εναρκτήρια αίτηση με την οποία αξίωνε από το Δικαστήριο την έκδοση των ακόλουθων διαταγμάτων։ Α. Διάταγμα με το οποίο να ακυρώνεται και/ή τροποποιείται το Διάταγμα ημερ. 23/08/2018 το οποίο εκδόθηκε στα πλαίσια της αίτησης γονικής μέριμνας του Οικογενειακού Δικαστηρίου Πάφου υπ' αριθμό 110/
- Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να ρυθμίζει την άσκηση της γονικής μέριμνας της ανήλικης θυγατέρας των διαδίκων Ν.Χ. Γ. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να ανατίθεται η φύλαξη, φροντίδα και επιμέλεια της ανήλικης Ν.Χ. στον Αιτητή και/ή να καθορίζεται ως τόπος διαμονής της ανήλικης ο εκάστοτε τόπος διαμονής του Αιτητή εντός του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας και/ή διαζευκτικά διάταγμα του Δικαστηρίου που να ρυθμίζει εκ νέου την επικοινωνία του Αιτητή με την ανήλικη θυγατέρα του Ν.Χ. Δ. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύεται η έξοδος της ανήλικης Ν.Χ. ημερ. Γεννήσεως 04/10/2007 με Α.Δ.Τ. [ ] και αριθμό Βουλγάρικου Διαβατηρίου [ ] εκτός δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου τούτου και/ή όπως η Καθ' ης η Αίτηση στερηθεί του δικαιώματος μεταφοράς της ανήλικης θυγατέρας των διαδίκων Ν.Χ. εκτός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου τούτου χωρίς την γραπτή συγκατάθεση του Αιτητή. Στα πλαίσια της πιο πάνω εναρκτήριας αίτησης, ο Αιτητής καταχώρησε ταυτόχρονα μονομερή αίτηση ημερομηνίας 11/08/23 με την οποία αιτείτο την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων με τα οποία να απαγορεύεται η έξοδος της ανήλικης από την Κύπρο και το όνομα της να εγγραφεί στον κατάλογο των προσώπων των οποίων η έξοδος τους από το έδαφος της Δημοκρατίας απαγορεύεται. Το Δικαστήριο, αφού εξέτασε μονομερώς την πιο πάνω ενδιάμεση αίτηση, προχώρησε στην έκδοση των αιτούμενων προσωρινών διαταγμάτων στις 14/08/
- Στις 20/10/2023 μετά από την ακρόαση της εν λόγω ενδιάμεσης αιτήσεως και του εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος το παρόν Δικαστήριο προχώρησε στην ακύρωση του προσωρινού διατάγματος και την απόρριψη των αιτούμενων θεραπειών στο σύνολο τους, επιδικάζοντας τα έξοδα της διαδικασίας υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και να καταβληθούν μετά την εκδίκαση της εναρκτήριας Αίτησης. Στις 11/03/2024 οι συνήγοροι του Αιτητή ζήτησαν την άδεια του Δικαστηρίου για να αποσύρουν την εναρκτήρια Αίτηση άνευ βλάβης και η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα έξοδα της. Η πλευρά της Καθ' ης η Αίτηση δεν έφερε ένσταση, εν τούτοις απαίτησε να επιδικαστούν υπέρ της τα έξοδα της παρούσης. Επειδή οι προσπάθειες για εξεύρεση συμβιβαστικής λύσης όσον αφορά την επιδίκαση των εξόδων δεν καρποφόρησαν, το Δικαστήριο ζήτησε από τους συνηγόρους των διαδίκων να αγορεύσουν επί του ζητήματος πριν να εκδώσει την απόφαση του επί του θέματος των εξόδων. Ακολούθως, το Δικαστήριο αφού άκουσε τους συνηγόρους των διαδίκων απέρριψε ως αποσυρθείσα την παρούσα εναρκτήρια Αίτηση άνευ βλάβης και παρέμεινε προς απόφαση το ζήτημα των εξόδων στην βάση των προαναφερόμενων δεδομένων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ։ Στο άρθρο 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου, 14/1960, ως τροποποιήθηκε καθορίζεται η εξουσία της επιδίκασης εξόδων από το Δικαστήριο ως ακολούθως։ «Τα έξoδα oιασδήπoτε πoλιτικής διαδικασίας ή τα σχετιζόμεvα πρoς αυτήv, εvώπιov oιoυδήπoτε δικαστηρίoυ, εκτός εάv άλλως πρoβλέπεται υπό oιoυδήπoτε εκάστoτε ισχύovτoς vόμoυ ή δευτερoγεvoύς voμoθεσίας, θα τελoύv υπό τηv διακριτικήv εξoυσίαv τoυ δικαστηρίoυ και τo δικαστήριov θα έχη πλήρη εξoυσίαv vα απoφασίζη υπό τιvoς και κατά τιvα έκτασιv τα τoιαύτα έξoδα θα πληρωθώσι ». Επιπρόσθετα, με βάση την Διαταγή 59, θ.1 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών։ «Subject to the provisions of any law or Rules, the costs of and incident to any proceeding shall be in the discretion of the Court or Judge, who may authorize an executor, administrator or trustee who has not unreasonably instituted, or carried on, or resisted any proceeding, to have his costs paid out of a particular estate or fund». Περαιτέρω, ως προς τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου σε σχέση με την επιδίκαση των εξόδων, ιδιαίτερα διαφωτιστικά είναι τα όσα καταγράφονται στο σύγγραμμα 'The Annual Practice 1959' σελ. 1822: «Discretion to be exercised Judicially: Wide though the discretion is, it is a judicial discretion, and must be exercised on fixed principles, that according to rules of reason and justice not according to private opinion». Στην Μαυρονικόλα ν. Ξάνθου,
(2016)1 Α.Α.Δ. ημερομηνίας 07/06/2016, το Ανώτατο Δικαστήριο επισήμανε τα ακόλουθα σε σχέση με το ζήτημα των εξόδων։ «Το θέμα των εξόδων ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία πρέπει να ασκείται δικαστικά και όχι αυθαίρετα. Ο κανόνας ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης, τυγχάνει εφαρμογής και σε ενδιάμεσες αποφάσεις, όπως αυτή του πρωτόδικου Δικαστηρίου, η οποία επέλυσε οριστικά το ζήτημα της παρακοής στο διάταγμα του Δικαστηρίου που τέθηκε με την αίτηση του εφεσίβλητου (βλ. Δημοκρατία v. Milouca Motor Trading Ltd
(2000)1 A.A.Δ. 630). Απόκλιση από τον κανόνα δικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχουν ικανοί λόγοι, οι οποίοι ανάγονται στη γενεσιουργό αιτία της πρόκλησης του συνόλου ή μέρους των εξόδων της δίκης, όπως, για παράδειγμα, στην περίπτωση που διάδικος συνέβαλε αδικαιολόγητα στη διόγκωση των εξόδων της δίκης για λόγους που δεν σχετίζονταν με το αποτέλεσμα (βλ. Spinneys Cyprus Ltd v. Χρίστου κ.ά
(2004)1 Α.Α.Δ. 1833, Θρασυβούλου v. Arto Estates Ltd
(1993)1 A.A.Δ. 12 και Χρυσοστόμου v. Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού Λτδ
(2015)1 Α.Α.Δ. 2221). Περαιτέρω, στην Μάρω Ζαβρού ν. Ελενίτσας Μιχαηλίδου
(1996)1 Α.Α.Δ. 477, υποδείχθηκαν τα ακόλουθα։ «Η έκδοση διαταγής για έξοδα εμπίπτει στη διακριτική εξουσία του εκδικάζοντος δικαστηρίου. Στην άσκηση αυτής της εξουσίας προέχει ο κανόνας λογικής σύμφωνα με τον οποίο τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Τόσο μάλιστα είναι ισχυρός που από μόνος του παρέχει την αιτιολόγηση στην κάθε αντίστοιχη εξέλιξη χωρίς να παρίσταται ανάγκη εξειδίκευσης. Παρέκκλιση δικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχει άλλη επαρκής περίσταση που πρέπει βέβαια να εκτίθεται». Έχει επίσης νομολογηθεί ότι η διαγωγή και η συμπεριφορά των διαδίκων καθώς και η υπαιτιότητα τους στην δημιουργία των εξόδων είναι παράγοντες που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας. Επιπρόσθετα, στην καθοδηγητική υπόθεση Νίτσα Θρασυβούλου v. Arto Estates Limited
(1993)1 Α.Α.Δ. 12, υποδείχθηκαν τα ακόλουθα: «Είναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων. Κλασσικό παράδειγμα εξαίρεσης από τον κανόνα αποτελεί η περίπτωση επιτυχόντα διαδίκου ο οποίος συμβάλλει με το χειρισμό της υπόθεσής του στην αύξηση των εξόδων της δίκης· σ' εκείνη την περίπτωση δικαιολογείται ο μετριασμός της εφαρμογής του κανόνα (τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα) και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ώστε να αντανακλάται η συμβολή του επιτυχόντα διαδίκου στη διόγκωση των εξόδων. Δεν είναι όμως παραδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο. Όπως τονίστηκε στη Georghios Ε. Glykys v. Ioannis Stylianou Ioannides (1959 - 60) 24 C.L.R. 220, η επίδειξη καλής προαίρεσης (kindness) από το δικαστήριο προς τον αποτυχόντα διάδικο προς μετριασμό αισθημάτων πικρίας του αποτυχόντα διαδίκου, δε συνιστά δικαστική άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου». Στην καθοδηγητική αγγλική απόφαση στην υπόθεση J.T. Stratford & Son Ltd v. Lindley and Others (No.2)
(1969)3 All E.R. 1122, υποδείχθηκαν οι βασικές παράμετροι για τον τρόπο που το Δικαστήριο μπορεί να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια, όταν μια υπόθεση δεν έχει προχωρήσει σε εκδίκαση και έχει αποσυρθεί։ «The plain fact is that, when the House of Lords made the order for "costs in the cause", they anticipated that the case would go to trial for adjudication on the merits. It was a case that was finely balanced. A slight turn in the evidence might make all the difference. So the House thought it right to make the costs of the interlocutory proceedings depend on who won or lost in the main action. But a situation has arisen which they never envisaged. Counsel for the plaintiffs has urged us to award the plaintiffs the costs because they would very probably have won if the action had been tried on its merits. I decline to go into that question. We cannot try the action at this stage. I put aside the respective merits of the dispute. I ask simply: what is to be done in a situation which the House of Lords did not envisage? I think that we should not dismiss the action under RSC, Ord 25 r 1
(5), for want of prosecution. I think that the court should give the plaintiffs leave under RSC, Ord 21 r 3
(1), to discontinue. That rule gives the court a wide discretion as to costs. It covers the costs which have been ordered to be "costs in the cause". In the new situation, we should deal with the costs as if they have been "costs reserved". Finding that neither side wishes to go on with this action, I think that the master and the judge exercised their discretion wisely in giving leave to discontinue on the footing that each side is to bear its own costs, including costs in the cause. The order should be that the action be discontinued, each side paying its own costs, including the costs in the cause. I would dismiss the appeals ». Εν προκειμένω, ο Lord Denning τόνισε τα ακόλουθα στη σελίδα 1123 της εν λόγω απόφασης: «The action has never come for trial. No costs have ever been awarded in the action. Nobody has lost. Nobody has won ». ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ։ Αναφορικά με τα έξοδα που αφορούν την ενδιάμεση Αίτηση ημερομηνίας 11/08/2023 το θέμα έχει ήδη κριθεί με την εκδοθείσα απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 20/10/2023 και στην οποία θεωρώ ότι δεν χωρεί καμία επέμβαση και ούτε μπορεί να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου πλέον σε αυτό το στάδιο με διαφορετικό τρόπο. Συνεπώς, δεν μπορώ να παρεκκλίνω από την αρχική μου απόφαση και άρα συνεχίζει να ισχύει η διαταγή ως προς τα έξοδα, όπου αυτά επιδικάστηκαν υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο με την καταβολή τους στην ολοκλήρωση της εναρκτήριας Αίτησης. Αναφορικά με τα έξοδα που αφορούν την εναρκτήρια Αίτηση ημερομηνίας 11/08/2023, λαμβάνοντας υπόψη τις πιο πάνω κατευθυντήριες νομικές αρχές αλλά και τα ιδιαίτερα περιστατικά της πιο πάνω υπόθεσης, είναι η θέση μου ότι στην υπό κρίση Αίτηση δεν μπορεί να γίνει λόγος για την ύπαρξη επιτυχόντος ή αποτυχόντος διάδικου. Και τούτο διότι, ακόμα δεν είχαν κλείσει τα δικόγραφα, ουδέποτε εκδικάστηκε η ουσία της επίδικης διαφοράς και ούτε είχε παρατεθεί σχετική μαρτυρία αναφορικά με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς που αφορούν την εναρκτήρια Αίτηση. Είναι η θέση μου, ότι στην υπό εκδίκαση εναρκτήρια Αίτηση ουσιαστικά με την απόσυρση της άνευ βλάβης και στην απουσία ένστασης από την άλλη πλευρά, δεν προέκυψε νικητής και ηττημένος, ενώ ούτε βέβαια μπορεί να γίνει από το Δικαστήριο οποιαδήποτε πρόβλεψη αποτελέσματος στην απουσία μαρτυρίας και χωρίς καν να εκδικαστεί η υπόθεση. Σε κάθε περίπτωση, εν όψει των πιο πάνω διαπιστώσεων δεν μπορώ να αποδεχθώ την θέση της συνηγόρου της Καθ' ης η Αίτηση ότι θα πρέπει να επιδικαστούν τα έξοδα της παρούσης σε βάρος του Αιτητή, επειδή επέλεξε να προωθήσει την παρούσα διαδικασία και η πελάτισσα της υπέστη μεγάλη ταλαιπωρία και έξοδα. Και τούτο, στα πλαίσια εφαρμογής της βασικής αρχής ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης μετά από την εκδίκαση της, η οποία τελικώς δεν διεξήχθη και ουσιαστικά το Δικαστήριο δεν ασχολήθηκε ποτέ με την ουσία της. ΚΑΤΑΛΗΞΗ։ Με βάση τις πιο πάνω διαπιστώσεις και ευρήματα, κρίνω ότι η πιο ορθή, εύλογη και δίκαιη διαταγή υπό τις περιστάσεις αναφορικά με την Εναρκτήρια Αίτηση ημερομηνίας 11/08/2023, είναι η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα έξοδα της και οποιεσδήποτε προηγούμενες διαταγές για έξοδα μεταξύ των διαδίκων να ακυρωθούν. (Υπ.) ............................................................ Χ. Πογιατζής Δ. Οικ. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο