Αστυνομία ν. Αντώνης Σταύρου, Αρ. Υποθέσεως: 6731/04, 12 Ιανουαρίου 2005 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2005:B2 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαϊωάννου, Προσ. Ε.Δ. Αρ. Υποθέσεως: 6731/04 Α σ τ υ ν ο μ ί α ν. Αντώνης Σταύρου Κατηγορούμενος Ημερομηνία: 12 Ιανουαρίου 2005 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα. Πίπη Για τον Κατηγορούμενο: Ουδείς Κατηγορούμενος: παρών Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία της παράλειψης παροχής οποιασδήποτε πληροφορίας σχετικά με την ταυτότητα του οδηγού ή άλλου προσώπου που χρησιμοποίησε το όχημα του ενώ του ζητήθηκε από Αστυνομικό κατά παράβαση των άρθρων 21
(1)(β)
(2)και 19
(1)
(4)του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 και Νόμου 166/
- Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο Κατηγορούμενος στις 10.3.2003 στη Λάρνακα της Επαρχίας Λάρνακας, ενώ είχε την ευθύνη του μηχανοκινήτου οχήματος με αρ. εγγραφής WS 213 παρέλειψε να δώσει εις τον Αστυφύλακα 2739 Γ. Αναστασίου, οποιαδήποτε πληροφορία που αφορούσε την ταυτότητα του οδηγού που χρησιμοποίησε το όχημα του στις 10.3.
- Για να αποδείξει την κατηγορία η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε ένα μάρτυρα, τον αστυφύλακα 2739 Γ. Αναστασίου (ΜΚ1). Όλη η μαρτυρία που δόθηκε είναι ενώπιον μου. Συνοπτικά ο μάρτυρας ανέφερε τα ακόλουθα: Στις 10.3.2003 δέχθηκε καταγγελία από τον Αντρέα Ιωάννου και την ΄Αντρη Σαϊττη (παραπονούμενους) ότι δέχθηκαν επίθεση από τον οδηγό και συνοδηγό του αυτοκινήτου με αρ. εγγραφής WS
- ΄Ελαβε κατάθεση από τον Κατηγορούμενο για την εν λόγω υπόθεση επίθεσης, Τεκμήριο
- Διενέργησε έρευνα αναφορικά με τον εγγεγραμμένο ιδιοκτήτη του πιο πάνω αυτοκινήτου σύμφωνα με την οποία η ιδιοκτήτρια είναι η Γιωργούλλα Γεωργίου, μητέρα του Κατηγορούμενου. Στις 10.3.2003 σύμφωνα με κατάθεση της τελευταίας ο «υπεύθυνος οδηγός» του εν λόγω αυτοκινήτου ήταν ο Κατηγορούμενος. Αντεξεταζόμενος από τον Κατηγορούμενο ανέφερε πως έλαβε κατάθεση στις 10.3.2003 από τον Κατηγορούμενο και τη μητέρα του για την υπόθεση επίθεσης που εξέταζε. Για την κατηγορία για την οποία κατηγορείται ή για τροχαίο αδίκημα ο ΜΚ1 ουδέποτε κάλεσε τον Κατηγορούμενο στο Σταθμό για να δώσει κατάθεση. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή δεν υπεβλήθη από τον Κατηγορούμενο ότι δεν απεδείχθη εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του. Βεβαίως το Δικαστήριο έχει το ίδιο την πάγια υποχρέωση να εξετάσει το θέμα αυτό. Είναι γνωστές οι αρχές που ισχύουν για την εξέταση της υποβολής κάτω από το άρθρο 74
(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155. Οι αρχές με βάση τις οποίες εξετάζεται το θέμα της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης συνοψίζονται στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου
(1990)2 ΑΑΔ 133. Η απαλλαγή του Κατηγορουμένου στο στάδιο αυτό δικαιολογείται μόνον όταν: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων συστατικών στοιχείων του αδικήματος, ή (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας ώστε κανένα Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτήν την καταδίκη του Κατηγορουμένου. Το έργο του Δικαστηρίου στο στάδιο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης δεν είναι να προβεί σε λεπτομερή αξιολόγηση της αξιοπιστίας της μαρτυρίας, έργο που ανάγεται στο τελικό στάδιο όταν όλη η μαρτυρία είναι ενώπιον του. Μόνο όπου η όλη μαρτυρία που εδόθη με την συμπλήρωσh της υπόθεσης του κατηγόρου εμπεριέχει τέτοια θεμελιακή αντίφαση, αναγόμενη σε εγγενή αντινομία που δεν θα μπορούσε να την αντιπαρέλθει το Δικαστήριο επί οιασδήποτε δυνατής αξιολόγησης της στο σύνολο της, δεν υπάρχει υπόθεση για να απαντηθεί. (βλπ. Ευγένειος Παναγιώτου ν. Αστυνομίας,
(2000)2 AAΔ 191). Το άρθρο 21
(1)(β) του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, Ν. 86/72προνοεί τα ακόλουθα: «21
(1)Εν πάση περιπτώσει, καθ΄ην υπάρχει ισχυρισμός ότι διεπράχθη αδίκημα αναφορικώς προς την χρήσιν μηχανοκινήτου οχήματος ή ότι ο τρόπος χρήσεως μηχανοκινήτου οχήματος παραβλάπτει την δημοσίαν τάξιν ή εν πάση ετέρα περιπτώσει, καθ΄ ην ήθελε κριθεί ευκταία η διακρίβωσις της ταυτότητος του οδηγού - (α) ο ιδιοκτήτης του μηχανοκινήτου οχήματος οφείλει να παράσχη πάσαν πληροφορίαν, ήν ήθελεν επί τούτω ζητήσει αστυνομικός, καθ΄ όσον αφορά την ταυτότητα του οδηγού και παντός προσώπου χρησιμοποιούντος το όχημα, εάν δε παραλείψη να πράξη ούτω, λογίζεται ένοχος αδικήματος, εκτός εάν αποδείξη επί Δικαστηρίω ότι δεν εγνώριζεν ουδέ ηδύνατο, καταβάλλων εύλογον προς τούτο επιμέλειαν, να διακριβώση την ταυτότητα του προσώπου, όπερ ωδήγει ή εχρησιμοποίει το μηχανοκίνητον όχημα˙ και (β) πας έτερος, όστις ήθελε κληθεί ως εν τοις ανωτέρω να παράσχη οιανδήποτε πληροφορίαν, ην δύναται να παράσχη και ήτις δυνατόν να οδηγήση εις την ανακάλυψιν της ταυτότητος του οδηγού ή οιουδήποτε προσώπου χρησιμοποιούντος μηχανοκίνητον όχημα, οφείλει να παράσχη την τοιαύτην πληροφορίαν, εάν δε παραλείψη να πράξη ούτω είναι ένοχος αδικήματος.» Τα συστατικά στοιχεία της κατηγορίας είναι τα ακόλουθα: (α) η ύπαρξη ισχυρισμού ότι διαπράχθηκε αδίκημα σε σχέση με τη χρήση μηχανοκινήτου οχήματος ή ότι ο τρόπος χρήσης μηχανοκινήτου οχήματος παραβλάπτει τη δημόσια τάξη ή σε άλλη περίπτωση που κρίνεται ευκταία η διαπίστωση της ταυτότητας του οδηγού. (β) να ζητήσει ο αστυνομικός από πρόσωπο άλλο από τον ιδιοκτήτη του μηχανοκινήτου οχήματος όπως παράσχει οποιαδήποτε πληροφορία η οποία δυνατόν να οδηγήσει στην ανακάλυψη της ταυτότητας του οδηγού ή άλλου προσώπου που χρησιμοποιεί μηχανοκίνητο όχημα. (γ) η παράλειψη παροχής της πιο πάνω πληροφορίας. Στην προκειμένη περίπτωση όπως διαφαίνεται από τη μαρτυρία που συνοπτικά παρέθεσα πιο πάνω ελλείπει μαρτυρία που να στοιχειοθετεί το συστατικό στοιχείο (β) και (γ) πιο πάνω. Ο ΜΚ1 σε κανένα στάδιο της μαρτυρίας του δεν ανέφερε πως ζήτησε από τον Κατηγορούμενο να παράσχει οποιαδήποτε πληροφορία και κατά συνέπεια πως ο Κατηγορούμενος αρνήθηκε να παράσχει οποιαδήποτε τέτοια πληροφορία. Πέραν τούτου ο ΜΚ1 δεν έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία που να ικανοποιεί το στοιχείο της ύπαρξης ισχυρισμού ότι διαπράχθηκε αδίκημα σε σχέση με τη χρήση του αυτοκινήτου με αρ. εγγραφής WS 213 ή ότι ο τρόπος χρήσης του πιο πάνω οχήματος παρέβλαψε τη δημόσια τάξη. Ούτε για το αν στην παρούσα περίπτωση κρίθηκε ευκταία η διαπίστωση της ταυτότητας του οδηγού του πιο πάνω αυτοκινήτου υπάρχει ενώπιον μου μαρτυρία. Εξάλλου ο ΜΚ1 ανέφερε πως ο Κατηγορούμενος ήταν ο οδηγός του πιο πάνω αυτοκινήτου, σύμφωνα με τη μαρτυρία που είχε στην κατοχή του. Συνεκτιμώντας συνεπώς την πιο πάνω μαρτυρία όσο και τις αρχές που αναδύονται μέσα από τη νομολογία που παρέθεσα πιο πάνω κρίνω πως δεν έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος. Σύμφωνα με την υπόθεση Λοϊζου ν. Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ 353 η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε συστατικού στοιχείου που τη συνιστά, βαρύνει εξ΄ ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων όσο εύλογες και αν είναι. Κατά συνέπεια, ο Κατηγορούμενος απαλλάσσεται και αθωώνεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Μ. Παπαϊωάννου, Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο