Έπαρχος Λάρνακας ν. Ανδρέα Γιαννούρη, Αρ. Υπόθεσης: 1687/05, 31 Μαρτίου, 2005 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2005:B31 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Η. Γεωργίου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 1687/05 Έπαρχος Λάρνακας Κατηγορούσα Αρχή - Αιτητές. ν. Ανδρέα Γιαννούρη Κατηγορούμενου - Καθ΄ ου η Αίτηση. Αίτηση για προσωρινό διάταγμα ημερ. 22.2.05 Ημερομηνία: 31 Μαρτίου,
- Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές: κ. Παντελή. Για τον Καθ΄ ου η Αίτηση: κ. Λουκά. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 22.2.05 εκδόθηκε προσωρινό διάταγμα από το Δικαστήριο στα πλαίσια μονομερούς αίτησης σύμφωνα με το οποίο απαγορεύεται στον κατηγορούμενο και ή στους κληρονόμους του και ή στους αντιπροσώπους αυτού από του να ανεγείρουν και ή συνεχίσουν την ανέγερση της οικοδομής εντός του τεμαχίου με αρ. 360 Φ. Σχ. XLIX/63 στον Άγιο Θεόδωρο Λάρνακας. Στο πιο πάνω εκδοθέν διάταγμα, ο κατηγορούμενος έφερε ένσταση. Η ένορκος δήλωση της κας Άντρης Σωτήρη που συνοδεύει την αίτηση των αιτητών σε συντομία αναφέρει ότι ο κατηγορούμενος ανεγείρει οικοδομή εντός του τεμαχίου 360 χωρίς άδεια οικοδομής και χωρίς την έγκριση από τον Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Υπηρεσιών αφού πρόκειται για τουρκοκυπριακό ακίνητο. Διαπίστωσε την πιο πάνω ανέγερση κατά την τελευταία επίσκεψη της για επιτόπια έρευνα στον εν λόγω χώρο που έλαβε χώρα στις 10.2.
- Το επίδικο ακίνητο είναι όμορο με εκείνο που κατέχεται από τον κατηγορούμενο το οποίο κατέχει και το διαχειρίζεται ο Κηδεμόνας Τουρκοκυπριακών Υπηρεσιών. Ο κατηγορούμενος με αίτηση του περί το έτος 2003 αποτάθηκε στον Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών για παραχώρηση τουρκοκυπριακής ιδιοκτησίας στον Άγιο Θεόδωρο, αίτηση η οποία απορρίφθηκε με επιστολή ημερομηνίας 10.5.04 (τεκ. Β). Επίσης παραχωρήθηκε στον κατηγορούμενο το δικαίωμα επιδιόρθωσης της κατοικίας του σε άλλη τουρκοκυπριακή γη. Η ένσταση του κατηγορουμένου εδράζεται σε τρεις λόγους όπως αναφέρονται σ΄ αυτήν και οι οποίοι είναι οι ακόλουθοι: (α) ο κατηγορούμενος είχε άδεια οικοδομής από την αρμόδια αρχή (β) το οικόπεδο επί του οποίου έγινε η οικοδομή παραχωρήθηκε στον κατηγορούμενο από την υπηρεσία διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Υπηρεσιών και τέλος (γ) η κατηγορούσα αρχή απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα από το Δικαστήριο για να πετύχει την έκδοση προσωρινού διατάγματος και δεν παρουσίασε τα πραγματικά γεγονότα. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση ο κατηγορούμενος είναι πρόσφυγας και από το 1976 κατοικεί στον Άγιο Θεόδωρο. Το 1979 η αρμόδια κρατική υπηρεσία του παραχώρησε τουρκοκυπριακή οικία η οποία βρίσκεται εντός του τεμαχίου
- Μετά από αρκετά χρόνια όταν η οικία κατέστη επικίνδυνη, αποτάθηκε στις αρμόδιες αρχές για να του την επιδιορθώσουν, αίτημα το οποίο απορρίφθηκε και η αρμόδια αρχή του υπέδειξε να ζητήσει οικόπεδο για αυτοστέγαση. Αφού ο διαχωρισμός οικοπέδων εγκαταλείφθηκε του εισηγήθηκαν να καταθέσει σχέδια οικοδομής σε σχέση με το πιο πάνω ακίνητο το οποίο κατέχει μέχρι και σήμερα. Ακολούθως μετά από υποδείξεις των αρμοδίων ετοίμασε αρχιτεκτονικά σχέδια και τα κατέθεσε στην αρμόδια υπηρεσία της Επαρχιακής Διοίκησης Λάρνακος. Στις 12.9.03 η αίτηση του εγκρίθηκε (τεκ.4) επίσης με δικά του έξοδα επιδιόρθωσε την κατοικία που χρησιμοποιούσε γιατί είχε καταστεί επικίνδυνη μέχρι να τελειώσει τη νέα του κατοικία. Το Σεπτέμβριο του 2003 και αφού προηγουμένως εξασφάλισε άδεια οικοδομής άρχισε αμέσως την ανέγερση της κατοικίας του σύμφωνα με τα αρχιτεκτονικά σχέδια και τους όρους άδειας. Το Μάιο του 2004 παρέλαβε επιστολή (τεκ. Β) στην οποία του ανέφεραν ότι δεν θα του παραχωρηθεί οικόπεδο. Σύμφωνα με τον κ. Γιαννούρη ουδέποτε ανακλήθηκε η άδεια οικοδομής που του παραχωρήθηκε ως επίσης ουδέποτε ανακλήθηκε η παραχώρηση του τεμαχίου
- Η νομολογία επί των προσωρινών διαταγμάτων είναι πασίγνωστη και το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Αρ. 14/60 έχει αναλυθεί με σαφήνεια και περιεκτικότητα στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 AAΔ 557, και οι αρχές καθορίστηκαν ως ακολούθως:
- Να υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση κατά τη δίκη
- Να εμφανίζεται μία πιθανότητα ο Ενάγων να δικαιούται στην αιτούμενη θεραπεία και
- Χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Επιπρόσθετα θα πρέπει να το Δικαστήριο να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή να διατηρήσει το διάταγμα όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Bacardi v. Vinco
(1996)1 AAΔ 788. Η διαδικασία ακρόασης ενός προσωρινού διατάγματος γίνεται μέσα στην περιορισμένη σφαίρα της εξέτασης του ερωτήματος κατά πόσο νομότυπα από πλευράς διαδικασίας προωθήθηκε το αίτημα καθώς και σε σχέση με το υπόβαθρο των γεγονότων που περιβάλλουν την αίτηση, με γνώμονα τη συσχέτιση τους με τα τρία κριτήρια και το ισοζύγιο της ευχέρειας, αλλά το Δικαστήριο δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, δεδομένου ότι όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas
(1984)1 ΑΑΔ 263, αυτό εμπίπτει στη σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου που εκδικάζει την ουσία της ίδιας της αγωγής. Τα ίδια λέχθηκαν και στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 ΑΑΔ 248, 269-270. Λόγω του ότι η διαδικασία έκδοσης ενός προσωρινού διατάγματος έχει την ιστορική καταβολή του στο δίκαιο της επιείκειας το Δικαστήριο δύναται χωρίς να υπεισέλθει και εξετάσει την ουσία αυτού, να το ακυρώσει αν διαφανεί ότι έχει γίνει τέτοια απόκρυψη γεγονότων κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσης του, που έχει επηρεάσει το Δικαστήριο το οποίο άλλως θα μπορούσε να μην το έχει εκδώσει. Ως εκ τούτου θα εξετάσω καταρχήν κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα από το Δικαστήριο για να πετύχει την έκδοση του προσωρινού διατάγματος και δεν παρουσίασε όλα τα πραγματικά γεγονότα. Στην υπόθεση Σάββα ν. Τηλεμάχου
(2001)1 ΑΑΔ αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στην σελ. 2086: "Η έκταση της υποχρέωσης για αποκάλυψη γεγονότων σε μονομερείς αιτήσεις αναπτύχθηκε στην Demstar Ltd v. Zim Israel Navig. Co Ltd κ.ά.
(1996)1 (Α) ΑΑΔ 597: "Είναι θεμελιωμένο ότι διάδικος ο οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση τη χορήγηση θεραπείας, πρέπει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επενεργούν στην άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου για την παροχή θεραπείας. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται η θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου. (Βλέπε Jadranska Slobodna Plovidba v. Photos Photiades & Co
(1965)1 CLR58, Abdu Ali Altobeiqui v. M/V Nada G. and another
(1985)1 CLR 543, Sekavin S.A. v. Ship ´Platon ch´
(1987)1 CLR 297, Amathus Navigation Co Ltd v. Concort Express Liners and Others
(1993)1 ΑΑΔ 1030. Στη Zachariades v. Liveras and Others
(1989)1 CLR 437, κρίθηκε υπό το φως της Αγγλικής νομολογίας ότι η μη αποκάλυψη όρου της μεταξύ των μερών συμφωνίας για την παραπομπή διαφορών σε Δικαστήριο της αλλοδαπής συνιστά εκτροπή από την αρχή της πλήρους αποκάλυψης των ουσιωδών γεγονότων και δικαιολογεί την ακύρωση του διατάγματος. Αντίθετα με την απόφαση στη Zachariades (ανωτέρω) και τις αρχές των Αγγλικών αποφάσεων που υιοθετεί, η απόφαση του δικαστηρίου στην Ellinger v. Guinness, Mahom & Co, [1939] 4 All. E.R. 16, τείνει να υποστηρίξει ότι η μη αποκάλυψη πρέπει να συνοδεύεται και από πρόθεση εξαπάτησης (deceit) και να δικαιολογείται η ακύρωση, προσέγγιση που απηχείται και σε δύο πρωτόδικες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Cyprus Potato Marketing Board v. Primlaks (Pacific Violet) και Άλλου
(1990)1 ΑΑΔ 219 και Sons of Afif Yamout v. Schiffahrts - Gex. Elbe M.B.H. & Co, και Άλλων
(1990)1 ΑΑΔ, 490, η κατάληξη της οποίας δεν εγκρίθηκε κατά την αναθεώρησή της. (Βλέπε Sons of Afif Yamout (αναφέρεται πιο κάτω). Το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για ακύρωση του διατάγματος. (Βλέπε The Andria [1984] 1 All. E.R. 1126 (CA), The Hagen [1908] P, 189, Boyce v. Gill [1981] 64 L.T. 824, Brink´s Mat Ltd Elombe [1988] 1 W.L.R. 1350 (C.A), Γρηγορίου Άκης άλλως Γρηγόρης Ν. και Άλλοι ν. Χριστοφόρου και Άλλων
(1995)1 ΑΑΔ 248). Η θέση αυτή κρίνεται σωστή. Ό,τι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην απουσία τους, η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής." Στην υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου
(1998)1 (Β) ΑΑΔ 598 ειπώθηκαν τα εξής: "Όπως διαπιστώσαμε στην Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co Limited και Άλλου
(1996)1 (Α) ΑΑΔ 597, πρόθεση εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση διατάγματος λόγω παράλειψης αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Το κριτήριο είναι, όπως αναφέραμε, κατά πόσο η μη αποκάλυψη συγκεκριμένων γεγονότων συνιστά, εξ αντικειμένου, ουσιώδους σημασίας στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, οπόταν, στην απουσία του, αυτή τούτη η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής.". Η μη αναφορά στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση των γεγονότων που επικαλείται ο κατηγορούμενος και ειδικότερα του γεγονότος ότι ο Έπαρχος με επιστολή του ημ. 12.9.03 (τεκ. 4) ενέκρινε την ανέγερση οικοδομής αναφέρω ότι τέθηκαν σε αυτήν όροι και ένας από αυτούς αναφέρει ότι θα άρχιζε την ανέγερση της οικοδομής νοουμένου ότι παραχωρείτο το συγκεκριμένο οικόπεδο από την Κεντρική Επιτροπή Επιλογής Κριτηρίων καθώς επίσης τέθηκαν και άλλοι όροι όπως αναφέρονται στην εν λόγω επιστολή (τεκ. 4). Επίσης δεν έχει αναφερθεί το γεγονός ότι το τεμάχιο 360 παραχωρήθηκε στον κατηγορούμενο (βλ. τεκ. 1 και 2) και σύμφωνα με τα οποία παραχωρήθηκε σ΄ αυτόν αδρεύσιμος γη και το αντικείμενο της άδειας (τεκ. 2) ήταν το τουρκοκυπριακό φρέαρ το οποίο υφίστατο εντός του εν λόγω τεμαχίου. Το γεγονός ότι παραχωρήθηκε το εν λόγω τεμάχιο στον κατηγορούμενο δεν μπορεί να συναχθεί οποιοδήποτε συμπέρασμα ότι παραχωρήθηκε άδεια οικοδομής σ΄ αυτόν ή ότι δικαιούτο να προβεί στην ανέγερση οικοδομής και περαιτέρω στην έγκριση του Επάρχου υπήρχαν οι όροι όπως αναφέρονται πιο πάνω. Η μη αναφορά των πιο πάνω γεγονότων και λαμβανομένου υπόψη της φύσης της έγκρισης (τεκ.4) κρίνω ότι η μη αποκάλυψη των συγκεκριμένων γεγονότων δεν συνιστούν ουσιώδης σημασίας στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στη συνέχεια θα εξετάσω και κατά πόσο ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις οριστικοποίησης του ήδη εκδοθέντος διατάγματος. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση της κας Άντρης Σωτήρη ο κατηγορούμενος ανεγείρει οικοδομή εντός του επιδίκου τεμαχίου χωρίς την άδεια από την αρμόδια αρχή, ο δε κατηγορούμενος ισχυρίζεται ότι είχε άδεια οικοδομής από την αρμόδια αρχή και το οικόπεδο επί του οποίου έγινε η οικοδομή παραχωρήθηκε σ΄ αυτόν από την Υπηρεσία Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών. Διαφαίνεται από τη μαρτυρία ότι το επίδικο ακίνητο πρόκειται για τουρκοκυπριακή περιουσία. Σύμφωνα με την επιστολή (τεκ. 4) που αποστάληκε από τον Έπαρχο στον κατηγορούμενο το αίτημα του κατηγορουμένου εγκρίθηκε με τον μεταξύ άλλων όρο ότι θα υπάρχει έγκριση για την παραχώρηση του συγκεκριμένου οικοπέδου από την Κεντρική Επιτροπή Επιλογής και Κριτηρίων. Δεν έχει παρουσιαστεί στο Δικαστήριο η εν λόγω έγκριση. Συνακόλουθα κρίνω, λαμβανομένου υπόψη της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι συντρέχουν οι πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις. Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω το διάταγμα ημερομηνίας 22.2.05 καθίσταται οριστικό. Έξοδα στην πορεία της υπόθεσης. (Υπ.) ......... Η. Γεωργίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο