Αστυνομία ν. Alaaeldin Mohamed Moustafa Ahmed Abdelwahed, Αρ. Υπόθεσης: 5217/04, 15 Iουνίου 2005

(3)και 19 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 72/85 και 166/87 των Περί Μέτρων και Σταθμών Νόμων 19/74 και 48/85 και της ΚΔΠ 277/85 και ΚΔΠ 17/86 του Νόμου 47

(1)/97 και του Νόμου 80

(1)/2000. Την κατηγορία αρ. 2 ο Κατηγορούμενος την έχει παραδεχτεί. ΄Οσον αφορά την κατηγορία αρ. 1 το Δικαστήριο καταχώρησε μη παραδοχή στο στάδιο της αγόρευσης για μετριασμό της ποινής. Το αδίκημα της κατηγορίας αρ. 1 ανατρέχει, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του, στις 22.9.2003 στο δρόμο Λάρνακας-Δεκέλειας της Επαρχίας Λάρνακας όπου ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής YY165 και κατά την οδήγηση λόγω επικίνδυνης πράξης που δεν ανάγεται σε υπαίτιο αμέλεια χωρίς πρόθεση, επέφερε το θάνατο στον Wilhelmus Maria Mandigers τέως από την Ολλανδία. Για να αποδείξει την κατηγορία αρ. 1 η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε 4 μάρτυρες κατηγορίας. Το λοχία 4538 Α. Χαραλάμπους (ΜΚ1), το λοχία 4759 Α. Κακούρη (ΜΚ2), τον αστυφύλακα 173 Α. Ττοφή (ΜΚ3) και τον Ηλία Χριστοφίδη (ΜΚ4). ΄Ολη η μαρτυρία είναι ενώπιον μου. Όπως έχει λεχθεί στην απόφαση G&K Exclusive Fashions Ltd v. Ρόδου Παπαδόπουλου κ.α.

(2001)1 (Α) ΑΑΔ 88 το Δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο να επαναλάβει το σύνολο της μαρτυρίας ή να αναφερθεί σε κάθε πτυχή της. Συνοπτικά οι μάρτυρες ανέφεραν τα ακόλουθα: Ο ΜΚ1 ανέφερε ότι είναι ειδικευμένος φωτογράφος της αστυνομίας τα τελευταία 14 χρόνια. Στις 22.9.2003 η ώρα 22:40 στη σκηνή σοβαρού τροχαίου δυστυχήματος στον κύριο δρόμο Λάρνακας-Δεκέλειας στην παρουσία του εξεταστή πήρε αριθμό φωτογραφιών. Στις 23.9.2003 και 25.9.2003 έλαβε επίσης φωτογραφίες της σκηνής του δυστυχήματος. Κατά τις ίδιες ημερομηνίες φωτογράφισε τις ζημιές στο αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου στον Αστυνομικό Σταθμό Ορόκλινης. Κατέθεσε δέσμη 21 φωτογραφιών που έλαβε σε σχέση με το δυστύχημα και ευρετήριο (Τεκμήριο 1) και υιοθέτησε το ευρετήριο του. Αντεξεταζόμενος ανέφερε πως έχει φωτογραφίσει αρκετά δυστυχήματα, αρκετά εκ των οποίων συνέβηκαν κοντά σε διαβάσεις πεζών. Η φωτογραφία 1 λήφθηκε από απόσταση 25 μ. Συμφώνησε πως στη φωτογραφία 1 οι ζικ-ζακ γραμμές της διάβασης δεν φαίνονται σχεδόν καθόλου. Οι ηλεκτρικοί λαμπτήρες απέχουν περίπου 4 μ. από τον κύριο δρόμο, μέσα αριστερά. Mε βάση την απόσταση των 4 μ. ο δρόμος δεν φωτίζεται ικανοποιητικά. Υπάρχει δε κάποια απόσταση μεταξύ των λαμπτήρων. Επομένως, η ορατότητα δεν είναι ικανοποιητική. Το σημείο σύγκρουσης που φαίνεται στη φωτογραφία 3 ήταν το πρώτο που υπεδείχθη από τον εξεταστή. Το σημείο που υπέδειξε ο Κατηγορούμενος δεν φωτογραφήθηκε. Το μόνο σημείο σύγκρουσης που φωτογραφήθηκε φαίνεται στις φωτογραφίες 1-

1. Η τελική θέση του αυτοκινήτου του Κατηγορουμένου φαίνεται στις φωτογραφίες 5 και 6, στο τέλος του ανοίγματος της εισόδου του ξενοδοχείου «Palm Beach». ΄Οπως φαίνεται στις φωτογραφίες τα φώτα τροχαίας δεν λειτουργούσαν καθιστώντας έτσι τη διάβαση πεζών πιο δυσδιάκριτη εφόσον βρίσκονται εκεί για να την προσδιορίζουν. Με βάση την πείρα του σε σχέση με διαβάσεις πεζών ο τύπος της διάβασης δεν είναι όπως εκείνες που είναι άσπρο-μαύρο επί της ασφάλτου. Προειδοποιητικές πινακίδες με ένδειξη «διάβαση πεζών» δεν εξέτασε αν υπήρχαν. Ο ΜΚ2 ήταν ο εξεταστής της υπόθεσης. Στις 22.9.2003 γύρω στις 22:15 μετά από σχετική πληροφορία επισκέφθηκε τη σκηνή τροχαίου δυστυχήματος στο δρόμο Λάρνακας-Δεκέλειας παρά το ξενοδοχείο «Palm Beach». Στη σκηνή έφθασαν αμέσως και άνδρες της Τροχαίας Λάρνακας. Στη σκηνή βρίσκονταν ο οδηγός του αυτοκινήτου με αρ. εγγραφής ΥΥ 165 και ο τραυματίας αλλοδαπός, οι οποίοι ενέχονταν στο δυστύχημα. Ο τραυματίας ήταν ξαπλωμένος στην άκρη του δρόμου αριστερά από το αυτοκίνητο. Διαπίστωσε πως ο οδηγός του αυτοκινήτου ήταν ο Κατηγορούμενος και ο τραυματίας ο Helmet Mandigers από την Ολλανδία, τουρίστας στην Κύπρο. Ο τραυματίας παραλήφθηκε από ασθενοφόρο. Το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου με αρ. εγγραφής ΥΥ 165 είναι μάρκας Chevrolet, διπλοκάμπινο και βρέθηκε στην τελική του θέση. ΄Εφερε ζημιές στο αριστερό μπροστινό καπό και ο ανεμοθώρακας ήταν σπασμένος στην αριστερή του πλευρά. Ο δρόμος είναι άσφαλτος καλής επιφάνειας, πλάτους 7.10μ., περιβάλλεται από πεζοδρόμιο καλής κατάστασης και βρίσκεται εντός κατοικημένης περιοχής. Το όριο ταχύτητας είναι 65 χαω. Υπάρχουν ηλεκτρικοί λαμπτήρες που φωτίζουν το δρόμο οι οποίοι βρίσκονταν σε λειτουργία. Στο σημείο του δυστυχήματος υπάρχει διάβαση πεζών η οποία ελέγχεται από φώτα τροχαίας τα οποία βρίσκονταν εκτός λειτουργίας. Υπάρχουν σήματα στο δρόμο, στο σημείο της διάβασης, κάγκελα δεξιά και αριστερά με μόνη πρόσβαση για τους πεζούς σε ένα σημείο. Ο δρόμος είναι διπλής κατεύθυνσης. Η ορατότητα του Κατηγορούμενου σε σχέση με τη διάβαση πεζών και το θύμα ήταν περίπου 150 μ. Ο καιρός ήταν αίθριος και η τροχαία κίνηση αραιή. Στην παρουσία του Κατηγορούμενου ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο της σκηνής, Τεκμήριο 3, και έλαβε τα αναγκαία μέτρα. Με το σημείο Χ1 σημείωσε το σημείο σύγκρουσης που υπέδειξε ο Κατηγορούμενος ο οποίος υπέγραψε το σχέδιο στην παρουσία του ως ορθό. Ο ΜΚ1 στην παρουσία του μάρτυρα έλαβε αριθμό φωτογραφιών. Στη συνέχεια το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου μεταφέρθηκε στο σταθμό για περαιτέρω εξετάσεις. Στις 23.9.2003 γύρω στις 11:00 ο ΜΚ2 επισκέφθηκε τη σκηνή του δυστυχήματος και αφού την επιθεώρησε ξανά διαπίστωσε σε κάποιο σημείο των ιχνών τροχοπέδησης του αυτοκινήτου του Κατηγορουμένου ότι υπήρχε ελαφριά παρέκκλιση που υποδηλούσε πως το αυτοκίνητο βρήκε εμπόδιο και ετοίμασε άλλο πρόχειρο σχέδιο (Τεκμήριο 4) στο οποίο σημείωσε αυτό το σημείο. Στη συνέχεια στο σταθμό στο ίχνος τροχοπέδησης που έκανε ελαφριά παρέκκλιση μέτρησε την απόσταση από το κέντρο του μπροστινού τροχού του αυτοκινήτου μέχρι το μπροστινό μέρος του προφυλακτήρα, η οποία ήταν 80 εκ. Στο σημείο αυτό είχε τοποθετήσει και το σημείο Χ ως το σημείο συγκρούσεως. Στις 23.9.2003 κατηγόρησε γραπτώς τον Κατηγορούμενο, Τεκμήριο 5, ο οποίος απάντησε «Δεν παραδέχομαι την πιο πάνω κατηγορία όμως το μοναδικό πράγμα που παραδέχομαι είναι ότι βουρούσα 20 km πάνω από αυτά που δικαιούμουν. Λυπάμαι για τον άνθρωπο που πέθανε αλλά δεν το ήθελα». Στις 24.9.2003 ο ΜΚ2 επισκέφθηκε τη σκηνή του δυστυχήματος η ώρα 22:20 με τον υπαστυνόμο Α. Μαππούρα ο οποίος στην παρουσία του προέβη σε έλεγχο του αυτοκινήτου του Κατηγορούμενου με σκοπό τον εντοπισμό της ταχύτητας του. Τις μετρήσεις που έλαβε στις 22.9.2003, Τεκμήριο 3, και τον εντοπισμό του πραγματικού σημείου συγκρούσεως που φαίνεται στο Τεκμήριο 4 με το γράμμα Χ τα παρέδωσε στο ΜΚ3 προς συμπλήρωση του σχεδίου επί κλίμακος. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ2 ανέφερε πως όταν έφθασε στη σκηνή το θύμα βρισκόταν στο δρόμο. Δεν τοποθέτησε τη θέση του θύματος στο σχέδιο γιατί το πρώτο μέλημα του ήταν να αποφευχθεί άλλο δυστύχημα. Τα φώτα τροχαίας της διάβασης ήταν εκτός λειτουργίας. Δεν σημείωσε την απόσταση των ηλεκτρικών λαμπτήρων από τον κύριο δρόμο στο Τεκμήριο
2. Σε ερώτηση αν στο οδόστρωμα υπήρχε σήμανση με γραμμές τύπου «Zebra» απάντησε θετικά. Ανέφερε πως νομίζει, χωρίς να είναι σίγουρος, πως υπήρχε προειδοποιητική πινακίδα πριν τη διάβαση πεζών. Ακολούθως δέχθηκε υποβολή πως δεν υπήρχε τέτοια πινακίδα. Δεν έχει ειδικότητα ή σπουδές στην αναπαράσταση σκηνών δυστυχήματος. Σε υποβολή πως είναι αναγκαίες εξειδικευμένες γνώσεις για τη μέθοδο υπολογισμού του σημείου σύγκρουσης Χ απάντησε πως είναι έμπειρος στη διερεύνηση δυστυχημάτων. Σε ερώτηση αν με βάση την εμπειρία του αποκλείει να έκανε λάθος στον υπολογισμό του σημείου απάντησε «στην προκειμένη περίπτωση δεν βλέπω να υπάρχει κάποιο λάθος». Δέχθηκε ότι ο ΜΚ4 που ήταν αυτόπτης μάρτυρας του ανέφερε ότι είδε το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου να κτυπά το θύμα. Δεν θυμάται γιατί δεν ζήτησε από το ΜΚ4 να του υποδείξει το σημείο σύγκρουσης που είδε. Ακολούθως ο ΜΚ2 ανέφερε πως το σημείο σύγκρουσης καθορίσθηκε από την κατάθεση του ΜΚ4 και δεν χρειαζόταν η υπόδειξη. Σε σχέση με τον υπολογισμό της ορατότητας σε 150μ. ο ΜΚ2 ανέφερε πως βλέποντας από σημείο της διάβασης προς την κατεύθυνση που ερχόταν ο Κατηγορούμενος, η απόσταση που μπορείς να δεις είναι η ορατότητα. Χρησιμοποίησε ίδιο αυτοκίνητο με του Κατηγορούμενου με αναμμένα τα χαμηλά φώτα, νύχτα και η ορατότητα ήταν 150μ. Το τέστ δεν έγινε με τα φώτα του αυτοκινήτου του Κατηγορουμένου. Σε σχέση με την τελική θέση του θύματος ο μάρτυρας ανέφερε πως το θύμα βρισκόταν αριστερά από το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου στο σημείο 1.80μ. στο Τεκμήριο 3, στην άκρη του ανοίγματος του «Palm Beach», δίπλα από το αυλάκι. Δεν θυμόταν τι ρούχα φορούσε το θύμα, ούτε αν υπήρχαν αίματα του θύματος στο δρόμο. Το μήκος και ύψος του κυγκλιδώματος δεν τα μέτρησε. Σε υποβολή ότι ο δρόμος δεν ήταν ικανοποιητικά φωτισμένος απάντησε «αυτό είναι θέμα εκτίμησης, για τον κάθε ένα», υπήρχε ικανοποιητικός φωτισμός. Η απόσταση μεταξύ των σημείων Χ και Χ1 ήταν 7.70μ. Ο Κατηγορούμενος ανέφερε πως το θύμα πήδηξε πάνω από τα κάγκελα και πέρασε εκτός του χώρου της διάβασης. Σε σχέση με την πορεία του θύματος ο ΜΚ2 ανέφερε πως από που έφυγε το θύμα του ήταν άγνωστο την ώρα που ετοίμαζε το σχέδιο. Μετά τη λήψη των καταθέσεων έμαθε την κατεύθυνση του θύματος από την κοπέλα που ήταν μαζί με το θύμα. ΄Ηταν σίγουρος πως η κοπέλα ανέφερε την ακριβή πορεία του θύματος αλλά όχι αν την ανέφερε στον ίδιο, πρέπει όμως να μίλησε μαζί της. Η κοπέλα δήλωσε τόσο το σημείο εκκίνησης του θύματος όσο και την πορεία του την οποία ο ΜΚ2 υπέδειξε στο ΜΚ3 ο οποίος την τοποθέτησε στο Τεκμήριο
3. Σε υποβολή πως η κοπέλα δεν είδε το θύμα να ξεκινά και να κινείται αλλά το είδε μόνο όταν βρισκόταν στο έδαφος ο ΜΚ2 απάντησε «ήταν μαζί όταν έφυγαν από το κέντρο» και σε επανάληψη της ίδιας ερώτησης απάντησε πως δεν θυμάται αν μίλησε με την κοπέλα ή αν διάβασε την κατάθεση της. Αρχικά το σημείο εκκίνησης του θύματος το οποίο υπέδειξε ο Κατηγορούμενος δεν μπορούσε να αποκλειστεί όμως η μαρτυρία που είχαν στη συνέχεια προκαθόριζε ακριβώς το σημείο εισόδου και την πορεία του θύματος. Ως προς τη μαρτυρία στην οποία αναφέρθηκε παρέπεμψε στο ΜΚ
4. Ρωτηθείς αν υπάρχει άλλη μαρτυρία εκτός από αυτή του ΜΚ4, ο οποίος δεν είδε τον πεζό να εκκινά, ο μάρτυρας ανεφέρθη στην κοπέλα που ήταν μαζί με το θύμα η οποία ανέφερε πως με το θύμα πήγαν μαζί στην είσοδο της διάβασης. Ο δε ΜΚ4 ανέφερε πως η σύγκρουση έγινε επί της διάβασης, κατά συνέπεια το θύμα δεν μπορεί να ακολούθησε άλλη πορεία αφού τα πιο πάνω υποδεικνύουν την πορεία του. Σε υποβολή πως ούτε ο ΜΚ4 ούτε η κοπέλα είδαν την εκκίνηση του θύματος ο ΜΚ2 απάντησε «έχω δηλώσει καθαρά ότι το θύμα βρισκόταν μέχρι το σημείο της εισόδου της κανονικής εισόδου στη διάβαση μαζί με την κοπέλα». Σε υποβολή πως η φίλη του θύματος, Μ1 στο κατηγορητήριο, είχε πει ότι όταν έλεγξε το δρόμο στο άνοιγμα της διάβασης είδε το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου, η ίδια έκρινε πως ήταν ανασφαλές να εισέλθει γι΄ αυτό δεν το επιχείρησε, ο ΜΚ2 συμφώνησε. Σε υποβολή ότι η κοπέλα λέει πως δεν αντελήφθηκε το θύμα ότι διέσχισε το δρόμο και τον είδε όταν κτυπήθηκε ο μάρτυρας απάντησε πως αν το λέει η ίδια δεν μπορεί να καταθέσει για λογαριασμό της. Ο ΜΚ3 ανέφερε ότι είναι ειδικός σχεδιαστής σκηνών τροχαίων δυστυχημάτων. Στις 22.9.2003 μετέβη στο μέρος του τροχαίου δυστυχήματος όπου βρισκόταν ο ΜΚ2 τον οποίο βοήθησε στη λήψη των μέτρων. Ο ΜΚ2 ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο, το οποίο ο ΜΚ3 παρέλαβε αργότερα και με βάση αυτό ετοίμασε τελικό, Τεκμήριο 6, σε κλίμακα, το οποίο επεξήγησε στο Δικαστήριο. Η πορεία του Κατηγορούμενου φαίνεται με την ένδειξη Α από Δεκέλεια προς Λάρνακα ενώ ως πορεία Β σημειώνεται η πορεία του πεζού που υπεδείχθη στο μάρτυρα από το ΜΚ2 και το σημείο Χ σημειώνεται ως σημείο σύγκρουσης που υπεδείχθη στο ΜΚ3 από το ΜΚ
5. Το σημείο Χ1 σημειώνεται ως σημείο συγκρούσεως «υποδειχθέν από τον Κατηγορούμενο» και η Β1 πορεία η υποδειχθείσα πορεία του πεζού από τον Κατηγορούμενο. Η τελική θέση του αυτοκινήτου του Κατηγορούμενου φαίνεται με την ένδειξη Α
6. Με την ένδειξη Α1 σημειώνεται ίχνος τροχοπέδησης μήκους 40.30 μ. από τους δεξιούς τροχούς του αυτοκινήτου του Κατηγορούμενου και με την ένδειξη Α2 ίχνος τροχοπέδησης μήκους 34,50 από τους αριστερούς τροχούς. Με την ένδειξη «Δ» φαίνεται ο διάδρομος της διάβασης πεζών, «Θ» οι ηλεκτρικοί πάσσαλοι, «Φ» οι πάσσαλοι των φώτων τροχαίας της διάβασης και «Κ» τα προστατευτικά κάγκελα της διάβασης. Υπάρχουν ζικ-ζακ γραμμές στην αριστερή και δεξιά μεριά του δρόμου που δείχνουν το πεδίο της διάβασης καθώς και 2 κάθετες γραμμές αλτ που σχηματίζουν τη διαδρομή της διάβασης πεζών και ακόμη 2 που ενώνονται με σήμανση στη μέση του δρόμου εκεί που πρέπει να σταματήσει ένα όχημα όταν πρέπει να χρησιμοποιήσει τη διάβαση. Δεν έλεγξε αν υπήρχαν προειδοποιητικές πινακίδες. Αντεξεταζόμενος ανέφερε πως μετέφερε επί κλίμακος το σχέδιο όπως του το έδωσε ο εξεταστής. Βοήθησε το ΜΚ2 αλλά δεν είδε τις μετρήσεις ή το πρόχειρο σχέδιο που ετοίμασε. Στις 25.9.2003 ο ΜΚ2 του παράδωσε ένα πρόχειρο σχέδιο που ετοίμασε τη νύχτα συν ακόμη ένα στο οποίο του υπεδείκνυε το σημείο σύγκρουσης που εντόπισε ο ίδιος. ΄Οτι υπήρχε στα πρόχειρα ο ΜΚ3 τα τοποθέτησε στο Τεκμήριο 6 σε κλίμακα. Zebra Lines δεν υπήρχαν στο πρόχειρο σχέδιο, ούτε στο δρόμο. Από το σημείο Χ μέχρι την τελική θέση του αυτοκινήτου του Κατηγορουμένου η απόσταση είναι 18μ. από το πίσω μέρος και 22.80 μ. από το μπροστά ενώ από το Χ1 10.40μ από το πίσω μέρος και 15.50μ από το μπροστά. Το Χ απέχει 7.50 μ. από το Χ
7. Σε ερώτηση κατά πόσο υπήρχε παρέκκλιση των ιχνών τροχοπέδησης τη νύχτα απάντησε πως ο ίδιος δεν πρόσεξε οτιδήποτε. Το πλάτος του αυτοκινήτου του Κατηγορουμένου είναι 1.50μ. Το θύμα δεν ήταν εκεί όταν ο ΜΚ3 πήγε στη σκηνή γύρω στις 22:40 και ο ΜΚ2 δεν του υπέδειξε την τελική θέση του θύματος. Ο ΜΚ4 ανέφερε πως στις 22.9.2003 η ώρα 22:00 βρισκόταν στο εστιατόριο του αδελφού του, «Casa Mia», στην οδό Ωκεανίας στο δρόμο Λάρνακας-Δεκέλειας όταν άκουσε ένα δυνατό συνεχές φρενάρισμα που ερχόταν από τον κεντρικό δρόμο Λάρνακας-Δεκέλειας. Αμέσως γύρισε προς το δρόμο αφού προηγουμένως ήταν γυρισμένη η πλάτη του και είδε πάνω στη διάβαση πεζών έξω από το ξενοδοχείο «Palm Beach» ένα διπλοκάμπινο αυτοκίνητο που ερχόταν από τη Δεκέλεια να κτυπά ένα πεζό που προσπαθούσε να περάσει απέναντι στο ξενοδοχείο «Palm Beach» ή αντίστροφα. Ο ΜΚ4 δεν είχε δει τον πεζό να διασταυρώνει το δρόμο, είδε όμως την ώρα που το αυτοκίνητο κτυπούσε τον πεζό και ήταν στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Ο πεζός την ώρα που κτυπήθηκε βρισκόταν στα όρια της διάβασης πεζών. Αμέσως μόλις κτυπήθηκε ο πεζός κτύπησε στον ανεμοθώρακα του αυτοκινήτου, εκτινάχθηκε 1-1,50μ. και προσγειώθηκε μπροστά από το αυτοκίνητο ενώ στριφογύρισε στην άσφαλτο μερικές φορές και ακινητοποιήθηκε στο αριστερό παγκέτο. Αναγνώρισε τον οδηγό του αυτοκινήτου ως τον Κατηγορούμενο. Δεν ήταν σε θέση να υπολογίσει την απόσταση από την οποία είδε το αυτοκίνητο. Τον πεζό κτύπησε το μπροστά αριστερό φτερό του αυτοκινήτου του Κατηγορούμενου το οποίο σταμάτησε να φρενάρει λίγο πιο πίσω από το σημείο που ο πεζός ήταν πεσμένος στο έδαφος. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι το «Casa Mia» βρίσκεται σχεδόν απέναντι από το «Palm Beach». Αντιλήφθηκε το όχημα να έρχεται από Δεκέλεια προς Λάρνακα όταν γύρισε αφού άκουσε το φρενάρισμα. Δεν γνωρίζει ποια κατεύθυνση είχε ο πεζός. Τα ρούχα του πεζού δεν τα είδε αφού ήταν σκοτάδι, ήταν χαλασμένα τα φώτα της διάβασης, μπορούσε όμως να δει. Σε ερώτηση τι ακριβώς είδε απάντησε, αρχικά υπέθεσε πως ήταν μοτοσικλέτα που κτυπήθηκε, όταν είδε τον πεζό να εκσφενδονίζεται κατάλαβε πως ήταν άνθρωπος. Το κτύπημα έγινε κάπου στην είσοδο του «Palm Beach» στα όρια της εισόδου. ΄Εδωσε κατάθεση στο ΜΚ2 δύο μέρες μετά. Το θύμα βρισκόταν στο αριστερό χωμάτινο παγκέτο δίπλα από το «Palm Beach». Σε ερώτηση αν ήταν μέσα στα όρια της διάβασης, απάντησε πως «ήταν χαλασμένα τα φανάρια, δεν θα έρτω να πω εγώ τωρά ότι ήταν ακριβώς στο μέσο της διάβασης, μπορεί να ήταν μισό μέτρο μπροστά, μπορεί να ήταν μισό μέτρο πίσω». Ακολούθως είπε πως η διάβαση είναι στο τέρμα της εισόδου του «Palm Beach». Δεν ήταν ακριβώς μέσα. Εξυπακούεται πως τα όρια σημαίνει μισό μέτρο μπροστά, μισό πίσω, ήταν σκοτεινά, ήταν στα όρια της διάβασης. ΄Εβλεπε τη διάβαση. Δεν θυμόταν αν στη διάβαση πεζών υπήρχαν «Zebra Lines». Δεν μπορεί να υπολογίσει την απόσταση από το «Casa Mia» μέχρι τη διάβαση. Ακολούθως έγιναν τα ακόλουθα παραδεκτά γεγονότα: «Στις 22.9.2003 επεσυνέβη τροχαίο δυστύχημα στο δρόμο Λάρνακας-Δεκέλειας με ενεχόμενο το όχημα ΥΥ 165 το οποίο οδηγούσε ο Alaaeldin Mohamed Moustafa Ahmed, ο Κατηγορούμενος, και τον πεζό Wilhelmus Maria Mandigers. Από το δυστύχημα τραυματίστηκε ο πεζός Wilhelmus Maria Mandigers και μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας. Στις 23.9.2003 και περί ώρα 00:26, ο εν λόγω πεζός απεβίωσε και ο θάνατος του επιβεβαιώθηκε από το Μ5 στο κατηγορητήριο, επί καθήκοντι ιατρό στο Νοσοκομείο Λάρνακας, και αναγνωρίστηκε η σωρός του θανόντα από τη Μ1 στο κατηγορητήριο. Στις 23.9.2003 μεταξύ των ωρών 10:10 και 11:00 ο Μ6 στο κατηγορητήριο διενήργησε την νενομισμένη νεκροψία επί της σωρού του θύματος και αποφάνθηκε ότι ο θάνατος του προκλήθηκε από κακώσεις σώματος και ζωτικών οργάνων ως είναι κατά τροχαίο δυστύχημα.» Κατατέθηκε επίσης ως παραδεκτό γεγονός το περιεχόμενο της έκθεσης του Α. Οικονόμου, Τεχνικού Μηχανολογίας και εκ συμφώνου η ανακριτική κατάθεση του Κατηγορουμένου ως Τεκμήριο 8, ως προς το γεγονός ότι λήφθηκε από τον αστυφύλακα 2638 Μ. Χρυσοστόμου στις 23.9.
8. Αφού το Δικαστήριο βρήκε ότι υπήρχε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορουμένου τον κάλεσε να προβάλει την υπεράσπιση του. Ο Κατηγορούμενος επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση από το εδώλιο του Κατηγορουμένου και δεν κάλεσε οποιοδήποτε μάρτυρα. Ο Κατηγορούμενος στην ανώμοτη του δήλωση ανέφερε επί λέξει τα ακόλουθα: «δεν θέλω να δηλώσω τίποτε, ούτε να ορκιστώ ούτε που δαμέ που είμαι». Στην κατάθεση του, Τεκμήριο 8, ο Κατηγορούμενος ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: Στις 22.9.2003 περίπου η ώρα 10:00 οδηγούσε το διπλοκάμπινο αυτοκίνητο του με αρ. εγγραφής ΥΥ 165 στο δρόμο Λάρνακας-Δεκέλειας με κατεύθυνση τη Λάρνακα, με συνεπιβάτες 2 συμπατριώτες του. Η ταχύτητα του ήταν περίπου 75 χαω. Μπροστά του υπήρχαν φώτα τροχαίας τα οποία ήταν χαλασμένα. ΄Οταν βρισκόταν 25-30μ. από τα φώτα πρόσεξε κάποιον σε απόσταση 4μ. από τα φώτα ο οποίος βρισκόταν στα δεξιά σε σχέση με την πορεία του να προσπαθεί να πεταχτεί από το διαχωριστικό κάγκελο του πεζοδρομίου. Αμέσως άφησε το πατίδι του πετρελαίου και ο πεζός συνέχισε να κινείται προσπαθώντας να διασταυρώσει το δρόμο γιατί άρχισε να περπατεί κάθετα προς το δρόμο προς το απέναντι ξενοδοχείο. Αφού άφησε το πατίδι του πετρελαίου για να χαμηλώσει η ταχύτητα του, μόλις κατάλαβε πως ο πεζός θα διασταύρωνε, πάτησε στόπερ. ΄Οταν πάτησε στόπερ κατάλαβε πως ο πεζός βρισκόταν ένα βήμα ακριβώς πριν το μέσο του δρόμου ενώ ο ίδιος κόντεψε 1 μέτρο πριν τη διάβαση πεζών. Ο πεζός προχώρησε και έφθασε στο μέσο της λωρίδας κυκλοφορίας του Κατηγορουμένου, ο οποίος σταμάτησε να πατά στόπερ όταν ο πεζός ήταν σε απόσταση 6-8μ. και άφησε το αυτοκίνητο να πηγαίνει ελεύθερο γιατί είχε πρόθεση να ξεφύγει από τα δεξιά του πεζού. Από απέναντι ερχόταν άλλο αυτοκίνητο και επειδή δεν το είδε έγκαιρα δεν προλάβαινε να περάσει στα δεξιά του πεζού γιατί θα συγκρουόταν μετωπικά με αυτό. ΄Ετσι πάτησε ξανά στόπερ στρίβοντας το τιμόνι λίγο αριστερά για να μην συγκρουσθεί με το άλλο αυτοκίνητο. Ο πεζός δεν πρόλαβε να διασταυρώσει και τον κτύπησε 1-1.50 μ. από το αριστερό άκρο της αριστερής λωρίδας, με την αριστερή μπροστινή γωνιά του αυτοκινήτου του. Μετά ο πεζός κτύπησε στο αριστερό μέρος του μπροστινού ανεμοθώρακα του. Ακολούθως επειδή το αυτοκίνητο ήταν ακόμη σε κίνηση κτύπησε στην άσφαλτο και αφού έδωσε μερικούς γυρούς έμεινε στο παγκέτο δίπλα από την άσφαλτο. Το αυτοκίνητο του το μετακίνησε ούτε 1 μέτρο προς τα πίσω. Τον πεζό τον κτύπησε 4-5μ. μακριά από τη διάβαση πεζών. Με το σχέδιο της αστυνομίας συμφώνησε και το υπέγραψε. Αντελήφθηκε πως επρόκειτο για διάβαση πεζών μετά το δυστύχημα. Τα φώτα δεν λειτουργούσαν και δεν πρόσεξε να υπήρχε σήμα τροχαίας για την ύπαρξη διάβασης πεζών. Ο δρόμος δεν φωτιζόταν και υπήρχε σκοτάδι. Από τα αριστερά δεν μπορούσε να αποφύγει τον πεζό γιατί υπήρχε τοίχος, ακριβώς απέναντι από τον πεζό. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου και να εξετάσω τη μαρτυρία τους και καταλήγω στα πιο κάτω: Ο ΜΚ1 μου έκανε εξαιρετική εντύπωση στο εδώλιο, η μαρτυρία του ήταν θετική και μου έδωσε την εικόνα του αμερόληπτου εξεταστή του δυστυχήματος. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του και ότι οι φωτογραφίες 1-21 του Τεκμηρίου 1 απεικονίζουν τη σκηνή του δυστυχήματος και την πραγματική μαρτυρία πλην του σημείου σύγκρουσης που υπεδείχθη από το ΜΚ2 στο ΜΚ1 αφού το εν λόγω σημείο δεν συνάδει με το σημείο Χ του Τεκμηρίου 4 και 6 ως καθορίστηκε από το ΜΚ
9. Συναφώς αναφέρω πως σύμφωνα με τη μαρτυρία του ΜΚ1 το σημείο σύγκρουσης το οποίο υπέδειξε ο Κατηγορούμενος δεν φωτογραφήθηκε και πως οι φωτογραφίες 1-4 απεικονίζουν το μοναδικό σημείο σύγκρουσης το οποίο φωτογραφήθηκε. Αποδέχομαι το εύρημα του μάρτυρα ότι ο δρόμος δεν φωτίζεται ικανοποιητικά ενόψει της απόστασης των ηλεκτρικών λαμπτήρων από τον κύριο δρόμο αλλά και μεταξύ τους και ότι τα φώτα τροχαίας τα οποία κανονικά προσδιορίζουν τη διάβαση πεζών δεν λειτουργούσαν καθιστώντας την πιο δυσδιάκριτη. Ο ΜΚ2 δεν μπορώ να πω ότι δεν μου έκανε καλή εντύπωση, έθεσε τόσο κατά την προφορική του μαρτυρία όσο και με το Τεκμήριο 3 τα δικά του ευρήματα. Δεν αποδέχομαι όμως τα πιο κάτω σημεία της μαρτυρίας του για τους λόγους που επεξηγώ πιο κάτω: Δεν αποδέχομαι τη θέση του σε σχέση με το φωτισμό. Η θέση του μάρτυρα ότι ο φωτισμός ήταν ικανοποιητικός ως θέμα εκτίμησης τέθηκε αόριστα και ατεκμηρίωτα. Ο μάρτυρας κατά την αντεξέταση του δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει την απόσταση των ηλεκτρικών λαμπτήρων από τον κύριο δρόμο αφού δεν την είχε σημειώσει στο σχέδιο του. Πέραν τούτου προκύπτει αντίφαση μεταξύ της μαρτυρίας του και της μαρτυρίας του ΜΚ1 την οποία έχω αποδεχτεί σε σχέση με αυτό το σημείο. Δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία του σε σχέση με την ύπαρξη γραμμών τύπου «Ζebra» και προειδοποιητικών πινακίδων. Όσον αφορά τη θέση του μάρτυρα πως υπήρχαν στο οδόστρωμα γραμμές τύπου «Ζebra», ο μάρτυρας προφανώς τελούσε υπό σύγχυση αναφορικά με την έννοια των εν λόγω γραμμών Εξάλλου δεν έχει σημειώσει τέτοιες γραμμές στο Τεκμήριο 3 αλλά ούτε και απεικονίζονται τέτοιες γραμμές στο Τεκμήριο 1, το περιεχόμενο του οποίου έχω αποδεχτεί. Δεν αποδέχομαι ούτε τη μαρτυρία του αναφορικά με την ύπαρξη προειδοποιητικών πινακίδων πριν τη διάβαση αφού ανατράπηκε από τον ίδιο σε μεταγενέστερο στάδιο της μαρτυρίας του. Δεν αποδέχομαι τον καθορισμό της ορατότητας του Κατηγορούμενου σε 150μ. «σε σχέση με τη διάβαση πεζών και το θύμα». Ο ακριβής τρόπος μέτρησης της ορατότητας παρέμεινε άγνωστος. Από πιο ακριβώς σημείο μετρήθηκε η ορατότητα, το πως μετρήθηκε, ποιο το κριτήριο της απόστασης που σύμφωνα με τον μάρτυρα «μπορείς να δεις», γιατί μετρήθηκε αντί από την κατεύθυνση που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος, προς την εν λόγω κατεύθυνση, με ποιο αυτοκίνητο μετρήθηκε, παρέμειναν αναπάντητα στο τέλος της μαρτυρίας του μάρτυρα. Σε σχέση με το σημείο Χ του Τεκμηρίου 4 και 6 η μαρτυρία του ΜΚ2, ο οποίος κλήθηκε ως εμπειρογνώμονας, ήταν ελλιπής και ανεπαρκής ως προς το επιστημονικό της περιεχόμενο (βλ. Αιμιλία Ορφανίδου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Εφ. Αρ. 7902, 11.4.2005). Ο μάρτυρας δεν έχει παραθέσει στο Δικαστήριο οποιαδήποτε επιστημονικά κριτήρια με βάση τα οποία το Δικαστήριο να μπορεί να προβεί σε δικά του ανεξάρτητα συμπεράσματα σε σχέση με το εν λόγω σημείο. Γιατί η παρέκκλιση έδειχνε ότι εκεί έγινε η σύγκρουση; Δεν νομίζω ότι μπορεί με βάση μόνο το πιο πάνω στοιχείο να καθοριστεί το σημείο σύγκρουσης, όταν μάλιστα ο ΜΚ2 δεν βρήκε τίποτε άλλο εκεί. (βλ. Ασπρής ν. Αστυνομίας

(2000)2 ΑΑΔ 694). Εν πάση περιπτώσει δεν καθορίστηκε ο τρόπος με τον οποίο διαπιστώθηκε η παρέκκλιση, που ακριβώς ήταν το σημείο της παρέκκλισης και κατά συνέπεια από που μέτρησε ο ΜΚ2 για να καταλήξει στο σημείο Χ. Πέραν των πιο πάνω σημειώνω ότι το σημείο όπου έχει καθοριστεί από το μάρτυρα το σημείο Χ βρίσκεται εκτός του διαδρόμου της διάβασης πεζών. Το εν λόγω σημείο δεν συνάδει με την πορεία του πεζού (Β στο Τεκμήριο 6) που ο ΜΚ2 υπέδειξε στο ΜΚ3, εντός του διαδρόμου της διάβασης, αλλά ούτε και με τη θέση του μάρτυρα ότι ο ΜΚ4 του ανέφερε πως η σύγκρουση έγινε επί της διάβασης - η οποία τον οδήγησε στον καθορισμό της πορείας Β. Ούτε και η θέση του ΜΚ2 πως το σημείο σύγκρουσης καθορίστηκε από την κατάθεση του ΜΚ4 συνάδει με τον υπολογισμό του Τεκμηρίου

1. Και κάτι άλλο. Το σημείο Χ δεν συνάδει με το σημείο σύγκρουσης των φωτογραφιών 3 και 4 του Τεκμηρίου 1 το οποίο βρίσκεται απέναντι από άνοιγμα δρόμου. Δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία του ΜΚ2 σε σχέση με την πορεία του θύματος (Β στο Τεκμήριο 6). Πέραν του γεγονότος ότι όπως έχω προαναφέρει το σημείο Χ δεν συνάδει με την πιο πάνω πορεία, η επίμονη θέση του μάρτυρα πως η εν λόγω πορεία προκύπτει ακριβώς από την κατάθεση της κοπέλας που συνόδευε το θύμα σε συνδυασμό με την κατάθεση του ΜΚ4 δεν βρίσκει έρεισμα στην ενώπιον μου μαρτυρία. Προέκυψε από τη μαρτυρία του ΜΚ4 πως δεν είδε από που εκκίνησε το θύμα αλλά και από την αντεξέταση του πως η σύγκρουση δεν έγινε πάνω στη διάβαση αλλά «στα όρια αυτής», κάπου στην είσοδο του «Palm Beach». ΄Οσο δε αφορά την κοπέλα που συνόδευε το θύμα, η οποία δεν κλητεύτηκε να καταθέσει, ο ΜΚ2 δεν ήταν σε θέση να αναφέρει αν της μίλησε ο ίδιος ή αν διάβασε την κατάθεση της. Ως προς το τι ακριβώς αναφέρθη από την κοπέλα ο μάρτυρας, όπως προέκυψε, δεν ήταν καθόλου σίγουρος και έδωσε ποικιλόμορφες απαντήσεις. Ενώ από τη μία ήταν η θέση του πως η κοπέλα ανέφερε τόσο το σημείο εκκίνησης του θύματος όσο και την πορεία του από την άλλη απέφυγε να απαντήσει σε υποβολή πως η κοπέλα ούτε την εκκίνηση του θύματος είδε ούτε την πορεία του και δεν αρνήθηκε πως η κοπέλα στην κατάθεση της είπε πως δεν αντελήφθηκε το θύμα να διασχίζει το δρόμο. Ενόψει του ότι στο Δικαστήριο παρέμεινε άγνωστο γιατί η υπό αναφορά κοπέλα δεν κλητεύτηκε στην παρούσα διαδικασία, σε ποιον ακριβώς λέχθηκαν τα όσα αποδίδονται σε αυτήν και πότε, αλλά κυρίως της αντιφατικότητας των όσων ενδεχομένως λέχθηκαν δεν μπορεί να προσδοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα στο μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα που αναφέρεται στις δηλώσεις της εν λόγω κοπέλας. Ενόψει των πιο πάνω η θέση του ΜΚ2 πως το θύμα με βάση τη μαρτυρία του ΜΚ4 και τα όσα ανέφερε η κοπέλα, δεν μπορεί να ακολούθησε άλλα πορεία στερούνται οποιοδήποτε υπόβαθρου και ανάγονται στη σφαίρα των υποθέσεων. Συναφώς αναφέρω πως ο μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει γιατί απέκλεισε την πορεία του θύματος όπως του υπεδείχθη από τον Κατηγορούμενο. Εκτός από τα πιο πάνω σημεία της μαρτυρίας του μάρτυρα η μαρτυρία του όσον αφορά τα υπόλοιπα ευρήματα του και τις μετρήσεις του στο Τεκμήριο 3 δεν έχουν κλονιστεί καθ΄ οιονδήποτε τρόπο κατά την αντεξέταση του και τα αποδέχομαι στο σύνολο τους. Ο ΜΚ3 μου έκανε καλή εντύπωση και μου έδωσε την εικόνα του αμερόληπτου εξεταστή του δυστυχήματος. Η μαρτυρία του ήταν θετική, δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση σε οποιοδήποτε σημείο και την αποδέχομαι στο σύνολο της. Η ακρίβεια της μεταφοράς των όσων ο ΜΚ2 κατέγραψε στα Τεκμήρια 3 και 4 στο Τεκμήριο 6 από το ΜΚ3, ο οποίος κλήθηκε ως ειδικός σχεδιαστής σκηνών τροχαίων δυστυχημάτων, δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση. Ο ΜΚ4 ο οποίος κλήθηκε ως αυτόπτης μάρτυρας του δυστυχήματος δεν μπορώ να πω πως δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Η μαρτυρία του όμως δεν ήταν βοηθητική ως προς την πορεία που ακολουθούσε το θύμα πριν τη σύγκρουση αφού δεν είχε δει τον πεζό να διασταυρώνει. Δεν αποδέχομαι το μέρος της κυρίως εξέτασης του ότι ο πεζός την ώρα που κτυπήθηκε βρισκόταν πάνω στη διάβαση, στα όρια της διάβασης πεζών, αφού ο μάρτυρας κατά την αντεξέταση του ανέτρεψε την πιο πάνω θέση του τοποθετώντας τη σύγκρουση κάπου στην είσοδο του «Palm Beach», μισό μέτρο μπροστά, μισό πίσω από τα όρια της διάβασης, αφού όπως είπε ήταν σκότος. Πέραν τούτου ο ΜΚ1 δεν ήταν σε θέση να υπολογίσει την απόσταση από το σημείο που στεκόταν μέχρι τη διάβαση ούτε το χρώμα των ρούχων που φορούσε ο πεζός αλλά κυρίως ποια εννοεί ως τα όρια της διάβασης. Συνεπώς διατηρώ αμφιβολίες αν ήταν σε θέση να δει ή αν όντως είδε που έγινε η σύγκρουση ειδικότερα ενόψει της θέσης του πως αρχικά νόμισε πως είχε κτυπηθεί μοτοποδήλατο. Δεν αποδέχομαι ούτε το μέρος της μαρτυρίας του όσον αφορά το σημείο που ήταν πεσμένο το θύμα αφού παρουσιάζει αντίφαση με τη μαρτυρία του ΜΚ
2. Πέραν των πιο πάνω σημείων η μαρτυρία του ΜΚ4 δεν κλονίστηκε καθ΄ οιονδήποτε τρόπο και την αποδέχομαι στο σύνολο της. Αναφορικά με τη βαρύτητα την οποία το Δικαστήριο μπορεί να δώσει στην κατάθεση του Κατηγορουμένου (Τεκμ. αρ. 8) υπάρχει σωρεία αποφάσεων (βλ. Κωνσταντινίδης ν. Αστυνομίας

(1991)2 ΑΑΔ 190, στις σελ. 192-193 και Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 109, στην οποία υιοθετήθηκε η αγγλική υπόθεση Findlay Duncan, 73 Crim. App. R. 359). Στην υπόθεση Findlay Duncan (ανωτέρω) αποφασίστηκε ότι κάθε μέρος της κατάθεσης λαμβάνεται υπόψη και εκτιμάται και ως προς την αλήθεια των ισχυρισμών που προβάλλονται και όπως είναι φυσικό μπορεί να αποδοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα στο μέρος εκείνο το οποίο συνθέτει παραδοχή στο αδίκημα ή περιέχει δηλώσεις ενάντια προς το συμφέρον του Κατηγορουμένου. Δεν βρίσκω ότι στο Τεκμήριο 8 υπάρχει οτιδήποτε το οποίο να συνθέτει παραδοχή στο αδίκημα ή το οποίο να περιέχει δηλώσεις ενάντια στο συμφέρον του Κατηγορούμενου. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση και το σύνολο της ενώπιον μου μαρτυρίας καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί σε οποιαδήποτε ασφαλή ευρήματα. Η απουσία άμεσης αξιόπιστης μαρτυρίας σε σχέση με ουσιώδη και καθοριστικά στοιχεία όπως την πορεία που ακολουθούσε το θύμα πριν τη σύγκρουση και το σημείο σύγκρουσης δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο να καταλήξει σε ευρήματα αναφορικά με τις περιστάσεις του υπό κρίση δυστυχήματος. Οι αποδεκτές μετρήσεις και τα αποδεκτά ευρήματα των ΜΚ1, 2 και 3 οι οποίοι δεν ήταν παρόντες κατά το δυστύχημα και η αποδεκτή μαρτυρία του ΜΚ4 από μόνα τους δεν μπορούν να αποκαλύψουν πως επεσυνέβηκε το δυστύχημα. Σύμφωνα με τη νομολογία είναι ανεπίτρεπτο για το Δικαστήριο να μετατραπεί σε εμπειρογνώμονα ή να προβαίνει σε υποθετικά ευρήματα για το πως έγινε μια σύγκρουση. (βλ. Γ. Ε. ν. Πότση

(2000)2 ΑΑΔ 252 και Μαυρίδης ν. Dharanghji

(1990)1 AAΔ 1013) Σύμφωνα με το άρθρο 210 του Ποινικού Κώδικα Κεφ 154 ως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 80 (Ι) /2000 και 181 (Ι) /2000, όποιος λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης ή επικίνδυνης πράξης ή συμπεριφοράς που δεν ανάγεται σε υπαίτια αμέλεια, χωρίς πρόθεση επιφέρει το θάνατο άλλου προσώπου είναι ένοχος και σε περίπτωση καταδίκης υπόκειται σε φυλάκιση μέχρι τεσσάρων χρόνων ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δύο χιλιάδες πεντακόσιες λίρες. Ως προς την επίδικη κατηγορία έχει γίνει εκτεταμένη αναφορά σε νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικά με την ερμηνεία των συστατικών στοιχείων του αδικήματος, που στοιχειοθετεί το άρθρο 210 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 ιδιαίτερα λόγω της τροποποίησης του με το Ν. 111 /89. Ενδεικτικές είναι οι αποφάσεις Ζυπιτής ν. Αστυνομίας

(2003)2 ΑΑΔ 220, Ανδρέου ν. Αστυνομίας

(1997)2 ΑΑΔ 409, Βρυώνη ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 46, Γαβαλάς ν. Αστυνομίας

(1985)2 Α.Α.Δ. 114. Στο άρθρο 210 του Κεφ. 154 μετά την τροποποίηση του, δεν καθορίζονται τα κριτήρια ως προς το τι αποτελεί αλόγιστη ή επικίνδυνη πράξη και η ερμηνεία του άρθρου γίνεται από το Δικαστήριο με βάση τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Στην υπόθεση Πέτρου ν. Αστυνομίας

(1994)2 ΑΑΔ 233 επεξηγήθηκε ότι για την επικίνδυνη οδήγηση απαιτείται η απόδειξη κάποιας παράλειψης ή λάθους εκ μέρους του οδηγού. Λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 238: «Σε σχέση με επικίνδυνη οδήγηση σύμφωνα με τη νομολογία, απαιτείται τουλάχιστο απόδειξη κάποιας παράλειψης ή λάθους (fault) εκ μέρους του οδηγού και στην αγγλική απόφαση R v. Gosney

(1971)55 Cr. Αpp. R. 502 σε σχέση με κατηγορία επικίνδυνης οδήγησης αναφέρεται ότι: «the fault certainly does not necessarily involve deliberate misconduct or recklessness or intention to drive in a manner inconsistent with proper standards of driving... Fault involves a failure; a falling below the care or skill of a competent and experienced driver, in relation to the manner of driving and the relevant circumstances of the case». Στην υπόθεση Στέλιος Σάββα ν. Αστυνομίας,

(2000)2 ΑΑΔ 115, λέχθηκε με αναφορά στην R v. Gosney (ανωτέρω) πως το αδίκημα της επικίνδυνης οδήγησης δεν είναι απόλυτο και η απόδειξη μιας επικίνδυνης κατάστασης δεν αρκεί. Χρειάζεται και απόδειξη πως την προκάλεσε κάποιο σφάλμα. Ως προς την έννοια του σφάλματος που αρκεί για την στοιχειοθέτηση της επικίνδυνης οδήγησης αναφέρθηκαν τα ακόλουθα από τη σελίδα 224 της R v. Gosney (ανωτέρω), σε μετάφραση: «Σφάλμα εμπεριέχει αποτυχία, πτώση από το επίπεδο της φροντίδας και δεξιότητας ικανού και έμπειρου οδηγού σε σχέση με τον τρόπο της οδήγησης και τις σχετικές περιστάσεις της υπόθεσης. Σφάλμα με αυτή την έννοια, αν και μπορεί να είναι ελαφρό, ακόμα και στιγμιαίο ολίσθημα, όσο και αν κανονικά δεν θα προκαλείτο κίνδυνος από αυτό, είναι αρκετό. Το σφάλμα δεν είναι απαραίτητο να αποτελεί τη μόνη αιτία της επικίνδυνης κατάστασης. Είναι αρκετό αν, βλέποντας το λογικά, αποτελεί μία αιτία». Σε σχέση με την απερίσκεπτη οδήγηση σχετική είναι η υπόθεση R v. Lawrence

(1981)1 All. E. R. 974. Στην απόφαση αυτή, αποφασίστηκε ότι η ένοχη σκέψη (mens rea) υπάρχει όταν ένας οδηγός πριν αρχίσει να οδηγεί με τρόπο που περιέχει σοβαρό κίνδυνο πρόκλησης σωματικής βλάβης ή άλλης ζημιάς, παραλείπει να λάβει υπόψη τέτοια πιθανότητα ή την αγνοεί και αποφασίζει να διακινδυνεύσει οδηγώντας με αυτό τον τρόπο. Στην παρούσα υπόθεση ενόψει της μη ύπαρξης ευρημάτων, πέραν των αποδεκτών μετρήσεων και ευρημάτων των ΜΚ1, 2 και 3 και της αποδεκτής μαρτυρίας του ΜΚ4, και εφαρμόζοντας τις πιο πάνω νομικές αρχές, η οδική συμπεριφορά του Κατηγορούμενου δεν μπορεί να αξιολογηθεί. Ελλείπει άμεση αξιόπιστη μαρτυρία αναφορικά με τις συνθήκες σύγκρουσης του αυτοκινήτου του Κατηγορούμενου με το θύμα. Ελλείπει, επίσης, θετική μαρτυρία σε σχέση με την πορεία του θύματος που να δικαιολογεί συμπέρασμα σε σχέση με την εν λόγω πορεία με τη βεβαιότητα που απαιτείται σε ποινικές υποθέσεις. (βλ. Γ. Ε. ν. Σάζος

(2001)2 ΑΑΔ 18). Η ταχύτητα του Κατηγορουμένου από μόνη της δεν μπορεί να στοιχειοθετήσει αμέλεια (βλ. Ανδρέας Θεοδούλου Μιχαήλ ν. Γιαννάκης Ηλία Κυριάκου Πολ. Εφ. Αρ. 11376, 9.11.2004). Συνεπώς τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος δεν έχουν αποδειχθεί. Διατηρώ σοβαρές αμφιβολίες κατά πόσο η οδική συμπεριφορά του Κατηγορουμένου συνιστά επικίνδυνη πράξη ή συμπεριφορά που να στοιχειοθετεί το αδίκημα του άρθρου 210. Περαιτέρω διατηρώ σοβαρές αμφιβολίες κατά πόσο ο τρόπος οδήγησης του αυτοκινήτου του Κατηγορουμένου ξεφεύγει από το επίπεδο φροντίδας και δεξιότητας ικανού και έμπειρου οδηγού ούτως ώστε να μπορεί να αποδοθεί στον Κατηγορούμενο οποιοδήποτε σφάλμα σε σχέση με τον τρόπο οδήγησης του. Συνοψίζοντας, αναφέρω πως όπως έχει λεχθεί στην απόφαση Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 363 στις σελίδες 365-366 «η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά, βαρύνει εξ ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσον εύλογες και αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη». Ο Κατηγορούμενος στην υπό κρίση υπόθεση δικαιούται το ευεργέτημα της αμφιβολίας. Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την κατηγορία αρ. 1 που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος και συνεπώς ο Κατηγορούμενος απαλλάσσεται και αθωώνεται στην κατηγορία αρ. 1 που αντιμετωπίζει. Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο