Δημήτρη Θεοδώρου Μάριου Χριστοδούλου ν. Μάμα Προκόπη, Αρ. Υπόθεσης: 908/04, 21 Ιανουαρίου, 2005 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2005:B8 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΑΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Η. Γεωργίου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 908/04 Μεταξύ: Δημήτρη Θεοδώρου & Μάριου Χριστοδούλου ν. Μάμα Προκόπη Κατηγορούμενου. Ημερομηνία: 21 Ιανουαρίου, 2005. Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Γ. Ιωάννου με κ. Α. Τερέντη. Για τον Κατηγορούμενο: κ. Ε. Φλουρέντζου. Κατηγορούμενος: Παρών. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία της πρόκλησης της μη εξόφλησης της επιταγής χωρίς εύλογη αιτία, κατά παράβαση του άρθρου 305Α
(2)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Η προσέγγιση του θέματος της απόδειξης της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης αναλύεται στην υπόθεση Azinas and Another v. Police
(1981)2 CLR 9. Οι ίδιες αρχές υιοθετήθηκαν στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου
(1990)2 ΑΑΔ 133, στην οποία ο πρώην Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Πικής ανάφερε ότι η απαλλαγή του Κατηγορουμένου με βάση την έλλειψη στοιχειοθέτησης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης δικαιολογείται σύμφωνα με την Δικαστική Πρακτική του 1962 μόνο σε δύο περιπτώσεις: α) Όταν δεν στοιχειοθετείται εξ΄ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων συστατικών στοιχείων του αδικήματος. β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτή την καταδίκη τον Κατηγορούμενο. Στην ίδια απόφαση ο κ. Πικής τόνισε ότι το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Ενδεικτικά αναφέρω το ακόλουθο απόσπασμα: «Δεν προβαίνει ο Δικαστής στο στάδιο εκείνης της δίκης σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας. Το έργο αυτό αποτελείται κατά το τέλος της δίκης. Η απόφαση του περιορίζεται, όπως αναφέραμε σε αντικειμενική θεώρηση της υπόθεσης. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση σ΄ εκείνο το στάδιο της δίκης, πρέπει να έχει αντικειμενικό έρεισμα και να αντέχει στη βάσανο που θέτει η πρακτική του 1962 δηλαδή ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας στο ίδιο συμπέρασμα». Ο Κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο όταν η Κατηγορούσα Αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του Κατηγορουμένου μία πραγματική δυνατότητα αν δεν δοθεί από αυτόν μια εξήγηση αλλιώς, ο Κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπιστεί τον εαυτό του αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες που υπάρχουν στην μαρτυρία που δόθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή. (βλ. The Police v. Kallenos
(1980), 1 JSC σελ. 145, απόφαση Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Γ. Νικολάου Ε.Δ. όπως ήταν τότε). Σύμφωνα με τη μαρτυρία που προσκομίστηκε από την κατηγορούσα αρχή η επιταγή (Τεκμήριο 10) εκδόθηκε από τον κατηγορούμενο την 20.1.03 ενώ αυτή ήταν πληρωτέα στις 30.7.03 δηλαδή η επιταγή ήταν πληρωτέα σε καθορισμένο μελλοντικό χρόνο και ως εκ τούτου μεταχρονολογημένη. Ο Νόμος 25
(1)/03 ο οποίος αναφέρεται και στην έκθεση αδικήματος δημοσιεύτηκε στις 31.1.03. Η κατ΄ ισχυρισμόν επιταγή εκδόθηκε την 20.1.03, δηλαδή πριν δημοσίευση του πιο πάνω Νόμου. Η έκδοση βάσει του άρθρου 305Α του Ποινικού Κώδικα όπως έχει αναφερθεί και στην υπόθεση Ερμογένους δεν μπορεί να αφορά παρά μόνο την εξ αρχής επιταγή. Στην ίδια απόφαση αναφέρθηκε ότι στην πρόσφατη εκ βάθρων και πάλιν τροποποίηση του άρθρου 305Α με το Νόμο 25
(1)/03 με την οποία στο εδάφιο 2 γίνεται αναφορά σε επιταγή που εκδόθηκε προ ή κατά την ημερομηνία που αυτή κατέστη πληρωτέα έτσι που να περιλαμβάνει και τη μεταχρονολόγηση. Όπως έχω ήδη προαναφέρει ο εν λόγω Νόμος δημοσιεύτηκε στις 31.1.03, δηλαδή μεταγενέστερα της έκδοσης της "επιταγής" (Τεκμηρίου 10). Πριν τη δημοσίευση του εν λόγω Νόμου εφαρμογή είχαν οι Νόμοι 36
(1)/97, 37
(1)/99 και 129
(1)/99. Ο Ν.36
(1)/97 εδάφιο 2 αναφέρει: "Πρόσωπο το οποίο, χωρίς εύλογη αιτία προκαλεί με οποιαδήποτε πράξη τη μη εξόφληση επιταγής που εκδόθηκε απ΄ αυτό, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος ..." Σύμφωνα με το πιο πάνω λεκτικό του Νόμου η επιταγή πρέπει να είναι τέτοια τόσο κατά την έκδοση, όσο και στο μεταγενέστερο στάδιο. Συνεπώς όταν εκδόθηκε η επιταγή αυτή (20.1.03) δεν ήταν επιταγή μέσα στα πλαίσια της έννοιας του Νόμου αφού ήταν πληρωτέα σε καθορισμένο μελλοντικό χρόνο. (βλ. Ερμογένους ν. Αστυνομίας Ποιν. Εφ. 7496 / ημ. 1.9.03 και Χαραλαμπίδη ν. Δρουσιώτη Ποιν. Εφ. 7466 / ημ. 18.2.04). Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω δεν έχει αποδειχθεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος και ειδικότερα της έκδοσης επιταγής. Συνακόλουθα ο κατηγορούμενος απαλλάσσεται και αθωώνεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ........ Η. Γεωργίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο